Het leven is hier goed. Taron en ik zijn een beetje tot
elkaar veroordeeld. We houden ons lekker bezig met eten, slapen en spelen. We
maken ons eerder druk om een Hema-rookworst dan om alles wat die
aspirine-slikker in Amerika zegt of doet. Misschien is het een idee om hem
iedere keer als hij wel iets normaals zegt, een McChicken te geven. Zeker weten,
dat hij eerst af gaat vallen.
We hoeven hier geen hoop te houden. We hebben onze eigen
hoop.
Taron dendert er doorheen, alsof hij
raketaandrijving heeft. Ik houd het graag op skischansspringen.
Om daarna als nobele, dappere, moedige en betrouwbare
veteraan de ellende de kop in te drukken.
Vanmorgen leek het alsof ICE hier was
geweest. Je bent ook nergens meer veilig.
Straks proberen ze ons groene land in te pikken. Taron gooit
er vier keer per dag een hoop op, ik twee keer. Ook draineren we als gekken. Zo
proberen we het vol met stikstof te stouwen. Wordt het goed waardeloos, zegt
men. Nu maar hopen, dat Rob Geus niet langs komt.
Binnen moet ik ook al zo opletten. Straks moet de panda van Taron terug naar
China. Het label van Lidl is er helaas afgevreten. Bewijs maar eens, dat hij uit
Duitsland komt. Die hebben daar liever fietsen.
Taron wil ook mijn
lapland. Even niet opletten en hij wordt onder mij vandaan
gesleurd.
Grijp ik in, dan grijpt hij wat en dan
is er zogenaamd niets meer aan de hand.
Ik moet mij als een Daddy gedragen. Ik
inspecteer elke plek.
En dan mag hij erin.
Ik zou wel graag een drone willen
hebben. Kan ik hem in de gaten houden, als hij de spelregels overtreedt. Ik
beloof er niet mee boven het gasverdeelstation in Vilsteren te gaan hangen.
Ik had een rustig leven met Riffer. Dat is voorbij. Als we
niet de lucht in gaan en Taron door zijn verkeerde kleur niet wordt opgepakt,
dan heb ik nog jaren zorgen.
Misschien heb ik mazzel en wordt hij
groot en stoer.
En schieten ICE-brekers ons te
hulp.
Voorlopig negeer ik zijn foute gedrag. Zou
iedereen met The Don’s moeten doen.
Als Taron weer eens zijn tong naar mij
uitsteekt draai ik zijn bek om. Er is vast wel een pluche bedrijf in China te
vinden, die daar dan een succes van maakt.
Precies een week geleden vond hier een Trumpiaanse
inval plaats.
Althans, zo zie ik dat nu.
Er werd uit het niets een mini-Riffertje gedropt.
Hij, Taron, was nog enigszins terughoudend in zijn gedragingen.
Zogenaamd buiten even schijnheilig kijken.
Om binnen slinks en lief mijn bal gelijk te
jatten.
Hij kon een week geleden onder mij doorlopen zonder dat ik
omhoog ging. Vanochtend kreeg ik een stomp in mijn buik, omdat ik wederom als
tunnel gebruikt werd. Bleek hij ineens hoger op de poten te staan.
Eten, ik noem het vreten, wil hij de
hele dag. Gisteravond had hij een drol van 21 centimeter gefabriceerd. Kon
gevouwen zo de snert in.
Ik moet voortdurend mijn vege lijf
zien te redden. Anders bijt hij ook nog in mijn achterland.
In de sneeuw gedraagt hij zich als een Rus in een loopgraaf. Pure
terreur. Belooft wat voor 2026.
Ondanks mijn camouflagekleuren word ik constant door hem
ontdekt.
En ongewenst
betast.
Aan alles buiten moet getrokken worden, waarna de
wegsleepdienst wordt ingezet.
Verdacht wegrennende sujetten kunnen nu nog ontsnappen via
het hek. Nog even en ze hebben een safe-room nodig.
Gelukkig zit-ie daar nu in.
Even goed controleren of het deurtje wel dicht
zit.
Hij zou anders een kantoorsnoer te grazen kunnen
nemen.
Hij is nu in dromenland gezakt. Rust in de tent.
Kan hier weer gewerkt worden. Straks is het weer
basic-fit.
