Berichten van 1 juli 2010 tot 31 juli 2010

Bladerend in mijn spreukenboekje (begonnen januari 1987) vond ik een krantenknipsel van Sheherazade, een columniste van de Libelle, geschreven rond 1994. Haar tekst geeft de ongemakken en het sjagrijn van het ouder worden op sublieme en herkenbare wijze weer.

 "Maak dat ik niet praatziek word en denk dat ik bij iedere gelegenheid en over elk onderwerp iets moet zeggen. Verleen mij de wellevendheid om te kunnen luisteren naar andermans kwalen. Verzegel echter mijn lippen over mijn eigen kwalen en pijnen, ze worden steeds erger. Het genoegen dat het mij schenkt om ze op te sommen, neemt met de jaren toe. Leer mij de glorieuze les, dat het een enkele maal mogelijk zou zijn, dat ik me vergis. Maak dat ik in redelijke mate vriendelijk blijf, want een verzuurde vrouw is één van de meesterstukjes van de duivel. Laat mij nadenkend zijn maar niet humeurig, behulpzaam maar niet bazig".
Het papiertje is vergeeld, maar het gebod is voor iedere ouder en van alle tijden!

Van de ene op de andere dag in de nabije omgeving geconfronteerd te worden met een levensbedreigende ziekte, doet de aarde op zijn grondvesten schudden.
ALS: een vrij zeldzame neurologische ziekte met verlamming als gevolg. Een ziekte dus die van een levenslustig mens een totale invalide zal maken.
Een geschikt onderwerp voor mijn blog of niet? Ik kon dit niet voorzien, maar verzwijgen maakt alles wat ik verder nog zal schrijven tot een paskwil. Ik wil doorgaan met wat ik hier begonnen ben en zal als dagboekstukje ook van dit moeilijke onderwerp af en toe melding maken.
Tussen alle persoonlijke leed door, hoor en zie ik nog steeds om me heen gebeurtenissen die me raken, of die ik leuk genoeg vind om vast te leggen. Het voorkomt dat ik me verlies in datgene wat onherroepelijk is; het houdt me bij de dag.