Archief

Een zonnige winterse dag

Zonnestralen glinsteren door de kruinen van bomen.

Schapen lopen onwennig op het besneeuwde weiland.

Een moeder met een klein kindje aan de hand.

Dat met haar meegetrokken slee wat loopt te dromen.

Zo maar een beeldimpressie van een gewone winterse donderdag.

Eenvoudige gebeurtenissen die ik zo graag aanschouwen mag.

De decadente buurman.

Uit het leven gegrepen...

Pierre, een voormalige 45 jarige ongehuwde man, woonachtig in het zuiden des land, had het geluk een grote prijs te winnen in de Nederlandse staatsloterij. Voor zover we hebben kunnen nagaan betrof het een bedrag van een twee miljoen gulden.  Met zijn Jan Modaal inkomen dat hij verdiende als magazijnmeester in een textielgroothandel was hij de koning te rijk toen hij over dat bedrag kon beschikken. Het was een man die tot dan toe altijd zuinig had geleefd. Geen dure vakanties boekte en er geen andere geldverslindende hobby’s op nahield, zodat hij maandelijks zelfs een klein bedragje voor zijn oude dag apart kon leggen. Pierre was een slimme man betreffende geldzaken. Hij wist bijna letterlijk van een dubbeltje een kwartje te maken. Die mentaliteit kwam hem goed van pas toen hij dat miljoen won. Dankzij goed uitgekiende beleggingen wist hij in tien jaar tijd het bedrag zelfs meer dan te verdubbelen. Als hij niet hoefde te werken zat hij achter de computer en was  hij met geldzaken bezig, terwijl hij gewoon in zijn sobere levensstijl bleef volharden.

Tijdens een uitstapje naar Amsterdam ontmoette hij in een café een aardige jongedame, Ria geheten,  waarmee het gelijk klikte. Al na twee weken trok ze bij hem in. Een leuke, zij het wel wat geraffineerde, Amsterdamse  meid.  De twee waren niet meer uit elkaars gezelschap te scheiden. Ik sprak ze af en toe wel eens, zo op straat of bij de melkwagen, die toen nog aan de deur kwam. Het was een vriendelijk, doch apart stel mensen die in hun straat echt opvielen door hun spontane levenswijze. Rijkdom was hen weliswaar niet echt aan te zien, maar Ria had zo’n blik van uiterste geraffineerdheid in haar ogen. Bij zo’n vrouw gaan bij mij meestal verschillende alarmbellen in mijn hoofd rinkelen, maar bij Pierre kennelijk niet. Hij was gewoon smoorverliefd op haar. Ria was weliswaar een aantrekkelijke, redelijk welbespraakte vrouw, maar ze had de blik van een haai… Voor de buurt leken ze echter voor elkaar geschapen en wij verheugden ons met zo’n vlotte nieuwe buurvrouw. Totdat er plotseling een verandering kwam in hun woon en leefsituatie.  Een plaatselijke makelaar plantte op een maandagmorgen plotseling een bord ,,te koop,, in de tuin van hun fraaie woning en al enkele weken later – het was toen nog de gouden tijd in de huizenverkoop, was hun woning verkocht aan een stel mensen uit Utrecht. Pierre vertelde me dat ze een ,,Manoir,, uit de negentiende eeuw hadden gekocht in het zuidwesten van Frankrijk. Ze zaten, vertelde hij, al ruim twee weken op Franse les om te taal te leren. Het droomhuis hadden ze gekocht via de bemiddeling van een in Frankrijk wonende en werkende Nederlandse makelaar… Het was een prachthuis beweerde Pierre.

   ‘We kunnen er zo in trekken Leonardo, alles is prachtig van binnen, terwijl het renoveren pas is gedaan door de vorige eigenaar.’ Dus omstreeks april vertrokken ze naar Frankrijk om hun droomhuis te betrekken.  

Ze waren werkelijk de koning te rijk.  Het object dat ze hadden gekocht  had een 11 hectare groot park om het huis heen liggen waarop nog een tweetal grote hangars stonden die als garages en paardenboxen dienst hadden gedaan bij de vroegere eigenaars. Een fraai zwembad van 15 x 5 meter was achter het huis gelegen. Natuurlijk moesten er rijpaarden komen en werden er een dure auto’s voor zowel Ria als voor Pierre aangeschaft. Nadat ze een paar maanden in hun nieuwe woning verbleven en Ria een leuk baantje in de horeca afdeling van de plaatselijke tennisclub  had weten te bemachtigen, voltrok zich langzaam aan bij Pierre een soort van metamorfose. Hij stond voorheen altijd punctueel om zes uur ‘s morgens naast zijn bed,  maar nu was hij er niet meer uit te krijgen. Dat kwam ook deels omdat hij het vertikte te gaan werken. Hij had nu toch geld. Werken was voor de domme, vertelde hij altijd aan een ieder die hem in zijn stulpje bezocht.  Als hij dan uiteindelijk opstond leek het wel of hij een ander mens was geworden.  Hij werd vlotter in de omgang en keek er plotseling niet meer van op als Ria weer een paar pakken geld stond uit te geven aan allerlei luxe voorwerpen, die ze wel heel listig op haar eigennaam zette.  Ria was een genie als het op geld uitgeven aankwam.  De altijd zo bedachtzame en rustige Pierre controleerde hun uitgaven nauwelijks en had het gedrag van een ,, big spender,, aangenomen, zodat Ria, die er toch ook wat van kon als het op geld uitgeven aankwam, zelfs meerdere malen zelf op de rem moest gaan staan om Pierre te beletten al te gekke aankopen te doen.

Pierre en Ria hadden hun fraaie Manoir vier maanden na het tekenen van het koopcontract betrokken.  Ze werden al snel lid van de Nederlandse club in Angoulême, speelden eveneens ook al snel golf op de peperdure golf en country club in deze streek en werden eveneens snel ingelijfd in het kleine, elitaire internationale groepje mensen die  in dat gebied woonden en net als zij, een groot huis met veel land en veel geld bezaten. Pierre en Ria veranderden met de dag. Toen wij ze eens opzochten hadden ze net een kleine, tweepersoons Bell helikopter gekocht om te kunnen shoppen en om naar de golfclub te kunnen gaan vliegen. Dit vervoermiddel was erg populair in de kringen waar zij zich in bewogen en je moest natuurlijk wel meedoen, wilde je er bij horen. Als dat maar goed gaat dachten wij toen bij ons zelf. Hoe is het mogelijk dat geld mensen zo totaal kan veranderen. Ze waren niet meer de Pierre en Ria die wij kenden van vroeger uit onze straat, maar gewoon een stel rijke arrogante patsers geworden.  Zelfs hun taalgebruik hadden ze aangepast. Nederland was voor hen nu een brug te ver.  Daar kwamen ze niet meer. Ze behoorden nu tot de ,,beau monde,, en Frankrijk was nu voorgoed hun thuisland.  Ria kleedde zich naar de laatste mode, met uitzondering van de dagen dat ze op de golfclub werkte. Dat werken was niet echt nodig hoor, vertelde ze altijd aan een ieder die er om vroeg, maar ze vond het gewoon leuk een doel in het leven te hebben. Voorwaar een prima idee leek het ons toen. Maar telkens als we het stel in Frankrijk ontmoette kregen we de indruk dat Ria de geldbuidel beheerde en Pierre steeds meer naar haar ,,mondaine,, pijpen danste.  Ik vertrouwde haar niet, ze was aardig tegen ons, maar ik had de indruk dat ze steeds toneel speelde in haar eigen gecreëerde toneelstuk.

Er gingen zo’n twee jaren voorbij. We waren hen alweer zowat vergeten toen we op een morgen plotseling een brief van Pierre ontvingen uit Nederland...   Pierre had de brief met de hand geschreven. Het was een droevig verhaal. Ria was bij hem weg en het mooie huis was verkocht. Hij was blut. Geld was opgeraakt aan hun extravagante wijze van leven.  Ria had intussen een andere rijke, dit maal Engelse patser ontmoet en had hem van de ene in de andere dag voor haar nieuwe rijke vlam ingeruild. Ze was plotseling niet meer verliefd en hield ook niet meer van hem had ze hem gezegd.  Ze had hem helemaal kaal geplukt, zodat hij als een droevige kale haan op hangende pootjes naar Nederland was terug gekeerd. Nu woonde hij tijdelijk bij zijn oude moeder van 87 jaar en moest van de bijstand leven. 

Ik moest er eigenlijk hard om lachen, ook al was het nog zo’n  triest verhaal.  De sukkel. Zo heb je miljoenen en zo ben je ze in ruim twee en een half jaar weer kwijt. Hoe blind en dom kan een mens zijn. Nu moest hij proberen weer een baantje in Nederland te vinden om opnieuw met een Jan Modaal Salaris zich in leven te houden.  Ik wenste hem in gedachten sterkte, terwijl het beeld van zijn arrogante tronie en zijn opschepperij met zijn huis, land en helikopter me weer even haarscherp voor de geest kwam.     

C’est la vie, Pierre, dacht ik bij mijzelf, terwijl ik mij een kopje thee inschonk en mijn beschuitje op at.

 © Leonardo

Afzien in Afrikaanse hitte.

slechts een gekleurd dundoek verhult

haar lange slanke lijf

zonnestralen dringen door tot op haar huid

blote voeten laten sporen na op het hete zand

een huilend klein kindje sjokt moeizaam

aan haar linkerhand

op haar hoofd balanceert een waterkruik

ze valt me op door fraaie haar ranke figuur

donkerbruine ogen kijken me een seconde aan

dan loopt ze voort, vervolgt haar pad

haar dorpje is nog ver van hier

Liefderijke atmosfeer.

liefde ligt soms besloten

in hele kleine zaken van alledag

een glimlach, een handdruk

een arm om een schouder

en vooral ook

vriendelijke woorden van

hem of van haar die

jij graag mag

Islamitische overweldiging van Europa.

Amsterdam, januari 2050

Nederland werd in de twintiger jaren van de een en twintigste eeuw getroffen door drie grote rampen te weten;  De desastreuze natte zomers, een volledig ingestorte economie en vooral; de strenge islamitische overheersing.  Het is nu al weer het tweede jaar dat de IS kalifaatvlag van Abur Bakr-Al-Bagdadi in Den Haag wappert boven het paleis Noordeinde.  Eigenlijk is het een paar jaar geleden zonder slag of stoot verlopen voor de moordende horden uit het Midden-Oosten.  Nadat ze eerst al rap geheel Zuid-Europa hadden veroverd, de paus met zijn horde soepjurken uit het Vaticaan de Middellandse Zee in hadden gedreven, veroverde hun zusterorganisatie Boko Haram  in sneltreinvaart  Spanje.  Samen met een grote schare Moren, aangevuld met juist bekeerde zwarte Afrikaners, werd Spanje in drie weken onder de voet had gelopen.  Intussen was de hoofdmacht van de moordende moslims doorgestoten via Oostenrijk naar Duitsland. De Oostenrijkers zijn een gek volk. Ze bejubelden en verwelkomden zelfs de terugkeer van de haatzaaiende en moordende  islamitische benden alsof ze sinds de vroegere middeleeuwen nooit meer weg waren geweest.  

De Duitsers waren toch anders. Sommigen hadden zelfs echt verzet geboden, maar na vele reeksen gruwelijke strafrechtelijke executies waren ook zelfs de meest strijdvaardige Duitsers voor de islamitische overmacht gezwicht.  Met Nederland kende men helemaal geen pardon. De slappe Links-Liberale Nederlandse regering die sinds 2015 continu aan de macht was, had zich- traditioneel - al na de eerste schermutselingen direct zonder slag of stoot, met de handen in de lucht, overgegeven.  Een landje vol verwijfde lafaards met een grote bek, vonden de moslims.  Veel geschreeuw, met de vinger altijd gelijk naar anderen wijzen,  maar verder een volk zonder ruggengraat.  Het was ze trouwens in de Lage Landen helemaal nogal gemakkelijk gemaakt vanwege de al aanwezige vijfde colonne van Marokkanen en Turken van de derde generatie die al in die landen aanwezig was en rap hadden ingezien wie de sterkste in hun tweede vaderland zou worden.

De voormalige Nederlandse regeringsleiders moesten op het binnenhof in Den Haag de macht overdragen aan geselecteerde jongeren uit de Haagse Schilderswijk. Knullen die al tijdens het  slappe Nederlandse regiem naar Syrië waren vertrokken en thans weer waren teruggekeerd. Jongemannen die al op jeugdige leeftijd met de IS heulden.  Het voormalige Nederland werd thans geregeerd door een jong viermanschap onder leiding van Mohamed Jakül. Een negenentwintig jarige etnische Irakees wiens ouders al sinds de zeventiger jaren van de vorige eeuw als vluchtelingen in Nederland woonden.  Jakül was een echte misdadiger. Een man die sinds de vlucht naar Argentinië van de voormalige Nederlandse Koninklijke familie, alsmede na de overname van de macht in de Lage Landen, zichzelf tot onderkoning van Nederland, namens de IS, had gekroond. Hun Arabisch islamitische kalifaatwens was thans bijna vervult.  Nog even en dan beheersten ze geheel Europa.  Engeland was de laatste stap die nog moest worden gezet. Hun eigen islamitische ondergrondse strijdkrachten waren in dat laatste door hen fel begeerde deel van voormalig Europa al druk bezig met een bloedige ondergrondse terreur.  Het grootste deel van de vroegere Europese landen was thans reeds in hun handen.  Eurabia was nu de naam voor het gehate Europa.  Meteen na de val van de Europese landen was overal de sharia ingevoerd.   De strenge islamitische wetten die lijfstraffen, verminkingen, moord en doodslag goedkeurde. 

Overal op de straten patrouilleerden in het zwart geklede soldaten. Mannen met geweren en dolken. Hun hoofden bedekt met een zwarte muts, tulband en doeken die het gezicht vrijwel onherkenbaar bedekte.  Elke man die wat betekende droeg een lange Dubai Abaya  die tot aan de grond reikte.  Dagelijks waren er in de grote steden openbare executies.  Moorden op mensen die zich niet tot het islamitische geloof wilden bekeren. Onthoofdingen, waar de rest van de bevolking, verplicht naar diende te komen kijken.  Het waren meestal mannen, vrouwen en kinderen.  Meestal waren de slachtoffers eerst al wekenlang gemarteld. Een bezigheid die soms het avondvermaak van de bezetters vormde. Soms werd een gehele familie tegelijk terecht gesteld. Het bloedige gebeuren trok meestal ook vele honderden islamitische toeschouwers. Het waren uiteindelijk  de enige verzetjes die de bevolking restte. Bioscoop, theaters, sportstadions, café en restaurants  waren al maanden gesloten. Televisie kijken kon nog maar alleen naar de door de bezetters goedgekeurde programma’s. Lezen van andere lectuur dan de Koran was verboden. Wie bij huiszoeking werd betrapt op het lezen of in bezit hebben van niet goedgekeurde lectuur of boeken werd de ogen uit gestoken.  De economie was inmiddels  volledig kapot. Op de dam in Amsterdam was het grote oorlogsmonument voor de gevallenen zwart gespoten.  De IS vlaggen wapperden van alle officiële gebouwen.

Honderden bedrijven waren reeds stil gevallen. Gebouwen waren geplunderd of stonden leeg.  Dag en nacht hoorde men schotenwisselingen en geschreeuw van de in zwarte gewaden rondzwervende Arabische haakneuzen.  Er was zowat niets meer te koop in de door jeugdige Syrische geitenneukers leeggeroofde winkels waarvan de uitbaters inmiddels al waren onthoofd.  Veel jonge gezinnen moesten hun moeder missen.  Die was soms uit huis gesleurd om in een staatsbordeel als hoer voor de bezetters op te treden. Dat zelfde lot kende vele jonge meisjes. Vrouwen die zich op straat begaven zonder volledige bedekking door middel van een boerka, konden rekenen op een zelfde lot.  Jonge meisjes en alle overige jonge vruchtbare vrouwen moesten verplicht besneden worden.  Voormalige abortis klinieken dienden thans als besnijdeniscentra. Lange rijen volledig bedekte Hollandse vrouwen stonden dagelijks te wachten om deze clitorale ingreep te ondergaan.  Veel Arabische strijders hadden zich twee of meer jonge Hollandse vrouwen toegeëigend ter bevrediging van hun lusten. De vrouwen werden over het algemeen slecht en zeer wreed behandeld.  Alsof ze ingehuurde hoeren waren. Hollandse mannen waren er niet zo veel meer. De meeste waren; of vermoord, of gedeporteerd naar de binnenlanden van Syrië en Irak. Om daar als kanonnenvoer te dienen in de niet aflatende strijd tegen hun aartsvijanden Israël en Iran. Gruwel heerste in dat deel van de wereld, waar de lucht bezwangerd was door de geur van bloed, cordiet en verrotting.  De Arabische woestijnen lagen bezaaid met vernielde tanks, vrachtauto’s en ander oorlogsmateriaal.  Het gele zand van de woestijn was soms roodgekleurd van het bloed terwijl duizenden lijken in de hitte van de woestijn lagen weg te rotten.   Natuurlijk waren er ook nog steeds in de Lage Landen schermutselingen met kleine groepjes Hollanders die ondergronds de strijd tegen de Arabische overweldigers bleven voortzetten. Soms sneuvelden er enkele IS strijders in zulke gevechten die steevast  met onthoofding van onschuldige bewoners eindigden, als wraak acties, voor de dood van hun strijdmakkers. 

Ik draaide me in mijn slaap om in bed en schrok opeens wakker. Ergens hoorde ik opeens een geluid. Als door een wesp gestoken schoot ik  in bed omhoog en dwaalde mijn blik  naar de slaapkamerdeur waar ik een schaduw van een persoon in een lang donker gewaad meende te ontwaarden. In een flitsende reactie trok ik het laadje van het nachtkastje open, greep de kolf van de 22 Beretta die ik altijd voor noodgevallen heb klaar liggen, laadde razendsnel door, richtte en schoot.  De harde scherpe knal van de Beretta deed me mijn gedachten opeens weer ordenen  Kalk vloog van de deurpost af op de grond.

  ‘Wat doe je nou,’ schreeuwde mijn echtgenote ontdaan naast me in bed.  Ze trok gelijk aan het koord om het plafondlicht aan te doen. Het licht flitste aan waarna ik zag dat ik op de nieuwe jurk van mijn echtgenote had geschoten die op een knaapje aan de deurpost was opgehangen. Een klein gaatje ter hoogte van het middenrif liet zien waar mijn schot doel had getroffen. Ik zuchtte. Viel met het zweet op mijn gezicht achterover met mijn hoofd op het klamme kussen. Het pistool viel uit mijn hand op de grond. Ik had een gruwelijk nachtmerrie gehad. Alles was gelukkig toch alleen maar een droom geweest.  

© Leonardo