Archief

Winterse bruine bonensoep

een voordeel van dit  winters weer

ligt in de kookpan besloten

met varkenspoot, spek en soepgroenten

bruine bonen en wat zout

krijg ik na het eten van deze maaltijd

het absoluut niet meer koud 

Het ontaarde tuinfeest. 

Ergens in Zuid Frankrijk... 

Het was bewolkt weer die zaterdagmiddag. De lucht voelde warm en wat benauwd aan op het statige Zuid Franse landgoed gelegen aan de rivier de Vidourle. Fraai gedekte lange tafels waren op het grote gazon voor het oude monumentale landhuis neergezet. Een keur aan zomers geklede gasten stond, veelal met een glas in de hand, gemoedelijk in kleine groepjes met elkaar te praten, terwijl bedienend personeel van de landheer zich met de grote barbecue en de tafelgerechten bezig hield.  Er heerste een gemoedelijke ontspannen stemming onder de vele aanwezigen welke een afspiegeling vormde van de notabelen uit de verschillende omliggende dorpen. De enorme pan met paella was inmiddels door een tweetal bedienden onder een grote appelboom op een driepoot met brander neergezet. De inhoud dampte wat, terwijl de lucht van de paella zich langzaam over de gasten verspreidde. Bij de barbecue was een kok inmiddels bezig de vele spiesjes met vlees, paprika en chorizo te roosteren. De damp van zijn schroeiende worstjes steeg als een dunne nevel recht tussen de boomtakken omhoog, de hemel tegemoet.  

  ‘Zorg er wel voor dat ze niet te zwart worden, René,’ zei een nogal met opzichtige sierraden opgetuigde dame van middelbare leeftijd tegen de kok.

  ‘Daarom blijf ik de worstjes steeds keren, madame la baronne. Het is mijn eer te na om een zwart geblakerd product af te leveren.’ De dame, die de gastvrouw bleek te zijn, glimlachte slechts even goedkeurend, om zich vervolgens weer onder de gasten te begeven.

In de appelboom, waaronder de pan met paella op een kleine driepoot met brander was neergezet, staarde ondertussen een tweetal half gesloten ogen met belangstelling naar hetgeen zich beneden op het grasgazon afspeelde.

   ‘is de hap al gereed,’ vroeg de oudste zoon van het organiserende echtpaar van deze tuinparty aan de kok.

   ‘Ik denk dat het met een kleine vijf minuten gereed is, meneer Joseph.’

   ‘Moeten we ons zelf eigenlijk bedienen, of wordt dat voor ons gedaan? Ik heb mama daar niets over horen mededelen.’

   ‘Madame la baronne, uw moeder, heeft mij zojuist medegedeeld dat er gewoon wordt uitgeserveerd, meneer.’ Na deze informatie liep de zoon des huizes van de barbecue weg, bukte zich even onder de boom voor een wat naar beneden hangende tak, en nam vervolgens naast een kennis aan de een van de lange tafels plaats.       

Aan de grote mobile bar die men speciaal voor dit tuinfeest had gehuurd, was een overdaad aan gekoelde mix dranken te bestellen waarbij vooral de koele mix van sinaasappelsap met passoã grote aftrek vond.  Niemand van de gasten, noch het bedienend personeel, had overigens in de gaten dat de ongeveer anderhalf duim dikke laaghangende groengele, bladerloze tak van de  appelboom, heel even bewoog. En dat terwijl het toch vrijwel windstil was en geen enkele andere tak een beweging maakte. De bewuste bladerloze tak was even in een rustig evenwicht, maar bewoog toen opeens weer. Niemand had door dat de tak wat naar voren opschoof. Er kwamen mensen aanlopen die met hun hoofden bijna de merkwaardige tak aanraakten. Deze liet zich na verloop van enige tijd van betrekkelijke rust, opeens uiterst langzaam, steeds een klein stukje verder naar voren zakken. De bedienden liepen steeds vlak onder de tak door maar hadden nog steeds niets in de gaten. Ze schepten de borden voor de gasten vol en deelden deze uit aan de mensen die aan de tafel hadden plaatsgenomen. Het vuur van de gasbrander onder de grote pan werd op een laag pitje gedraaid zodra iedereen van eten was voorzien. Van de tak, die voorzichtig weer enkele centimeters naar beneden was opgeschoven, was alleen aan de flitsende gespleten rode tong te zien dat het niet om een tak maar om een dier handelde.  Er was eigenlijk veel te veel paella aangemaakt. Toen elke gast zich had verzekerd van een maaltijd, al dan niet in combinatie van worstjes van de barbecue, en sommigen zelfs tweemaal hadden opgeschept, bleef er nog een aardig bergje paella in de grote paellapan over. Het restant werd af en toe door de kok wat door elkaar geroerd maar bleef op een gegeven moment liggen teneinde snel verder af te koelen. Het vuur onder de pan was inmiddels al enkele minuten terug uitgedraaid.  

Terwijl iedereen het glas hief op de verjaardag van de gastheer, wat blijkbaar de reden voor de tuinparty was, en een familielid van de jarige een korte toespraak hield, viel opeens met een lichte plof een tak uit de appelboom op de paella in de pan. Door afwezigheid van de kok die zich bij de barbecue had vervoegd alsmede de luidruchtigheid van de gasten had  niemand iets in de gaten. De fraaie groengele tak van ongeveer anderhalve meter lengte schoof na zijn val razendsnel onder de inmiddels al flink afgekoelde paella in de pan. Alleen de kop stak iets uit het eten omhoog terwijl hij vanwege zijn kleur vrijwel niet in het gele rijstmengsel opviel. 

  ‘Wil er nog iemand wat eten,’ vroeg de gastheer opeens met een glas wijn in de hand aan de aanwezigen. Enkele oudere dames hadden zich de maaltijd reeds goed laten smaken maar wilden nog wel een restje paella en een spies hebben. De pan met de paella werd opgetild en daarna met de driepoot aan het eind van de tafel geplaatst.

  ‘Bedien u dan zelf maar dames en heren,’ zei de gastvrouw terwijl ze samen met een drietal dames met een bord in de hand van tafel opstond.

  ‘Kom mensen, alles moet op, we gooien niets weg’ zei de gastheer even later tegen de aanwezigen.  Echter, op het moment dat de eerste schep in de overgebleven paella werd gezet, schoot de vermeende tak die in het eten verborgen zat met een geweldige snelheid omhoog. Als een Cobra bleef de  geelgroene Toornslang een paar seconden op zijn staart staan sissen terwijl de rode tong uit zijn bek flitste. De scherpe puntige tanden staken in zijn geopende bek iets naar voren. Doch opeens vond het serpent het kennelijk genoeg. Het schoot uit de pan vandaan op het gras en verdween  bliksemsnel onder hevig sissen tussen de verschrikte gasten door richting de rodondendronstruiken die het park deels omzoomden. 

De algehele paniek die was ontstaan na de verschijning van deze ongenode gast bedaarde na enige minuten, vooral nadat enkele flauwgevallen dames door middel van vlugzout weer bij hun positieven waren gebracht. Maar de lol van het feestje was voor de meeste gasten wel over. Verschillende gasten verlieten na dit incident rap het feestterrein. Slechts enkele dappere personen bleven achter. De enige die zich na het incident met de toornslang uitstekend vermaakte was Boris, de Labrador Retriever, van de gastvrouw en gastheer. Boris trok zich van de commotie helemaal niets aan. Hij had lak aan een slang. Zeker als er zo een heerlijke overgebleven maaltijd restte. Nee, Boris was niet bang voor een toornslang. Daarentegen at Boris, boven op de tafel staande, op zijn gemak de overgebleven paella uit de grote pan met mosselen en al op.    De toornslang liet zich niet meer zien. Die was zich waarschijnlijk  evenals een aantal gasten ook een ongeluk geschrokken.

©  Leonardo

Twee thuisloze zwervers.

Het was een gure voorjaarsdag toen een sjofel geklede man van rond de vijftig jaar plaatsnam op en bankje in het park, juist tegenover de grote vijver, waar eenden en ganzen in het water stukjes brood op aten die door een klein meisje in het water werden gegooid.  Toen het kind aan de hand van de moeder na enkele minuten wegliep verscheen er opeens een tweede man bij het bankje.

  ‘Hee, kijk nou eens, daar hebben we, Japie… Dat is een hele tijd geleden, jongen. Waar ben jij zo lang geweest?’ vroeg de eerste zwerver die Joop bleek te heten terwijl hij wat aan de kant schoof om zijn vriend te laten plaats nemen.

  ‘Ach, overal en nergens.’

  ‘Maar wat zie ik nou; je bent zeik nat’

  ‘Ja, dat komt door dat klote bruggetje. Ik liep te dromen en ik had een houtenkop van gisterenavond. Ik heb het bruggetje gemist en ben toen naast het bruggetje in het water gelazerd.’

  ‘Ha ha ha, geen betere manier om weer nuchter te worden alleen: je stinkt  wel als een varken…, man,’ zei Joop, de eerste zwerver lachend.  ‘Ga een beetje van me weg zitten anders stink ik straks ook zo naar dat kolere water van die vijver.’

  ‘Ja, lach jij maar. Ik zit hier verdomme kou te lijden.’

  ‘Ja…, dat zal best. Wil je trouwens wat drinken of wat eten?’

  ‘Als je een slokkie hebt, nou graag dan, maar wel puur en zonder ijsblokkies. ’ 

  ‘Ha ha ha, trek die natte zooi toch gewoon uit man. Niemand die het ziet. Dan kunnen die kleren ook gelijk wat drogen.’

  ‘Jij lult makkelijk. Ik kan toch moeilijk hier in mijn blote reed gaan zitten, lijkt mij zo. Als die wouten straks komen pakken ze me misschien nog op voor naaktlopen.’

  ‘Ja, daar heb je wel een punt mee, met die opmerking bedoel ik. Je moet hier tegenwoordig verdomd goed uitkijken.’ 

Zwerver Joop keek eens om zich heen en zag tot zijn verwondering een paar grote stukken karton tussen de struiken liggen. Hij wees er zijn vriend op die vervolgens zijn kleding uitging trekken.

  ‘De oplossing van alle problemen  ligt, zoals altijd, gewoon om de hoek niet waar.’

  ‘Ja, maar het is nu al vier uur. Ik krijg nu die kleren niet meer droog in dat schrale rot zonnetje.’

  ’Gewoon op het gras leggen dan drogen ze vanzelf.’

  ‘Verdomme wat is het koud. M’n reed kleurt al blauw, dat voel ik.  Zal toch maar zo’n stuk karton om me heen slaan. Misschien helpt het iets tegen die rot kou.’

  ‘Ja, doe dat. Maar geef mij ook maar een klein stukkie karton dan kunnen we dat op de bank leggen, om op te zitten.

  ‘Slaap jij hier trouwens ook nog altijd;  hier in het bos, bedoel ik?’

  ‘Nee zeg, ik kijk wel lekker uit.  Stikt hier ˈs avonds, als het donker wordt, van de nichten. Van die engerds die in de bosjes lopen.’

  ‘Ja, dat is tegenwoordig inderdaad echt klote. Waar vind je nog nog een geschikt plekkie om te pitten in een bos.  Ik vraag me trouwens af waar ik straks kan gaan liggen maffen met dat karton om me heen?’

  ‘Ja, je zegt het…, dat is wel effe een probleem .Trouwens die wouten rijden hier tegenwoordig ook veel rond. Op crossfietsen, wel te verstaan. Kunnen ze gemakkelijker die nichten controleren heb ik van de week gehoord.’  Ze jagen die gasten compleet met stijve pik het bos uit, de straat op, heb ik me laten vertellen.

  ‘Hoe controleren ze dat dan, in dat bos bedoel ik?’

  ‘Ha ha ha, volgens mij kijken ze alleen of zo’n nicht met z’n gulp open loopt  en of er wat uithangt...  

   ‘Ja, lul jij maar. Belazer je zuster maar mij niet. Jezus wat heb ik het koud. Vraag me af of het niet reeds rond het vriespunt is.’

   ‘Je zegt het… Trouwens er ligt daar tussen die kale struiken een oude pallet.  We zouden natuurlijk ook een vuurtje kunnen maken.  Dan kunnen je kleren ook wat sneller drogen.’

  ‘Ja…, verdomd goed idee zeg, alleen…, heb jij dan vuur?’

  ‘Ja hoor, jongen, een complete plastic verpakking met aanstekers. Samen met  dat flesje jenever en een zak met broodjes gejat uit een supermarkt wagentje van zo’n bekakt oud wijf in die AH winkel efkes verderop.’ 

   ‘Dat heb je dan goed gedaan, jongen. Die rijke stinkers missen zo’n aansteker toch niet en wij zijn er gelukkig mee, niet waar?’

Vervolgens werd de pallet uit de struiken gehaald waarna Joop met een klein zakmesje er schilfers ging afsnijden om die, na enige minuten prutsen, samen met een stuk karton aan te steken. Ze trapten de pallet in kleine stukken die ze vervolgens op het brandende vuurtje legden.

   ‘Donders, dat voelt heel wat beter aan dan die koude rot wind, vind je ook niet, Japie.  Kom, laten we er om heen gaan zitten, dan verwarmen we ons gelijk een beetje. Hier…, leg die natte zooi maar vlak bij het vuurtje, dan droogt het wat sneller.’

Terwijl ze een minuut of tien rond het hevig rokende vuurtje waren gezeten  zagen ze in de verte twee agenten op zo’n soort van mountainbike aankomen.  Het bleken een man en een vrouw te zijn. De agenten reden het gras op, zetten de fietsen tegen de bank, en liepen vervolgens op de twee zwervers toe.

    ‘Heren, u bent in overtreding,’ zei de mannelijke agent op gewichtige toon terwijl hij zijn opschrijfboekje met ballpoint tevoorschijn haalde. De vrouwelijk agent, een nogal stevig type met heel kort geknipt haar en een brede kont,  had inmiddels al snel enkele foto’s met haar mobieltje gemaakt.  De twee zwervers keken elkaar even aan maar zeiden niets.

   ‘Ik verzoek u dat vuur gelijk uit te maken, te doven zo gezegd. Het is ten strengste verboden om in het park vuur te maken, trouwens wat zijn jullie eigenlijk aan het doen? De twee zwervers zeiden niets en haalden de schouders op. ‘Is dit een vorm van exhibitionisme wat  ik voor me zie, of zijn jullie met een vies spelletje bezig? ‘ glimlachte de agent wat meewarig.  ‘Seks in het park is, zoals u beiden vast wel weet, ook verboden.’

   ‘Ach, zodemieter toch op man, ‘reageerde Japie terwijl hij het smerige karton wat steviger om zich heen trok. ‘Ik ben in het water gelazerd, vlak bij dat klote bruggetje, daar wat verderop. Mag ik mezelf misschien even wat opwarmen en mijn kleren drogen?!’ zei hij op nogal luide toon terwijl hij in zijn kartonnen uitdossing op de agent toeliep, die vervolgens verschrikt, een paar stappen achteruit deed.   

   ‘Goed,’ zei de vrouwelijke agent om ook een duid in het zakje te doen. Als u niet van plan bent het vuur te doven dan doen wij dat en laten wij u naar het bureau afvoeren. Daar praten we dan wel verder.’ Vervolgens trapten beide wetsdienaars het kleine vuurtje uit en werd er een auto opgeroepen om de heren af te voeren.  ‘Als u even uw armen uitsteekt dan leg ik u de handboeien om,’ zei de agente tegen Japie  die daarop met een brede lach het karton liet vallen en zich vervolgens in zijn volle naaktheid aan haar presenteerde.

   ‘Nou, wat vind je er van, wijffie.  Lekker lijf hè, en dat voor een vent van vijf en vijftig jaar oud.  Zo vind je ze, denk ik, niet bij jou op bureau,’ zei Japie terwijl hij, voordat hij zijn armen naar achteren stak, eerst even over de billen van de agente streek.  ‘Blijf verdomme met je gore poten van me af, lelijke viespeuk, of je krijgt eerst een mep met de wapenstok.’

   ‘Goh, wat een lekker heet wijf ben jij zeg, heb ik altijd naar gezocht. Een lekkere meid die een wapenstok gebruikt tijdens de seks.’  Het waren echter wel de laatste brutale woorden van de van kou rillende Japie die, vervolgens na een paar minuten wachten, samen met zijn maat achter in een politiebusje werd gestopt en naar een politiebureau in de stad werd afgevoerd.  Daar werd hij onder begeleiding onder een douche gezet waarna hij een politieoverall kreeg aangereikt om aan te trekken.

    ‘U bent beiden gearresteerd voor respectievelijk: brandstichting in een park en het veroorzaken van overlast,’ zei de wachtcommandant tegen hen.  En meneer hier; hij wees op Japie, wordt ook onzedelijk gedrag in het park ten laste gelegd.   U wordt beiden ingesloten voor de nacht. De rechtercommissaris beslist morgen over u.’ Daarna werden beide zwervers naar een lekker verwarmde cel gebracht.

  ‘Jeetje…, Joop, wat hebben wij een mazzel. Het is hier net een hotel. Lekker warm en veel beter dan buiten onder een afdakje op straat slapen, ’zei Japie.

   ‘Kunt u me om halfzeven wekken, vroeg Joop beleefd, met een brede glimlach,  aan de agent die hen in de cel stopte. ‘En morgen graag twee sneetjes bruinbrood met  ham en kaas en het eitje niet te hard gekookt als het even kan. En…, o, ja: liever thee in plaats van koffie. ‘  De agent gaf echter geen krimp. De man kon blijkbaar de humor van de opmerking niet inzien.   Hij verschoot helemaal van kleur toen Japie er aan toevoegde:  ‘Je mag die lekkere blonde meid die mij vanmiddag  in het park liep op te geilen best in onze cel brengen. Heeft dat wijffie eindelijk het genoegen een echte vent te krijgen in plaats van die watjes waarmee ze nu waarschijnlijk omgaat.’

Hierna viel de celdeur dicht en liep de agent die hen insloot hoofdschuddend weg, om vervolgens  weer op zijn plek gezeten in een schaterende lach uit te barsten.  ‘Je had eens moeten horen,’ zei hij tegen zijn aanwezige collega,’  wat die ene vent  over onze Dolly durfde te zeggen. De politieman hikte inmiddels van het lachen. ’Maar goed dat hij niet wist dat onze Dolly een pot is. Ik wed dat je niet meer was bij gekomen van het lachen als jij die opmerkingen ook had gehoord.’

©  Leonardo