warboel

Ik woon in mijn verdriet.

Ik dool rond in mijn leven, zoekend een veilige plek.

Leeg voel ik me, naakt en zonder bescherming

overgeleverd aan het dagelijks gebeuren om me heen,

dat voor mij zijn betekenis heeft verloren.

waar kan ik heen?

Ik voel me thuis in mijn verdriet, daar is mijn woning,

de muren om me heen zijn me vertrouwd.

Ze vormen mijn bestaan; weten van mijn wanhoop,

mijn tranen, mijn pijn, mijn onvermogen.

Vullen mijn leegte zonder woorden.

Er zal een tijd komen dat ik de muren kan slechten,

dat mijn vertrouwen hersteld zal zijn; ik mijn leven weer wil delen

met hen die liefdevol op me gewacht hebben.

Maar laat me nog voor even: nu is het nog te vroeg.

In het bericht dat ik 7-7-2010 in mijn blog plaatste onder de aanduiding: overvallen…gaf ik aan dat mijn gezin getroffen was door ziekte en dood. Ook dat ik nog niet wist hoe hiermee om te gaan binnen dit blog; niets intiemer toch dan juist zo'n tragische gebeurtenis.

Voor mijn gevoel betekende dit het einde van deze aktiviteit.

Verwarmend was het wel dat degenen die mijn blog regelmatig lazen, dit jammer vonden en hoopten op vervolg ergens in de toekomst.

Ook toen ik er wel weer zin in kreeg heb ik nog lang geaarzeld: vooral tegen de regelmaat keek ik op, ik wist niet of ik daaraan tegemoet kon komen.

Maar vanmorgen las ik in een ingezonden brief in de Volkskrant over OUDEREN en de CRISIS en daarin stond in precies de juiste bewoordingen mijn mening over dit onderwerp op papier en dit trok me over de streep.

De schrijver neemt stelling tegen de bewering dat ouderen van nu er recht op hebben "ontzien" te worden omdat ze het land na de oorlog mee hielpen opbouwen. Maar dat betreft niet meer de huidige generatie ouderen en laten zij die welgesteld zij hun steentje bijdragen aan de bestrijding van de crisis.

Het uitstellen is dus voorbij; de blog gaat, zij het langzaamaan weer van start.

Niet dat ik erg actief ben de laatste tijd, maar nu zijn er twee berichtjes die ik, voor mezelf tenminste, de moeite van het vermelden waard vind: broer en zus Brandt Corstius zijn/komen terug! Aaf heeft na haar zwangerschapsverlof haar columnplaats in de Volkskrant weer ingenomen en Jelle neemt voor de tweede keer het programma Zomergasten voor zijn rekening.

Dit meldde ik na afloop van het programma van vorig jaar: Jelle mag het van mij nog wel een jaartje doen! Verfrissend en met veel ruimte voor de gasten.

Zo en nu val ik weer terug in "een zalig nietsdoen" tenminste wat deze blog betreft!

Ik "ontmoette"deze aardige schrijver een paar keer op DWDD. Zijn korte stukjes spreken me aan en ik heb enige weken geleden het verzoek gedaan om op zijn graslijst geplaatst te worden. Zoals de tekst hieronder al aangeeft: het laat nog op zich wachten!

Schrijver A.L. Snijders uit de buurtschap Klein Dochteren bij Lochem heeft de Constantijn Huygens-prijs gewonnen, een van de belangrijkste oeuvreprijzen in het Nederlandse taalgebied. Snijders, een pseudoniem van Peter Cornelis Müller (1937) krijgt de prijs voor een genre dat hij zelf verzon: het ZKV, het zeer korte verhaal. Er is een bedrag van 10.000 euro aan verbonden.Volgens de jury weet Snijders zelfs de kortste tekst grote blijvendheid te verlenen. "Het is dan ook logisch dat hij daartoe het ZKV verzon. Alle ballast is weg uit zijn teksten, die meestal niet langer zijn dan een pagina in druk en heel vaak aanmerkelijk korter." De schrijver was "overdonderd" door het nieuws. "En ik was alleen thuis. Ik juichte. Maar er was niemand die kon klappen ofzo. Het was heel naar." Snijders heeft het gevierd met een glaasje water. "Ik had geen champagne in huis."Mensen die op de 'graslijst' van A.L. Snijders geplaatst willen worden, kunnen hun verzoek mailen naar: info@afdh.nl

Een kamer in het verleden

In 1971 gingen Godfried Bomans en Jan Wolkers elk een week in totale afzondering op het eiland Rottumerplaat zitten. Het enige contact dat ze met de buitenwereld hadden, was via radio-interviews met Willem Ruis. ‘Alleen op een eiland’ was een legendarisch project (en nog steeds heel erg leuk om naar te luisteren, er zijn cd’s van te verkrijgen!)

Inmiddels is er een soort follow-up gekomen. En daar mocht ik tot mijn grote vreugde aan meedoen. Dus zat ik vorige week een week in volstrekte afzondering in een boothuisje op het Lauwersmeer. Het project heet ‘Een kamer in het verleden’, en hoort bij het programma De Avonden, van radio 6.
Zie mijn verslagen hier.
hier =
http://weblogs.vpro.nl/eenkamerinhetverleden/category/gasten/paulien-cornelisse/

Via deze site kun je ook de verslagen van de andere deelnemers beluisteren, maar ik hoop dat mijn rugpijn zolang niet duurt....

het is stil om me heen en stil in mij
niet om verdrietig van te worden
maar wel om het te laten duren
tot voldaan is aan de noodzaak
van stil te zijn

Daily Show NL
Nederland heeft nu zijn eigen Daily Show. Met Jan Jaap van der Wal als de Nederlandse Jon Stewart. Scherp, actueel, hard en bovenal geestig. Jan Jaap neemt dagelijks het nieuws met u door.
Terug te zien op www.uitzendinggemist.nl
De moeite waard om eens te kijken.

Naar aanleiding van de installatie van het nieuwe kabinet schreef Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr het gedicht 'Mijn nieuwe vaderland'.
Het uitgangspunt van ‘Mijn nieuwe vaderland’ vormt het lied ‘Wien neerlandsch bloed in d’aders vloeit’, dat tussen 1817 en 1932 ons volkslied was. De tekst werd geschreven door de dichter Hendrik Tollens.

Mijn nieuwe vaderland

Ik eer mijn leiders hemelhoog                         gij die zo rein zijt, kerngezond
en ’t hoogst zit een fascist                                   en zuiver op de graat.
die u en mij zolang gedoogt –                           wij smeken om een harde hand
zolang als hij beslist.                                            in aangewreven haat.
Beschermt gij, leiders, onze grond                 Behoud voor 't lieve vaderland
waar vreemde adem gaat                                  de blanke natiestaat.

Braakt uit, gij vrienden, vrij van zin             laat zien hoe u dit land bemint
uw krop, uw kreet, uw gal.                                omhels het op zijn smalst,
Niets is taboe en niets te min                          Hoe klopt ons hart, hoe zwelt ons bloed
uw bagger minst van al.                                     bij 't rijzen van dees'toon,
Verneder dus wat u niet zint                            Klonk ooit een zuiverder gemoed
sla stuk wat niet bevalt                                      een leger hart zo schoon?

Waar hoorde men die koekoekszang          Beaar het niet, verdelg het goed
voor volk en vaderland?                                    zodat dit land ontluikt.
Dat was toen in het landsbelang                    Wie hier nog onze mildheid zoekt:
een heel volk werd verbrand.                         los op in brandend veen.

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
die fabel staat weer eens in bloei
in dwazen zoals wij.
Veel liever word ik door een volk
van hunnen aangerand
dan mee te gaan in deze kolk
van schoft en vaderland.