Precies een week geleden vond hier een Trumpiaanse
inval plaats.
Althans, zo zie ik dat nu.
Er werd uit het niets een mini-Riffertje gedropt.
Hij, Taron, was nog enigszins terughoudend in zijn gedragingen.
Zogenaamd buiten even schijnheilig kijken.
Om binnen slinks en lief mijn bal gelijk te
jatten.
Hij kon een week geleden onder mij doorlopen zonder dat ik
omhoog ging. Vanochtend kreeg ik een stomp in mijn buik, omdat ik wederom als
tunnel gebruikt werd. Bleek hij ineens hoger op de poten te staan.
Eten, ik noem het vreten, wil hij de
hele dag. Gisteravond had hij een drol van 21 centimeter gefabriceerd. Kon
gevouwen zo de snert in.
Ik moet voortdurend mijn vege lijf
zien te redden. Anders bijt hij ook nog in mijn achterland.
In de sneeuw gedraagt hij zich als een Rus in een loopgraaf. Pure
terreur. Belooft wat voor 2026.
Ondanks mijn camouflagekleuren word ik constant door hem
ontdekt.
En ongewenst
betast.
Aan alles buiten moet getrokken worden, waarna de
wegsleepdienst wordt ingezet.
Verdacht wegrennende sujetten kunnen nu nog ontsnappen via
het hek. Nog even en ze hebben een safe-room nodig.
Gelukkig zit-ie daar nu in.
Even goed controleren of het deurtje wel dicht
zit.
Hij zou anders een kantoorsnoer te grazen kunnen
nemen.
Hij is nu in dromenland gezakt. Rust in de tent.
Kan hier weer gewerkt worden. Straks is het weer
basic-fit.
