Riffer's hitte overpeinzingen

Beste allemaal,   Het is wel niet het aantreden van een heel nieuw kabinet, maar ook hier komt een nieuweling op het bordes en die is nog maar net geboren. Onze coalitie wordt uitgebreid. Ik denk er zo het mijne van.

Hoopte ik op een dame, een Fleurtje of een Sophietje, wordt het een man. Er komt een verkiezing en er kan gestemd worden op vier. Alleen, ik heb er geen stem in. Mijn bazin is, zoals altijd, ondemocratisch bezig en daarom voel ik mij lichtelijk ondergeschoven.

Mijn vriendin Costa is beter af. Ze krijgt er een jonge man bij en dat is op haar leeftijd best aardig en ook modern. Ze hoopt wel, dat hij van voetballen houdt. Kunnen ze geregeld een één-tweetje doen.   Als hij voor het eerst op het erf komt zal ze eerst wel stram op de poten gaan staan. Denkt ze vast, dat Kaytie is teruggekeerd. Costa is nogal zwart-wit in haar doen en laten en wat ze dan ziet heeft dezelfde kleuren, al zitten die op andere plekken. Na een onder- en achterkant inspectie zal ze zeker meteen ontdooien.

Ik heb de foto’s van de nieuwkomer al gezien. Ik dacht eerst, dat het een opname was van de koeien bij de buren en dat er gemolken moest worden.

Ik ben direct daarna in reces gegaan.   Al die stippen en vlekken dwarrelen me nog voor de ogen en daar moet binnenkort een keuze uit gemaakt worden. De bazin kan mij wel als formateur aanstellen, maar ik denk niet, dat ze het doet. Mijn wijsheid in vibes en sparkles wordt niet gewaardeerd.

Eén van de reutjes emigreert dus naar de Berghoeve en de rest loopt een blauwtje op. Je weet namelijk niet wat je hier mist. Het is hier redelijk toeven.

Na de dood van Kaytie zijn wij iets ingedut, ook al is het minder vermoeiend.

Bij ons is het heilige vuur er gewoon een beetje uit. We missen duidelijk een raszuivere boerenfox, al is het ras niet erkend. Zal wel komen, omdat er boeren in de naam zit. De hoop wordt nu gevestigd op Femke.

Moeder Emmy, uit Netterden, heeft haar best gedaan om een achttal foxjes te formeren.   Eén zoon van haar zal voortaan door het leven gaan met de gender neutrale naam Tippel. Deze naam is ook weer ondemocratisch bedacht en een voortborduring op onze Kaytie. Tippel zal hier, wel onder enig protest, gaten gaan graven, muizen en ratten vangen, waken, met scherpe tandjes in ons bijten, kliko’s verplaatsen, als er muizen onder zitten, planten bewateren, als de poot omhoog kan, eigenwijs zijn, maar vooral zonder protest welkom zijn.

Dus,Tippel, geniet nog maar lekker bij mams voordat wij hier in de Tippelzone komen te zitten.

Ik breng je wel opvoeding bij.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Op maandag 17 juni 2024 is Kaytie, mijn pittige en eigenwijze vriendinnetje voor altijd van de Berghoeve weg gegaan.

Costa en ik zijn er helemaal van in de war.

Kaytie is tussen de varens verdwenen. Ik heb haar nog een paar likjes over haar snuitje kunnen geven en zij gaf als laatste afscheid mij een paar likjes over mijn bek terug.   Toen ik hier in 2021 kwam was Kaytie er al. Ze kwam uit Brabant in 2011. Ze was een echte boerenfox, zelfverzekerd, bloedeigenwijs met als grote, niet te stuiten passie: muizen en ratten vangen en niet te vergeten overal diepe kuilen graven. Tot wanhoop van de weer dicht moeten gooiers.

Ze had als enige in het nest een wit vlekje op haar heup.

Ze was erg bijdehand met haar vijf weken. Erg bijzonder was, dat haar moeder geboren was met een klein staartje. Mijn bazin heeft Kaytie onmiddellijk, na de eerste bezichtiging, naar de Berghoeve ontvoerd.

Het was liefde op het eerste gezicht tussen die twee. Ze zaten al te neuzen bij een tussenstop in een restaurant.

Bij aankomst in haar nieuwe huis werd Kaytie nogal onthutst bekeken door Sepp en Grinda. Zo’n mormel erbij was wennen.

Het jeugdige geval trok zich niets van hen aan en verplaatste regelmatig van alles.

Maar met haar charmes en enigszins loensende blik pakte ze iedereen in.

Buiten werd ze door Grinda goed in de gaten gehouden en getoiletteerd na sanitaire stops.

Sepp hield alle bewegingen goed in de gaten.

Kaytie was direct dik tevreden met haar leven op de Berghoeve en met de visite.

Na een maand was ze al flink gegroeid.

Maar nog niet genoeg om af en toe niet helemaal klem te komen zitten.

Overgave was haar slimme gedrag om grensoverschrijdend gedrag te voorkomen.

Spelen en rennen was natuurlijk het allerleukste.

En lopen op de Lemelerberg.

Om daarna op de bank uit te rusten op een beschikbare rug.

Kuilen graven was voor haar een serieuze zaak, omdat er altijd muizen te vangen waren. Omdat een gat nooit met dezelfde hoeveelheid aarde is op te vullen is de Berghoeve in de loop der jaren aardig opgehoogd.

Al klom een muis tegen de muur op: Kaytie ontging niets. Ze rustte niet voor ze hem te pakken had.

De grote honden moesten ook goed hun speeltjes bewaken.

Al moesten ze uit het water worden opgediept.

Of moest ze ervoor springen.

Kussens en bedden werden altijd fanatiek opgeschud.

30 september 2014 overleed tweede moeder Grinda en kwam er een nieuwe hond op de Berghoeve: Costa.

Kaytie vond haar eerst nogal een verdacht geval.

Na ontdooiing werd Kaytie de opvoedster van Costa.

Die hard groeide.

En groeide.

En groeide.

En groeide. Helaas waren de beide dames allebei dominant. Het resulteerde in tevengevechten en die waren niet mals.

Sepp overleed een jaar na Grinda en Falco deed zijn intrede.

Dat was weer wennen voor Kaytie. De tandjes van die nieuweling moesten vooral ontweken worden.

Gelukkig was Falco een reu. Dat vergoedde veel.

Ze werden kameraadjes in muizen opgraven. Althans Kaytie groef de kuil en Falco lag achter haar om de sateetjes op te vangen.

In 2021 stierf Falco. Nooit meer samen op pad.

Toen kwam ik. Ik werd gelijk gedwongen als opvolger van Falco op te treden. Kaytie  gooide de aarde bij het spitten recht in mijn snuit. Door dit trauma heb ik haar verder nooit met graven meer willen helpen. Ik heb ook zo mijn principes.

Als zij met grondverplaatsingen bezig was had ik andere bezigheden.

We hadden altijd wel de grootste pret.

Soms moest ik haar naar haar etensbak duwen. Dan was ze weer eens schijndrachtig. Tussen ons is gezinsvorming trouwens nooit wat geworden.

De laatste maanden was Kaytie niet zo fit.

Ze werd een beetje oud.

Vier dagen vóór haar dood ving ze nog een rat. Ze versaagde haar plicht nooit.

Het wordt hier nooit meer hetzelfde. Misschien moeten Costa en ik in plaats van boommarters en katten muizen en ratten gaan vangen. Best lastig als je niet zo flitsend snel als Kaytie bent. Hoe het allemaal gaat worden: ik weet het niet.

Zelfs Costa mist haar. Tenslotte had Kaytie haar opgevoed. Liefde en haat liggen dicht bij elkaar.

Al is Kaytie er niet meer, voor mij zal ze altijd op de Berghoeve zijn.

Beste allemaal of EWA (Hallo, hoe is ‘t?),   Een hele bevrijding, dat de winter weer voorbij is en de zon de bloemen hier bestraalt, want dan hoef ik dat niet te doen. Bovendien worden ze dan geel en we hebben de Pasen al gehad.

De wegen worden hier nu niet versperd door klimaatbeperkten, maar door de natuur, zodat je vanzelf wel gaat liggen of zitten of bukken.

Daarom ligt Costa hier op haar Sanka (billen) in het groene gras. Ze ziet er Bootylicious uit ondanks haar grijze leeftijd. Ze houdt de bal constant klem in haar bek, omdat ze bang is, dat de ratten die anders gaan aanvreten.

Zelfs tijdens de twee minuten stilte gingen ze gewoon door met vreten.

Ik ben heel stil gebleven en heel alert. Je hebt namelijk ook hele grote ratten buiten de poorten. Door hun grote dikke-ik-mentaliteit ziet de wereld er nu minder jofel uit.

Overal maar veel kleur in blijven brengen. Dan zie je het bruine niet meer zo goed.   Je kunt de Eskimolaan wel veranderen in IJsbaanlaan, maar het blijft zwart-wit.

De eekhoorns hier mogen wel op kleur blijven. Ze zien er iets warmer uit dan ratten. Ze roven ook van alles, maar poepen niet in het klimaatwater. Ik wil toch wel kunnen blijven drinken zonder Weilen te gaan.

Helaas wordt mijn kleine vriendin Kaytie oud. Ik denk, dat ze toe is aan “Geranium” roepen tijdens de bejaardenbingo.   Hopelijk valt ze straks niet in een zorgfraude.

Dan heb ik nog liever dat ze in onze eerste sinkhole kukelt. Kost minder Doekoe en je zit beschut.

Voorlopig stapt Kaytie nog behoedzaam rond. Moet ook, want het blijft straks bij de namaak-opvolger. De bazin wordt een dagje ouder, heeft stijve knietjes en moet tot overmaat van ramp vanmiddag geïdentificeerd worden door een bank! En ik maar denken, dat je daar eerst voor moet doodgaan, maar ook dat hoeft dus niet meer.

Voor de zekerheid lig ik op wacht, al maak ik liever geen Beef (ruzie), want daar houd ik wel van. Misschien heeft die bankman wel een dossier onder zijn arm, dat ik kan lezen.

Het is hier zo mooi, dat ik graag binnen mijn grenzen blijf.

Ik heb Joost nog wel laten weten om hem graag als tuinkabouter met één oor naar Zweden te vergezellen, maar ik had geen blauw pak in mijn bench hangen en ook geen euro van mijn papa gekregen.

Ik blijf dus maar lekker thuis. Er zijn zeker nog 40 ratten te doden. Erg Kaulo (veel) allemaal.

Ik oefen de straattaal voor als wij helemaal worden overgenomen door rare ratten, maar Costa en ik hebben liever koel gras.   Costa is mijn Capi en ziet er Slay (super dan de bom) uit.

Zolang ze maar bommen gooien op Verweggistan zitten wij hier goed.

Achter mijn oren krabben kan altijd nog.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Jazeker, ik heb er wel zin an en Costa en Kaytie ook. We mogen van de bazin wel zin hebben, als het maar geen gewin geeft. Een nest met mijn unieke nazaten zou nog extra geld kunnen opleveren door het uit te besteden aan puppy-yoga, maar je moet er toch niet aan denken, dat kleine Kaytie twaalf jaar geleden tussen de closetrollen door acht uur lang gemarteld zou zijn geworden. Door onnozele halzen op zoek naar een sparkle. Vertoevende in een ontspannende vibe. Het avontuur aangaand met een puppy-date.

Ik ben blij, dat ik mijn instincten nog heb. Die werken beter dan de hersenen van zielige, getikte tokkies, die puppy’s hun slaap niet gunnen, alleen zichzelf willen vertroetelen. Kaytie is trouwens een beetje ziek.

Ze is loops, heeft een melkkliergezwel, een vreemde bacterie in haar lijf, zodat een beetje extra aandacht van mijn kant nodig is.

Kaytie is er in de loop der jaren niet mooier op geworden. Net alsof haar kop gebleekt is. Ze kan geen face-lift hebben, want ze zit toch al te strak in haar vel. Ze moet nu in even in de Ter BeSchikking gestelde bench vertoeven. Had dat niet gekund, dan had ze van de overheid na 4 maanden wachttijd een vergoeding gehad, waar ze een heel jaar lang van had kunnen eten.

Kaytie en Costa zijn geen vriendinnen. Ik probeer steeds tussen ze te formeren. Net als Kim ben ben ik onuitputtelijk bezig. Het resultaat laat lang op zich wachten. Inmiddels ben ik vele hopen verder, ze zijn al aan het vervliegen.

Ik moet maar steeds denken aan dat puppy-meisje, dat met haar opa langs allemaal boze schreeuwers moest lopen voor ze bij de koning was. Dat was bepaald geen yoga-les. Gelukkig wordt hier niet gedemonstreerd, al raad ik niemand aan om langs de parelhoenders te lopen. Dan wordt je hoofd nooit leeg. Ik overweeg een pistool aan te schaffen. Komt er hier dreiging, dan zet ik mezelf direct met mijn pistool op TikTok. Anders duurt het te lang eer de politie uitrukt om hier te komen.

Ik heb door de loopsheden nog veel zin, maar ik bekijk de wereld met vaak veel tegenzin. Men komt nooit tot elkaar als men zichzelf slechts wil vertroetelen.   Kaytie en Costa: ik kom er aan!

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Vanmorgen vroeg lag de harde wereld van dood en gegeten worden hier op ons pad.

Vast het moorddadige werk van een Poetische buizerd, die wegens gebrek aan granaten onder de radar was komen aanvliegen.

Hij was kennelijk al wat langer in Nederland, omdat hij de regels van de spreidingswet goed kende.   De laatste weken word ik een beetje depri. Ik heb tegen Kaytie gezegd: “Blij, meid, dat je al zo oud bent. Je hebt een mooie tijd gehad en mijn toekomst zal vast niet bestaan uit alleen maar lekkere hapjes en gezellige uitjes.” Zie mezelf soms al dwalen tussen het puin om wat te eten te zoeken. Aan water zal misschien ook al gebrek komen. Het wordt gewoon ‘s winters tanken om in de zomer te kunnen overleven.

Het is natuurlijk wel een hele opgaaf om de sloot in iets blijvends om te zetten. Ik kan het de BAM wel gaan vragen, maar die kan niet eens een brug goed plaatsen.

Het is allemaal erg ingewikkeld geworden. Eerst zouden we vakantievluchten laag over ons heen krijgen. Straks scheren de Chinooks en de Apaches laag en vaak over mijn kop. Dan telt het klimaat door NavoRutte ineens niet meer mee. Zitten we met allemaal overbodige labels.

De koe van de buren heeft straks links een energielabel en rechts een klimaatlabel in haar oor. Freek zal haar dan vast als nieuwe soort gaan ontdekken. Van labels in het oor krijgt ze geen piekbelasting, wel van alle aandacht, als het zover is. Freek kan dan zeker niet van haar afblijven.

Kan ik ook niet van Marli nu haar vriendin is overleden. Ik moet haar een beetje aandacht geven, want anders komt er weer een pony bij.

Gelukkig mocht er bij het graf van Falco een bloemetje blijven staan. We zitten nu nog in een vrij land. We hebben Gordon wel verboden om te komen zingen.

Als ik naar de sombere lucht kijk denk ik aan rare dictators, die soms alleen al aan de macht komen door een dansje te Tiktokken of aan de macht blijven door te doden. Dan hoop ik op een mol.

Eén, die infiltreert in het kwade, geld om wapens te kopen laat verdwijnen en lachend de boel in het goede honderd laat lopen.

Gelukkig hoeft de mol bij ons alleen maar de grond luchtig te houden en wormen te eten.

Zo groeien de bollen door de mollen.

Ik ben dan wel een grote jongen, maar ik kan van bloemetjes genieten en

hoop maar steeds, dat Costa haar bal niet verwoestend laat rollen. Volgens mij ziet ze geen bloemen, alleen maar die bal. Ze kan dus zo de politiek in.

Ik let dus heel goed op haar in de achterhoede. Daar heb ik geen slimme deurbel voor nodig.

Ik wil heel graag, dat alles goed komt. Geluk zich verspreidt.

Dat ik zonder bekeken te worden rustig kan zitten poepen en

voldoende kan tanken om de boel nat te houden.

Zo niet, dan zie je me op de A10.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Iedereen gaat er tegenwoordig met een gestrekt been in.

Omdat je aan de voorkant half wordt opgegeten.   Ik doe mijn best om alles goed te spreiden.

En veilig te landen.   Daarna hoef ik gelukkig geen winkelcentrum in om onhebbelijk aan mijn of andermans vlees te komen. Wie zo vervelend doet moet een regenboogenkelband om krijgen. Op die manier kan er gewend worden aan het hele seksuele alfabet. Ook is het zaak vervelende elementen te spreiden: per dorp of stad één. Ik vrees dan wel, dat er meer gemeentes moeten bij komen. Niet erg. Decentralisatie is veel gezelliger. Komt Bromsnor weer terug.

Gelukkig is het hier nog niet vol.

Costa moest van mij dan ook hier blijven. Ze wilde naar de Plus om zes closetrollen voor 1 euro te scoren. Niet doen, heb ik haar gezegd, even heen en weer met het achterste in de sneeuw voorkomt een waar slagveld. Ze deed nog wel even demonstratief haar staart omhoog, maar toen heb ik een andere kant uitgekeken.

Van witte dinsdag worden we wel heel vrolijk.

‘t Werd tijd. Het jaar is voor ons slecht begonnen.

Mijn 26-jarige vriendin Bijou strekte op nieuwjaarsdag in weer en wind voorgoed haar benen.   Nooit zal ze meer naar me hinniken, als ik blaf.

Na een kort afscheid graasde Marli gewoon weer verder. Alsof ze altijd al alleen was. Een echte binnenvetter. Dat kun je wel aan haar buik zien.

Wij missen de stoere, stabiele Bijou heel erg. Het wordt nooit meer zoals het was. In ieder geval minder vol. Niemand gaat haar plaats meer innemen. Kaytie kan daar mee leven.

Zeker nu het waterpeil toch een beetje is gezakt. Hoeft ze minder bang te zijn om opeens in een sinkhole te verdwijnen of te verdrinken in een WC-pot. Ze was even bevreesd, dat een maatje minder meer water zou opleveren. Ze houdt het terrein letterlijk en figuurlijk goed in de gaten.

Wij willen geen gaten. Stel je voor, dat je ineens doorschiet naar Nieuw-Zeeland of een poot verrekt.

Wij spelen boven op eigen, vlakke grond vriendelijk Houthi-Hamasje.

In deze ijzige wereld moeten er toch twee het goede voorbeeld geven.

Het maakt het gemis om Bijou er niet minder om. Ik heb zo mijn bedachtzame momenten.   Zolang Costa er nog een bal aan vindt ben ik nog veilig geland.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Vanochtend vroeg zag ik een ring van water rond mijn bewakingsgebied. Ik heb scherp gekeken of ik de Russen al zag komen. In een sloep. Ze hebben alweer een oorlogsschip verloren.

Het staat hier zo vol met water in de greppels, dat het nu sloten zijn.

Mozes kan nu makkelijk in een mandje langs dobberen. Ik denk niet, dat veel mensen hem gaan ophijsen. Men vindt de sloten vast te vol.

De pony’s kunnen in bad. De grond is in ieder geval heel schoon geworden en het gras blijft groen.

Net als mijn bal. Die sop ik met graagte in de plas.

Kan ik weer tiktokken na zo’n wokewashing.

Voor hittefit hoeven we even niet bang te zijn. De grenzen zijn duidelijk aangegeven. Het is gewoon nat.

Kaytie kent geen grenzen. Ik zei nog zo tegen haar: “Verhoog het grondwaterpeil niet!” Straks is de beerput vol en kan het vrouwtje niet meer plassen.

Kaytie luistert alleen, als het voordeel oplevert en niet gestoord wordt door de aanwezigheid van ongedierte. Soms zou ik treitertaks bij haar willen heffen. Gelukkig voor haar ben ik geen BOA.

Vanuit de hemel kwam opeens de zon. Alsof-ie het succes van het wassende water wilde beschijnen.

Er is niets mooier dan wisselend klimaat.

Dan hoeft men ook niet zo te liggen zwammen. Dan vindt men het weer te droog en dan vindt men het weer te nat. Goed nieuws, maar daar is weinig animo voor.

Ook niet voor mijn imitatie midwinterhoornblazen. Men luistert gewoon niet meer.

Ziet niet eens de verlate roos tussen de kale takken.

Ziet geen prachtig natuurschouwspel.

Ik ben altijd weer blij, als ik het vrouwtje zie, die zelfs op tweede kerstdag nog kluifjes voor ons bij de Plus is gaan halen.

Het maakt niet uit, wat morgen brengt. Het nu is goed. Houwen zo!

 Kerstgroeten van Riffer.

Beste allemaal,   Opeens gaan ze hier allemaal lichtjes ophangen. Alsof de klimaatpaus is gaan hemelen en het buiten al niet verontreinigd genoeg is. Ik schijn zonder te roken toch al de walm van 5 sigaren per dag in te ademen. Het is gek, dat er in de lucht geen spandoeken hangen met waarschuwingen tegen enge ziektes. Dat je die informatie alleen krijgt, als je er sigaren bij koopt.

Ik probeer nu tussen de kerstverlichting op alternatieve wijze het gelukshormoon binnen te krijgen. Dan leef je namelijk langer. Dat een blok hout dit allemaal bij je kan doen. Ik heb hem een natte lebber gegeven.

Kaytie wilde graag extra natte lebbers. Ze begon mij zwaar te verleiden, omdat ik er aanvankelijk niet erg veel zin in had. Misschien is haar tactiek ook bij de formatie in te lassen. Plasterk op zijn rug, al heeft hij maar twee poten. Wilders wil vast wel even aan de lebber om hoofd van Nederland te worden.

Zelfs de grootste haan maakt wel eens een buiging.

Ondanks het witte klimaat van vandaag probeer ik overzicht te houden. Het is koud aan de poten. Om meer afstand van de koude grond te houden had ik aan Sinterklaas een fatbike kunnen vragen, ook al is hij de verlanglijstjes kwijt. Ik ben namelijk ook nog eens niet macho genoeg. Met zo’n fiets met allweatherbanden is het leven wat steviger. Ik zou dan bijvoorbeeld in vliegende vaart een wortel van de pony’s kunnen wegritsen om na jaren voor mijn verkeerde gedrag gecanceld te kunnen worden. Weg het Riffer Klimaatfonds.

Dat fonds wilde ik vanmorgen gaan oprichten, maar Kaytie was me te vlug af. Zij passeerde op rechts.

En snelde naar kantoor, gaf mij het nakijken, om kennelijk iets bij de Kamer van Koophandel vast te leggen. Bleek ze op zoek te zijn naar haar familie. Gezinshereniging na verkoop van broers en zusters is bij honden namelijk niet goed geregeld.

Ze moet het nu doen met een valse zus, die niet alleen naar haar maar ook naar sneeuw hapt.

Ik snuffel iedere dag om drugsafval op te sporen. Je weet niet wat ze ‘s nachts over het hek heen bij je dumpen. Ik wil niet dat ze hier ziek worden en saneer liever op tijd zelf de grond.

Ik probeer ook iedere dag bij te houden hoeveel elektrische auto’s voorbij suizen. Weinig zoeven te bespeuren. Dat komt ook door die loonwerker aan het begin van de weg. Die oliet rustig door. Hoeveel honden zal men nu nog Diesel gaan noemen? “Elec, kom Accuut voor!” Hopelijk zijn er dan genoeg laadpalen voor ons om de blaas te ledigen.

Jef is ook al bezorgd dat zijn plek wordt ingenomen door een oplaadpunt. Hij ziet liever achterom hoe simpel het klimaat vroeger was met stevige ijsbergen, elfstedentochten, arresleden, ijsbloemen op de ruiten, kranten op de borst, cokes in de kachel. Nu snuift men coke en verbrandt hele bossen in de kachel. Men snuift liever coke dan hout. Krijg je ook dat gelukshormoon. Dan denk je aan een warme kachel zonder dat je er iets in hoeft te gooien. Hoe klimaatvriendelijk is dat wel niet, maar door al dat gesnuif zie je de bomen in het bos niet meer en voor je het weet ga je dan verkennen.

Ik heb geprobeerd met Yeszekust, al is dat een uitzondering, een bondje te maken, maar ik werd er wilder van. Ze wilde zicht rondom en probeerde dat mij te beletten, ondanks een plaspaal in de buurt.   Ik denk, dat ik aan de Kerstman toch maar een fatbike vraag. Dan kan ik alles beter naar mijn poten zetten.

En groeit er misschien toch iets moois uit de koude, vervuilde grond. Want als alles goed gaat doe ik mijn bike natuurlijk naar de kringloop, omdat hij dan niet meer bij mij past en die helm straks ook niet.

De melkbus staat al klaar. Kan ik een lading carbid gaan afschieten als de formatie lukt. Gewoon volharden al wordt het volgend jaar pas na de Kerst.

De eerste honderd jaar zijn toch het moeilijkst. (Zoals mijn bijna 95-jarige vriendin Koosje het zegt)

 Poot van Riffer

 Beste allemaal,

Ik maak me zorgen. Er komt van alles hier naar beneden. Er is geen diversiteit meer te zien. Het is allemaal geelbruin. Er is kennelijk iemand boven zijn gal aan het spugen.

Het ergste is, zo is het weggewerkt

en zo is het weer terug. Het lijkt de strijd wel tussen Hadimassa en Nietdathetertoedoet.

Ik ben naar Costa toegerend. Die is namelijk net Frans Timmermans. Aan het verslijten en ze weet alles beter.

Ze had geen zin om met me te praten. Ik heb toen mijn oor te luisteren gelegd. Mogelijk is hier een tunnel op 20 meter diepte en wordt er daarom zoveel rotzooi naar beneden gegooid.

Ik heb daarna toch nog maar een poging gewaagd om met Costa in debat te komen. Vooral niet te fel om de samenwerking in de toekomst niet te verpesten. Soms heb je elkaar nog nodig.

Costa had echter haar eigen agenda.

Toen maar achter Kaytie aan. Die heeft meestal meer zicht om de paaltjes heen.

Zij was echter bezig haar eigen pad te volgen.

En wilde in het weekend graag thuis zijn.

Daar stond ik dan, in mijn veranderende wereld. Zou het nog goed komen?

Ik ben te rade gegaan bij mijn oude vriendinnen. Die lieten me eerst ook staan. Wilden alleen maar eten volgens de menukaart zonder prijzen.

Bijou keek me na een poos meewarig aan. Ze zat in de herfst van haar leven, zei ze en dat wat naar beneden kwam ook. Alles repeteert, zolang het niet verpest wordt. Ze zat er zelf ook mee, dat haar mest onderwerp van debat was. Ze had nooit anders gekakt en ze pieste nooit op de keutels. Geen ammoniakuitstoot van haar kant en toch gezeik. Bovendien was ze zwart en daar kon ze ook niets aan doen.

Wat ze me nog meer vertelde, wilde ik het liefst gaan begraven. Ik wil daar niets mee te maken hebben. Ik heb even overwogen om van de bladheuvel ab te seilen. Allemaal haat. Men wil biodiversiteit, maar als je anders bent dan de eigen norm gaat je kop eraf. Costa doet ook wel eens pogingen om die van Kaytie er af te krijgen. Ik geloof, dat iedereen onderhand een klap van de windmolen heeft gehad.

Er is geen ander perspectief dan gewoon doorharken. Om alle zegen van boven weg te werken.

En grenzen te verwijderen. De spreidingswet is hier kennelijk toch al ingegaan.

Met een grote kruiwagen krijg je soms veel veranderd.

Al lijkt het hopeloos.

Toch maar proberen om met positieve blik vooruit te kijken, al wordt het nooit meer wat.

De stemming zit er behoorlijk in.

Ik ga er maar op toezien, dat er wat gebeurt. Er moet er toch één premier zijn.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Vanochtend vroeg was hier opeens de grens verlegd. Het bospad was gehalveerd.

We doken er als speciale eenheid gelijk in. Geen kolonisatie door onbekende wezens. Geen ondergrondse tunnels om Kaytie te ontvoeren. De ellende kwam van omhoog.

Er was troep uit de hemel gevallen.

Er komt wel meer ellende van boven. Er huizen daar een soort superwezens. Die zijn er in gedachten geplant omdat er in geloofd werd. Door de variatie die daar in zit is er nu op de grond steeds ruzie.

En daarom is het hier ook af en toe zo’n bende. Tenminste, dat geloof ik.

Begrijpen doe ik het niet.

Ik werd in het donker nog meer in verwarring gebracht, omdat er opeens een paar kippen leken te zweven.

Ook zag ik een zwevend paardenhoofd op de muur.

Ik werd er bijna hemels van.

Gelukkig bracht Kaytie met drie poten op de aarde, terwijl ze stond te tanken, mij met vier poten terug op de grond. Zij doodt muizen in één keer. Heeft er geen schep bij nodig. Zij gunt ze van harte snel een plaats in de hemel.

Dat doet ze waarschijnlijk omdat ze genoeg ruimte heeft en eten en drinken.

Als ze ontvoerd zou worden door een buizerd zou ik, denk ik, wel een schep pakken.

Door alle ellende vanuit de hemel huilen hier vandaag de bloemen.

Het is te hopen, dat de zon hun tranen zal drogen.

Ik begin alvast met het opruimen van een stukje ellende. Als er nooit meer iets uit de lucht zou vallen komt alles vast te zitten en is er voor mij ook niets meer om op te kauwen. Gewoon niet denken, hoe iets zal kunnen zijn en niet geloven, dat alles anders wordt.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Leden van Riffer’s blog. Twee jaar geleden mocht ik voor het eerst mijn gevoelens naar u uitspreken. Twee jaar, waarop ik dankbaar terugkijk.

Al zit mijn leesbril een beetje scheef en werkt nu mijn gemoed. Sommige gebeurtenissen waren indringend en rauw van verdriet, zoals de gevolgen van de oorlog van Vladimir. Ook heb ik gisteravond nog een mensenvriendin verloren. Op andere momenten ging emotie poot in poot met heling van gestolen goederen en verbondenheid met een warme kip in mijn bek. Daarnaast waren er de tientallen hartverwarmende bezoekjes aan mijn blog en had ik inspirerende ontmoetingen.

Die hebben een onvergetelijke indruk op mij gemaakt, omdat ze elke dag weer voorkwamen.

Met mijn beide vriendinnen willen wij voor en met elkaar het goede doen, maar dat lukt niet altijd.

Wegens het totale gebrek aan openbaar vervoer hier in de regio hebben wij niet veel verbondenheid met verre streken en helemaal niet met Den Haag of het Caribisch gebied. Ook verdienen wij hier meer bescherming van ons weefsel. Daartoe heeft de bazin nu een Bully XXL besteld, omdat wij begrip hebben voor het inzetten van politie ter bescherming van het plaveiselweefsel van de A12. Wie van buiten naar ons terrein kijkt, ziet op het eerste gezicht een aantrekkelijk stuk grond met goede voorzieningen en een sterke uitstraling. Maar achter dat positieve beeld gaan meerdere plagen schuil. De huidige maatschappij geeft ons geen kansengelijkheid door het ontbreken van een rioolaansluiting, het blijvend toestaan om gif te strooien op de omringende weilanden en akkers. Bovendien worden wij geteisterd door de explosieve groei van het muizen- en rattenleger. Wij willen een fatsoenlijk verwarmd huis zonder gaten. Het aflopen van ons vaste energiecontract volgend jaar zal een groeiend beroep gaan doen op onze vachten, al dan niet vastzittend. We moeten blijven lopen om de energie te vergroten. Het is niet te hopen dat Chinezen en Russen dat ook massaal gaan doen. Dan wordt het in Nederland wel warmer, maar tevens erg druk. Niet elke hond krijgt dezelfde kansen op een goede toekomst, al is het maar door een korte neus. Honden met een lange neus zijn immers inzetbaar in aardbevingsgebieden en in de haven van Rotterdam. Verlenging van het reukorgaan is met de huidige kosten in de zorg echter onaanvaardbaar. Klimaattechnisch is een korte neus gezonder, omdat er dan minder stikstof wordt gesnoven. Zo heeft alles in onze hartverwarmende maatschappij  met veel koude meerdere kanten. Om politici, advocaten en journalisten te beschermen kunnen tijdelijk honden met korte neuzen worden gebruikt, omdat zij evenzo steviger bijten. Er wordt gewerkt aan een nota Ruimte, waarin de toekomstige inrichting met minder ruimte centraal staat. Het Koffertje zal daartoe volgend jaar meer ruimte krijgen, omdat er meer plannen in moeten, die waarschijnlijk geen toekomst hebben.

Wij overwegen hier volgend jaar een autocue neer te zetten. De verwezenlijking van de voornemens om Groningen op te lossen, blauw en groen in de natuur in balans te houden, de woningbouw te stimuleren door o.a. vleermuizen uit te schakelen, het netwerk eerlijk te verdelen door zonnepanelen te limiteren, de kinderopvangslachtoffers bezig te houden met trage beloftes, de bestaanszekerheid zeventien keer op te sommen, middeninkomens te nivelleren, beveiliging te regelen één op één voor iedere burger met een afwijkende mening, vergen zoveel papier, dat een stapel van anderhalve meter niet meer onder mijn kop zal passen. Ik vrees voor alles een leesbril +10 nodig te gaan hebben. We zullen hier op ons terrein er alles aan doen om te werken aan de oplossing voor problemen, die zich al voordoen, zoals het knippen in hagen en dode buxus verwijderen. Wij hopen ons daarbij gesteund te weten door de terugkeer van oud leiderschap en Here Omtzigt.

Ik bid alleen voor vers vlees. Alle wijsheid en kracht voor het komende jaar.   Poot van Riffer

Beste allemaal,   Het is maandag en dat roept een bepaalde sfeer op van alles wat hetzelfde is.

Als een mak schaap weer voor de kantoordeur staan.

Of als een hen weer wachten op voer. Haar heb ik afgelopen week in mijn bek gehad. Vandaar die ruige nek. Ze dacht de wijde wereld in te kunnen trekken. Als ik had doorgehapt had ze beter aan een parachute de Eifeltoren af kunnen zeilen. Ik heb haar, zij het met enige dwang van bovenaf, weer laten gaan. Ze bekijkt me nu met andere blik. Moet ze niet doen. Ik heb met haar voor mezelf een Nieuw Sociaal Contract afgesloten. Zal wel hobbels kennen en uiteindelijk weer ontbonden worden, maar de bedoeling is goed.

Met Costa heb ik al eindeloos veel contracten en bondjes afgesloten, maar we kijken nog steeds een andere kant op. Als ze teveel negatief mijn vibe betreedt zeg ik gewoon, dat ik een verkoudheid heb.

De afgelopen weken zaten we hier in een schapenvibe. De sfeer van oude tijden was goed te horen. Men overweegt 250 kamerleden te benoemen. Gewoon doen. Het blèren van de 255 schapen werkte als een wollen deken. Ik geef toe, het waren er 5 méér, maar in een tweede kamer met zoveel gemekker hoor je echt geen verschil.

Volgens herder Anita blèren schapen nauwelijks, als ze lekker gevreten hebben. En dat konden ze hier onder al die bomen aan de overkant van de weg heel goed. Op de Lemelerberg is de heide namelijk verdroogd. Ik durf het woord nauwelijks meer uit te spreken. Klimaatverandering. Natura 2000 voorzag alleen de subsidies. Ik denk niet, dat Franske Timmermans volgend jaar bij de uitblinkerslunch zit.

Ik krab wel achter mijn oren voor ik ga kappen.

Dat deed ik ook, toen ik weer een nieuw gezicht zag. Heel wat anders dan een piemelknuffel. Vast een nieuw BBB-lid, dat zich op het platteland oriënteert. Overal wordt gestolen, zelfs broodkratten, maar hier komt altijd van alles bij.

Elke ochtend kijk ik voorzichtig met een scheef oog wat er nu weer zit, ligt, vliegt of staat. Ben er helemaal niet blij mee. Oplossing is misschien om straks alles in één keer via India naar de maan te laten vertrekken. De ervaring met overvollebovendekstreinen hebben ze daar al.

Een beetje Omtzigtig te werk gaan en je bent van veel rommel af. Anders veroorzaakt het een aardbeving in de kinderasielopvang.

We hollen gewoon andere tijden tegemoet. Op 5 december geen Sinterklaas meer, maar Sint Pieter, geen verschil meer in Dilan’s, Plasjes en Bontenballen. Allemaal gehuld in Facekini’s. Dan houd je de huid wel heel.

Ik moet er even van poepen. Geeft ook een bepaald gevoel en tijdelijke opluchting.

De sfeer, die opgeroepen wordt door Kaytie in haar McLaren en Costa, die pootje overgaat om een kikker te besluipen, is gelukkig gewoon goed.

Ik noem dat de tortelduivenvibe. Soms zit er één in een tantra. Dan geven ze een beetje licht.

Als mijn tijd daar is ga ik, vermoed ik, geheel tevreden het hoekje om.

Ondanks alle eikels op mijn pad.

Soms is de weg versperd, maar er komt altijd weer een opening.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Het is kennelijk weer de tijd van de pruimen en de komkommers. Er is alleen maar raar nieuws. De koningmoeder heeft de draak mooi opgepoetst met fout hout. Hier op de Lemelerberg hebben ze, denk ik, ook fout hout gehad. Dat zou nu ook wel in boten kunnen zitten. Ik denk, dat we hier ook fout hout hebben in het vogelhuisje.

Het ziet er hetzelfde uit als in die bejaarde schuit van Beatrix. Er heeft trouwens nog geen vogel in gezeten. Misschien wordt het gevorderd of opgekocht door de gemeente. Er komen dan vast geen vogels in uit Afrika. Die krijgen daar gratis graan vanuit Rusland. Ze hoeven er zelf geen poet in te stoppen. Erg raar allemaal. Nu maar wachten op een hondenvoerdeal. Waarschijnlijk wordt dat dan afgesloten voor grote zwarte honden en dan maak ik ook kans.

Het vogeltje van Twitter mag hier trouwens ook wel in een kooitje. Plaats zat. Het is vervangen door X. Volgens mij is dat een middel om dood te gaan. In ieder geval wordt er dan minder gefladderd.

Dat is niet erg. Met 46.000 jaar oud schijn je nog te kunnen herleven. Elon Musk is waarschijnlijk ook een worm geweest of hij wordt het weer. Als je hem maar niet weer in je computer krijgt over 46.000 jaar. Dat die auto’s in die schuit boven Ameland zijn gaan branden is zijn schuld. Gewoon gevaarlijk uitgedacht zonder totaalvisie.

Door al dat rare nieuws wilde ik vandaag vertrekken. Net als al die politici. Costa zwaaide me al uit. Ik weet alleen niet waar ik heen moet. Ik blijf dus maar. Gelukkig ben ik nog jong. Als oudje kan ik straks beter vertrekken met middel X dan verzorgd worden door een robot of helemaal niet.

Ik zou aan die vertrekkende kamerleden willen vragen om hier het onkruid te komen wieden. Daar is geen mindful oudje meer voor te krijgen. Te laat gepensioneerd of opgebrand. Ook geen jonge vakantiewerker. Met een smartphone in je hand kom je die net tekort.

Tegen dit weer is het onkruid goed opgewassen. Het groeit ook al hoger dan net boven de grond. Het zit ook al in vele koppen.

Als je doof bent, net als Kaytie, krijg je minder mee van rare geesten en is het leven draaglijker. Mijn oude vriendinnetje is ook nogal onbeschaamd geworden. Poept voor het vaderland weg. Het is niet te hopen, dat Pieter dat straks ook doet.

Costa en ik houden het bij bubbling. Dat schuifelen tegen elkaar aan vinden wij niet vies. Dat vinden wij gewoon lekker. Raar, dat het zo in het nieuws is. Gewoon niet kijken. Dan heb je ook geen last van onkruid.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Het knalt me de laatste dagen wel in mijn oren. Het begon vrijdagavond. Een knal na de eerste minuut van het journaal. Een heel kabinet gevallen. Staat zo’n ding in de huiskamer naast je, dan zit je er wel met je poten onder. Ik kroop gauw bij Kaytie in de bench.

Die bleef onder alles koel, maar ik was even vergeten, dat zij doof is geworden.

Mijn oren zijn nog goed en vangen heel wat op. Er was dus trammelant in het Haagse net als bij ons in het kippenhok en nu is er nog een knal bij gekomen.

Rutte is weggerend met een lamme vleugel. Hij kakelde goed, daar heeft hij veel stappen bij gezet, het gekakel is zeker nog niet klaar, het was niet makkelijk, het was goed gekakel, het had inhoud, leverde aanknopingspunten op om te blijven kakelen, maar goed blijven kakelen met windeieren was net iets teveel.

Deemoedig heeft hij het hoofd gebogen. Daar vang je veel complimenten mee.

Opperkip Kaagje prees hem voor zijn kakelinzet, maar zelf kan ze er ook wat van. Het is de vraag of ze buiten de haan om nog eieren blijft leggen.

Caroline Hen maakt zich al klaar om in te vallen. Ze zag steeds al groen van de jaloezie. Ze loopt nog wat boerig en kakelt wat vlak, maar dat kan bijtrekken. Om een fiere kip te worden moet je goed oefenen.

Adje Kuikenkip is nog te jong, maar aast ook al om de leiding over te nemen.

Margootje kan goed bikken. Ze wil nog meer kippen in het hok. Hele gezinnen.

Ik kan de boel nu nog redelijk in de gaten houden. Er zijn net drie kuikens bij gekomen. Dat is te doen, maar ik hoop niet, dat de hele familie er nog bij komt. Met mijn liefdevolle blikken komen die kuikens ook wel groot. Tenslotte zie ik mijn ouders, opa en oma, neefjes en nichtjes ook nooit meer.

De kleintjes zijn hier in veilige handen.

De grootste knal, waar ik voor weg ben gelopen, was die bij de wolf. Stel je voor, dat de buurman mij met een giek en een hooivork in een hoek drijft. Dan bijt ik hem echt wel in zijn onveilige handen, als ik in zijn kippenhok zit, omdat ik zo nodig gekakel wil horen.

Costa liet gelijk zien, hoe het is om dood te liggen nadat ik een knal voor mijn kop heb gekregen. Ik verdenk haar er van, dat ze dat helemaal niet zo erg zou vinden. Politiek past haar wel.

Eerst trek je samen op. Dat hebben we ook gedaan met de plasticheffing op ballen. De één bekijkt de zaak en de ander vreet zich er in.

Even kan er misschien één iets los laten.

Om daarna zelf weer te gaan knallen.

Dat zit dan de vrede weer in de weg, al laat je er de beste duif in het kippenhok op los. Het gaat Om Zicht.

Dat is nog niet helemaal helder. Soms moet je jezelf eerst terugvinden.

Met deze hitte heb ik ook niet helemaal zuiver zicht meer. Hoe kom ik aan 34 extra beveiligers voor de haan na Rutte. Stel je voor, dat ik dat met arbeidsmigranten moet oplossen.

Bij al dat gekakel heb ik ook geen behoefte meer aan gekwaak. De paartijd hier is gelukkig voorbij, maar start nu verder in de Hofvijver. Ik houd me gewoon doof, net als Kaytie

en zet mijn gedachten gewoon in de krimp.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Het is nog geen pruimentijd, maar vanochtend vroeg zag ik ze liggen.

Ik werd er beduusd van.

Allemaal groentjes, voortijdig met tak en blad van de moederkoekboom afgesneden. Eerst dacht ik nog aan middel X, maar er was niets over de post binnengekomen. Minder pruimen dus dit jaar. De wespen zullen er straks  geen steek van snappen.

Overal lagen takken en bladeren. Ik vond het zeer verdacht. Zouden de rellen uit Frankrijk overgewaaid zijn. Ik had echter geen schot gehoord.

Ook Costa liep voorzichtig rond. Ze ging met een boog om alle narigheid heen. Dat is ook maar het beste wat je kunt doen en vergaarde wijsheid uit het Torentje.

Mijn medeloopster keek zeer attent, toen ik uit balorigheid met takken ging lopen smijten.

Ik hou er namelijk niet van, als iets niet op zijn plaats zit, hangt of ligt.

Daar krijg ik de kriebels van, zeker als er een storm door mijn haren schiet.

Ik maakte helaas een uitglijer, alsof ik Jorritsma was. Ik weet niet of zij nog, net als ik, op haar poten terecht gaat komen. Met Ollengren ernaast zijn die twee net de Clini-clowns. Ze hebben de neuzen niet helemaal dezelfde kant op.

Sommige politici kunnen beter geknakt voorgoed in de wilgen gaan hangen.

De bloemen zijn uit de bakken gewaaid. Gelukkig hebben ze maar een 1-jarig contract. Normaal zijn ze goed voor seizoenswerk, maar met een storm, zoals Poly, werd het een nul-urencontract.

Omdat de storm aan het eind van de ochtend niet ging liggen, heb ik dat maar gedaan. Eén moet er toch de meest wijze zijn. Zo midden op het veld had ik minder kans op schade, al had Costa het op mij gemunt. Er liggen hier geen mijnen, maar tegen Costa was een loopgraaf voor mij wel beter geweest.

Mijn opzet was geslaagd. Aanval door rust afgewend.

Daarna kon ik stiekem afdruipen. En passent heb ik nog een bal van haar mee gepikt. Niet afgerekend bij de scankassa.

Ik wilde zover mogelijk weg van het slachtveld.

Want daar wordt het altijd eerst code rood. Ik hoop, dat ze in Oekraïne ook gaan afschalen naar geel.

Bij een verstopte regenpijp heb ik nog even de aandacht weten te trekken door uitgebreid mijn hals te gaan zitten krabben. Bellen met de brandweer had geen zin. Lijnen waren toch overbelast.

Ik heb nog even tevergeefs op hulp staan wachten. Net gedaan, alsof ik niet tot tien kon tellen.

Hielp allemaal niet. We moeten daarom hier zelf de troep maar gaan aanpakken.