De kolk.

Een herfstig gedichtje.

hoog reikende hoofden schudden rond 

in een bekoorlijke symfonie van zacht geruis 

twijgen laten hun zomerlast vallen of 

liggen reeds stuiptrekkend 

 voor dood op de grond 

kleurende bladeren tonen 

gedragen door de wind terstond 

in bruin, geel en groen aan afhangende takken 

vogels vliegen weg in het besef dat 

er weer een seizoen aan zijn einde komt

De promenade.

mensen lopen hem gegeneerd voorbij

ergeren zich aan zijn onbeschaamd gedrag

aanfluiting voor de chique promenade

zijn gezicht wordt zichtbaar, karton glijdt opzij

pas na uren richt de gestalte zich op

schudt zich uit, staat op van de grond

wankelt met het karton de promenade af

en vervloekt vervolgens de nieuwe dag  

De rauwe werkelijkheid.

het was zoˈn dag als ieder andere

een dag van spanning en gruwelijkheid

gedrenkt in hoop op menselijke toegankelijkheid

in weerwil van ˈt idee dat de wereld zal veranderen

de televisiebeelden soms rood gekleurd

laten zien dat er bloed vloeit in het oosten

vluchtelingen die behoefte voelen zich te laten troosten

afkomstig uit een land dat door oorlogen wordt verscheurd

doch religie en politiek kennen geen mededogen

slechts het doel heiligt alle middelen

waardoor het volk keer op keer wordt bedrogen

onze afkeer voor deze mentaliteit wordt langzaam omgebogen

door de stromen vreemdelingen die onze grenzen belagen

stilaan verdwijnt ons mededogen in onbehagen 

Druiven plukken.

slank, jong en fris als de

druiven aan de stokken

kleurig hoofddoekje bedekt

haar donkere krullen

ogen die stralen, ze heeft

een lachende mond

ze staat op, rekt zich uit,

kijkt eens om zich heen

de strakke jeansbroek klemt

om haar bevallige kont

nog twee uur gebukt werken op

de drassige heuvel

handen die vermoeid zijn van

het omklemmen van de schaar

ze hurkt zich weer neer

vervloekt de motregen

over een uur of twee is

ze er eindelijk mee klaar

In een groot deel van Frankrijk is de druivenoogst reeds binnen. Ondanks dat veel druiven tegenwoordig machinaal worden geoogst, zijn druiven plukkers nog altijd noodzakelijk om de druiven te plukken op de meer steilere hellingen.

Liefdeswater.

ze voelde zich met hem soms

als een snel stromende rivier

als een kolkende stroom

van liefdeswater welke

bruisend en golvend de

denkbeeldige oevers overstromende

in heftige ongecontroleerde golven

alvorens samen te versmelten

tot een bruisende klaterende watermassa

die gedurende een zekere tijd

haar leven beheerste en haar lijf

intens met het zijne verbond

 De zondvloed.

Een dag en nacht om nooit te vergeten.

Overvloedige watermassa’s kwamen naar beneden.

Verwoesting en overstromingen in dorpen en steden.

Geraas van water overstemd de vele angstige kreten.

Voor de tweede maal in amper vijf jaar.

Zijn mensen in het Franse zuiden opnieuw de sigaar.

Omdat het nieuws over de stromen vluchtelingen de uitzendingen van journaals op de televisie sterk beheersen, is het menigeen misschien niet opgevallen dat zich in het zuiden van Frankrijk een natuurramp heeft afgespeeld.  Grote delen land staan onderwater als gevolg van buiten hun oevers getreden rivieren na extreem noodweer waarbij 300 mm regen viel in nauwelijks 24 uur.

Kinderplezier.

de bui is over, de straat is nat

waterplassen staan op het trottoir

ondiep en uitdagend zonder enig gevaar

snel een schepje en een emmertje gevat

ze loopt nog wat onzeker; stap voor stap

waterplas op ˈt trottoir trekt haar mateloos aan

gestamp met de voetjes, water spat hoog op

vervolgens kraaiend van plezier naar mama gegaan

regen werkt soms als zonneschijn voor kinderen

wat water en zand is genoeg om te spelen

een kind voelt zich dan zo rijk als een koning

ze laten zich door wat regen niet hinderen

Het hellevuur.

Het leek als door god gegeven.

De storm, het hellevuur wat plotseling ontbrandde

De kraan die vervolgens op het dak belandde.

Op die  moskee verbouwing rust kennelijk niet Allah's zegen.

Doch ik hecht geen geloof aan Allah's woord.

Volgens mij heeft die kraan gewoon al die mensen vermoord.

Via het televisienieuws van 11 september werd mededeling gedaan van een zwaar noodweer wat Mekka in Saoudie Arabie had getroffen. Een blikseminslag in een bouwkraan rond de grote moskee had de kraan door het dak van de moskee doen vallen. Resultaat: 86 doden en ruim 180 gewonden.

De liefdesbrief.

haar vurige gedachten staan op papier

emotioneel valt een traan tijdens het schrijven

ze houdt van hem maar haat hem ook

gooit de brief weg, verdrietig doch fier

gedragen door een zwakke bries

papier bewegend  in de wind als een vlinder

neerdalend op een geschikte openplek

liggen haar gedachten in ˈt gras; nat en vies

haar lieve woorden zijn nog te lezen

papier is wat vochtig doch sterk

als een vluchteling neergedaald in ˈt veld

nu maar hopen dat hij hem vindt; mag ze vrezen

Hiernamaals.

alles op deze aarde

wordt met harde munt betaald

slechts zij die hierover voldoende beschikken

zullen later in ˈt hiernamaals worden onthaald

Gruwelijke kunstzaken.

Een standbeeld moet er gaan komen voor de archeoloog.

Die weigerde om .IS. juist te informeren.

Waar Palmyra’s kunstschatten thans verkeren.

Maar daarentegen zijn ontvoerders met woorden bedroog.

Gaf niet toe tijdens martelingen en het wreedste verhoor

Wist natuurlijk dat hij toch na ondervraging zijn hoofd verloor.

De bekende twee en tachtig jarige Syrische archeoloog Khaled-al-Asaad  die al enkele weken geleden door de .IS. gevangen was genomen, weigerde de verblijfplaats van de kunstvoorwerpen uit Palmyra aan zijn beulen te vermelden. Uiteindelijk is hij onthoofd waarna zijn stoffelijk overschot aan een van de grote zuilen in oud Palmyra is opgehangen

Fatale sprong.

even staarde ze naar beneden

ver onder haar stroomde een half droge rivier

voelde zich opeens opgejaagd als een wild dier

was diep in haar hart, het liefste reeds beneden

oude spoorviaduct trilde een beetje in de wind

de spring gordel snoerde strak om haar lijf

het elastiek hing reeds naar beneden, recht en stijf

een toeschouwer gilde: bezint eer ge begint

de man naast haar zei: het is goed mijn kind

je kunt nu je sprong wel gaan wagen

ik spring, zei ze, zal niet meer verder  klagen.

haar snerpende gil stierf even later weg in de wind

 bramen  

zich koesterend in de late middagzon

hun gebogen rode hoofdjes hangen

stil neer aan scherpe twijgen

omringt door vele lotgenoten

met slechts een verlangen

een fraaie blauwe kleur

 te krijgen