Berichten van 1 december 2023 tot 31 december 2023

Dinsdag 26 december 2023

Riffer en het grondwater

Beste allemaal,   Vanochtend vroeg zag ik een ring van water rond mijn bewakingsgebied. Ik heb scherp gekeken of ik de Russen al zag komen. In een sloep. Ze hebben alweer een oorlogsschip verloren.

Het staat hier zo vol met water in de greppels, dat het nu sloten zijn.

Mozes kan nu makkelijk in een mandje langs dobberen. Ik denk niet, dat veel mensen hem gaan ophijsen. Men vindt de sloten vast te vol.

De pony’s kunnen in bad. De grond is in ieder geval heel schoon geworden en het gras blijft groen.

Net als mijn bal. Die sop ik met graagte in de plas.

Kan ik weer tiktokken na zo’n wokewashing.

Voor hittefit hoeven we even niet bang te zijn. De grenzen zijn duidelijk aangegeven. Het is gewoon nat.

Kaytie kent geen grenzen. Ik zei nog zo tegen haar: “Verhoog het grondwaterpeil niet!” Straks is de beerput vol en kan het vrouwtje niet meer plassen.

Kaytie luistert alleen, als het voordeel oplevert en niet gestoord wordt door de aanwezigheid van ongedierte. Soms zou ik treitertaks bij haar willen heffen. Gelukkig voor haar ben ik geen BOA.

Vanuit de hemel kwam opeens de zon. Alsof-ie het succes van het wassende water wilde beschijnen.

Er is niets mooier dan wisselend klimaat.

Dan hoeft men ook niet zo te liggen zwammen. Dan vindt men het weer te droog en dan vindt men het weer te nat. Goed nieuws, maar daar is weinig animo voor.

Ook niet voor mijn imitatie midwinterhoornblazen. Men luistert gewoon niet meer.

Ziet niet eens de verlate roos tussen de kale takken.

Ziet geen prachtig natuurschouwspel.

Ik ben altijd weer blij, als ik het vrouwtje zie, die zelfs op tweede kerstdag nog kluifjes voor ons bij de Plus is gaan halen.

Het maakt niet uit, wat morgen brengt. Het nu is goed. Houwen zo!

 Kerstgroeten van Riffer.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 16:09

Maandag 4 december 2023

Riffer's gelukshormonen

Beste allemaal,   Opeens gaan ze hier allemaal lichtjes ophangen. Alsof de klimaatpaus is gaan hemelen en het buiten al niet verontreinigd genoeg is. Ik schijn zonder te roken toch al de walm van 5 sigaren per dag in te ademen. Het is gek, dat er in de lucht geen spandoeken hangen met waarschuwingen tegen enge ziektes. Dat je die informatie alleen krijgt, als je er sigaren bij koopt.

Ik probeer nu tussen de kerstverlichting op alternatieve wijze het gelukshormoon binnen te krijgen. Dan leef je namelijk langer. Dat een blok hout dit allemaal bij je kan doen. Ik heb hem een natte lebber gegeven.

Kaytie wilde graag extra natte lebbers. Ze begon mij zwaar te verleiden, omdat ik er aanvankelijk niet erg veel zin in had. Misschien is haar tactiek ook bij de formatie in te lassen. Plasterk op zijn rug, al heeft hij maar twee poten. Wilders wil vast wel even aan de lebber om hoofd van Nederland te worden.

Zelfs de grootste haan maakt wel eens een buiging.

Ondanks het witte klimaat van vandaag probeer ik overzicht te houden. Het is koud aan de poten. Om meer afstand van de koude grond te houden had ik aan Sinterklaas een fatbike kunnen vragen, ook al is hij de verlanglijstjes kwijt. Ik ben namelijk ook nog eens niet macho genoeg. Met zo’n fiets met allweatherbanden is het leven wat steviger. Ik zou dan bijvoorbeeld in vliegende vaart een wortel van de pony’s kunnen wegritsen om na jaren voor mijn verkeerde gedrag gecanceld te kunnen worden. Weg het Riffer Klimaatfonds.

Dat fonds wilde ik vanmorgen gaan oprichten, maar Kaytie was me te vlug af. Zij passeerde op rechts.

En snelde naar kantoor, gaf mij het nakijken, om kennelijk iets bij de Kamer van Koophandel vast te leggen. Bleek ze op zoek te zijn naar haar familie. Gezinshereniging na verkoop van broers en zusters is bij honden namelijk niet goed geregeld.

Ze moet het nu doen met een valse zus, die niet alleen naar haar maar ook naar sneeuw hapt.

Ik snuffel iedere dag om drugsafval op te sporen. Je weet niet wat ze ‘s nachts over het hek heen bij je dumpen. Ik wil niet dat ze hier ziek worden en saneer liever op tijd zelf de grond.

Ik probeer ook iedere dag bij te houden hoeveel elektrische auto’s voorbij suizen. Weinig zoeven te bespeuren. Dat komt ook door die loonwerker aan het begin van de weg. Die oliet rustig door. Hoeveel honden zal men nu nog Diesel gaan noemen? “Elec, kom Accuut voor!” Hopelijk zijn er dan genoeg laadpalen voor ons om de blaas te ledigen.

Jef is ook al bezorgd dat zijn plek wordt ingenomen door een oplaadpunt. Hij ziet liever achterom hoe simpel het klimaat vroeger was met stevige ijsbergen, elfstedentochten, arresleden, ijsbloemen op de ruiten, kranten op de borst, cokes in de kachel. Nu snuift men coke en verbrandt hele bossen in de kachel. Men snuift liever coke dan hout. Krijg je ook dat gelukshormoon. Dan denk je aan een warme kachel zonder dat je er iets in hoeft te gooien. Hoe klimaatvriendelijk is dat wel niet, maar door al dat gesnuif zie je de bomen in het bos niet meer en voor je het weet ga je dan verkennen.

Ik heb geprobeerd met Yeszekust, al is dat een uitzondering, een bondje te maken, maar ik werd er wilder van. Ze wilde zicht rondom en probeerde dat mij te beletten, ondanks een plaspaal in de buurt.   Ik denk, dat ik aan de Kerstman toch maar een fatbike vraag. Dan kan ik alles beter naar mijn poten zetten.

En groeit er misschien toch iets moois uit de koude, vervuilde grond. Want als alles goed gaat doe ik mijn bike natuurlijk naar de kringloop, omdat hij dan niet meer bij mij past en die helm straks ook niet.

De melkbus staat al klaar. Kan ik een lading carbid gaan afschieten als de formatie lukt. Gewoon volharden al wordt het volgend jaar pas na de Kerst.

De eerste honderd jaar zijn toch het moeilijkst. (Zoals mijn bijna 95-jarige vriendin Koosje het zegt)

 Poot van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 16:55