Riffer en het grondwater

Beste allemaal,   Opeens gaan ze hier allemaal lichtjes ophangen. Alsof de klimaatpaus is gaan hemelen en het buiten al niet verontreinigd genoeg is. Ik schijn zonder te roken toch al de walm van 5 sigaren per dag in te ademen. Het is gek, dat er in de lucht geen spandoeken hangen met waarschuwingen tegen enge ziektes. Dat je die informatie alleen krijgt, als je er sigaren bij koopt.

Ik probeer nu tussen de kerstverlichting op alternatieve wijze het gelukshormoon binnen te krijgen. Dan leef je namelijk langer. Dat een blok hout dit allemaal bij je kan doen. Ik heb hem een natte lebber gegeven.

Kaytie wilde graag extra natte lebbers. Ze begon mij zwaar te verleiden, omdat ik er aanvankelijk niet erg veel zin in had. Misschien is haar tactiek ook bij de formatie in te lassen. Plasterk op zijn rug, al heeft hij maar twee poten. Wilders wil vast wel even aan de lebber om hoofd van Nederland te worden.

Zelfs de grootste haan maakt wel eens een buiging.

Ondanks het witte klimaat van vandaag probeer ik overzicht te houden. Het is koud aan de poten. Om meer afstand van de koude grond te houden had ik aan Sinterklaas een fatbike kunnen vragen, ook al is hij de verlanglijstjes kwijt. Ik ben namelijk ook nog eens niet macho genoeg. Met zo’n fiets met allweatherbanden is het leven wat steviger. Ik zou dan bijvoorbeeld in vliegende vaart een wortel van de pony’s kunnen wegritsen om na jaren voor mijn verkeerde gedrag gecanceld te kunnen worden. Weg het Riffer Klimaatfonds.

Dat fonds wilde ik vanmorgen gaan oprichten, maar Kaytie was me te vlug af. Zij passeerde op rechts.

En snelde naar kantoor, gaf mij het nakijken, om kennelijk iets bij de Kamer van Koophandel vast te leggen. Bleek ze op zoek te zijn naar haar familie. Gezinshereniging na verkoop van broers en zusters is bij honden namelijk niet goed geregeld.

Ze moet het nu doen met een valse zus, die niet alleen naar haar maar ook naar sneeuw hapt.

Ik snuffel iedere dag om drugsafval op te sporen. Je weet niet wat ze ‘s nachts over het hek heen bij je dumpen. Ik wil niet dat ze hier ziek worden en saneer liever op tijd zelf de grond.

Ik probeer ook iedere dag bij te houden hoeveel elektrische auto’s voorbij suizen. Weinig zoeven te bespeuren. Dat komt ook door die loonwerker aan het begin van de weg. Die oliet rustig door. Hoeveel honden zal men nu nog Diesel gaan noemen? “Elec, kom Accuut voor!” Hopelijk zijn er dan genoeg laadpalen voor ons om de blaas te ledigen.

Jef is ook al bezorgd dat zijn plek wordt ingenomen door een oplaadpunt. Hij ziet liever achterom hoe simpel het klimaat vroeger was met stevige ijsbergen, elfstedentochten, arresleden, ijsbloemen op de ruiten, kranten op de borst, cokes in de kachel. Nu snuift men coke en verbrandt hele bossen in de kachel. Men snuift liever coke dan hout. Krijg je ook dat gelukshormoon. Dan denk je aan een warme kachel zonder dat je er iets in hoeft te gooien. Hoe klimaatvriendelijk is dat wel niet, maar door al dat gesnuif zie je de bomen in het bos niet meer en voor je het weet ga je dan verkennen.

Ik heb geprobeerd met Yeszekust, al is dat een uitzondering, een bondje te maken, maar ik werd er wilder van. Ze wilde zicht rondom en probeerde dat mij te beletten, ondanks een plaspaal in de buurt.   Ik denk, dat ik aan de Kerstman toch maar een fatbike vraag. Dan kan ik alles beter naar mijn poten zetten.

En groeit er misschien toch iets moois uit de koude, vervuilde grond. Want als alles goed gaat doe ik mijn bike natuurlijk naar de kringloop, omdat hij dan niet meer bij mij past en die helm straks ook niet.

De melkbus staat al klaar. Kan ik een lading carbid gaan afschieten als de formatie lukt. Gewoon volharden al wordt het volgend jaar pas na de Kerst.

De eerste honderd jaar zijn toch het moeilijkst. (Zoals mijn bijna 95-jarige vriendin Koosje het zegt)

 Poot van Riffer

 Beste allemaal,

Ik maak me zorgen. Er komt van alles hier naar beneden. Er is geen diversiteit meer te zien. Het is allemaal geelbruin. Er is kennelijk iemand boven zijn gal aan het spugen.

Het ergste is, zo is het weggewerkt

en zo is het weer terug. Het lijkt de strijd wel tussen Hadimassa en Nietdathetertoedoet.

Ik ben naar Costa toegerend. Die is namelijk net Frans Timmermans. Aan het verslijten en ze weet alles beter.

Ze had geen zin om met me te praten. Ik heb toen mijn oor te luisteren gelegd. Mogelijk is hier een tunnel op 20 meter diepte en wordt er daarom zoveel rotzooi naar beneden gegooid.

Ik heb daarna toch nog maar een poging gewaagd om met Costa in debat te komen. Vooral niet te fel om de samenwerking in de toekomst niet te verpesten. Soms heb je elkaar nog nodig.

Costa had echter haar eigen agenda.

Toen maar achter Kaytie aan. Die heeft meestal meer zicht om de paaltjes heen.

Zij was echter bezig haar eigen pad te volgen.

En wilde in het weekend graag thuis zijn.

Daar stond ik dan, in mijn veranderende wereld. Zou het nog goed komen?

Ik ben te rade gegaan bij mijn oude vriendinnen. Die lieten me eerst ook staan. Wilden alleen maar eten volgens de menukaart zonder prijzen.

Bijou keek me na een poos meewarig aan. Ze zat in de herfst van haar leven, zei ze en dat wat naar beneden kwam ook. Alles repeteert, zolang het niet verpest wordt. Ze zat er zelf ook mee, dat haar mest onderwerp van debat was. Ze had nooit anders gekakt en ze pieste nooit op de keutels. Geen ammoniakuitstoot van haar kant en toch gezeik. Bovendien was ze zwart en daar kon ze ook niets aan doen.

Wat ze me nog meer vertelde, wilde ik het liefst gaan begraven. Ik wil daar niets mee te maken hebben. Ik heb even overwogen om van de bladheuvel ab te seilen. Allemaal haat. Men wil biodiversiteit, maar als je anders bent dan de eigen norm gaat je kop eraf. Costa doet ook wel eens pogingen om die van Kaytie er af te krijgen. Ik geloof, dat iedereen onderhand een klap van de windmolen heeft gehad.

Er is geen ander perspectief dan gewoon doorharken. Om alle zegen van boven weg te werken.

En grenzen te verwijderen. De spreidingswet is hier kennelijk toch al ingegaan.

Met een grote kruiwagen krijg je soms veel veranderd.

Al lijkt het hopeloos.

Toch maar proberen om met positieve blik vooruit te kijken, al wordt het nooit meer wat.

De stemming zit er behoorlijk in.

Ik ga er maar op toezien, dat er wat gebeurt. Er moet er toch één premier zijn.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Vanochtend vroeg was hier opeens de grens verlegd. Het bospad was gehalveerd.

We doken er als speciale eenheid gelijk in. Geen kolonisatie door onbekende wezens. Geen ondergrondse tunnels om Kaytie te ontvoeren. De ellende kwam van omhoog.

Er was troep uit de hemel gevallen.

Er komt wel meer ellende van boven. Er huizen daar een soort superwezens. Die zijn er in gedachten geplant omdat er in geloofd werd. Door de variatie die daar in zit is er nu op de grond steeds ruzie.

En daarom is het hier ook af en toe zo’n bende. Tenminste, dat geloof ik.

Begrijpen doe ik het niet.

Ik werd in het donker nog meer in verwarring gebracht, omdat er opeens een paar kippen leken te zweven.

Ook zag ik een zwevend paardenhoofd op de muur.

Ik werd er bijna hemels van.

Gelukkig bracht Kaytie met drie poten op de aarde, terwijl ze stond te tanken, mij met vier poten terug op de grond. Zij doodt muizen in één keer. Heeft er geen schep bij nodig. Zij gunt ze van harte snel een plaats in de hemel.

Dat doet ze waarschijnlijk omdat ze genoeg ruimte heeft en eten en drinken.

Als ze ontvoerd zou worden door een buizerd zou ik, denk ik, wel een schep pakken.

Door alle ellende vanuit de hemel huilen hier vandaag de bloemen.

Het is te hopen, dat de zon hun tranen zal drogen.

Ik begin alvast met het opruimen van een stukje ellende. Als er nooit meer iets uit de lucht zou vallen komt alles vast te zitten en is er voor mij ook niets meer om op te kauwen. Gewoon niet denken, hoe iets zal kunnen zijn en niet geloven, dat alles anders wordt.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Leden van Riffer’s blog. Twee jaar geleden mocht ik voor het eerst mijn gevoelens naar u uitspreken. Twee jaar, waarop ik dankbaar terugkijk.

Al zit mijn leesbril een beetje scheef en werkt nu mijn gemoed. Sommige gebeurtenissen waren indringend en rauw van verdriet, zoals de gevolgen van de oorlog van Vladimir. Ook heb ik gisteravond nog een mensenvriendin verloren. Op andere momenten ging emotie poot in poot met heling van gestolen goederen en verbondenheid met een warme kip in mijn bek. Daarnaast waren er de tientallen hartverwarmende bezoekjes aan mijn blog en had ik inspirerende ontmoetingen.

Die hebben een onvergetelijke indruk op mij gemaakt, omdat ze elke dag weer voorkwamen.

Met mijn beide vriendinnen willen wij voor en met elkaar het goede doen, maar dat lukt niet altijd.

Wegens het totale gebrek aan openbaar vervoer hier in de regio hebben wij niet veel verbondenheid met verre streken en helemaal niet met Den Haag of het Caribisch gebied. Ook verdienen wij hier meer bescherming van ons weefsel. Daartoe heeft de bazin nu een Bully XXL besteld, omdat wij begrip hebben voor het inzetten van politie ter bescherming van het plaveiselweefsel van de A12. Wie van buiten naar ons terrein kijkt, ziet op het eerste gezicht een aantrekkelijk stuk grond met goede voorzieningen en een sterke uitstraling. Maar achter dat positieve beeld gaan meerdere plagen schuil. De huidige maatschappij geeft ons geen kansengelijkheid door het ontbreken van een rioolaansluiting, het blijvend toestaan om gif te strooien op de omringende weilanden en akkers. Bovendien worden wij geteisterd door de explosieve groei van het muizen- en rattenleger. Wij willen een fatsoenlijk verwarmd huis zonder gaten. Het aflopen van ons vaste energiecontract volgend jaar zal een groeiend beroep gaan doen op onze vachten, al dan niet vastzittend. We moeten blijven lopen om de energie te vergroten. Het is niet te hopen dat Chinezen en Russen dat ook massaal gaan doen. Dan wordt het in Nederland wel warmer, maar tevens erg druk. Niet elke hond krijgt dezelfde kansen op een goede toekomst, al is het maar door een korte neus. Honden met een lange neus zijn immers inzetbaar in aardbevingsgebieden en in de haven van Rotterdam. Verlenging van het reukorgaan is met de huidige kosten in de zorg echter onaanvaardbaar. Klimaattechnisch is een korte neus gezonder, omdat er dan minder stikstof wordt gesnoven. Zo heeft alles in onze hartverwarmende maatschappij  met veel koude meerdere kanten. Om politici, advocaten en journalisten te beschermen kunnen tijdelijk honden met korte neuzen worden gebruikt, omdat zij evenzo steviger bijten. Er wordt gewerkt aan een nota Ruimte, waarin de toekomstige inrichting met minder ruimte centraal staat. Het Koffertje zal daartoe volgend jaar meer ruimte krijgen, omdat er meer plannen in moeten, die waarschijnlijk geen toekomst hebben.

Wij overwegen hier volgend jaar een autocue neer te zetten. De verwezenlijking van de voornemens om Groningen op te lossen, blauw en groen in de natuur in balans te houden, de woningbouw te stimuleren door o.a. vleermuizen uit te schakelen, het netwerk eerlijk te verdelen door zonnepanelen te limiteren, de kinderopvangslachtoffers bezig te houden met trage beloftes, de bestaanszekerheid zeventien keer op te sommen, middeninkomens te nivelleren, beveiliging te regelen één op één voor iedere burger met een afwijkende mening, vergen zoveel papier, dat een stapel van anderhalve meter niet meer onder mijn kop zal passen. Ik vrees voor alles een leesbril +10 nodig te gaan hebben. We zullen hier op ons terrein er alles aan doen om te werken aan de oplossing voor problemen, die zich al voordoen, zoals het knippen in hagen en dode buxus verwijderen. Wij hopen ons daarbij gesteund te weten door de terugkeer van oud leiderschap en Here Omtzigt.

Ik bid alleen voor vers vlees. Alle wijsheid en kracht voor het komende jaar.   Poot van Riffer

Beste allemaal,   Het is maandag en dat roept een bepaalde sfeer op van alles wat hetzelfde is.

Als een mak schaap weer voor de kantoordeur staan.

Of als een hen weer wachten op voer. Haar heb ik afgelopen week in mijn bek gehad. Vandaar die ruige nek. Ze dacht de wijde wereld in te kunnen trekken. Als ik had doorgehapt had ze beter aan een parachute de Eifeltoren af kunnen zeilen. Ik heb haar, zij het met enige dwang van bovenaf, weer laten gaan. Ze bekijkt me nu met andere blik. Moet ze niet doen. Ik heb met haar voor mezelf een Nieuw Sociaal Contract afgesloten. Zal wel hobbels kennen en uiteindelijk weer ontbonden worden, maar de bedoeling is goed.

Met Costa heb ik al eindeloos veel contracten en bondjes afgesloten, maar we kijken nog steeds een andere kant op. Als ze teveel negatief mijn vibe betreedt zeg ik gewoon, dat ik een verkoudheid heb.

De afgelopen weken zaten we hier in een schapenvibe. De sfeer van oude tijden was goed te horen. Men overweegt 250 kamerleden te benoemen. Gewoon doen. Het blèren van de 255 schapen werkte als een wollen deken. Ik geef toe, het waren er 5 méér, maar in een tweede kamer met zoveel gemekker hoor je echt geen verschil.

Volgens herder Anita blèren schapen nauwelijks, als ze lekker gevreten hebben. En dat konden ze hier onder al die bomen aan de overkant van de weg heel goed. Op de Lemelerberg is de heide namelijk verdroogd. Ik durf het woord nauwelijks meer uit te spreken. Klimaatverandering. Natura 2000 voorzag alleen de subsidies. Ik denk niet, dat Franske Timmermans volgend jaar bij de uitblinkerslunch zit.

Ik krab wel achter mijn oren voor ik ga kappen.

Dat deed ik ook, toen ik weer een nieuw gezicht zag. Heel wat anders dan een piemelknuffel. Vast een nieuw BBB-lid, dat zich op het platteland oriënteert. Overal wordt gestolen, zelfs broodkratten, maar hier komt altijd van alles bij.

Elke ochtend kijk ik voorzichtig met een scheef oog wat er nu weer zit, ligt, vliegt of staat. Ben er helemaal niet blij mee. Oplossing is misschien om straks alles in één keer via India naar de maan te laten vertrekken. De ervaring met overvollebovendekstreinen hebben ze daar al.

Een beetje Omtzigtig te werk gaan en je bent van veel rommel af. Anders veroorzaakt het een aardbeving in de kinderasielopvang.

We hollen gewoon andere tijden tegemoet. Op 5 december geen Sinterklaas meer, maar Sint Pieter, geen verschil meer in Dilan’s, Plasjes en Bontenballen. Allemaal gehuld in Facekini’s. Dan houd je de huid wel heel.

Ik moet er even van poepen. Geeft ook een bepaald gevoel en tijdelijke opluchting.

De sfeer, die opgeroepen wordt door Kaytie in haar McLaren en Costa, die pootje overgaat om een kikker te besluipen, is gelukkig gewoon goed.

Ik noem dat de tortelduivenvibe. Soms zit er één in een tantra. Dan geven ze een beetje licht.

Als mijn tijd daar is ga ik, vermoed ik, geheel tevreden het hoekje om.

Ondanks alle eikels op mijn pad.

Soms is de weg versperd, maar er komt altijd weer een opening.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Het is kennelijk weer de tijd van de pruimen en de komkommers. Er is alleen maar raar nieuws. De koningmoeder heeft de draak mooi opgepoetst met fout hout. Hier op de Lemelerberg hebben ze, denk ik, ook fout hout gehad. Dat zou nu ook wel in boten kunnen zitten. Ik denk, dat we hier ook fout hout hebben in het vogelhuisje.

Het ziet er hetzelfde uit als in die bejaarde schuit van Beatrix. Er heeft trouwens nog geen vogel in gezeten. Misschien wordt het gevorderd of opgekocht door de gemeente. Er komen dan vast geen vogels in uit Afrika. Die krijgen daar gratis graan vanuit Rusland. Ze hoeven er zelf geen poet in te stoppen. Erg raar allemaal. Nu maar wachten op een hondenvoerdeal. Waarschijnlijk wordt dat dan afgesloten voor grote zwarte honden en dan maak ik ook kans.

Het vogeltje van Twitter mag hier trouwens ook wel in een kooitje. Plaats zat. Het is vervangen door X. Volgens mij is dat een middel om dood te gaan. In ieder geval wordt er dan minder gefladderd.

Dat is niet erg. Met 46.000 jaar oud schijn je nog te kunnen herleven. Elon Musk is waarschijnlijk ook een worm geweest of hij wordt het weer. Als je hem maar niet weer in je computer krijgt over 46.000 jaar. Dat die auto’s in die schuit boven Ameland zijn gaan branden is zijn schuld. Gewoon gevaarlijk uitgedacht zonder totaalvisie.

Door al dat rare nieuws wilde ik vandaag vertrekken. Net als al die politici. Costa zwaaide me al uit. Ik weet alleen niet waar ik heen moet. Ik blijf dus maar. Gelukkig ben ik nog jong. Als oudje kan ik straks beter vertrekken met middel X dan verzorgd worden door een robot of helemaal niet.

Ik zou aan die vertrekkende kamerleden willen vragen om hier het onkruid te komen wieden. Daar is geen mindful oudje meer voor te krijgen. Te laat gepensioneerd of opgebrand. Ook geen jonge vakantiewerker. Met een smartphone in je hand kom je die net tekort.

Tegen dit weer is het onkruid goed opgewassen. Het groeit ook al hoger dan net boven de grond. Het zit ook al in vele koppen.

Als je doof bent, net als Kaytie, krijg je minder mee van rare geesten en is het leven draaglijker. Mijn oude vriendinnetje is ook nogal onbeschaamd geworden. Poept voor het vaderland weg. Het is niet te hopen, dat Pieter dat straks ook doet.

Costa en ik houden het bij bubbling. Dat schuifelen tegen elkaar aan vinden wij niet vies. Dat vinden wij gewoon lekker. Raar, dat het zo in het nieuws is. Gewoon niet kijken. Dan heb je ook geen last van onkruid.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Het knalt me de laatste dagen wel in mijn oren. Het begon vrijdagavond. Een knal na de eerste minuut van het journaal. Een heel kabinet gevallen. Staat zo’n ding in de huiskamer naast je, dan zit je er wel met je poten onder. Ik kroop gauw bij Kaytie in de bench.

Die bleef onder alles koel, maar ik was even vergeten, dat zij doof is geworden.

Mijn oren zijn nog goed en vangen heel wat op. Er was dus trammelant in het Haagse net als bij ons in het kippenhok en nu is er nog een knal bij gekomen.

Rutte is weggerend met een lamme vleugel. Hij kakelde goed, daar heeft hij veel stappen bij gezet, het gekakel is zeker nog niet klaar, het was niet makkelijk, het was goed gekakel, het had inhoud, leverde aanknopingspunten op om te blijven kakelen, maar goed blijven kakelen met windeieren was net iets teveel.

Deemoedig heeft hij het hoofd gebogen. Daar vang je veel complimenten mee.

Opperkip Kaagje prees hem voor zijn kakelinzet, maar zelf kan ze er ook wat van. Het is de vraag of ze buiten de haan om nog eieren blijft leggen.

Caroline Hen maakt zich al klaar om in te vallen. Ze zag steeds al groen van de jaloezie. Ze loopt nog wat boerig en kakelt wat vlak, maar dat kan bijtrekken. Om een fiere kip te worden moet je goed oefenen.

Adje Kuikenkip is nog te jong, maar aast ook al om de leiding over te nemen.

Margootje kan goed bikken. Ze wil nog meer kippen in het hok. Hele gezinnen.

Ik kan de boel nu nog redelijk in de gaten houden. Er zijn net drie kuikens bij gekomen. Dat is te doen, maar ik hoop niet, dat de hele familie er nog bij komt. Met mijn liefdevolle blikken komen die kuikens ook wel groot. Tenslotte zie ik mijn ouders, opa en oma, neefjes en nichtjes ook nooit meer.

De kleintjes zijn hier in veilige handen.

De grootste knal, waar ik voor weg ben gelopen, was die bij de wolf. Stel je voor, dat de buurman mij met een giek en een hooivork in een hoek drijft. Dan bijt ik hem echt wel in zijn onveilige handen, als ik in zijn kippenhok zit, omdat ik zo nodig gekakel wil horen.

Costa liet gelijk zien, hoe het is om dood te liggen nadat ik een knal voor mijn kop heb gekregen. Ik verdenk haar er van, dat ze dat helemaal niet zo erg zou vinden. Politiek past haar wel.

Eerst trek je samen op. Dat hebben we ook gedaan met de plasticheffing op ballen. De één bekijkt de zaak en de ander vreet zich er in.

Even kan er misschien één iets los laten.

Om daarna zelf weer te gaan knallen.

Dat zit dan de vrede weer in de weg, al laat je er de beste duif in het kippenhok op los. Het gaat Om Zicht.

Dat is nog niet helemaal helder. Soms moet je jezelf eerst terugvinden.

Met deze hitte heb ik ook niet helemaal zuiver zicht meer. Hoe kom ik aan 34 extra beveiligers voor de haan na Rutte. Stel je voor, dat ik dat met arbeidsmigranten moet oplossen.

Bij al dat gekakel heb ik ook geen behoefte meer aan gekwaak. De paartijd hier is gelukkig voorbij, maar start nu verder in de Hofvijver. Ik houd me gewoon doof, net als Kaytie

en zet mijn gedachten gewoon in de krimp.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Het is nog geen pruimentijd, maar vanochtend vroeg zag ik ze liggen.

Ik werd er beduusd van.

Allemaal groentjes, voortijdig met tak en blad van de moederkoekboom afgesneden. Eerst dacht ik nog aan middel X, maar er was niets over de post binnengekomen. Minder pruimen dus dit jaar. De wespen zullen er straks  geen steek van snappen.

Overal lagen takken en bladeren. Ik vond het zeer verdacht. Zouden de rellen uit Frankrijk overgewaaid zijn. Ik had echter geen schot gehoord.

Ook Costa liep voorzichtig rond. Ze ging met een boog om alle narigheid heen. Dat is ook maar het beste wat je kunt doen en vergaarde wijsheid uit het Torentje.

Mijn medeloopster keek zeer attent, toen ik uit balorigheid met takken ging lopen smijten.

Ik hou er namelijk niet van, als iets niet op zijn plaats zit, hangt of ligt.

Daar krijg ik de kriebels van, zeker als er een storm door mijn haren schiet.

Ik maakte helaas een uitglijer, alsof ik Jorritsma was. Ik weet niet of zij nog, net als ik, op haar poten terecht gaat komen. Met Ollengren ernaast zijn die twee net de Clini-clowns. Ze hebben de neuzen niet helemaal dezelfde kant op.

Sommige politici kunnen beter geknakt voorgoed in de wilgen gaan hangen.

De bloemen zijn uit de bakken gewaaid. Gelukkig hebben ze maar een 1-jarig contract. Normaal zijn ze goed voor seizoenswerk, maar met een storm, zoals Poly, werd het een nul-urencontract.

Omdat de storm aan het eind van de ochtend niet ging liggen, heb ik dat maar gedaan. Eén moet er toch de meest wijze zijn. Zo midden op het veld had ik minder kans op schade, al had Costa het op mij gemunt. Er liggen hier geen mijnen, maar tegen Costa was een loopgraaf voor mij wel beter geweest.

Mijn opzet was geslaagd. Aanval door rust afgewend.

Daarna kon ik stiekem afdruipen. En passent heb ik nog een bal van haar mee gepikt. Niet afgerekend bij de scankassa.

Ik wilde zover mogelijk weg van het slachtveld.

Want daar wordt het altijd eerst code rood. Ik hoop, dat ze in Oekraïne ook gaan afschalen naar geel.

Bij een verstopte regenpijp heb ik nog even de aandacht weten te trekken door uitgebreid mijn hals te gaan zitten krabben. Bellen met de brandweer had geen zin. Lijnen waren toch overbelast.

Ik heb nog even tevergeefs op hulp staan wachten. Net gedaan, alsof ik niet tot tien kon tellen.

Hielp allemaal niet. We moeten daarom hier zelf de troep maar gaan aanpakken.

Ik ben al begonnen. Ik moet me haasten.

De parelhoenders schreeuwen al, dat het blad hun uitzicht in de weg zit.

Ik moet echter eerst mijn eigen straatje schoon zien te vegen.

Aan die hangende koppen hoef ik gelukkig niets te doen. Die staan morgen wel weer overeind.

Kaytie is gevlucht achter het hek. Die wil me niet helpen. Ze blijft met die muizen in haar hoofd zitten. Echt Kaytie-Koti.

Voorlopig zit ik hier vast op de Berghoeve.

 Daarom een poot van slaaf Riffer.

Beste allemaal,   Er zijn achtennegentigmiljoen kippen in Nederland en waarom zit dan juist die ene kip hier in het hok iedere ochtend naar mij te kijken, alsof ze Prigoazijn heet.

Ze voert hier foeterend de gelederen aan, alsof ze zware criminelen in bedwang moet houden, maar dat zijn zeer gemoedelijke wezentjes, die alleen iets te duchten hebben van hoog zittende duiven, die soms welgemikt, als ware zij drones, hun lading lossen.

Met precisie en geoefend oog zoeken zij een slachtoffer uit, afweergeschut niet vrezend.

Soms wordt hierbij eerst grondinspectie uitgevoerd. Toch wordt er niet veel op de spitskool gedreven. Die eten ze gewoon op. Het hectische gedoe heeft er wel toe geleid, dat de kippen aan de loopgravenband kuilen aan het maken zijn. De parelhoenders kijken een hoop lawaai makend toe. Zij hebben echter het recht van demonstratie volgens de vogelgrondwet en blokkeren soms de deur van het nachthok, zodat een kip te lang met haar ei in de tunnel blijft zitten. Ik krijg er een overheidsopvangaardbevingsgevoel bij.

De kikkers kwaken als parlementariërs. Bij oververhitting zwemmen ze een rondje in de vijver, iets dat ik ook in Den Haag zou aanbevelen. De hofvijver ligt daar immers voor de deur. Hier heb je echt het natuurinclusief gevoel: veel lust, helaas ook last en dat is best lastig.

Uit frustratie leg ik Costa af en toe plat, al is het uitzicht niet zo zeer lustopwekkend.

Gelukkig ben ik nog niet zo oud, dat ik over zandzakken struikel.

Je kunt bij ouderdomskwalen beter verder gaan in het leven als slak. Goed plakken aan stoelen en in fotoboeken en je komt de dag veilig door. Dan ben je een zogenaamd dubbeldoeoudje geworden.

Ik heb inmiddels aan Jumbo het vrij gekomen sponsorgeld gevraagd om met Costa op het bospad te gaan racen. Een paar hondensneakertjes en helmen met opdruk vormen geen bezwaar. Costa is het niet met mij eens. Ze vindt mij vaak te vermoeiend en wil geen influencer worden.

Ook in huis ga ik, volgens haar, te lang door met energie opslurpend gedrag. Misschien kan Jumbo een zonnepaneel op haar helm monteren.

Afkussen heeft na meningsverschillen geen zin. Ze blijft dan een bek vertonen, alsof lipfillers op de verkeerde plekken zijn aangebracht.

Na gespeel drink ik de hele waterbak leeg, als die tenminste vers gevuld is. Ik ben er dan vroeg bij, want ik vertrouw die twee namaak broeders niet. Made in China misschien en voorzien van kunstmatige intelligentie door KI. Ik krijg er een soort complotgevoel van.

Na de brandstofvoorziening lig ik het liefst met Costa bij te trekken in de stikstof. Als ik oud ben en euthanasie wil in een Sarco Pod, dat is zo’n ding waar je in gaat liggen en op een rode knop drukt voor stikstoftoevoer om je wat sneller te melden bij Petrus, ben ik bang voor een opgelopen stikstofimmuniteit en dat die Pod dan niet gaat werken. Als ik er aan denk, dan overvalt mij een niet opwekkend Frans Timmermans gevoel.

We zijn inmiddels van de zure regen af, maar innerlijk aan het verzuren door bombardementen van zware berichten over gebrek aan bio-diversiteit, toenemende verhuftering,

(daarom bewaken Kaytie en ik het terrein, want wat moet je),

aanzwellende eiken- en berkenallergie, (dat wordt wat hier met al die bomen op het bospad),

groeiende instroom asielzoekers, (die twee waren hier ook opeens vanmorgen zo te zien nog niet veilig geland), en oprukkende massazaaddonoren,

Hoe kom ik hier nog aan de bak zonder Jonathan te heten.   Maar wat ik het ergste vind is de  maatregel om hertenkampen te verbieden. We hebben Vadertje Staat al verloren, worden overspoeld met dwangberichten, oorlogsgeweld dreigt en wat doet de overheid: ze nemen ons het bambi-gevoel af.

Ik heb geprobeerd Adema via de lucht te bereiken. Nu maar hopen, dat het tij keert. Zo niet dan hebben we met z’n allen hier besloten Hikikomori te gaan. Klinkt deftig en is Japans voor vrijwillige opsluiting. Omdat er dan toch buiten het terrein niets meer om te knuffelen is.

Ik zal dan voortaan Costa Bambi gaan noemen.

Ik houd echter hoop: het gevoel hier is nog natuurlijk goed.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Het is later dan anders, dat ik weer iets van me laat horen. Ik moet toch verdomd goed gaan uitkijken, dat ik niet op de overheid ga lijken.

Zondagochtend vroeg vloog er een oranje ballon over mijn kop. Ik dacht Willem-Ajaxander in het mandje te zien. Hij was vast en zeker zijn ballonbrevet aan het halen. Kan hij er stiekem tussen uitvliegen zonder van Schiphol te hoeven vertrekken. Ook makkelijk voor als de Russen komen. Kan hij zeggen, dat hij het weer inspecteert. Zo leer je nog wat van die Chinezen. Met de koninklijke trein vertrekken is voor hem ook geen optie met al die onverwachte dassenburchten.

Maxima had waarschijnlijk geen gatenjas aan, als ze er al bij was. Het ging namelijk zo hard, dat ik een appelrok vermoedde, die bol was gaan staan om meer wind te vangen. Een straaljager, die ze bij wilde houden, zie de witte streep, had er moeite mee. Die gaat vast gauw in de verkoop.

Er is hier altijd een hoop te beleven. We hebben een moshoop,

een bladerhoop,

een hoop hout,

een molshoop en

een hoop van een marter.

Zelf heb ik wel twee keer per dag een hoop, maar af en toe heb ik ook weinig hoop.   Dat is op de toekomst. De leefbaarheid hier is intens mooi, we hebben volop ruimte, maar er komt een tijd, dat het hier ook vol wordt en we lamgeslagen worden door regels. Het is al vechten tegen de windmolens. Er komen steeds meer Don Quichottes. Wat zou het fijn zijn, als die eens winnen.

De zon heb ik geregeld op mijn kop. Ik heb mijn eigen zonnepark. Daar hoef ik niet voor in de wei te gaan liggen. Ik lig liever in de planten. Ze blijven van mijn terrein af.

Ik ben al aan het trainen voor vechthond zonder schaargebit.   In het begin werd ik door Costa finaal gevloerd. Die meid kan zo bij de Wagnergroep. Ze kent zeer gemene trucjes.

Ze bijt gelukkig niet door, omdat ik bij haar roedel hoor.  Ze laat me af en toe alleen een toontje hoger zingen. Kan dus zo meedoen aan het songfestival. In ieder geval als invaller.

Na veel lessen is het me gelukt om Costa te vloeren, al vindt ze dat minder prettig.

Ze beticht me zelfs van graaiflatie. Ik hap teveel om mij heen.

Soms grauw ik wat in haar oor. Alles beter dan communiceren met een chatbot. Dat doe ik ook niet met buurkatten. Zie ik ze, dan wordt het snapchat, al kauw en knauw ik liever op een vleesbot.

Met Kaytie praat ik geregeld. Al keert ze mij haar achterste toe.

Ze vindt namelijk, dat ik voor een onveilige werksfeer zorg, als zij voor de zoveelste keer aan het muizenvangen is.

Daarom doe ik maar net, alsof ik haar help door niet te helpen. Dat doen ze met Groningen ook.   We moeten hier trouwens voor onze eigen verdediging zorgen.

Bommengooiers buiten de deur zien te houden. Daarom houd ik Kaytie maar binnen de hekken. Ik wilde haar namelijk als vervanger van Weski gaan voorstellen. Kaytie is namelijk onverzettelijk en onomkoopbaar. Een beetje kohlpotlood rond haar ogen en je komt al een heel eind. Ik zal een ballonnetje bij het OM gaan oplaten.

Ik neem nog maar een slok. Het is nu nog te betalen.

Zolang we hier nog eieren voor het geld kunnen kiezen, houd ik mijn hoop.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Een beetje bang voor een oorlog ben ik de afgelopen dagen hier wel geworden.

Eerst begon het eruit te zien als Bachmoet vóór de inval. Of Moldavië.

En nu hebben ze overal camouflage aangebracht.

Bovendien lopen er ook steeds mannen rond in witte pakken. Maar die mogen niet op de foto.

De strandstoelen zijn al geëvacueerd en ook de bloempotten hebben een andere plek gekregen.

Het is zeker afwachten op een lente-offensief.

Gelukkig staat er een paard klaar om snel mee weg te komen. Kaytie kan wel achterop.

Bij het idee haar te moeten verliezen word ik al een beetje droevig.

Als kanonnenvlees heb je er niet veel aan. Loopt ze voor mij dan zien ze me toch.

Hoe maak ik die Russen duidelijk, dat inname van iemands huis ook niet past. Al is de horrorcel van Navalny natuurlijk veel erger.

Gewoon de bewoner laten liggen. Er gaat niets boven een eigen bed. Dus ook niet mee doen aan de Open Huizendag.

Vanwege het hoge aantal instroom deel ik nu ook de bench met Costa. Geen pretje. Ze snurkt af en toe en soms ruik ik boerenland. Sweet Caroline blaffen helpt dan ook niet echt. Het is modern om te delen, zelfs de landmacht. Vergeten zijn die fietsen. Ook bij de Jumbo. Benieuwd wat Visma doet. Misschien een ideetje om het pulsvissen te gaan sponsoren.

Omkijken heeft immers geen zin. Men zegt, dat alles toen leuker was.

Toen hoefde men nog niet zo op een houtje te bijten als nu, al vind ik dat best lekker. Vapen is ook niet alles.

Ik ben aan het overwegen een buurtkastje neer te zetten. Kan een ander ook op mijn houtje bijten.

Ik ben al onderweg. Kunnen in het kastje ook wat loopsheidbroekjes voor arme teefjes. Wat zou het lekker zijn, als er veel het kastje gaan bezoeken. Ik snuif de geur nu al op.

Ik blijf wel achter het hek en zal de grens zeker niet overschrijden. Voor je het weet sta ik in de Volkskrant.

Nu maar eerst hopen op de goede afloop van alles. Dat er maar geen oorlog komt en alles weer goed in de verf gaat zitten.

En Maxima: je hoeft niet langs te komen met een Chinookje en een bult water aan een touwtje. Het grondwaterpeil is hier weer in orde. Er groeien zelfs paddenstoelen door het grint. Gooi maar een flinke zak water op de coalitie. Misschien groeit daar dan ook nog wat moois uit. Al is een enkeltje voor hen naar Jupiter stikstoftechnisch gezien beter dan als maar op en neer reizen met de trein van Amsterdam naar Straatsburg. Vergeet ook het Europese parlement niet mee te nemen. Wij redden het hier op aarde wel zonder adders.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Je kunt niet zeggen, dat er vandaag geen wolkje aan de lucht was.

Alles was bevroren.

Ik was bang, dat mijn vriend eekhoorn stijf uit de boom zou vallen. Ik had hem graag opgevangen. Wat dat betreft doe ik niet onder voor de politiek. Linksom

of rechtsom. Het resultaat blijft hetzelfde. De één z’n brood is een ander z’n dood. Costa en ik vormen soms een hecht team. Daar hebben we geen experts voor nodig, al zijn we niet getrouwd.

Maar soms kunnen wij ook zo in discussie gaan, dat iedere ouwehoershow (sorry, Jack van Gelder) ons graag in de stoel zou willen hebben.

Ik daag liever liggend iemand uit.

Om daarna lekker te mollen. De mol is hier bekend. De uitslag is altijd hetzelfde. Daar is geen programma of verkiezing voor nodig.

De natuur straalde vanmorgen ook al verkiezingsvibraties uit. Links waren de bomen opeens anders dan rechts. Ik denk, dat ze nog in tweestrijd stonden. Toch maar de Kieswijzer gaan raadplegen. Al kom je bij de BBB uit: Bomen, Bier en Boerenzakdoek.

Ik heb mijn stem laten horen bij de pony’s.

Ze toonden geen enkele interesse. Misschien zijn ze bang voor polarisatie, die ook al op de grond was aangebracht.

Als ik eerlijk ben blijf ik ook liever in de schaduw. Een aanslag is gauw gepleegd. Ik heb WA gemaild, dat hij beter met Amalia op Rottumeroog kan gaan zitten. Laat dat ondankbare volk toch schieten. Het is niet erg om voortaan zelf je bibs af te moeten vegen, als niemand meer toekijkt. Nu de talkshows het toch niet goed meer doen kan er een nieuwe overlevingsserie worden gemaakt: Mooi Meisje met Creator in de Jungle van het Wad. John de Mol Jr. is vast beschikbaar.

Dat is wat anders dan Te Dik Meisje in Schutkleuren in de Sneeuw.

Of Cornelus Kameel met dakbedekking in de serie van de Eeuw.

De bomen hadden hier trouwens ook een rare hoed op. Alsof de slagroomspuit was uitgeschoten. Of de supersonische raket van Poetin uit koers was geraakt.

De watermeter moest er van snotteren. Vannacht had hij last van krimpflatie.

Daar hadden de pony’s vanmiddag geen last van. De biowortels waren namelijk in de aanbieding, zodat ze er evenveel kregen als gisteren. Voor hen nog geen wolkje aan de lucht.

Ik kan me voorstellen, dat er een heleboel mensen geen bal meer aan vinden. Je wordt gewoon gemold.

Vanochtend is er hooi gebracht. Je ziet het: ook al gekrompen.

Het raakt ons allemaal.   Ik blijf er nog maar gewoon een bal aan vinden. Al is hij de laatste tijd vaak zoek.

Zie nu even geen wolkje meer aan de lucht.

Wat slap hangt komt meestal wel weer omhoog.

Dat noemt men levenslust en is beslist niet grensoverschrijdend.

Ik zou zeggen: Blijf waaks, dat kan ook zonder C2000.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Het is al weer een poos geleden, dat ik iets van me heb laten horen. Er kwam een aardbeving tussen en de wind zat wat tegen.

Mijn coupe-soleil raakte danig in de war. Gelukkig kwam er net geen spionageluchtballon vanuit China over gevlogen.

Ik heb goed opgelet. Het zal me toch gebeuren, dat ik zo verward ineens in het Verre Oosten in beeld verschijn. Dan maken ze Oud Duitse herders na met een verwrongen beeld. In plastic.

Ook de staart van Costa had het zwaar te verduren. Komt daarvan een beeld in China terecht, dan hebben ze een nieuw soort wasbeer.

De daken van het kippenhok zijn afgelopen week vernieuwd. Dat moest om er punten bij te krijgen voor de vrije sector verhuur. Je moet er niet aandenken, dat de huurprijs ineens omlaag moet met die gestegen graanprijzen en je opeens minder eieren uit de leghokken mag gaan halen. Parelhoenders schreeuwen nogal hard en protesteren om het minste geringste. Het is hier af en toe net het Malieveld. Ze kunnen ook best de A27 gaan blokkeren. Een beetje poep en ze zitten zo vast aan het wegdek. Kan Weerwind er ook niet meer langs met zijn dienstauto.

Ook zijn er op het terrein nieuwe vogelhuisjes opgehangen. Geheel aardbevingsbestendig. Van hout en een beetje staal. Twee mezen vechten er nu om wie er in het Witte Huis mag. Ik hoop, dat de sperwer het niet gaat bestormen.

Aan de schuur hangen altijd al zeven huisjes. Een beetje veel misschien, maar Erdogans heeft 1150 kamers, dus wat is veel. Ze zitten alleen te dicht op elkaar. Daarom zijn er maar een paar bewoond. Het was de bedoeling, dat er daklozen in kwamen en asielzoekers. Er zijn echter een paar veilig geland en die verknallen het voor de rest. Ik zit nu te bedenken, hoe ik ze eruit kan werken.

Ik heb al een Boa te hulp geroepen. Die mist helaas wat tanden.

Over die ingestorte corruptie-huizen gesproken: ik weet wat het is om geen huis te hebben. Ik was gisteren buitengesloten, terwijl die koude beesten lekker warm binnen zaten.

Ik heb toen in Costa’s oor getoeterd, dat ze zich voor moest stellen, dat je ‘s nachts slaapt en je bench in stort. Dat is wat anders dan een walnoot op je kop krijgen van een specht, die er één laat vallen, omdat er hier zo nodig veel walnoten moeten worden opgehangen.

Wel leuk, al die eekhoorns. We zitten er graag achteraan. Dit even terzijde.

Costa en ik hebben wat bedacht. We hebben een klomp opgehangen. Daar kunnen de mensen dan geld in doen voor de aardbevingsslachtoffers in Groningen, die wel niet dood zijn, maar langzaam wegkwijnend daarnaar op weg zijn. Als er iemand komt om te doneren, sta ik erbij als BN-er. Dan wordt er meer gegeven. Ik heb namelijk een blog. En bijt Costa in haar achterpoot, als ze de deur uitgaat. Is vast wel een video van.

Helaas staat Kaytie vaak bij de poort te gillen, zodat die klomp vast niet vol komt. Ze wil, denk ik, de politiek in en alleen grote klompen vullen. Net als die van Shell en ING, al heeft die laatste een schoen.

Die Rus in het Kremlin is medeplichtige van de natuur. Die heeft geen schuivende aardplaten nodig om de boel plat te maken. Schoof de aarde maar eens om hem heen. Dan maar hopen, dat er geen hulphonden in de buurt zijn. Want mijn soortgenoten zijn eerlijk van nature.

Een eerlijk gevecht kan ik zeker waarderen, maar ik ga niet over de grens. Bij mij blijft alles redelijk heel. Men wil Dodo’s met DNA-techniek laten herleven, maar waarom zou je dat doen, als de wereld al zo vol is.

Met plastic uit China is er al genoeg rotzooi. Ik zou deze allebei de ruimte inschieten en ze daar laten, ook al zijn ze niet Amerikaans.

Ik ga redelijk gebukt onder wat er allemaal gebeurt. Straks krijg ik een kunstmatige intelligente hond naast me, die een zak chips van ASML opeet en via Chat GPT liefdesbrieven stuurt naar mijn vriendinnen. Daar moet ik toch helemaal niet aan denken.

Zolang er krokussen blijven op komen houd ik de moed er maar in.

 Poot van Riffer