Het kleine geluk.

Het oude kerkhof bij het kasteel.

Verscholen in ˈt lommer van het voormalige oude kasteel

overwoekerd door kruiden, planten en mossen

waar kinderen soms met bromfietsen crossen

zerken van steen in grauwe grijzen kleuren

namen van doden nog slechts met moeite herkenbaar

gele wilde bloemen kleuren en geuren maar;

viltstiftletters vormen tevens een ultiem gebaar

deze dodenplek interesseert mensen niet meer zo veel.

De oude graven van vele honderden jaren

slechts opgesierd door brandnetels en grassen

stel mannen die op een zerk zitten te klaverjassen

twee dames laten hier hun honden uit

terwijl hun kinderen gillen, schreeuwen en

springen van graf tot graf

in hun onschuldige drang tot spelen

worden de graven ongewild vaak ernstig onteerd.

Maar des avonds laat, als de rust is wedergekeerd

de geesten van de doden zich hergroeperen en

mensen zich van deze dodenplaats afkeren

klink hoog in de bomen het fraaie, felle gezang

van een nachtegaal over deze  dodengrond

waarna begeleid door het ritme der blaren

opeens al het leven weer komt te bedaren. 

Lentekriebels in Zuid Frankrijk

Helder water kabbelt en klatert

over gladde stenen en rotsen. 

Anemonen en lissen steken hun kop omhoog

langs de oeverkant. 

Een jong stelletje loopt hevig verliefd

langs het water; hand in hand.

Gele en roze bloesems sieren reeds

straten, parken en pleinen.

Geur van de lente hangt in de lucht,

terwijl de zon alweer dagelijks -

zijn warme stralen - laat schijnen.

Intense hitte

zinderende hete lucht omvat vandaag

het dorp  in een mysterieus plaatje

terwijl de zon als een koperen ploert

aan de hemel staat en mens en dier

op de grond verlangend opkijken

naar een dikke wolk aan de einder

in de hoop dat die straks wat water

voor hen achterlaat

daar waar kinderen spelen in het

laatste spoortje water van de beek

en het land zowat onder de

voortdurende hitte bezwijkt

valt verder naar het zuiden, als neerslag

ijs uit de hemel

het verlangde regenwater ten spijt

Hollands weer

proef de zilte smaak van

ˈt woeste zeewater

krijsende meeuwen duiken

in de stormachtige wind

grauwe koppen op de wolken,

plotseling regen geklater

Hollands weer ten voeten uit

verdwijn weer naar binnen gezwind

In gedachten.

met de schoenen in

haar hand loopt ze in gedachten

verzonken over ‘t smalle kiezelstrand

voeten in ’t nat, gezicht gericht

op de brandingsgolven, die keer

op keer het zand bedolven

met daarin de voetstappen en

haar gedachten welke verdwenen

in ’t natte zand

De stilte van het Franse land.

beelden van uitzonderlijke schoonheid

verschijnen soms ‘s avonds in mijn gedachten

gekleurde rotsen in oker en geel

hun contouren in felle schittering van de zon

soms sluit ik bij deze beelden mijn ogen

 wordt het me allemaal wat te veel,

dampen stijgen in krullende bewegingen op

 in een verkrampte eindigende gloed.

gevangen door de brandende zon van het zuiden

stijgen ze langzaam hun dood tegemoet

een boer met zijn tractor op het land

omgeven door fraaie felle kleuren

een hemels mooi natuurlijk gebeuren

in de stilte van het Franse land 

Het verlaten Franse dorpje

ze zijn nog maar negen inwoners

in ˈt vervallen dorpje op de heuvel

vergeten, verlaten en in de tijd verloren

ˈwinters  heel koud en heet in de zomers

lekkende daken, veel verrot hout

slechts ˈt ruizen van de wind

door toppen van dikke eikenbomen

ˈt dorpje is reeds dood en koud

enkele stokoude dames en heren

zijn in ˈt dorpje achtergebleven

volledig op zichzelf aangewezen

triest; terwijl ze toch de dood niet vrezen

 Het strand.

als zeehonden naast elkaar

gelegen op ˈt zand

een massa vlees dat in

de voorjaarszon ligt te garen

kan dat menselijk gedrag

niet goed verklaren

met zˈn allen naar dat

drukke, smalle strand

een moeder met een huilend

kindje aan de hand

de plastic bal die

stuitert op fiere vrouwenbillen

een kleuter gooit zand

over met olie ingesmeerde ruggen

stel kleuters staat aan

de branding hard te gillen

bij oostenwind ook nog last

van kwallen en steekmuggen

het strand, het zand, de

gigantische mensenmassa aan zee

 voor mij oogt het steeds meer als

een afstotend hysterisch tafereel

al die half blote mensen bij elkaar

worden mij tegenwoordig al snel teveel 

Het jonge naaktmodel.

achttien lentes jong; staat met het hoofd iets opgeheven

strak lijf, de fraaie borsten fier naar voren gedragen

schilder doet haar linkerarm nog iets verlagen

blanke huid glanst als ware het door olie ingewreven

het korenblonde haar hangt welgevallig over haar schouders

haar slanke figuurtje geurt naar witte seringen en rozen

vanwege haar onbevangenheid is ze als model gekozen

heeft haar wil doorgezet; ondanks protesten van haar ouders

fraai en ontspannen staat ze als een prachtige sierlijke lelie

rechterbeen provocerend iets naar voren opgeheven

zo natuurlijk, zo oprecht, zonder een ogenblik te beven

penseel glijdt over ˈt doek op  tonen van haar lievelingsmelodie

vakkundig wordt haar beeltenis op ˈt doek  gedreven

over enkele weken zal de wereld haar geschilderde naaktheid beleven 

Het einde nadert.

 grijs uitgeslagen rotsen markeren het ruige veld

waarop zijn blonde schapen vredig lopen te grazen

de twee honden die tegen weglopers grauwen en razen

de bejaarde herder werkt hard voor zo weinig geld

terwijl hijzelf na zoveel lichamelijk zware jaren

vele honderden hectaren met zijn beesten heeft belopen

is opeens de onrust en angst in zijn lijf geslopen

een bedreigend gevoel dat hij maar niet kan verklaren

de  wil is verdwenen uit zijn troosteloos leven

 moment lijkt thans aangebroken om terug te keren

voordat zijn afgenomen krachten het voorgoed begeven

 voelt dat de tijd is gekomen om meteen te gaan

zijn kudde zal hier wel verder kunnen verkeren

hij is op; verlangt naar zijn huisje hier ver vandaan 

Geluidoverlast.

Het geluid dat wekelijks op

zaterdagavond mijn

oren pijnlijk doet treffen

mij week in week uit ongevraagd

doet beseffen dat

er verschil bestaat tussen

muziek en geluid.

Zoals bonensoep zonder kerrie

of beter nog als

een sopraan zonder stem

zo zit ik tegenwoordig werkelijk

elke zaterdagavond klem in

een wolk van

georkestreerde disco herrie.