Voor het tweede jaar op rij ligt de mooiste tuin van Frankrijk vlak over de Belgische grens. Les Jardins de Séricourt werd benoemd tot Jardin de l'Année 2012. De tuin van vier hectare ligt in een beschutte vallei niet ver van Arras. De tuinen houden het midden tussen Engelse landschapstuinen en strakke Franse tuinen met bloemperken en gesnoeide hagen. Een bezoekje kost 9,50 euro.

Meer info: Les Jardins de Séricourt

(Bron: HLN.be) 

Sculpturen van sneeuw en ijs

Het is nog geen winter, maar er ligt al volop ijs in het Belgische Brugge. Daar is op het op het stationsplein het jaarlijkse sneeuw en ijssculpturenfestival van start gegaan. Een ijskoude fascinerende wereld. Een warme stel handschoenen en dito muts kunnen geen kwaad als je de ijzige bouwwerken gaat bekijken. Om de sculpturen goed te houden is het op de expo zo'n 6 graden onder nul.

Aan de wandel met ‘de week’: het stuwmeer van Relleu

 

 
Het voormalige stuwmeer van Relleu is een verborgen en vrij onbekend plekje waar het door de absolute rust en het aparte landschap fijn wandelen is.
 

Bovendien ligt achter de oude stuwdam een spectaculaire kloof en kunt u, na een fik­se klim, ook genieten van schitterende uitzichten.
 
Praktische informatie
 
Duur: 1uur of 3,5 uur, twee opties
 
Moeilijkheidsgraad: Eenvoudig tot middel
 
Beginpunt: U kunt Relleu bereiken door vanaf de AP-70 de afslag Villajoyosa te nemen of van de N-332 de afslag Sella. U neemt de CV-770 richting Sella en slaat na het passeren van het dorp Orcheta linksaf richting?Relleu. Als u in El Campello of zui­delijker woont, kunt u ook ten noorden van El Campello de weg naar Aigües ne­men en na het passeren van deze plaats de prachtige A-181 naar Relleu nemen. In het eerste geval nadert u Relleu aan de zuidoostkant en aan de rand van het dorp slaat u schuin linksaf alsof u om het dorp heenrijdt. Na enkele honderden meters gaat er een weg scherp linksaf met een geel bordje ‘Pantano d’Amadorio’. Deze weg neemt u. Komende uit Aigües neemt u aan de rand van Relleu een weg scherp rechtsaf waar ‘Circunvalación’ staat. Deze volgt u tot u smalle asfaltweg bereikt die rechtsaf gaat en waar het genoemde gele bord staat. U volgt de smalle asfaltweg gedurende 2,5 km en ziet dat er net na een scherpe bocht naar rechts linksaf een grindweg afslaat. Op de hoek staat een informatiebordje. U slaat de grindweg in en parkeert aan de rechterkant van de weg. Tip: Omdat er veel gejaagd wordt, is het verstandig dit gebied tot 6 december niet op zondag te betreden.
 
Wandeling
 
U loopt het brede grindpad op en houdt rechts aan bij de V-splitsing die al snel volgt. U loopt langs een groepje loofbomen die hersft­kleuren hebben en merkt dat het pad door de regen van de afgelopen week op een paar plekken wat drassig is. U negeert een paar grindwegen die linksaf lopen en volgt het doorgaande pad. Links van u loopt de vroegere rivier. De aanwezigheid van water is merkbaar door rietpluimen in het landschap.
 
Na ruim tien minuten maakt het pad een bocht naar rechts en u komt in een bijzonder landschap. Als u goed om u heenkijkt zult u merken dat u in het voormalige stuwmeer loopt. Op de grond groeien nu lage planten waar een smal maar duidelijk zichtbaar pad doorheen voert. U houdt een beetje rechts aan en komt op een verhoging in het stuwmeer uit. Op een open plek slaat u linksaf en loopt naar de enige hoge boom die hier staat en buigt dan rechtsaf naar een smal rotspad. Aan uw linkerhand ziet u een huisje en een muur liggen.

 

Dit is de dam van het voormalige stuwmeer van Amadorio, een stuwmeer dat in de achttiende eeuw werd aangelegd maar halverwege de twintigste eeuw werd vervangen door het bij Villa­joyosa gelegen Amadorio-stuwmeer. Het rotspad splitst zich en u kiest de linkerarm en loopt over een rotsmuurtje in de richting van de dam. Vlak voor de dam daalt u af naar de bodem van het stuwmeer en u loopt naar de dam toe. U kunt onder een boog in de muur doorlopen en de dam aan de linkerkant be­klimmen, dat zijn slechts een paar stappen. Eenmaal boven krijgt u een grote verrassing, aan de andere kant ligt namelijk een indrukwekkende en heel diepe kloof. Hier kunt u zien dat de stuwdam dertig meter hoog is!
 
Als u dit fascinerende uitzicht een poosje hebt bewonderd, kunt u kiezen uit twee op­ties: u keert om en loopt door het stuwmeer weer terug naar de auto. Óf u knoopt er nog een wandeling van 2,5 uur aan vast, die niet moeilijk is maar wel behoorlijk steil omhoog gaat. De beloning is een schitterend uitzicht op de kust en de bergwereld.
 
In het laatste geval loopt u over de dam heen en neemt het pad dat hier door een struik heen loopt naar de traptreden die aan de rechterkant van de dam omhoog lopen. Beklim deze treden voorzichtig, ze bevinden zich niet alle in even goede staat en ze zijn steil.
 
Boven aangekomen ziet u dat er een smal paadje verder de heuvel oploopt. U volgt dit pad en moet even later een paar meter omlaag. Dit wordt vereenvoudigd door enkele in de rots uitgehouwen traptreden. Onze route gaat verder rechtsaf omhoog maar u kunt eerst nog een paar passen rechtdoorlopen om naar een tweede, veel kleinere dam te kijken die een zijtak van de kloof afsluit. De route gaat, zoals gezegd, verder omhoog en u loopt over de kam van de lage heuvel die hier naast het stuwmeer ligt en van waaraf nu u, terugkijkend, een prachtig uitzicht over het droge stuwmeer heeft. Na vijf minuten gaat het smalle rotspad over in een breder grindpad. Er volgt al snel een V-splitsing waar u het linkerpad kiest. Het pad gaat nu op en neer en maakt veel bochten. Het loopt door een mooi landschap met veel dennenbomen en rozemarijn. Het is ook een populair jachtgebied en als u goed oplet ziet u bij een stilstaand watertje tussen de rotsen enkele hekjes opgesteld die dienen om zich achter te verschuilen.
 
U passeert aan de linkerkant van de weg een oude, ronde put en even later nog een jacht­hut. Kort daarna passeert u weer een V-splitsing en opnieuw neemt u het linkerpad. Het pad gaat nu steeds steiler omhoog en na een vermoeiende klim van twintig minuten bereikt u een T-splitsing van grindwegen. U slaat hier linksaf en begint aan een nieuwe klim. Vergeet niet af en toe achterom te kij­ken en te genieten van het uitzicht op het dorp Relleu met haar (weliswaar minder fraaie) nieuwbouwwijken en vooral op de met dennen begroeide heuvels.
 
Het steilste stuk is tot het laatst bewaard en na opnieuw twintig minuten klimmen komt u op het hoogste punt. Op een open plek met een splitsing ligt de berg Puig Campana vlak voor u. U slaat linksaf en loopt nog tien mi­nuten over een glooiend pad dat over de bergkam Sierra de Pantano loopt. Aan het einde van dit pad heeft u een onvergetelijk uitzicht over de kust bij Villajoyosa, het stuwmeer Amadorio, Sella, de Puig Cam­pana en de Sierra de Aitana. De vermoeiende klim is zo toch de moeite waard geweest en het is een ideale plek voor een lange pauze.
 
U daalt via dezelfde weg weer af. Let bij de steile stukjes goed op want het grind kan zorgen voor gevaarlijke schuivers. Vlak voordat u de trappen bij het stuwmeer bereikt, kunt u ook schuin linksaf slaan en via een smal pad terugkeren naar het droge stuwmeer.?Op die manier vermijdt u de traptreden die in de diepte kijkend misschien een beetje eng zijn.
 
Door: Bea Lutje Schipholt

De herfst met al zijn kleurenpracht maakt het einde van de zomer draaglijk. De bladeren strijden om de mooiste tint net voor ze gedoemd zijn naar beneden te dwarrelen. Een heerlijke tijd voor 'leaf-peeping' zoals Amerikanen het noemen. Wij hebben er niet echt een term voor, laten we het maar omschrijven als een heerlijke boswandeling die je onderdompelt in de meest tot de verbeelding sprekende schakeringen van rood, geel en bruin.

Uiteraard kan je in België of juist over de grens net zo goed genieten van de herfstkleuren, zoek je het toch liever wat verder weg, dan zijn dit de uitgelezen plaatsen:


1. NEW ENGELAND

De bekendste plaats voor 'leaf-peeping' is ongetwijfeld New England, een streek in het Noordoosten van de Verenigde Staten die Maine, New Hampshire, Connecticut, Vermont, Rhode Island en Massachusetts omvat. Voor de beroemde 'Indian Summer' reis je best eind oktober, begin november naar daar.

2. LAKE DISTRICT

Het is moeilijk om je een mooiere plaats voor te stellen dan het Lake District in Engeland tijdens een zonnige herfstdag. De kleurenpracht wordt er gereflecteerd door de vele meren die het gebied rijk is. Een aanrader voor een weekje ontstressen!

3. BEIERSE ALPEN

In de winter is het excellent skiën in de Beierse Alpen in Duitsland maar vooraleer de eerste sneeuwvlokken vallen, biedt deze regio spectaculaire landschappen gehuld in schitterende herfsttinten. Je geraakt er gewoonweg niet op uitgekeken.

4. CANADA

Over de grens met New England heeft ook Canada heel wat kleurenpracht te bieden. Je hebt de schitterend getooide bossen maar voor het uitkiezen in Nova Scotia, Ontario, Quebec en New Brunswick. 

 Gids voor de Wadden: wandelen, fietsen en uitwaaien

  Unesco zette de Waddenzee op zijn Werelderfgoedlijst. En dat is niet onterecht. Naast uitwaaien en wandelen, vogels en zeehonden spotten, kan je er vooral heel goed fietsen. Wij doorkuisten drie van de vijf Nederlandse Waddeneilanden op twee wielen.

TEXEL: Natuurzorg in EcoMare
In Den Helder neem je de boot en 20 minuten later sta je al op Texel, het grootste van de Waddeneilanden én heel erg de moeite. Vogelliefhebbers komen hier uitgebreid aan hun trekken: meer dan driehonderd soorten leggen er hun eieren en maken hun nesten in de duinen of bij de zoetwaterplassen. Ook om te fietsen heeft het eiland meer dan genoeg te bieden. Onze uitvalsbasis is het centraal gelegen Den Burg. Onderweg komen we massa?s schapen tegen. Er zitten er op het eiland niet minder dan 16.000 die elk jaar zorgen voor zo?n 20.000 lammetjes.

Onze fietstocht brengt ons in De Koog voor een bezoek aan EcoMare. Je bent er gemakkelijk een halve dag zoet, want er worden niet enkel natuuractiviteiten en wandelingen georganiseerd, maar ook vogels opgevangen. Verder is er een zeeaquarium en - misschien wel het allerleukste - zijn er zeehondenbassins. Alle dieren worden er hier bovenop geholpen en in de Waddenzee losgelaten.

AMELAND: Uitwaaien in de natuur
Ameland bereik je met de overzetboot die er vanuit Holwerd ongeveer 45 minuten over doet om op dit veel kleinere eiland aan te komen. Wat meteen opvalt, is de vuurtoren, een van de hoogste van Nederland, uit 1880. Vanaf de top - die je bereikt na een stevige beklimming van 236 treden - heb je een mooi uitzicht op het eiland. In het nabijgelegen dorp Hollum is het reddingsmuseum Abraham Fock een bezoekje waard. Je ziet er hoe de oude paardenreddingsboot dienstdeed en je leert er heel wat over het reddingswezen. In dit meest westelijke dorp staat ook het oudste huis van het eiland, uit 1615, en op het kerkhof zijn allerlei grafstenen met een uitgehakte vissersboot te zien. Voor de liefhebbers is een bezoek aan Kaasboerderij Ameland niet te versmaden.

In het volgende dorp, Ballum, zijn eveneens heel wat mooie oude huizen te zien. Je moet er zeker eens binnengaan bij Eetcafé De Boerderij,dat wel een heel speciale toog heeft... Om de hoek kan je een Nobeltje gaan drinken, dé Amelander likeur.

Nes is het meest levendige van de vier Amelandse dorpen en is bovendien centraal gelegen. Het Natuurmuseum in Nes is een must: je ziet er onder meer het geraamte van een potvis en allerlei opgezette vogels die op het eiland voorkomen. In Nes zijn eveneens heel wat gezellige terrasjes en winkels. We huren een fiets en rijden in de richting van het meest oostelijk gelegen dorp, Buren, maar onze eindbestemming is het Oerd, een natuurreservaat waar een grote meeuwenkolonie zit. Je kan er uitwaaien en tegelijk ook allerlei dieren spotten. 

TERSCHELLING: Op zoek naar zeehonden
Na een rustige vaart van ongeveer 2 uur 15 minuten vanaf Harlingen komen we aan op Terschelling, na Texel het tweede grootste eiland. Wij stappen aan boord van de boot de IJmond op zoek naar zeehonden. Bij eb ligt een hele kolonie op een zandbak te rusten en te zonnen, sommige zijn op zoek naar vis. We hebben geluk dat er nu ook kleintjes te zien zijn, die altijd in de zomer geboren worden.
Vanuit hoofdplaats West-Terschelling, vooral bekend om de vuurtoren die de naam 'Brandaris' draagt, fietsen we oostwaarts om de rest van het eiland te ontdekken. Op Terschelling zijn er niet minder dan 30 km aan stranden en 70 km fietspaden. Een ervan leidt naar het dorp Formerum waar we het bijzondere Wrakkenmuseum bezoeken. Er liggen duizenden objecten van jutters en uit scheepswrakken.

Verderdoor in Hoorn is een stop bij Hans Ditzel een aanrader: hij rookt op ambachtelijke wijze, nog op dezelfde manier als zijn overgrootvader, paling, makreel en zalm in houten kisten. Een andere lekkernij waarvoor het eiland bekend is, is de veenbes, of de cranberry. Op de terugweg fietsen we langs het dorpje Midsland, zonder twijfel het gezelligste van het eiland, met zijn mooie straatjes, witte huizen en zonnige terrassen.

Praktisch
De Waddeneilanden zijn vlot bereikbaar. . Meestal vertrekt de overzetboot op het vasteland naar een enkel eiland. De eigen auto mag men meenemen op Texel, Ameland en Terschelling.

Texel is het eiland dat het dichtst bij het vasteland is gelegen. De overtocht vanuit Den Helder duurt ongeveer 20 minuten. . Meer info op www.teso.nl.

De boten naar Ameland vertrekken vanaf Holwerd. De overtocht naar Ameland duurt slechts 45 minuten.  Info en reservaties op www.wpd.nl.

De boot naar Terschelling (en ook het eiland Vlieland) vertrekt vanuit Harlingen. Een gewone boot doet er ongeveer 2 uur over, zowel voor Vlieland als voor Terschelling). Er zijn ook sneldiensten die je in ongeveer 45 minuten naar een van de twee eilanden brengen. Alle info op www.rederij-doeksen.nl

Info: www.holland.com of 02/534 04 10. Specifieke info op www.texel.net, www.vvvameland.nl en www.vvvterschelling.nl

(Bron: HLN.be) 

Tien meest iconische skylines

Er gaat niets boven het werpen van bewonderende blikken op de skyline van een wereldstad vanuit het vliegtuigraam op het moment dat de landing is ingezet. Cheapflights.com pikte er de meest impressionante voor ons uit. Kortom ziehier tien iconische skylines waar toeristen terecht mee dwepen.

Betoverend lichtspektakel in Barcelona

Tijdens het Merce Festival in Barcelona werd de beroemde basiliek Sagrada Familia in een bijzonder kleurrijk jasje gestoken. © reuters

Prachtige beelden van wilde dieren in Afrika

© afp

Tijdens de nazomer heb je de Ardèche voor jou alleen

De Franse Ardèche is 's zomers erg populair, maar verken de streek ook eens in de nazomer. Dan heb je de parels van dorpjes en prachtige natuur voor jou alleen.

De Ardèche wordt vaak in één adem genoemd met de Provence, maar dat doet deze streek wat onrecht aan. Wie door het landschap rijdt, denkt eerder aan Corsica vanwege de impressionante rotsformaties, gevormd door vulkanische activiteit en erosie. De Ardèche slingert zich als een brede ader door de kalkstenen dalen, wat machtige uitzichten oplevert. Tuffend van dorpje naar dorpje geniet je het meest van de natuur, die zich in de nazomer en de vroege herfst stilaan in diepe kleuren hult.

Start: Privas en het dorp van Jean Ferrat
Onze tocht start in Privas, op ongeveer 870 km rijden van Brussel, maar de makkelijkste manier om in de Ardèche te geraken is met de tgv van Brussel-Zuid tot in Valence, amper vier uur sporen. Van daaruit is het nog 40 km rijden. Privas zelf, met zijn 15de-eeuwse brug, is niet bepaald een hoogvlieger, maar toch voel je dat je in Frankrijk bent, vanwege de bouwstijl, de vele passanten met stokbrood onder de arm en het tragere levensritme. Dat ligt nog een pak lager 36 kilometer verderop, in het charmante, op een vulkanische rots gelegen Antraigues-sur-Volane. Ooit speelden Georges Brassens, Jacques Brel en Jean Ferrat hier samen jeu de boules. Misschien is het zelfs door hen dat er nu een bordje hangt om te waarschuwen dat petanque verboden is na middernacht.

Jean Ferrat is zonder twijfel de beroemdste inwoner van Antraigues en elk winkeltje verkoopt cd's, postkaarten en posters van de chansonnier, die in 2010 overleed. In 1964 schreef hij hier de hit 'La Montagne', bij ons bekend als 'Het Dorp' van Wim Sonneveld. Het lied, over de leegloop van de dorpen van de Ardèche, was een emotionele liefdesverklaring aan Antraigues, waar hij ook een tijdlang burgemeester was. Op het kerkhof stuiten we op het graf van Jean Tenenbaum, Ferrats echte naam. "Quelle est belle ta montagne", staat er op een herinneringsplaat tussen de bloemen. Kijk rond en je kan niet anders dan hem gelijk geven...

Na 9 km:  Kuuroord Vals-les-Bains
Net voor het riviertje de Volane de grote Ardèche ontmoet, vind je Vals-les-Bains, een kuuroord met tal van bronnen, een casino en een fabriek waar bronwater wordt gebotteld. Hier kom je vooral om te ontspannen, maar er zijn ook tal van goede restaurants aan het water, zoals 'Le Carré des Maîtres', dat ook een wijnbar is. Bij goed weer kan je op het terras zitten met uitzicht op het kabbelende riviertje. Overnachten doen we in een charmant 19de-eeuws kasteeltje boven op een heuvel (Chateau Clement, vanaf 170 euro voor twee personen met ontbijt). De vijf kamers, één appartement en één loft zijn knap ingericht, het ontbijt is erg lekker en je kan gebruikmaken van de hamam en de twee zwembaden.

Na 6 km: Kastanjestad Aubenas
Wat verderop, in Aubenas, staat de fabriek van Sabaton, de meest vermaarde producent van 'marrons glacés' (gekonfijte kastanjes) en 'crème de marron' (kastanjepasta). Ooit redde de kastanje de inwoners van de Ardèche van de hongersnood, maar nu is het een luxeproduct met een eigen AOC-merk. Vooral de gekonfijte kastanjes zijn een delicatesse die één voor één met de hand worden ingepakt. De productie vindt plaats vanaf eind oktober, na de oogst, maar allerlei vruchtenconfituren en crème de marron worden hier het hele jaar door gemaakt.

Na 10 km: Vogüé en Balazuc, fotogenieke dorpjes
Vanuit Aubenas is het 10 km zuidwaarts naar Vogüé, een plaatsje dat geregeld opduikt in lijstjes met de charmantste dorpen van Frankrijk en gedomineerd wordt door het kasteel van de gelijknamige familie. De Vogüés waren een van de machtigste geslachten van 'Vivarais', zoals het departement Ardèche vroeger heette. Door de talrijke verbouwingen blijft er niet veel meer over van het middeleeuwse kasteel, maar het gebouw is al bijna 1.000 jaar in handen van dezelfde familie. Nog eens 10 km verder en niet te missen is Balazuc, een dorp dat uit de rotsen lijkt te zijn gehakt en aanleunt tegen een steile helling die uitkijkt over de Ardèche. Van bovenaf lijkt het volledig te bestaan uit daken. Trek wat tijd uit om de steegjes, winkelvrije straatjes, de fraaie Romaanse kerk en doodlopende arcades te ontdekken.

Maak vanuit het stadje zeker ook een wandeling naar het gehucht Le Viel-Audon aan de rivieroever. In de 19de eeuw verlieten de dorpelingen hun huizen om te gaan wonen in het hogergelegen deel van Audon, dichter bij de zijderupsplantages. In de jaren 70 ontdekten enkele inwoners van Aubenas de ruïnes en ze besloten het gehucht nieuw leven in te blazen. Vandaag wonen er permanent vijf (!) mensen in Le Viel-Audon. Er worden geiten en varkens gekweekt, kaas gemaakt en groenten en fruit geteeld. En zo is de Ardèche nog een mooi dorpje rijker...

Een unieke logeerervaring vind je in Château de Balazuc, boven aan de rots, in luxekamers waarin natuursteen harmonieus gecombineerd wordt met trendy details. Het resultaat is verbluffend, net als het uitzicht op het terras. Er is zelfs een zwembad op het kleine binnenpleintje waar je onder gewelven uit de 12de eeuw zwemt. Kamer voor twee met ontbijt vanaf 130 euro.

Na 11 km: Largentière en zijn markt
De naam Largentière is afgeleid van 'argentaria', de mijnen waar al sinds de Romeinse periode zilverlood werd gewonnen. Later kreeg de stad rechten om geld te slaan en die weelde vertaalde zich in de bouw van fraaie gebouwen, zoals het stadhuis (deels in renaissancestijl), de gotische kerk en burgerhuizen. Een van de oude stadspoorten bleef intact, en ook de nauwe geplaveide straatjes flitsen je terug in de tijd.

Probeer op dinsdag naar Largentière te komen om rond te slenteren over de uitgebreide markt, inkopen te doen en allerlei lekkers te proeven.

Voor een heerlijke nazomerlunch op een terras naast een fonteintje of in de zon naast een zwembad, moet je naar hôtel Le Chêne Vert in Rocher, op 5 minuten rijden van Largentière.

Na 21 km: Picadon in Planzolles
In het kleine Planzolles ontmoeten we Christian Moyersoen, een Belg die al meer dan twintig jaar pikante Picodon-geitenkaas maakt. "Ik heb zelf zo'n 120 geiten en koop ook kwaliteitsmelk van andere producenten, om zo tot een Picodon te komen die een AOC-label heeft", legt Christian uit. Deze zomer opende hij samen met een aantal andere Picodon-makers boven zijn zaak een exporuimte waar jong en oud kan zien hoe deze lekkernij uit de Ardèche wordt gemaakt.

Wie niet genoeg krijgt van streekspecialiteiten, kan op weg naar Planzolles stoppen in Joyeuse, waar het 'Musée de la Châtaigneraie' is gevestigd.

Na 28 km: Gorges de l'Ardèche
Op naar het bekendste stukje van de Ardèche: de Gorges de l'Ardèche. Dit indrukwekkende kloofdal strekt zich 32 km lang uit tussen Vallon-Pont-d'Arc en Aiguèze. Wil je niet met de kajak op verkenning, dan kan je het vanuit de auto verkennen en halt houden aan de vele uitzichtspunten. Die zijn allemaal spectaculair, maar stop zeker aan de Belvédère du Serre de Tourre, waar je de overweldigende natuur perfect in je kan opnemen, en de beroemde Pont d'Arc, een natuurlijke rotsbrug over de rivier. Vlak bij de brug kan je slapen en eten in de nieuwe Lodge du Pont d'Arc (Prehistoric Lodge, vanaf 95 euro). Het concept is uniek: je overnacht in tenten met alle comfort of het ecologische hoofdgebouw.

Dat de Ardèche niet alleen een streek van water is, ontdekken we in Bourg-Saint-Andéol, even ten noorden van de Gorges de l'Ardèche. De Vlaamse Jessy leidt er samen met echtgenoot Roland en schoonmoeder Jocelyne wijndomein Château Rochecolombe (tel. 0033/475 54 50 47). Rolands overgrootvader, de Oudenaardse schrijver en componist Robert Herberigs, kocht het kasteel in 1928 om er abrikozen te telen. Na de Tweede Wereldoorlog plantten zijn kinderen wijnstokken in de plaats. Vandaag beslaat het domein 24 hectare, goed voor 70.000 flessen rode, witte en roséwijn per jaar.

Wil je overnachten bij een wijnmaker, trek dan naar Domaine Notre Dame de Cousignac waar Raphaël Pommier kenners en leken laat genieten van de omgeving vol druivenranken (tel. 0033/475 54 61 41). Eenvoudige kamers en prima ontbijt (vanaf 50 euro), maar je komt hier vooral voor de rust en Raphaëls enthousiasme. Hij wijst je ook goede restaurants in de buurt aan, zoals Le Prieuré in Bourg-St-Andéol. Van hieruit terugkeren naar huis is simpel: de afstand tot het station van Valence bedraagt 75 km.

Praktisch
Erheen: Met de tgv vanuit Brussel naar Valence, dagelijks viermaal rechtstreeks. Heen en terug vanaf 58 euro. NMBS-Europe

Beste periode: september en oktober voor de herfstkleuren en temperaturen tot 23°C.

Info: Ardèche Guide

Wandelen in de omgeving van Alicante: de Serra Grossa

 

 
Als eerste tocht na de zomerstop een niet al te lange en vrij eenvoudige tocht op de Serra Grossa, de berg aan de noordkant van de stad Alicante.
 

Deze wandeling leent zich bij uitstek voor een heldere dag want de uitzichten zijn fantastisch. Door het zeewindje op de top is de wandeling zelfs op warme nazomerdagen nog goed te doen.
 
Praktische informatie
 
Duur: 1,5 uur
 
Moeilijkheidsgraad: Eenvoudig
 
Beginpunt: Over de snelweg (A-70) komend neemt u de afslag Alicante Norte en u rijdt dan de N-332 op in de richting van Ali­cante-centrum. Als u al over de N-332 reed, blijft u vanuit het noorden de doorgaande weg volgen tot u uitkomt bij een aantal hoge gebouwen. Links van de weg staat de oogkliniek Vissum, rechts de vruchtbaarheidskliniek IVI. Op dit punt neemt u één van de rechter rijstroken zodat u de rotonde met de grote fontein bereikt. Hier gaat u helemaal rond zodat u eigenlijk weer terugrijdt richting noorden maar daarna gaat het meteen schuin rechts van de doorgaande weg af. U rijdt nu evenwijdig aan de N-332 en passeert een groot restaurant (Colonial), gaat aan het einde rechts en op een rotonde die meteen daarna komt, linksaf. Op de volgende rotonde slaat u rechtsaf en u parkeert rechts van de weg.
 
Komt u over de N-332 uit het zuiden, dan rijdt u tussen de haven en Explanada naar het noorden en neemt even na het pas­seren van een driehoekige flat de rechter-rijstrook. Op de rotonde van kliniek Vis­tahermosa gaat u heel even rechtdoor en dan meteen schuin rechtsaf, u passeert het restaurant en gaat dan verder zoals hierboven beschreven.
 
Wandeling
 
U bevindt zich nu vlak naast de Serra Grossa, wat letterlijk ‘de groffe berg’ bete­kent. De Serra Grossa is dan ook de grootste van de drie heuvels die er op het grondgebied van de stad Alicante liggen en die alle drie een belangrijke rol speelden in de geschiedenis van de stad. De meest noor­delijke is de Tossal de las Manises, waarop de Romeinse opgravingen van Lu­centum liggen, de meest zuidelijke is de Benacantil, waarop het Santa Bárbarakas­teel ligt, en er­tussen ligt de Serra Grossa, waar vondsten uit de prehistorie zijn gedaan.
 
U loopt een stukje verder over de weg waaraan u geparkeerd staat en ziet ter hoogte van een zebrapad aan uw linkerhand een trapje. U kunt dit oplopen en achter het door graffiti onleesbaar geworden informatiebord rechtsaf slaan. Maar het is ge­mak­kelijker om na de zebra nog een paar meter verder te lopen en dan aan uw linkerhand het brede pad in te slaan waar u even later een ketting ziet. Doet u het eerste dan komt u daar ook terecht.
 
U passeert de ketting en gaat via een breed pad dat tussen de dennenbomen doorloopt geleidelijk omhoog. De Serra Grossa is slechts 161 meter hoog dus de klim is niet vermoeiend. Na enkele minuten kunt u echter al over de nabije wijken uitkijken en met elke stap wordt het uitzicht weidser.Het pad maakt een scherpe bocht en loopt nu noordwaarts verder omhoog.

 

U passeert de resten van een steengroeve en even later een oefenmuur van rotsklimmers. Inmiddels kunt u al een heel eind het binnenland in kijken en van de stad Alicante ziet u onder meer het voetbalstadion. Het pad maakt nog een paar zigzag-bewegingen omhoog en u blijft steeds het doorgaande pad volgen. Er zijn hier en daar wat smallere paden die af­slaan maar die negeert u.
 
Na een mooi stukje vlak langs een rotswand maakt het pad nog een scherpe bocht en komt dan uit op een grote open plek boven op de berg. U heeft nu uitzicht naar beide kanten en kunt een stuk in de richting van de zee lopen om verder weg te kunnen kijken.Voor onze route volgt u echter het pad dat verder zuidwaarts loopt, ofwel met het binnenland aan uw rechterhand en de zee aan uw linkerhand.
 
Vijf minuten na de grote open plek komt u bij een tweede open plek. Ook hier kunt u een stukje naar links lopen voor een extra mooi uitzicht, op bijvoorbeeld Cabo de Santa Pola en de haven van Alicante. Aan deze kant gaat er ook een smal pad verder zuidwaarts, dat na een paar minuten weer uitkomt op hetzelfde pad dat u net volgde.
 
U loopt zuidwaarts tot u een half vergaan betonnen paaltje bereikt. Loop nu nog een paar passen verder over de rotsen en ga dan eens even rustig zitten. U heeft hier een fantastisch uitzicht op het Santa Bárbara-kasteel, het grootste Middeleeuwse kasteel van Europa. Het ligt recht tegenover u. Ook opvallend is de grote waterput die in de diepte onder u ligt en die vroeger een grote rol speelde bij de watervoorziening van de stad. En verder een tweetal steengroeven en het Postiguet-strand.U loopt terug naar het paaltje en eventueel even naar een groepje dennenbomen aan de linkerkant. Daar loopt een smal paadje naar een andere kleine steengroeve, waar u een kijkje kunt nemen. Tegen­woordig komt alle steen voor de gebouwen in Alicante van bergen verder buiten de stad maar in de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw waren de steengroeven in de Serra Grossa heel belangrijk.
 
U loopt via hetzelfde pad als van de heenweg noordwaarts naar de eerste grote open plek. Daar aangekomen loopt u verder noordwaarts, tussen enkele halfvergane be­tonnen paaltjes door. U komt uit bij een breed grindpad dat u rechtsaf oploopt en gedurende enkele tientallen meters gaat u naar beneden tot u weer bij een splitsing komt, waar u links gaat. Het zal u opvallen dat hier veel cipressen zijn aangeplant, die stammen nog uit de tijd dat de steengroeven in gebruik waren.Op het pad waar u nu loopt, is het heel stil. U hoort geen verkeer en is het ongelooflijk dat u dichtbij een drukke hoofdstad loopt. Het pad stijgt weer een beetje en komt uit op een prachtig uitkijkplekje waar u zich recht boven de Albufereta bevindt. Links ziet u de Cabo de las Huertas en voor u de omstreden flats die veel te dicht bij zee staan.
 
U vervolgt het pad en komt na enkele tientallen meters een ander pad tegen. Het pad dat verder rechtsaf naar beneden gaat leidt naar de Albufereta. U gaat echter linksaf en na vijf minuten bij een muurtje met cipressen schuin rechtsaf. Even later staat u weer op de grote open plek op de top. U gaat hier rechtsaf naar beneden en bent in twintig minuten via hetzelfde pad van de heenweg terug bij de auto.
 
Door: Bea Lutje Schipholt

• Nederlands enige theemuseum,
  
• de theeschenkerij met de meest uitgebreide theekaart ter wereld en
• een geurige theewinkel,

Het is een vreemd idee dat je in de kerk gezellig een kopje thee kunt drinken met een keuze uit 273 soorten thee.uit alle hoeken van de wereld.maar ik kan u verzekeren dat het enorm gezellig is.