Taronneke groeit geweldig in
zijn oren, dus er passen veel bananen in.
Hij luistert goed, als hij er zin in
heeft en beestjes ziet vliegen.
Hij ziet alles en loert graag. Hij is
klaar voor het leger.
Hij is niet van Amerikaanse afkomst,
maar toch bedankt hij niet voor de bloemen.
Zijn Duitse afkomst valt niet te
verbloemen. Hij graaft diepe kuilen.
Gooi je ze dicht, dan gaat hij er demonstratief op liggen
zonder ruzie te maken. Dat is dan wel weer meegenomen.
Voor hem groeien de bomen tot aan de maan en weer terug. Hij
gaat, denk ik, graag mee in een raket als opvolger van Laika. Hij weet alleen
niet, dat in de ruimte weinig ruimte zit in Artemis III. En dat het toilet
dienst kan weigeren. Er zitten dan waarschijnlijk ook bananen in.
Door het gebrek aan brandstof zal het
wel weer vijftig jaar gaan duren voor er weer iemand de achterkant van de maan
bekijkt. Ben ik blij mee, want ik bewaak hier graag met Taron mijn grenzen, ook
aan de achterkant.
Hij wordt steeds groter en sterker. Dat
kan voor mij een probleem gaan worden. Dat was het ook voor de buizerd.
Die werd door Taron gisteren van de houtduif
afgezet. Helaas was de duif door F-15E Strike Buzzard voor eeuwig
gecrasht.
We hebben samen als Special Forces de
wacht gehouden. Een beetje eerbied tonen is nooit weg.
Ik heb nog wat narcisjes geplukt voor
een waardig afscheid.
Taron is nog te jong voor dat soort
tere gevoelens. Die komen met de jaren. Vooral als je boven de 67 bent. Geldt
niet voor wereldleiders. Die hebben op die leeftijd helemaal geen respect en
gevoel meer. Daar zit gewoon niets meer in. Alleen rottigheid.
Die hebben niets met een enkele
bloem.
Ook al schitteren ze in de zon als ornament in een
balzaal.
Ik ga maar weer eens aan het werk. Hoop, dat de duif in de
hemel nog wat kan betekenen. Misschien daalt dat dan neer op de aarde. Tenslotte
valt alles naar beneden.
