overvallen...

Martin Bril  was mijn favoriet; dat deelde ik met veel columnlezers. Nu is daar gelukkig nog Remco Campert, hoewel hij regelmatig aangeeft dat hij het liefst de stilte opzoekt, maar ondanks dat blijven zijn stukjes voor mij nog zeer de moeite waard. En natuurlijk zijn er nog anderen, op dit moment niet nader te noemen, die her en der verspreid over de kranten hun dagelijkse/wekelijkse mening ten beste geven.
Maar ik ben geen ras columnlezer en het meeste sla ik over. 
Tot voor kort, want de laatste tijd ben ik gevallen voor Aaf en Hanna en Sylvia en Pauline! Waar komen die ineens vandaan? Of waren ze er al langer en schoof ik ook hen terzijde? Maar nu niet meer; ik ben me nu zeer bewust van hun aanwezigheid en zoek ze bewust op.

Vier vrouwen met, om het maar even ordinair te zeggen, gewone verhalen over huis, tuin en keuken. Die met professionele eenvoud de kamers vegen met een extra harde borstel die geen vuil in de hoekjes laat liggen en ons daarvan verhalen!

Ik vind tot mijn verrassing Martin een beetje in hen terug. Zijn verhalen over wat zijn oog loepzuiver zag vanuit het café op de hoek.

Ik kan het niet laten....
Het niet aflatende politieke optreden bepaalt al wekenlang mijn dagelijkse tv-gedrag. In directe uitzending of terugkijkend: ieder moment van de dag is op een van de zenders wel een bekend figuur te vinden die zich meester heeft gemaakt van de beeldbuis.
Zonder onderscheid strak in het pak; overhemd en stropdas in de juiste kleur. Glad geschoren en het haar onberispelijk in model. Het beeld alleen kort doorbroken door de kleurrijke figuur van de ene vrouwelijke lijsttrekker. Een beeld dat intelligentie, visie en wijsheid uitstraalt; een beeld dat verwachtingen wekt!
Totdat het beeld tot leven komt, totdat de monden opengaan; totdat deze politici zich gretig overleveren aan het regime van de presentator. Dan vliegen de cijfers over en weer; hier wat bij en daar wat af: het is maar hoe je het hebben wilt! Dan reageert men verontwaardigd of gelaten op de zoveelste denigrerende benadering van de tegenstander. Dan komt inhoud en visie niet aan bod, maar iedereen weet dat deze humbug toch alleen maar duurt totdat de verschillende, nu nog tegenstribbelende partijen, elkaar straks in de armen sluiten op het moment dat het pluche lonkt.
Voor nu is de strijd gestreden, maar al snel spoedt men zich naar de make-up waar alle kreukels gladgestreken worden en schuift men jachtig en buiten adem aan bij weer een andere omroep waar met gretigheid naar ditzelfde gekrakeel geluisterd wordt. En ik schuif mee, want je weet maar nooit.....

ALS IK STA   een Zen-monnik

Iemand vroeg eens aan een man die zeer ervaren was in meditatie hoe het kon dat hij ondanks zijn vele bezigheden zo kalm en rustig was.
De man antwoordde:

als ik sta, dan sta ik
als ik loop, dan loop ik
als ik zit, dan zit ik
als ik eet, dan eet ik
als ik spreek, dan spreek ik.

De vraagsteller viel hem in de rede en zei: dat doe ik ook, maar wat doe je verder nog? En hij antwoordde opnieuw:

als ik sta, dan sta ik
als ik loop, dan loop ik
als ik zit, dan zit ik
als ik eet, dan eet ik
als ik spreek, dan spreek ik.

Opnieuw zei de vraagsteller: maar dat doe ik ook?
Nee, zei de man,

als jij zit, dan sta je al
als jij staat, dan loop je al
als jij loopt, dan ben je al waar je wezen wilt.