nog één nachtje slapen....
Ik kan het niet laten....
Het niet aflatende politieke optreden bepaalt al wekenlang mijn dagelijkse tv-gedrag. In directe uitzending of terugkijkend: ieder moment van de dag is op een van de zenders wel een bekend figuur te vinden die zich meester heeft gemaakt van de beeldbuis.
Zonder onderscheid strak in het pak; overhemd en stropdas in de juiste kleur. Glad geschoren en het haar onberispelijk in model. Het beeld alleen kort doorbroken door de kleurrijke figuur van de ene vrouwelijke lijsttrekker. Een beeld dat intelligentie, visie en wijsheid uitstraalt; een beeld dat verwachtingen wekt!
Totdat het beeld tot leven komt, totdat de monden opengaan; totdat deze politici zich gretig overleveren aan het regime van de presentator. Dan vliegen de cijfers over en weer; hier wat bij en daar wat af: het is maar hoe je het hebben wilt! Dan reageert men verontwaardigd of gelaten op de zoveelste denigrerende benadering van de tegenstander. Dan komt inhoud en visie niet aan bod, maar iedereen weet dat deze humbug toch alleen maar duurt totdat de verschillende, nu nog tegenstribbelende partijen, elkaar straks in de armen sluiten op het moment dat het pluche lonkt.
Voor nu is de strijd gestreden, maar al snel spoedt men zich naar de make-up waar alle kreukels gladgestreken worden en schuift men jachtig en buiten adem aan bij weer een andere omroep waar met gretigheid naar ditzelfde gekrakeel geluisterd wordt. En ik schuif mee, want je weet maar nooit.....





