Het was te warm om iets vlotter wat van me te laten horen.
Misschien hebben jullie me een beetje gemist, maar
ik zat niet bij een PostNL afhaalpunt.
Ik was gewoon thuis. Met Taron
tussen de koeien.
Ze zijn weer van stal gehaald. Gelukkig zijn het er
maar twee. Worden we in ieder geval niet omvolkt.
We waken een beetje over ze en zorgen,
dat de grond onder hun poten niet te heet wordt.
Is dat het geval, dan kan ik ze even gaan
bewateren. Wat er uit komt is alleen de laatste dagen een beetje aan de hete
kant. Mijn temperatuur loopt namelijk ook op.
Dat waterstralen moet ik nog alleen doen. Taron kan
nog niet richten. Zeker bang, dat-ie omkukelt.
Vooral als er ‘s morgens vroeg een
gevaarte in de wei van de buurman met veel herrie bezig is loopt mijn
temperatuur nog verder op.
Het was eerst ook nog vleugellam.
Gevalletje imitatie kabinet, denk ik.
Naderhand bleek het met die vleugels
over het gras heen te wapperen zodat het gras ging liggen.
Ik kreeg Taron daarna slechts in de
zitstand.
Het duurde even voordat we na al het
tumult weer op één lijn verkeerden.
Dat is heel moeilijk met hem vooral als hij in de
Ferrari-modus sjeest. Ik zou hem dan graag onder stroom willen zetten, maar we
hebben geen laadpaal.
Hij kan dus maar beter bij het ouwe model blijven.
Dat is haren naar achter in plaats van omhoog. Ook sexy.
Vanochtend was Taron planten met kluit
aan het slingeren. Nieuwe hobby.
Daarna voldeden we aan de spreidingswet. Ik zei hem nog alles
zoveel mogelijk op één plaats te houden.
Toen
ging hij stom staan spitten. Dat is niet verontrustend op zijn leeftijd. Als hij
ouder wordt en hij luistert geregeld weer niet dan moeten we ons pas zorgen gaan
maken. Dementie bij dieren komt ook voor en als er nu al meer geld moet naar de
zorg dan naar defensie dan kunnen we beter niet meer zo oud worden. Of gewoon
spreiden. Tussen jongere honden. Die kunnen dan je drol opruimen.
Wij moeten hier ook meer defensief zijn. Meer blauw
op straat, want ik zie anders rood van opwinding bij al dat gewaak van ons.Trump
ziet ook al constant blauw. Misschien heeft hij het altijd koud. Of Spaans
benauwd, omdat oorlogje voeren toch niet zo makkelijk is. Zeker voor mij niet.
Taron wordt alsmaar groter. Hij vuurt gelukkig geen raketten af.
Al denk je hierbij anders. Kan
natuurlijk ook met een parachute uit Roemenië geland zijn.
Taron liep net weer met een stok te
zwaaien. Ik heb liever, dat hij een kaas laat rollen. Ga ik wel onder aan de
heuvel staan.
Kom, we gaan weer even de vissen
voeren. Als je het voer goed spreidt heeft iedereen wat. Misschien wordt dat
later wel de Wet van Tippel genoemd. Da’s een wet, die in ieder geval door
loopt.
Ik ga nog even afscheid nemen van de violen. Het
zijn de laatste. Zij hebben zich zeer defensief weten op te stellen tegen de
hitte.
Deze bloem heeft het begeven. Die maakt
de zomer niet meer mee.
Wij zijn hier nog lang niet uitgebloeid. Dat smoel heeft meer
leven in mij gebracht. Moet wel, anders vleugelt hij me lam.
Op tijd goede afstand bewaren,
gebitszorg mijden, dan maak ik zeker nog veel zomers mee.
Zijn ze nou helemaal van de pot gerukt in
Nederland. Ze willen de rollen uit het toiletpapier halen.
Elke keer wacht ik met smart op het
laatste vel.
Ik moet en zal die rol hebben.Taron
blokkeert mij dan, alsof de hal de straat van Hormuz is, maar ik kom er met de
mij toegeworpen harde kern van karton wel doorheen.
Ik leef me helemaal uit. Scheur hem in
stukken, alsof ik een Damverver te pakken heb.
En
nu willen ze de rollen er niet meer in doen. Weg met de fantasie, niets meer van
te maken. Ik word er zo moedeloos van.
Aan Taron heb ik ook niks. We kijken
ieder bij bepaalde dingen een andere kant op. Dat polariseert.
En daar rol ik dan van om.
We ruiken vaak de sporen van ratten.
Hier buiten op het weiland kan dat niet veel kwaad. In de stal mogen we nu niet
meer snuiven. Ratten schijnen een virus bij zich te kunnen dragen in een
handtas. Ik heb er nog nooit één zien lopen met een tas, maar het zou kunnen. De
duivel draagt ook Prada.
Boeren zijn opzichtiger. Die sproeien
met grote armen allerlei middelen om gewassen te beschermen, als wij niet
beschermd zijn. Laatst had ik traanogen. Het maakt dus niet uit of je
aardappelen eet of hond: overal zit gif in. Moet ik eigenlijk aan de teken
vertellen. Bijten ze mij vast niet meer.
Taron is in feite te vergelijken met
een bultrug. Hier opeens binnen gekomen. Het was wel de juiste afslag, maar af
en toe hoop ik, dat een cruiseschip hem naar zee brengt. Lig ik te genieten van
de zon, verzint hij weer iets om aan mijn lijf te zitten.
Hij zou meer moeten doen met
toiletrollen.
We zijn nog lang niet akkoord over een blijvend
staakt-het-vuren.
