Joodse schilderkunst

Waar kan ik nog in geloven? In de chaos van opinies en krachtmetingen, van het gelijk willen krijgen en het tegendeel ontkennen; van iedere dag weer een andere crisis en de doem over de euro?

De mens en zeker zij die het voor het zeggen hebben zijn mij te wispelturig en niet in staat om een blijvende indruk te maken.

Neem dan de Kunst. Ik bezocht geruime tijd geleden het Joods Historisch Museum in Amsterdam en werd zeer getroffen door bijgaande portretten van Soutine en Modigliani (afbeelding)

Hier geen tijdelijkheid maar onvergankelijke schoonheid.

Het is volgens mij niet voor niets dat zoveel mensen juist in deze tijd zich bewust zijn van wat kunst en cultuur zoveel meer en blijvends te bieden heeft dan alle rekensommen bij elkaar!

Ramsey Nasr

Enige tijd geleden kreeg ik de bundel "mijn nieuwe Vaderland" van Ramsey Nasr cadeau, de dichter des Vaderlands die ik frequent volg en bewonder om zijn onverbloemde woordenstroom waarbij hij niemand ontziet.

Nu heeft hij daarvoor de E. du Perronprijs ontvangen voor zijn bijdrage aan de multiculturele samenleving. De jury is van mening dat hij een cultuurkritische en pijnlijke diagnose stelt van het hedendaagse Nederland.

Een jaar geleden begon ik mijn blog in de behoefte een plek te creëeren waar ik in korte impressies mijn mening kon geven over onderwerpen die me bezighouden.

Een rustige blog, zonder fel gekleurde of bewegende prentjes waar blogs zo vol van staan en die ik in het begin ook ontving in het gastenboek. Maar dat was een kwestie van elimineren!

Wat fijn is dat ik een paar vaste volgers heb (in blog-taal!), maar het fenomeen van ontelbare "vrienden" gaat hier gelukkig aan me voorbij.

Ik vind het nog steeds leuk om regelmatig iets toe te voegen, maar mis op dit moment de kundigheid om meer gebruik te maken van de mogelijkheden die er zijn. Ik heb dus besloten om daarvoor eens te rade te gaan bij gepassioneerde bloggers!

En omdat ik voor korte tijd op vakantie ga, zal dit voor even het laatste berichtje zijn.

Voor ieder die dit leest: heb een goede zomer, waarin zon en regen een goede balans zullen vinden!

Ieder jaar trakteer ik mezelf op een uitvoering van de Matthëus Passion. Meestal in de Grote Kerk in Den Haag waar ik na al die jaren nog steeds diep ontroerd word als het koor het machtige en in schoonheid met niets te vergelijken openingskoor inzet:
"Kommt, ihr Töchter, helft mir klagen...." 
                                           


 

       Een kerkraam dat mijn blik vasthoudt;
       langzaam verdwijnt het daglicht, de
       nobele ruitjes vangen het licht van
       de ondergaande zon: een gouden gloed.

       Het machtige geluid van een aanzwellend koor
       botst tegen het raam in zijn gotische omlijsting
       en neemt zijn kracht terug om in
       geweeklaag zijn tocht voort te zetten.

       Ik sta strak tegen een pilaar gedrukt
       alsof ik zelf deel uitmaak   
       van het oud gesteente.
       een allesomvattend emotie....                                   

Op zondagmorgen luister ik graag naar het programma Boeken van de VPRO. De presentator Wim Brands heeft een mooi blog en daaruit "steel"  ik het volgende bericht!

Gedicht
Geplaatst op 8 januari 2011 door Wim Brands onder Brands blogt

Matisse

Arnon Grunberg: tot voor kort mocht ik hem totaal niet.

Recalcitrant en tegendraads vond ik hem; hautain en onaangenaam in de omgang leek hij mij.

Ik ben geneigd om van een schrijver die ik niet mag zijn boeken in de ban te doen en hoewel ik Fantoompijn in mijn kast vond, liet ik de schrijver verder links liggen.

Sinds enige tijd kom ik hem dagelijks tegen op de voorpagina van de Volkskrant en kwam er een argwanende gewenning, maar dat maakte nog geen einde aan de antiphatie die ik voor hem voelde.

Tot ik in het maandblad van Amnesty International een artikel van zijn hand las over de vrijheid van meningsuiting waardoor ik voorgoed van mening veranderde. Een stukje eruit:

" …Wie zich beroept op de vrijheid van meningsuiting zegt in de regel dit: wat u beweert is niet eerbaar, maar ik stel mij op het standpunt dat het oneerbare straffeloos gezegd moet kunnen worden. Tegenwoordig geloven wij dat wat juridisch aanvaardbaar is ook maatschappelijk aanvaardbaar is. Omdat het straffeloos gezegd mag worden moet het gezegd worden. Wij lijken te denken dat wat niet straffeloos is in de juridische zin van het woord daarom automatisch ook eerbaar zou zijn. Omdat het mag, is het goed...."

Ook de rest van het artikel is het lezen waard: ik ben om!

Nu is dat net op tijd, want op de lijst van te lezen boeken voor de literaire leeskring kom ik hem in het nieuwe jaar tegen en is het prettig dat ik een boek niet met tegenzin hoef te lezen.

natuurkracht splijt de aarde

verwoestend water

laat een desperaat landschap achter
modderstromen vernielen het gewas.

maar steeds weer komt er rust
komen hemel en aarde tot staan
'n enkel blad raakt de geteisterde grond
een belooft nieuw leven.