Categorie: dagboek

Ik woon in mijn verdriet.

Ik dool rond in mijn leven, zoekend een veilige plek.

Leeg voel ik me, naakt en zonder bescherming

overgeleverd aan het dagelijks gebeuren om me heen,

dat voor mij zijn betekenis heeft verloren.

waar kan ik heen?

Ik voel me thuis in mijn verdriet, daar is mijn woning,

de muren om me heen zijn me vertrouwd.

Ze vormen mijn bestaan; weten van mijn wanhoop,

mijn tranen, mijn pijn, mijn onvermogen.

Vullen mijn leegte zonder woorden.

Er zal een tijd komen dat ik de muren kan slechten,

dat mijn vertrouwen hersteld zal zijn; ik mijn leven weer wil delen

met hen die liefdevol op me gewacht hebben.

Maar laat me nog voor even: nu is het nog te vroeg.

In het bericht dat ik 7-7-2010 in mijn blog plaatste onder de aanduiding: overvallen…gaf ik aan dat mijn gezin getroffen was door ziekte en dood. Ook dat ik nog niet wist hoe hiermee om te gaan binnen dit blog; niets intiemer toch dan juist zo'n tragische gebeurtenis.

Voor mijn gevoel betekende dit het einde van deze aktiviteit.

Verwarmend was het wel dat degenen die mijn blog regelmatig lazen, dit jammer vonden en hoopten op vervolg ergens in de toekomst.

Ook toen ik er wel weer zin in kreeg heb ik nog lang geaarzeld: vooral tegen de regelmaat keek ik op, ik wist niet of ik daaraan tegemoet kon komen.

Maar vanmorgen las ik in een ingezonden brief in de Volkskrant over OUDEREN en de CRISIS en daarin stond in precies de juiste bewoordingen mijn mening over dit onderwerp op papier en dit trok me over de streep.

De schrijver neemt stelling tegen de bewering dat ouderen van nu er recht op hebben "ontzien" te worden omdat ze het land na de oorlog mee hielpen opbouwen. Maar dat betreft niet meer de huidige generatie ouderen en laten zij die welgesteld zij hun steentje bijdragen aan de bestrijding van de crisis.

Het uitstellen is dus voorbij; de blog gaat, zij het langzaamaan weer van start.