volle maan
de nacht te licht om nacht te zijn
waarom dan slapen?
betreed het lichte gras, raak aan het koele blad
gevangen in kille helderheid.
deze nacht lijkt dag....
een dag te stil om dag te zijn
dus ga maar slapen.
de schaduw onder het zilveren schijnsel verbergt een eigen leven
en wil niet delen:
deze dag is niet voor jou.....
van klei-tablet tot e-book
Duizenden jaren vChr waren knappe koppen van toen al in staat hun gedachten en informatie vast te leggen en door te geven.
Ze maakten daarbij gebruik van de tot hun dienst staande mogelijkheden. Een kleitablet en een naald om hun spijkerschrift in te krassen en zonnewarmte om het product te laten drogen, dat was genoeg.
En nu, vele eeuwen van verlichting en evolutie verder, kan ook ik mijn kleitablet ter hand nemen om de daarop staande informatie tot me te nemen!
Het kleitablet is nu een digitaal apparaat met digitale teksten, de naald is een stylus geworden, maar toch…
Het E-BOOK….Wíl ik een e-book?
Een bezoek aan een goed gevulde boekwinkel is een uitje voor me. Ik blader in een boek, voel aan het papier: ruik er aan. Vind ik de pagina-indeling, de letter mooi. Ik voel het gewicht, ligt het lekker in mijn hand. De voldoening, gevonden te hebben wat ik zocht en waarschijnlijk meer!
Ga ik dat opgeven voor het digitale gemak, voor de klinische keuze van mijn stylus?
Ik wacht nog even….
de meisjes van de columns (1)Martin Bril was mijn favoriet; dat deelde ik met veel columnlezers. Nu is daar gelukkig nog Remco Campert, hoewel hij regelmatig aangeeft dat hij het liefst de stilte opzoekt, maar ondanks dat blijven zijn stukjes voor mij nog zeer de moeite waard. En natuurlijk zijn er nog anderen, op dit moment niet nader te noemen, die her en der verspreid over de kranten hun dagelijkse/wekelijkse mening ten beste geven.
Maar ik ben geen ras columnlezer en het meeste sla ik over.
Tot voor kort, want de laatste tijd ben ik gevallen voor Aaf en Hanna en Sylvia en Pauline! Waar komen die ineens vandaan? Of waren ze er al langer en schoof ik ook hen terzijde? Maar nu niet meer; ik ben me nu zeer bewust van hun aanwezigheid en zoek ze bewust op.
Vier vrouwen met, om het maar even ordinair te zeggen, gewone verhalen over huis, tuin en keuken. Die met professionele eenvoud de kamers vegen met een extra harde borstel die geen vuil in de hoekjes laat liggen en ons daarvan verhalen!
Ik vind tot mijn verrassing Martin een beetje in hen terug. Zijn verhalen over wat zijn oog loepzuiver zag vanuit het café op de hoek.
nog één nachtje slapen....Ik kan het niet laten....
Het niet aflatende politieke optreden bepaalt al wekenlang mijn dagelijkse tv-gedrag. In directe uitzending of terugkijkend: ieder moment van de dag is op een van de zenders wel een bekend figuur te vinden die zich meester heeft gemaakt van de beeldbuis.
Zonder onderscheid strak in het pak; overhemd en stropdas in de juiste kleur. Glad geschoren en het haar onberispelijk in model. Het beeld alleen kort doorbroken door de kleurrijke figuur van de ene vrouwelijke lijsttrekker. Een beeld dat intelligentie, visie en wijsheid uitstraalt; een beeld dat verwachtingen wekt!
Totdat het beeld tot leven komt, totdat de monden opengaan; totdat deze politici zich gretig overleveren aan het regime van de presentator. Dan vliegen de cijfers over en weer; hier wat bij en daar wat af: het is maar hoe je het hebben wilt! Dan reageert men verontwaardigd of gelaten op de zoveelste denigrerende benadering van de tegenstander. Dan komt inhoud en visie niet aan bod, maar iedereen weet dat deze humbug toch alleen maar duurt totdat de verschillende, nu nog tegenstribbelende partijen, elkaar straks in de armen sluiten op het moment dat het pluche lonkt.
Voor nu is de strijd gestreden, maar al snel spoedt men zich naar de make-up waar alle kreukels gladgestreken worden en schuift men jachtig en buiten adem aan bij weer een andere omroep waar met gretigheid naar ditzelfde gekrakeel geluisterd wordt. En ik schuif mee, want je weet maar nooit.....
de schoonheid van de geometrie
Mijn oog valt op belijning: trekt mijn aandacht in de vrije natuur of in de straten van een stad; gevangen door mijn blik of door het oog van de camera.
Maar ook opgeslagen in mijn geest waar ik de ratio, de reden zoek: wil weten, begrijpen, verbanden wil leggen, het perspectief wil zien en ontrafelen; alles wat verder gaat dan mijn waarneembare horizon.
Lezend over de geschiedenis van de Katharen, waar in de oudheid tempels en abdijen gebouwd werden in directe lijn met de stand van zon, maan en sterren, word ik getroffen en bevestigd in mijn overtuiging van de eeuwigheidswaarde van een prachtig geometrisch stelsel dat de hele aarde en alles daarbuiten omvat.
