ik geloof..

De vier seizoenen

De vier seizoen van het leven.

Lente, zomer, herfst en winter.

Je kunt het vergelijken met een mensenleven.

In de lente word al het nieuwe leven geboren.

Alles moet zich nog ontplooien, het is nog jong

omstuimig, onwetend het nieuwe leven voorzichtig aftasten.

Men moet nog langzaam groeien en open bloeien.

Nog onwetend wat de warmte van de zon en de regen betekenen in het leven.

In de zomer ben je al iets aan grote ontschoten.

Je denkt al veel te weten in het leven.

Want je kwam in het ontplooien van de lente al het een en ander tegen.

Toch je hebt nog heel wat te leren.

Het weer zit niet altijd mee soms regen dan mist,

duisternis en ook al heel wat zonnestralen.

Je bent uitdagend, je hebt lef en zet soms veel te grote passen.

Ook liefde kom je al eens tegen en leert andere

nieuwigheden die je soms vleugels geven.

Je rent als een jonge antilope door het leven.

In de herfst betreed je al een andere fase in je leven.

Je bent al iets minder omstuimig.

Neemt al iets minder risicovolle stappen

en denkt aan een huisje tuintje boompje.

Want je wil toch een veilige thuishaven en een gezinnetje stichten.

Je doet soms voor anderen al eens water bij de wijn.

Want het leven gaf je al wat menige wijsheden.

En dit wil je toch ook graag aan je kinderen meegeven.

Vertrouwen heb je leren geven, liefde,

geborgenheid je kwam ze allen tegen.

Toch ook hier en daar al heel wat regen.

En besef je, het leven bestaat niet alleen uit zonnestralen.

Je moet knokken om het licht te blijven zien stralen.

In de winter betreed je de laatste fase in je leven.

Je hebt veel gekregen maar ook veel gegeven.

Hard gewerkt soms onbeperkt.

Huis, tuintje, boompje vergaard.

Je kinderen die reeds de zomer van hun leven hebben bereikt

en jij die van op een afstand toekijkt.

Hoe zij genieten van de warme zonnestralen.

Want deze fase ben jij reeds jaren geleden al voorbij gestreefd.

Je levenssap ontrekt zich langzaam uit je leven

en alle dagen sterf je een beetje meer.

En kijkt nog even terug over de seizoenen van je leven.

Vele herinneringen laat je samen met je kinderen opnieuw herleven.

Met de hoop dat zij ervan kunnen leren

dat ieder seizoen in het leven zijn charmes weet te geven.

En jij weet, als de winter zijn hoogtepunt in jouw leven heeft bereikt.

Jij in alle rust vanuit de hemel op hun neerkijkt.

HET SPIEGELTJE

Daar was eens lang, heel lang geleden

een manneke, werkzaam en tevreden.

Hij was niet meer zo jong van jaren

en ietwat pover in zijn haren.

Aan weelde was hij niet gewend.

Een spiegeltje had hij nooit gekend.

Eens toen hij aan het spitten was,

vond hij een aardig stukje glas.

’t Zat onder het vuil en onder het zand,

hij nam het in zijn vereelte hand

en veegde het aan zijn broekspijp af,

hij keek er in en stond paf!

“Mijn vader”, zei hij “sapperloot,

die is al zoveel jaren dood!”

“M’n vader, ach die goeie man,

hij is het en hij kijkt mij an!”

Hoofdschuddend stak hij het in zijn zak

“‘k bekijk het thuis op mijn gemak.”

Maar telkens keek hij er weer naar,

het was toch ook zo wonderbaar

en hij begon te overleggen,

wat daar zijn vrouw wel van zou zeggen.

Ze was zo bazig, zijn Catrien,

ze kon hem uitlachen misschien.

Omdat hij daar zo bang voor was,

verborg hij het onder zijn matras!

Maar telkens ging hij daar weer heen,

“mijn vader”, zei hij dan tevreên.

Dat wekte argwaan bij zijn vrouw,

‘die ’t fijne er van weten wou.

En toen hij weer de deur uit was

toen zocht…..en vond ze het stukje glas.

“Wat is dat voor een zotternij!?

Wat moet hij daarmee!?” peinsde zij.

Daar moet iets niet in orde zijn,

ze wantrouwde haar goeie Hein.

Ze draaide het om en om en keek….

en raakte toen totaal van streek.

“Daar heb je ’t nou, ik dacht het wel,

er is een andere vrouw in ’t spel!

Mijn man, hij heeft geen hart in het lijf

HOE HOUDT HIJ VAN ZO’N LELIJK WIJF!”

 het zijn de kleine dingen

 
een briefje of een krabbel

bij ’t openslaan van een boek

een foto die me aanstaart

terwijl ik nét iets anders zoek

een herinnering of een droom

zelfs midden op de dag

als ik eigenlijk op dat moment

helemaal niet dromen mag

het zijn de kleine dingen

die mijn hart even warmt

juist dat moment voelt dan

alsof jij me even omarmt

(ééntje uit de oude doos,
Suske & Wiske in Fantasialand
bij de cow-boys)

Huilen is gezond

 Leg nu die krant maar even neer,

echt lezen doe je toch niet meer.

Huil nu maar even.

 
Ja tegen iemands lichaam aan,

zou dat natuurlijk beter gaan.

Maar huil toch even.

Dat jij de enige niet bent,

dat is een troost die jij al kent.

Dus huil nu maar even.

Een ander troosten voor verdriet,

dat kan nog niet, dat kan nog niet.

Dus huil maar even.

Altijd maar flink zijn is niet goed,

als je niet weet hoe je verder moet.

Huil dan toch even.

Straks met nog tranen langs je kin,

denk je ineens : ik heb weer zin,

om door te leven.

Ine Lambregts

     't Zijn droeve tijden als de oorlog loeit,

Als mensen men slacht lijk dieren;

Als mensenbloed bij beken vloeit,

Als vrede en liefde liggen geboeid;

Als haat  en kwaad,

Als nood en dood,

Grijnzen en vloeken en tieren.

Waar is nu toch mijn arme man?

' k verga van angst !ik sterf er van!

Ach! wat verschil bij 't voor'ge jaar!

We zaten hier zo blij te ga^ar

Bij 't wiegske van ons jongste kind.

En nu ,zo ver door sneeuw en wind

en vorst..en dan!...Och God! Och God!

Heb meelij met mijn bitter lot!

Ju! roept het jongentje ,paardeken ,ju!

He,moeder,waar is vader nu?

Als vader komt, dan krijg ik een paard,

Een levend paard en een blinkend zwaard,

Een helm met pluim en een grote banier;

Dan gaan we rijden verre van hier;

Dan maken wij oorlog en nog,en meer....

Zeg ,moeder ,wanneer komt vader weer?

Hoor,zegt het dochterke,moeder-lief,

'k heb vader geschreven een schonen brief:

En dat wij bidden op beide knieen

voor hem...en hem zo gaarne zien;

En dat gij toch zo droeve zijt;

En dat ik ook dan dikwijls krijt;

En dat ons broerke vlijtig leert;

En...of hij toch niet wederkeert.

De moeder aanhoort 't eenvoudige schrift,

En keert zich om in koortsige drift,

En grijpt uit de wieg 't onnozele wicht,

En houdt het naar de hemel gericht,

En roept en snikt:O Heer, O Heer!

Geef ons den gade en de vader weer!

Terwijl de moeder aan 't bidden was;

Terwijl het meisje haar briefje las;

Terewijl het jongentje reed en liep,

Terwijl het wicht in zijn wiegske sliep,

Daar verre, in't vreemde verwoeste land,

Verlaten, langs een eenzamen kant,

Met doorboorde borst

en hijgende van dorst,

En de nagels geprent in 't vervrozene veld,

Daar lag de vader,de dappere held

EENZAAMHEID

Iedereen weet wat het is,

eenzaam zijn

En iedereen weet hoe het voelt,

hoeveel pijn....

Je kan je eenzaam voelen,

als je alleen bent,

of juist tussen veel mensen,

waarvan je niemand kent

Je kan je eenzaam voelen,

als je niet begrepen wordt,

of als je weet;

het leven is nog maar kort

Je kan je eenzaam voelen,

als je in een vreemd land bent,

waar alles zo anders is,

dan je was gewend

Je kan je eenzaam voelen,

als je wordt gediscrimineerd,

of door je naaste omgeving,

niet wordt geaccepteerd

Je kan je eenzaam voelen,

als je iemand verliest,

iemand die je dierbaar was

Pas in die eenzame uren,

besef je hoe gelukkig je toen was....

WAT IS POLITIEK?

Eindelijk een zinnige uitleg!

Een zoon vraagt aan zijn vader: "Pap, wat is eigenlijk politiek?"

Vader zegt: "Jongen, dat is heel eenvoudig. Kijk, ik breng het geld in huis, dus ben ik

het KAPITALISME; Je moeder beheerd het geld, dus die is de REGERING; Opa ziet

erop toe dat alles hier ordelijk verloopt. Hij is de OVERHEID; Het dienstmeisje is de

ARBEIDSKLASSE. Wij hebben allen maar 1 doel voor ogen, namelijk jouw welzijn.

Daarom ben jij het VOLK. Je kleine broertje die nog in de luiers loopt is de

TOEKOMST." De zoon denkt na en vraagt of hij er een nachtje over mag slapen. 's

Nachts wordt hij wakker omdat zijn kleine broertje in zijn luier heeft gekakt en vreselijk

heeft geschreeuwd. Omdat hij niet weet wat hij moet doen gaat hij naar de

slaapkamer van zijn ouders. Daar ligt alleen zijn moe er en die slaapt zo vast dat hij

haar niet wakker krijgt. Daarom gaat hij naar de kamer van de dienstmeid, waar hij

ziet dat zijn vader bij haar in bed ligt en dat ze vreemde dingen aan het doen zijn. Hij

ziet dat opa onopvallend door het raam toekijkt. Ze zijn allemaal zo druk bezig dat

niemand merkt dat hij voor het bed staat. Daarom besluit de jongen weer te gaan

slapen. De volgende ochtend vraagt de vader aan zijn zoon of hij met eigen

woorden kan uitleggen wat politiek is. "Ja", zegt de zoon, "het KAPITALISME misbruikt

de ARBEIDSKLASSE terwijl de OVERHEID toekijkt en de REGERING slaapt. Het VOLK

wordt volkomen genegeerd en de TOEKOMST ligt in de STRONT!"