Berichten van 1 augustus 2021 tot 31 augustus 2021

Zondag 29 augustus 2021

Riffer en de zondagochtend

Goedemorgen mede-lotgenoten,   Vanochtend iets later opgestaan dan gewoonlijk. Het is zondag. Dat heb ik al in de 13 weken, dat ik in wandelbare vorm op de aarde vertoef, geleerd. Nou ja, zondag.

Toen ik buiten kwam kon ik mijn urenlang opgespaarde plas op de stenen loslaten. Niks geen zon. Regen.

Het gras was nat en lang, alleen mijn kleine kweektuintje, waar ik al eerder mijn plasje had gedeponeerd, lag er kaal bij.

Na eerst de vogels bij het vogelhuis grondig te hebben weggejaagd heb ik wat zaad tot me genomen. Poep ik namelijk de volgende keer op de kale plek, dan groeit er vast wat moois en eetbaars uit.

Van het ochtendnieuws ben ik niet vrolijk geworden. Oma Kaytie weet veel, dus toen ik vroeg, wat een zedendelict was, zei ze: “Nou, dit!”   “En schietpartijen dan?”

“Die gebeuren, als jij grote, uitgekauwde buffelhuiden in het hoge gras verstopt en de zitmaaier er overheen gaat.”

“Je moet kleine stokjes nemen, zoals ik, dan schiet de bazin ook niet meer de boom in.”

Ik was gelijk even niet meer te zien, want ik kreeg een gridstraf. (De oorbeschermers van de bazin hingen nog in de boom)

Nadat ik de gridsporen uit mijn vacht had verwijderd,

heb ik een pitstop gemaakt.

Oma werd wat ongeduldig en wilde verder met mijn opleiding. Ik was opeens IS-K en zij Taliban. Als Ka maakte ze er een Boeltje van. “Wees blij,” zei ze, “dat je hier op Chateau  Berghoeve zit, want anders kwamen we nooit meer tot elkaar”. Ik begreep uit haar verhaal, dat sommige schietpartijen nooit tot een einde komen en een IS-Kaatje nooit een likje over de snuit van een Talibannetje zou gaan geven.

Bovendien zou één Orkaan Kaytie Costa doen omliggen in de lucht van een riool. Vergisslachtoffer. We kunnen Costa wel van het Chateau wegsturen, voordat Orkaan Ida komt, maar geen prins zal voor haar kosteloze woonruimte hebben, vermoed ik.

Ik begrijp van Oma, dat Ik in ieder geval goed aan mezelf moet denken, mijn plaats moet verdedigen, ook mijn buit, dan lijk ik een beetje mens te gaan worden.

Ik leer snel en kan straks hoogstwaarschijnlijk meedoen aan de Slimste Mens. Als Riffer Loeb. De stoelen voor Maarten en Philip staan al klaar, zag ik.

In de huidige setting ben ik nog slechts het nieuwe logo van de Shell. Groen en Naïef  en dat wil ik nog een poosje blijven. Even geen CO2 meer, noch van oma, noch van tante. Uitsluitend mijn eigen geurlijn.

Ik weet even niet meer hoeveel poten ik nu moet geven. Mijn witte tenen zijn aan het vervagen. Ik verander. De groeten zonder poten dus van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 16:31

Dinsdag 24 augustus 2021

Riffer en de wereld deel 1 / 2

Beste aardbewoners,   Eigenlijk ben ik te laat geboren. Althans, dat zegt mijn tante Costa. Die heeft meer van die vervelende opmerkingen.

Ze zegt, dat de wereld momenteel ziek is. Dat mensen zich daardoor lek moeten laten prikken.. Ik schijn ook toe te zijn aan een prik. Heb me gelijk opgesteld als anti-vaxxer. Hoef ik niet op les. Daar lijkt me geen bal aan, die ik hier al heb.

Als ik twintig jaar eerder was geboren, dan had de aarde er heel anders uit gezien, volgens mijn betweterige tante. Minder moeilijk. Men schijnt zorgelijker te zijn en onverdraagzamer en bitser.

Nou, oma Kaytie heeft daar ook een handje van. Als ik vriendelijk aan haar staart trek, geeft ze niet erg mee.

De aarde is ook al te nat. Goed, ik plas sloten, maar niet overal. Aan mij kan het echt niet liggen. (Hou die microfoon dus maar weg)

De aarde is ook te droog. De vraag is dus steeds, wat oma Kaytie nu weer naar achteren werkt. Of ik er over heen moet plassen of warm moet liggen.

Ik koester me maar in de aarde, zolang dat nog kan. Ik ben er nu eenmaal. Vluchten kan niet meer. Dat doen ze ergens anders al genoeg. Bovendien beschik ik nu over betaalbare woonruimte. Waar vind ik dat nog.

Ik wil niet treurig gaan zitten doemdenken. Dus gewoon niet teveel denken. Geen zorgen voor morgen. Ga ik een eindje naar het Zuiden, dan heb ik immers mijn eigen brandblussertje mee.

Die hou ik echt goed in de gaten.

Ga ik naar het Noorden, dan zwem ik wel een eindje, als dat moet. Ik ben nu al bezig de vissen in de vijver te bestuderen.

Ik heb al geprobeerd de vijver leeg te drinken, zodat ik een vis kan vangen, voor als mijn voer niet tijdig is ontdooid. Geen beginnen aan. Je moet op tijd kunnen stoppen voordat het een Kaagje wordt.

Ik denk, dat de bezem door de wereld moet. Volgens mijn optimistische tante maakt het uit, dat ik een Oud Duitse herder ben en geen Duitse herder. Ik hou mijn rug in ieder geval recht.

Dat ik Oud ben, maakt me nog niet ouder.

Het is nog een lange weg te gaan voor ik op hoogte en van alles hier op de aarde op de hoogte ben.

Springen helpt niet echt. Je kunt jezelf wel trachten op te krikken, maar hou die hoogte maar eens vast. Bovendien vang je dan teveel wind,

Dus ik blijf voorlopig maar aan de grond.

Het is best gezellig grondwerken, als je op pad gaat, al heb je zo’n dwangbuis om.

De wereld vindt me nu nog leuk. Zo leuk, dat ze je kunnen ontvoeren. Ik schijn geld waard te zijn. Vandaar die navelstreng. Aardbewoners schijnen veel van geld te houden. Ze willen daar ook in zwemmen en grote vissen binnen hengelen.

Ik probeerde gisteren al te oefenen op dat zwemmen. Helaas zat er te weinig water in de bak, toen ik hem had omgekieperd. Moet zorgen, dat-ie voller wordt of gewoon moed verzamelen om de vijver in te springen.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 15:33

Dinsdag 24 augustus 2021

Riffer en de wereld deel 2 / 2

Ik begrijp, dat mijn leven hard kan gaan worden. Oma Kaytie heeft me ook al voorbereid.

Ik ben er klaar voor. Kom maar op!

 Vier poten van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 15:32

Dinsdag 10 augustus 2021

Riffer en de kennismaking

Beste allemaal,   Ze noemt mij nieuw leven na de dood van Falco. Ik moet weer een beetje muziek bij haar gaan brengen. Vandaar dat ik Riffer heet. Pas sinds een week, hoor. Hiervoor heette ik Binkey. Ik ben de kleinste uit het nest, wat ze vroeger een straathond noemden, zonder papieren. Brutaal en onverschrokken.

Dat moet ook om je plaats in deze maatschappij te veroveren. Dat ze na twee weken Binkey zo nodig moest veranderen in Riffer maakt me helemaal niets uit. De beloningskoekjes zijn er niet minder om. Ik kom toch wel, al noemt ze me malle Pietje. Riffer is dus eigenlijk een vlag op een strontschuit. Ik stuur dat schip trouwens vier keer per dag naar de grashaven om de lading te lossen. Ik zal wel proberen me een beetje te gedragen. Tenslotte heeft mijn grote en stoere vader wel papieren.

Het is natuurlijk een hele eer om Falco op te volgen. Ik ben wat minder subtiel. Falco was met zorg gefokt. De geboorte van mij en mijn broer en zusjes was ongepland. Tja, niet alles is maakbaar in deze wereld. Voordeel is, dat ik mij minder aan de etiquette hoef te houden. Iedereen is dus bij deze gewaarschuwd.

Ik werk voornamelijk thuis. Stel je voor, dat ik een Parvo-virus op loop. Ik ben nog te jong voor een mobieltje met QR-code, al ben ik eenmaal geprikt. Ben ik ouder en moet ik meer buiten de poort, dan is zo’n mobiel in mijn bek een blokkade in mijn speur- en bijtontwikkeling. Daarom noemen ze het waarschijnlijk een Smartphone.

Ik ben al een paar keer de wijde wereld in geweest. Eerst dat benchgedoe in de auto en vervolgens winkels onveilig maken. Iedereen wil me paaien door aan me te zitten. Ik schijn geboren te zijn in een anderhalve meter samenleving, maar ik merk er niks van.

Het liefst sloop ik de hele boel, zodat alles wat luchtiger wordt.

Ik help graag Oma Kaytie. Steun het kwetsbare oudje in haar graafwerkzaamheden. Als dank voor de gepaste mantelzorg zwiept ze met haar achterste aarde op mijn kop en over mijn lijf. Dat noemen ze een warm bad met al die opgewarmde aarde.

Het is heel prettig, dat hier een paar waterbakken staan, al moet ik er voor hogerop. Als er meer gletsjers in de Poolzee smelten kom ik vanzelf omhoog.

Ik heb stiekem gekeken, hoe ver het grondwater al is gestegen. Bijzonder intensief werkje.

Voorlopig modder ik maar door. Ze heeft me verteld, dat de maatschappij hard is en de wereld steeds minder mooi. Ik kan mijn oren dus beter laten hangen. Hoef ik al die ellende niet aan te horen.

Voor leuke dingen, in beperkte kring, doe ik dan wel even één oor omhoog.

Ik zie wel, hoe de toekomst wordt. Ik hoop met goed en veel vlees in de kuip. Witte voetjes hoef ik niet te halen. Ik heb er al drie.   Ik ben van plan mijn naam eer aan te doen. Een beetje muziek in het leven te brengen, als oude ziel. Mijn rug recht te houden. Ik ben niet voor niets een Oud Duitse herder.   Drie poten van Riffer (Hou ik er één over om op te tillen)

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 14:32