Berichten van 1 september 2025 tot 30 september 2025

Maandag 29 september 2025

Riffer's mentale gezondheid

Beste allemaal,   Mijn mentale gezondheid wordt ondermijnd. Er is hier altijd wat. Tippeltje kreeg een houtje van 5 mm in zijn oog. Drie krassen op zijn hoornvlies. Nu moet hij met veel spektakel tig keer per dag gezalfd worden. Zijn ooglid begint er nu al van te zakken.

Je zit dan gelijk in de zorgen. Het zou toch niet leuk zijn, als hij een halve blik er aan overhoudt. Moeten de ballen en de frisbees altijd van links langs hem gegooid worden.

Ook word ik dagelijks getroffen door eikels. Buiten zijn is heel prettig. Niet in de herfst.

Ik moet mijn poten hoog optillen om niet geprikt te worden door de kastanjes. Die zullen het mentaal ook wel moeilijk hebben met aftakelen. Wat heden bloeit, valt morgen op de grond.

Als je pech hebt word je bij enige wind ook nog geraakt door dood hout.

Gelukkig heb ik een aankomende wintervacht. Liggen in het gras of knielen in een bed winterviolen en dan niet onder bomen voorkomt letsel. Maar daar ga je weer: zo open en bloot ben je wel zichtbaar voor drones. Ik ga dan ook zo dicht mogelijk bij een heg liggen. Heb ik van vogels afgekeken. Komt er een buizerd dan vlucht je de heg in. Voor Tippel is dat niet aan te raden. Krijgt-ie weer een stuk hout in zijn oog.

Een heg biedt ook steun, als de balans zoek is. Ik ben alvast aan het oefenen voor als ik oud ben.

Met Tippel doe ik aan valtechniekverbetering met hindernis. Dat is hij namelijk. Ik kan wel sancties in gaan stellen, maar dat interesseert hem niet. Als agressor heb je geen belangstelling voor redelijke verzoeken. De enige mogelijkheid om Tippel te sturen is om ASML te vragen een volgzame chip bij hem in te bouwen met steun van de hele EU.

Die stoeipartijen met Tippel vreten aan mijn variabele energie. Een claim neerleggen bij hem heeft ook al geen enkele zin. Ik kan wel veinzen, dat ik het leuk vind, maar het geeft veel prestatiedruk.

Om tot rust te komen en geestelijk gezond te blijven sta ik elke morgen vroeg op. De eerste stralen van de zon koesteren mijn gekwelde geest.

De natuur wijst mij nooit af.

Of het stormt of regent: nu al opgeven is voor de éénjarige bloeiers ook geen optie. Gewoon doorgaan.

Dat doet Tippel ook, nadat zijn oog klimaatschade heeft opgelopen. De aanvallen van hem op mij stoppen uiteindelijk.   Ik hoef geen wietplantage te overvallen om hem uiteindelijk rustig te krijgen.

Morgen is er weer een nieuwe dag, nieuw geluid. Gelukkig alleen van de vogels. Stel je voor, dat ze heel hard Waterloo gaan zingen. Dan roep ik de Jantjes in. Je moet heel wat doen om geestelijk en lichamelijk gezond te blijven.

 Poot van Riffer.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 17:05

Dinsdag 16 september 2025

Riffer's Troonrede

Beste allemaal,   Onstuimig dagje.

Ik had ineens een scheiding op mijn rug.

Ik was zo in gedachten over zon, wind, regen en de wereld in het algemeen, dat ik niet eens in de gaten had, dat Marli mijn staart wilde pakken. Ik zwaaide nogal, omdat ik wilde oefenen voor Prinsjesdag.

Tippel haalde mij met zijn nogal in- en opdringerige blik terug in de werkelijkheid en daar wilde ik nou juist aan ontsnappen.

Ik mis namelijk nog steeds mijn vriendin, toen geluk nog heel gewoon was, en daarom had ik afgelopen nacht bedacht, dat ik via AI misschien een nieuw maatje zou kunnen krijgen. Ik moet die dan wel zelf gaan samenstellen.   Ik heb niet de intelligentie van een poedel of het creatieve van de Molletjes. Dus moest ik op zoek naar het ongrijpbare geluk.

Die molletjes vangen we hier trouwens met een klem onder een emmer.

Ik zag een zeer vriendelijke trol in de vensterbank. Hij heeft inmiddels zijn haar verloren, maar hij leek mij een aardige vriend. Die neus zit om te knuffelen helaas een beetje in de weg, dus ben ik verder gaan zoeken.

Kom ik Rosita tegen. Een migrante uit de jaren 50. De enige pop, die mijn bazin ooit  heeft gehad. Rosita heeft nu geen zwart haar meer. Ze is op natuurlijke wijze oud geworden. Haar schoentjes heeft ze ook verloren. Ze zit zo wijdbeens, dat ik buffelrijden vermoed. Dat heb je in die vreemde landen.

En toen kreeg ik opeens Alexia in beeld. Als ze zo bewegingsloos kan zwaaien dan past ze heel goed bij mijn staart.

Ik heb maar één maatje nodig. Anders nam ik die rechter er ook bij. Een paar staarten extra is nooit weg. Met zulke maatjes maak ik echt geen A(rmoedige)I(insteek) en kan ik leuk Hoedje Wippen.   Ik ga dus virtueel aan Alexia vragen om nog een sabbatical jaar te nemen. Kunnen we aan elkaar wennen. Onechte liefde kan ook echt zijn. Bovendien is het niet echt en kan het papier van haar vader op onze trouwdag niet gaan knisperen, zolang we nog koffiefilters hebben.

Als het niet lukt tussen ons dan is er nog geen man overboord en ligt er ook geen persoon in het water.

Hooguit een lakei in wind en regen door dat gewiebel bovenop een koets.

Opeens zag ik hem. Ik denk, dat dit een beter voorbeeld is. Lekker zwart-wit, dat past in deze tijd, maar bovenal A(a)I(baar).

Maar nu bedenk ik, dat ik zo’n maatje al heb. Dat beetje bruin zit mij niet in de weg.

 Poot van Riffer.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 16:56

Maandag 1 september 2025

Riffer's meteoroligische bespiegelingen

Beste allemaal,   Volgens de dagelijks in het beeld heen en weer wiebelende weermannen en –vrouwen zitten we nu in de herfst. Het hele jaar door zie ik op de aardbodem al veel eikels. Dat is denk ik ook de reden, dat we nu een skeletkabinet hebben.

Gelukkig liggen er nu bij ons iets meer op de grond en je kunt gemoedelijk met ze praten. Ze zeggen toch niks terug. Ik vermoed, dat ze briljante breinen hebben.   We worstelen hier de hele zomer door plagen heen.

Het merendeel van onze buxusboompjes is op- en aangevreten door zeer vraatzuchtige rupsjes. Eens waren het lieve vlindertjes. Mensen verpoppen ook wel eens. Wordt een lieve broer een wraakzuchtige moordenaar.

De laatste week wordt de nacht opgeëist door Europese hoornaars. En dat zijn niet alleen vrouwen. Ze zwermen als herrie makende Chinooks rond de buitenverlichting en denderen af en toe mee naar binnen.

Je hebt dan echt het idee, dat er een Amerikaanse Buldog XXL op je in zoemt.   Misschien een idee om er eten van te maken. Er is al een augurkensnackbar in Zwolle. Wellicht doet een broodje hoornaar met een augurkje erop het ook goed. Vindt men het niet lekker: er zit geen statiegeld op.

Nu weer is de sleedoornbidwants in aantocht. Ik dacht vanochtend even, dat er een extra groot exemplaar was aangeland. Een busje smurfenspray is dan zo leeg.

We zijn er moedig, doch behoedzaam op af gegaan. Hij was iets te groot voor bij het plastic afval, als we hem klein hadden gekregen.   Ze waren aan het strippen. Morgen kunnen we de deur niet uit. Er komt een laag asfalt op onze aan- en afvoerweg. Femke is door een boer wel in de stikstof terecht gekomen, maar hier win je ook geen kommavlinders mee.

‘s Nachts moeten we extra waakzaam zijn al zijn Tippel en ik mannen. Aan de overkant is een B&B voor schapen. Met een hek er omheen. Ze hebben tegenwoordig springwolven. Helpt geen omheining tegen. Zonder stok kunnen die fierljeppen. We vervangen daarom hier alle dieren door kunst met een zeer minieme k.

Die ook nog eens van de weg af niet te zien zijn. Er zal maar een wolf op het terrein komen, die een derde bril van Hans Anders heeft gemist. Moeten de restanten bij het plastic afval en niet in de blikjesautomaten.   Het is dus herfst voor de weerlui en nog geen herfst voor ons gewone stervelingen. Wat is er nou niet ingewikkeld.

We waren vanochtend zielsblij met de regen van vannacht. Geen zand meer in de ogen bij frisbeelandingen.

Er stond zelfs water in de vogelbak.

Malse regen, daar houden we van. Plenst het, dan valt de TV uit. Kunnen we geen Bassie en Adriaan meer zien op zoek naar de liefde of Jean-Paul achter een bord eten.

Helaas loop ik hier ook geen vrouwtje meer tegen het lijf. Of het nou dag of nacht is. Of het hard of zacht regent. Of ik nou aardig ben of niet.

De enige vrouw, die ik tegenkom is Marli, maar ik wil niet met haar samen achter een bord hooi zitten.

Maar weer afwachten wat de dag van morgen brengt. Misschien springt er vannacht wel een wolvin over het hek.

 Poot van Riffer.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 16:32