Riffer's Joepie, Joepie - Deel 2 /2

Beste allemaal,   De wereld is nogal chaotisch. Ik heb geen actieve herinnering aan een rustige tijd, vooral ook sinds Tippel hier is.

Hij is net achter een ladder langs gelopen. Dat voorspelt niet veel goeds. Die was ook nog van de Blokker.

Het ontbreekt Tippel beslist niet aan de moderne keuzestress en beslissingsangst. In één beweging heeft hij een handschoen gekaapt. Hij mag ook alles.

‘t Lijkt soms net alsof hij Marokkaans wordt opgevoed. ‘t Is een bevoorrecht jongetje.

Ik doe mijn best om hem in het gareel te houden. Ik wil niet, dat hij als een wilde de leiding neemt. Als ik een drone had zou ik hem beter in de gaten kunnen houden, maar ik wacht nog op een woest aantrekkelijk aanbod van Musk.

Af en toe doet Tippel net, alsof-ie naar mij luistert. Het is wel verstandig van hem om Trumpiaans op tijd het oor opzij te doen. Kamelen Harry, om even genderneutraal te zijn, had misschien ook beter een gaatje in haar oor kunnen laten schieten. Waren die States misschien haar kant uit geswingd. Slachtoffers oogsten namelijk sympathie.

Ik voel me af en toe ook een slachtoffer, als ik weer gevloerd word.

Net als in de wereld gaat het er hier ook ruig aan toe.

Ik word vaak uitgedaagd door een zwart-witte hooligan.

Die ik dan probeer te pakken.

Een spelletje Hit en Run. Alleen wordt er zo hard gerund, dat ik een fat-bike voor Sinterklaas ga vragen. Die zijn toch in prijs gedaald.

Krijg ik namelijk die boerenopfok bijna te pakken,

staat-ie me opeens een eindje verderop weer uit te dagen. Ik snap, dat ze het in Amsterdam moeilijk hebben.

Teveel en te groot is eigenlijk nooit goed.

Gewoon niet behapbaar.

Met een hark kom je misschien wel in de Quote 500, maar hier gaat dat niet lukken.

Tippel is echt niet verkeerd,

maar ik verstop me even voor hem. Liever voorlopig geen Hit.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Vanochtend vroeg zag ik allemaal schoven op het land. In Den Haag hebben ze waarschijnlijk het hele weekend doorgewerkt. Dick heeft vast aan gezinshereniging gedaan, nu het nog kan.

De boel was nog gespreid. Gek is wel, dat het in het zwart zit. Straks wordt alles afgevoerd. De olieprijzen zijn aan het dalen. Dat komt dus goed uit.

Tippel is alvast bezig met grenscontroles. Die stipkippen zitten nu nog in een veilig gebied. Misschien moeten ze straks terug naar Afrika. Wel zielig, want ze zijn hier geboren. Maar je moet het gevoel gewoon niet toelaten. Dat is politiek.

Je ziet gewoon, dat Tippel er over aan het nadenken is. Misschien moet hij ook wel terug naar de Achterhoek. Als symboolpolitiek.

Ben ik mijn vriendje kwijt. Vanochtend hebben we nog een octopus gedeeld.

Hij heeft me ook ompoot. Toen heb ik hem nog mijn keel laten zien. Je weet maar nooit met al die Covid.

Ik denk, dat Tippel, als hij terug moet naar de Achterhoek, wel een asielvergunning krijgt binnen drie jaar. Zo’n sportief type laat je niet gauw gaan. Sifan Hassan is ook gebleven en Tippel kan zeer goed hardlopen.

Hij sjeesde vanochtend nog over de bladerhopen.

Al die kleuren zakken namelijk gewoon naar beneden.

Een frisbee ook. Ik heb nog even gedacht, dat er een band van de race-auto van Verstappen was afgeknald.

Ik voel me soms Norris, als mij de weg wordt versperd met agressie.

Ik hebTippel liever zo. Keurig zittend, alsof hij moet wachten tot de Media Markt open gaat.

Hij is echt dragend gemotiveerd om een crisis op te lossen.

Gelukkig heb ik niet altijd de last van de zorg om mij heen. Het is fijn om even alleen te zijn. Op vier stevige poten en oog voor details.

Tippel is meer van het grovere werk. Een echte tuinjongen. Verplaatst graag aarde. Het zou fijn zijn, als hij de hele aarde zou kunnen verplaatsen.

Naar waar je heerlijk naar behoefte zou kunnen vertoeven.

Zonder elkaar voortdurend in de weg te zitten.

Waar de zon altijd schijnt, geen ambtenaren zijn, geen explosies en waar de bladeren naar boven vallen.

Dat zou wallen kunnen voorkomen, waar Tippel in verdwijnt.

Voorlopig is-ie er nog en verdwijnen alleen de paden.

Ik zie, dat de bladeren nog steeds naar beneden vallen. Ik moet weer aan de bak.

Het klimaat verdwijnt soms in een kruiwagen.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Na al die beschouwingen van vorige week heb ik Tippel eens goed aanschouwt.

Ik vind hem erg Faberachtig: wit-zwart.

Hij is goed gespierd. Kan zo als grensbewaker worden ingezet.

Ook bij Schiphol tunnels. Door die blik alleen al wil je snel op je Fat-bike weg komen.

Hij loopt ook zo over je heen.

Bewaakt hier elke dag de waterstand. Als het moet nog op zijn tenen.

Heeft laatst zelfs een kleine watersalamander opgedoken..

Tippel kan zeer uitdagend te werk gaan. Gevalletje oppositie.

Heeft wel last van het Pieter Omtzigt syndroom: verdwijnt uit beeld, als de tegenstand hem te machtig wordt..

Gaat daarna liggen bijkomen.

Of grassprietjes bestuderen. Zo te zien zijn hier ook delen zwart weggelakt.

Door de bank genomen is Tippeltje wel aardig.

Ikzelf worstel nu erg met mijn positie. Goed beschouwd ben ik nu jongste af.

Ik moet mij zien neer te leggen bij minder persoonlijke aandacht.

Aandacht van dat nieuwe geval krijg ik echter wel genoeg.

Nu kan ik hem nog zonder hulpmiddel van me af gooien. Straks heb ik een veeprikker nodig. Gauw inslaan maar voor hij niet meer te krijgen is.

Over straks gesproken. Dan is Costa weer loops. Zal wel gezellig gaan worden. Nu al wil hij met haar aan de tippel.

Met al dat gelebber van haar moet-ie wel uitkijken, dat er nog wat over blijft.

Het blijft natuurlijk altijd keukentrapjeswerk.

Over mijn positie gesproken: ik mocht van de week niet mee in een Cadillac naar een restaurant.

Die kleine natuurlijk wel.

Ze waren natuurlijk bang, dat ik over die mooie Engelse schoenen van de chauffeur zou gaan plassen..

Tippel mag helaas de volgende keer weer mee. Wegens goed gedrag. Dat kostte hem, denk ik, veel inspanning.

Na afloop kwam hij namelijk half-lam thuis.

Hij is gelukkig geen pieper. Anders zou ik hem niet naast me willen hebben. Stel je voor, dat hij ontploft.

Nu zit alles er nog aan.

Ik heb mij er bij neer gelegd, dat ik mij als de oudere moet gaan gedragen.

En toe moet kijken, hoe de jongste met oma speelt.

Ik hoop, dat ik Tippel kan leren overal een bal aan te vinden. Dat noemen ze kunst in deze wereld.

 Poot van Riffer.

 

Beste allemaal,   De week is weer begonnen en ik wist niet, dat ik zo zorglijk kon worden.

Mijn jeugd lijkt voorbij te zijn door de komst van dat hap-en-soms-snapniet wezen.

Ik heb hem eens goed bekeken.

En grondig geïnspecteerd. Blijkt het toch een hond te zijn. Ruikt ook al naar reu.

Doet schijnheilig achterbaks en hapt vervolgens (weer) in mijn staart.

Het heeft een hart, dat kun je zien. Maar met mijn postuur is het moeilijk om daar niet op te trappen.

Ben dus heel blij, als Tippel achter tralies zit. Ik ben namelijk nogal uitgeput door zijn gedoe. Heb vast geen Ruttegenen in me.

Hij wel. Altijd aan, altijd nieuwsgierig. Zou een talkshow op NPO 1 kunnen vullen. Een paar keer wef zeggen binnen een ronde tafel, de poot optillen tegen degenen, die geen wef zeggen, maar miauw en het programma is zo vol.

Met een mooi koppie kun je ver komen. Het Gooise matras is naar de kringloop gebracht. Tippel hoeft dus niets te vrezen.

Gewoon rondkijken en vooral wroeten.

En leven van de denkfouten in het kabinet. Kan-ie op sokken aan.

Ik zal aan hem moeten wennen. Zielig alleen aan de poort is ook maar niks.

Heb ik tenminste nog een vriendje, als Costa geen bal meer in haar bek kan houden. Tenslotte is zij ook al 10.

Ik zal mijn huidige ongemak moeten ondergaan. Ik was gewaarschuwd.

Een medestander heb ik niet in de pony. Zolang ze gras kan vreten valt er geen woord mee te wisselen. Die bekommert zich echt niet om het wereldvoedselprobleem, zolang de brandnetels en de bramen haar menu niet overwoekeren.

Ik keer me gewoon van alles af. De wereld is toch niet meer wat het geweest is met een sjamaan in een koninklijk huis, fractieleider op bezoek bij een komiek, prinses die kauwgom laat ontploffen in eigen gezicht, wolf die in alvleesklier bijt en een prinses die toeslagen mist.

Laat Tippel zich maar lekker in alles en nog wat vastbijten om zelf te ontdekken, dat niet alles echt is. Wordt het hem teveel, kan-ie altijd nog aan de ketamine.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Sinds een dag of vijf laat de rust hier nogal te wensen over. Er is een zwart-wit gevalletje binnen komen tippelen, dat volle aandacht nodig heeft.

Mijn uiterlijk boezemt geen ontzag bij hem in.

De asielzoeker kijkt me vanonder aan met een blik van wat-doe-jij-hier.

Viert feest in mijn bed.

Ondanks de grote woningnood heeft meneer twee fluffymanden. Nu zit er vast een ander puppy zonder.

Hij vermoordt pluche beesten binnen, terwijl het ongedierte vrolijk buiten rondloopt.

Meneer heeft een limousine tot zijn beschikking, die het niet doet. Moet dus geduwd worden.

Heeft een eigen plas- en poepveldje. Kan in de huidige tijd beter bebouwd worden. Als-ie tig keer zijn ladingen lost, wordt hij tig keer gereinigd. Costa kan zo een verpleegtehuis in. Daar hebben ze poten nodig en hij kan wel zonder. Is-ie beter te volgen.

Costa denkt nu al, dat de nieuwe Messi is opgestaan.

Ik doe mijn best om hem te overtuigen van mijn notabele aanwezigheid.

Tegen Costa staat hij nu al op, maar ze schijnt hem leuk te vinden.

In ruil voor een inspectiebeurt mag-ie veel. Ze heeft natuurlijk door, dat hij een man wordt.

Ik weet niet, of ik daar nou zo blij mee ben. Max moest gisteren ook al genoegen nemen met een tweede plaats. Nu zit-ie nog aan een touwtje, maar straks is-ie los.

In huis is het stormachtig, maar de klimaatverandering heeft zich thans ook doorgezet in kantoor.

Er wordt daar ook al uit mijn waterbak gedronken.

Ik hoop, dat het alleen zijn tuigje is, wat hem af en toe dwars zit.

Opgeborgen kan ik het leed van zijn komst redelijk aan.

Ze hebben verteld, dat hij klein blijft. Helaas blijft het dan waarschijnlijk ook een zelfvoldane schoothond. Mijn verblijf aldaar was van korte duur.

Ik denk het mijne van het gevalletje en houdt het liefst nog afstand. Vannacht heb ik gevraagd aan de Almachtige om de rust hier weer terug te brengen. Zo pak ik alle geloven tegelijk. Is de kans op inwilliging wat groter.

Ik hoop op een goede uitkomst.   Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Omdat het warm is buiten beperken mijn activiteiten zich. Onder de bomen is het nog wel te doen.

Hier nog geen bosbranden.

Ik heb alleen maar last van binnenbranden, als ik de pony zie,

die een appel van eigen boom krijgt. Ik wil het hier compleet houden.

Die appel hing namelijk net nog aan de boom. Gelukkig hoeft het voer van ons niet bij een Chinese Nepwinkel te worden gekocht. Weet je zeker, dat je overgewicht krijgt van ondergewicht.

In deze superhitte zou een omvormer naar koud weer van Chinese makelij welkom zijn. Ik neem cybercrime dan op de koop toe. Mijn infrastructuur is toch al kapot. Wij honden hebben namelijk last van een mismaakt DNA, waardoor we zo lief en sociaal zijn.

Dat is ook de reden, dat we gezellig samen uit een bak vers water staan te drinken. Kom d’r maar om bij mensen. Die vinden alles vies.

De verminking van mijn DNA is overigens waarschijnlijk niet helemaal compleet geweest. Als Costa zich zo hoog opstelt, mij superieur aan kijkt en ze springt daarna naar beneden, dan pak ik haar even liefdeloos beet. Er is dan wel eens een poot of een knokkel in het geding.

Ik zeg dan wel, dat ik haar gered heb van een pissebed en dat er ook een tijgermug in de kieren van het hout verstopt kan zitten en ze door mij geen knokkelkoorts krijgt, maar dat zijn natuurlijke valse voorwendsels.

Ik hou ook wel van haar. Ben ook echt wel benieuwd, hoe ze denkt. Dat is wel vreemd voor een man, maar ik ben dan ook niet uitverkoren om mee te doen aan B&B vol Liefde. Dan moet het je namelijk een zorg zijn, hoe een ander is. Dan wil je alleen maar een goed huis.

Tot nu toe is het hier redelijk. Op tijd eten en drinken. Veel vrije tijd. Af en toe een snackje. Hoe het er echter over een week uitziet baart me enige zorgen.

De firma Sloop doet dan zijn intrede. Ik hoop, dat hij mij ontziet.

Hij ziet er hartstikke leuk uit, maar als je goed kijkt zit-ie gewoon rottigheid te verzinnen. Althans, ik heb het vermoeden.

Costa heeft al een schuilplaats uitgezocht.

Ze zet zich al schrap. Is vast bang voor een Achterhoekse inname van het grondgebied van het Vechtdal. Waar Koerskt het op af zal ze wel denken. En dan te weten, dat zij beter af is dan ik met een reu.

Als hij te vervelend is zetten we hem gewoon op Marktplaats. Zeker weten, dat er overboden wordt als ik een Chinees verkooppraatje houd.

Zo slapend denk ik wel, dat alles meevalt. Zolang hij de camera niet met opzet uit de handen van de bazin stoot en zich Klein houdt wordt Tippel vast onze zomerliefde.

Wij kijken naar hem uit.

  Poot van Riffer.  

Beste allemaal,   Het is wel niet het aantreden van een heel nieuw kabinet, maar ook hier komt een nieuweling op het bordes en die is nog maar net geboren. Onze coalitie wordt uitgebreid. Ik denk er zo het mijne van.

Hoopte ik op een dame, een Fleurtje of een Sophietje, wordt het een man. Er komt een verkiezing en er kan gestemd worden op vier. Alleen, ik heb er geen stem in. Mijn bazin is, zoals altijd, ondemocratisch bezig en daarom voel ik mij lichtelijk ondergeschoven.

Mijn vriendin Costa is beter af. Ze krijgt er een jonge man bij en dat is op haar leeftijd best aardig en ook modern. Ze hoopt wel, dat hij van voetballen houdt. Kunnen ze geregeld een één-tweetje doen.   Als hij voor het eerst op het erf komt zal ze eerst wel stram op de poten gaan staan. Denkt ze vast, dat Kaytie is teruggekeerd. Costa is nogal zwart-wit in haar doen en laten en wat ze dan ziet heeft dezelfde kleuren, al zitten die op andere plekken. Na een onder- en achterkant inspectie zal ze zeker meteen ontdooien.

Ik heb de foto’s van de nieuwkomer al gezien. Ik dacht eerst, dat het een opname was van de koeien bij de buren en dat er gemolken moest worden.

Ik ben direct daarna in reces gegaan.   Al die stippen en vlekken dwarrelen me nog voor de ogen en daar moet binnenkort een keuze uit gemaakt worden. De bazin kan mij wel als formateur aanstellen, maar ik denk niet, dat ze het doet. Mijn wijsheid in vibes en sparkles wordt niet gewaardeerd.

Eén van de reutjes emigreert dus naar de Berghoeve en de rest loopt een blauwtje op. Je weet namelijk niet wat je hier mist. Het is hier redelijk toeven.

Na de dood van Kaytie zijn wij iets ingedut, ook al is het minder vermoeiend.

Bij ons is het heilige vuur er gewoon een beetje uit. We missen duidelijk een raszuivere boerenfox, al is het ras niet erkend. Zal wel komen, omdat er boeren in de naam zit. De hoop wordt nu gevestigd op Femke.

Moeder Emmy, uit Netterden, heeft haar best gedaan om een achttal foxjes te formeren.   Eén zoon van haar zal voortaan door het leven gaan met de gender neutrale naam Tippel. Deze naam is ook weer ondemocratisch bedacht en een voortborduring op onze Kaytie. Tippel zal hier, wel onder enig protest, gaten gaan graven, muizen en ratten vangen, waken, met scherpe tandjes in ons bijten, kliko’s verplaatsen, als er muizen onder zitten, planten bewateren, als de poot omhoog kan, eigenwijs zijn, maar vooral zonder protest welkom zijn.

Dus,Tippel, geniet nog maar lekker bij mams voordat wij hier in de Tippelzone komen te zitten.

Ik breng je wel opvoeding bij.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Op maandag 17 juni 2024 is Kaytie, mijn pittige en eigenwijze vriendinnetje voor altijd van de Berghoeve weg gegaan.

Costa en ik zijn er helemaal van in de war.

Kaytie is tussen de varens verdwenen. Ik heb haar nog een paar likjes over haar snuitje kunnen geven en zij gaf als laatste afscheid mij een paar likjes over mijn bek terug.   Toen ik hier in 2021 kwam was Kaytie er al. Ze kwam uit Brabant in 2011. Ze was een echte boerenfox, zelfverzekerd, bloedeigenwijs met als grote, niet te stuiten passie: muizen en ratten vangen en niet te vergeten overal diepe kuilen graven. Tot wanhoop van de weer dicht moeten gooiers.

Ze had als enige in het nest een wit vlekje op haar heup.

Ze was erg bijdehand met haar vijf weken. Erg bijzonder was, dat haar moeder geboren was met een klein staartje. Mijn bazin heeft Kaytie onmiddellijk, na de eerste bezichtiging, naar de Berghoeve ontvoerd.

Het was liefde op het eerste gezicht tussen die twee. Ze zaten al te neuzen bij een tussenstop in een restaurant.

Bij aankomst in haar nieuwe huis werd Kaytie nogal onthutst bekeken door Sepp en Grinda. Zo’n mormel erbij was wennen.

Het jeugdige geval trok zich niets van hen aan en verplaatste regelmatig van alles.

Maar met haar charmes en enigszins loensende blik pakte ze iedereen in.

Buiten werd ze door Grinda goed in de gaten gehouden en getoiletteerd na sanitaire stops.

Sepp hield alle bewegingen goed in de gaten.

Kaytie was direct dik tevreden met haar leven op de Berghoeve en met de visite.

Na een maand was ze al flink gegroeid.

Maar nog niet genoeg om af en toe niet helemaal klem te komen zitten.

Overgave was haar slimme gedrag om grensoverschrijdend gedrag te voorkomen.

Spelen en rennen was natuurlijk het allerleukste.

En lopen op de Lemelerberg.

Om daarna op de bank uit te rusten op een beschikbare rug.

Kuilen graven was voor haar een serieuze zaak, omdat er altijd muizen te vangen waren. Omdat een gat nooit met dezelfde hoeveelheid aarde is op te vullen is de Berghoeve in de loop der jaren aardig opgehoogd.

Al klom een muis tegen de muur op: Kaytie ontging niets. Ze rustte niet voor ze hem te pakken had.

De grote honden moesten ook goed hun speeltjes bewaken.

Al moesten ze uit het water worden opgediept.

Of moest ze ervoor springen.

Kussens en bedden werden altijd fanatiek opgeschud.

30 september 2014 overleed tweede moeder Grinda en kwam er een nieuwe hond op de Berghoeve: Costa.

Kaytie vond haar eerst nogal een verdacht geval.

Na ontdooiing werd Kaytie de opvoedster van Costa.

Die hard groeide.

En groeide.

En groeide.

En groeide. Helaas waren de beide dames allebei dominant. Het resulteerde in tevengevechten en die waren niet mals.

Sepp overleed een jaar na Grinda en Falco deed zijn intrede.

Dat was weer wennen voor Kaytie. De tandjes van die nieuweling moesten vooral ontweken worden.

Gelukkig was Falco een reu. Dat vergoedde veel.

Ze werden kameraadjes in muizen opgraven. Althans Kaytie groef de kuil en Falco lag achter haar om de sateetjes op te vangen.

In 2021 stierf Falco. Nooit meer samen op pad.

Toen kwam ik. Ik werd gelijk gedwongen als opvolger van Falco op te treden. Kaytie  gooide de aarde bij het spitten recht in mijn snuit. Door dit trauma heb ik haar verder nooit met graven meer willen helpen. Ik heb ook zo mijn principes.

Als zij met grondverplaatsingen bezig was had ik andere bezigheden.

We hadden altijd wel de grootste pret.

Soms moest ik haar naar haar etensbak duwen. Dan was ze weer eens schijndrachtig. Tussen ons is gezinsvorming trouwens nooit wat geworden.

De laatste maanden was Kaytie niet zo fit.

Ze werd een beetje oud.

Vier dagen vóór haar dood ving ze nog een rat. Ze versaagde haar plicht nooit.

Het wordt hier nooit meer hetzelfde. Misschien moeten Costa en ik in plaats van boommarters en katten muizen en ratten gaan vangen. Best lastig als je niet zo flitsend snel als Kaytie bent. Hoe het allemaal gaat worden: ik weet het niet.

Zelfs Costa mist haar. Tenslotte had Kaytie haar opgevoed. Liefde en haat liggen dicht bij elkaar.

Al is Kaytie er niet meer, voor mij zal ze altijd op de Berghoeve zijn.

Beste allemaal of EWA (Hallo, hoe is ‘t?),   Een hele bevrijding, dat de winter weer voorbij is en de zon de bloemen hier bestraalt, want dan hoef ik dat niet te doen. Bovendien worden ze dan geel en we hebben de Pasen al gehad.

De wegen worden hier nu niet versperd door klimaatbeperkten, maar door de natuur, zodat je vanzelf wel gaat liggen of zitten of bukken.

Daarom ligt Costa hier op haar Sanka (billen) in het groene gras. Ze ziet er Bootylicious uit ondanks haar grijze leeftijd. Ze houdt de bal constant klem in haar bek, omdat ze bang is, dat de ratten die anders gaan aanvreten.

Zelfs tijdens de twee minuten stilte gingen ze gewoon door met vreten.

Ik ben heel stil gebleven en heel alert. Je hebt namelijk ook hele grote ratten buiten de poorten. Door hun grote dikke-ik-mentaliteit ziet de wereld er nu minder jofel uit.

Overal maar veel kleur in blijven brengen. Dan zie je het bruine niet meer zo goed.   Je kunt de Eskimolaan wel veranderen in IJsbaanlaan, maar het blijft zwart-wit.

De eekhoorns hier mogen wel op kleur blijven. Ze zien er iets warmer uit dan ratten. Ze roven ook van alles, maar poepen niet in het klimaatwater. Ik wil toch wel kunnen blijven drinken zonder Weilen te gaan.

Helaas wordt mijn kleine vriendin Kaytie oud. Ik denk, dat ze toe is aan “Geranium” roepen tijdens de bejaardenbingo.   Hopelijk valt ze straks niet in een zorgfraude.

Dan heb ik nog liever dat ze in onze eerste sinkhole kukelt. Kost minder Doekoe en je zit beschut.

Voorlopig stapt Kaytie nog behoedzaam rond. Moet ook, want het blijft straks bij de namaak-opvolger. De bazin wordt een dagje ouder, heeft stijve knietjes en moet tot overmaat van ramp vanmiddag geïdentificeerd worden door een bank! En ik maar denken, dat je daar eerst voor moet doodgaan, maar ook dat hoeft dus niet meer.

Voor de zekerheid lig ik op wacht, al maak ik liever geen Beef (ruzie), want daar houd ik wel van. Misschien heeft die bankman wel een dossier onder zijn arm, dat ik kan lezen.

Het is hier zo mooi, dat ik graag binnen mijn grenzen blijf.

Ik heb Joost nog wel laten weten om hem graag als tuinkabouter met één oor naar Zweden te vergezellen, maar ik had geen blauw pak in mijn bench hangen en ook geen euro van mijn papa gekregen.

Ik blijf dus maar lekker thuis. Er zijn zeker nog 40 ratten te doden. Erg Kaulo (veel) allemaal.

Ik oefen de straattaal voor als wij helemaal worden overgenomen door rare ratten, maar Costa en ik hebben liever koel gras.   Costa is mijn Capi en ziet er Slay (super dan de bom) uit.

Zolang ze maar bommen gooien op Verweggistan zitten wij hier goed.

Achter mijn oren krabben kan altijd nog.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Jazeker, ik heb er wel zin an en Costa en Kaytie ook. We mogen van de bazin wel zin hebben, als het maar geen gewin geeft. Een nest met mijn unieke nazaten zou nog extra geld kunnen opleveren door het uit te besteden aan puppy-yoga, maar je moet er toch niet aan denken, dat kleine Kaytie twaalf jaar geleden tussen de closetrollen door acht uur lang gemarteld zou zijn geworden. Door onnozele halzen op zoek naar een sparkle. Vertoevende in een ontspannende vibe. Het avontuur aangaand met een puppy-date.

Ik ben blij, dat ik mijn instincten nog heb. Die werken beter dan de hersenen van zielige, getikte tokkies, die puppy’s hun slaap niet gunnen, alleen zichzelf willen vertroetelen. Kaytie is trouwens een beetje ziek.

Ze is loops, heeft een melkkliergezwel, een vreemde bacterie in haar lijf, zodat een beetje extra aandacht van mijn kant nodig is.

Kaytie is er in de loop der jaren niet mooier op geworden. Net alsof haar kop gebleekt is. Ze kan geen face-lift hebben, want ze zit toch al te strak in haar vel. Ze moet nu in even in de Ter BeSchikking gestelde bench vertoeven. Had dat niet gekund, dan had ze van de overheid na 4 maanden wachttijd een vergoeding gehad, waar ze een heel jaar lang van had kunnen eten.

Kaytie en Costa zijn geen vriendinnen. Ik probeer steeds tussen ze te formeren. Net als Kim ben ben ik onuitputtelijk bezig. Het resultaat laat lang op zich wachten. Inmiddels ben ik vele hopen verder, ze zijn al aan het vervliegen.

Ik moet maar steeds denken aan dat puppy-meisje, dat met haar opa langs allemaal boze schreeuwers moest lopen voor ze bij de koning was. Dat was bepaald geen yoga-les. Gelukkig wordt hier niet gedemonstreerd, al raad ik niemand aan om langs de parelhoenders te lopen. Dan wordt je hoofd nooit leeg. Ik overweeg een pistool aan te schaffen. Komt er hier dreiging, dan zet ik mezelf direct met mijn pistool op TikTok. Anders duurt het te lang eer de politie uitrukt om hier te komen.

Ik heb door de loopsheden nog veel zin, maar ik bekijk de wereld met vaak veel tegenzin. Men komt nooit tot elkaar als men zichzelf slechts wil vertroetelen.   Kaytie en Costa: ik kom er aan!

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Vanmorgen vroeg lag de harde wereld van dood en gegeten worden hier op ons pad.

Vast het moorddadige werk van een Poetische buizerd, die wegens gebrek aan granaten onder de radar was komen aanvliegen.

Hij was kennelijk al wat langer in Nederland, omdat hij de regels van de spreidingswet goed kende.   De laatste weken word ik een beetje depri. Ik heb tegen Kaytie gezegd: “Blij, meid, dat je al zo oud bent. Je hebt een mooie tijd gehad en mijn toekomst zal vast niet bestaan uit alleen maar lekkere hapjes en gezellige uitjes.” Zie mezelf soms al dwalen tussen het puin om wat te eten te zoeken. Aan water zal misschien ook al gebrek komen. Het wordt gewoon ‘s winters tanken om in de zomer te kunnen overleven.

Het is natuurlijk wel een hele opgaaf om de sloot in iets blijvends om te zetten. Ik kan het de BAM wel gaan vragen, maar die kan niet eens een brug goed plaatsen.

Het is allemaal erg ingewikkeld geworden. Eerst zouden we vakantievluchten laag over ons heen krijgen. Straks scheren de Chinooks en de Apaches laag en vaak over mijn kop. Dan telt het klimaat door NavoRutte ineens niet meer mee. Zitten we met allemaal overbodige labels.

De koe van de buren heeft straks links een energielabel en rechts een klimaatlabel in haar oor. Freek zal haar dan vast als nieuwe soort gaan ontdekken. Van labels in het oor krijgt ze geen piekbelasting, wel van alle aandacht, als het zover is. Freek kan dan zeker niet van haar afblijven.

Kan ik ook niet van Marli nu haar vriendin is overleden. Ik moet haar een beetje aandacht geven, want anders komt er weer een pony bij.

Gelukkig mocht er bij het graf van Falco een bloemetje blijven staan. We zitten nu nog in een vrij land. We hebben Gordon wel verboden om te komen zingen.

Als ik naar de sombere lucht kijk denk ik aan rare dictators, die soms alleen al aan de macht komen door een dansje te Tiktokken of aan de macht blijven door te doden. Dan hoop ik op een mol.

Eén, die infiltreert in het kwade, geld om wapens te kopen laat verdwijnen en lachend de boel in het goede honderd laat lopen.

Gelukkig hoeft de mol bij ons alleen maar de grond luchtig te houden en wormen te eten.

Zo groeien de bollen door de mollen.

Ik ben dan wel een grote jongen, maar ik kan van bloemetjes genieten en

hoop maar steeds, dat Costa haar bal niet verwoestend laat rollen. Volgens mij ziet ze geen bloemen, alleen maar die bal. Ze kan dus zo de politiek in.

Ik let dus heel goed op haar in de achterhoede. Daar heb ik geen slimme deurbel voor nodig.

Ik wil heel graag, dat alles goed komt. Geluk zich verspreidt.

Dat ik zonder bekeken te worden rustig kan zitten poepen en

voldoende kan tanken om de boel nat te houden.

Zo niet, dan zie je me op de A10.

 Poot van Riffer.

Beste allemaal,   Iedereen gaat er tegenwoordig met een gestrekt been in.

Omdat je aan de voorkant half wordt opgegeten.   Ik doe mijn best om alles goed te spreiden.

En veilig te landen.   Daarna hoef ik gelukkig geen winkelcentrum in om onhebbelijk aan mijn of andermans vlees te komen. Wie zo vervelend doet moet een regenboogenkelband om krijgen. Op die manier kan er gewend worden aan het hele seksuele alfabet. Ook is het zaak vervelende elementen te spreiden: per dorp of stad één. Ik vrees dan wel, dat er meer gemeentes moeten bij komen. Niet erg. Decentralisatie is veel gezelliger. Komt Bromsnor weer terug.

Gelukkig is het hier nog niet vol.

Costa moest van mij dan ook hier blijven. Ze wilde naar de Plus om zes closetrollen voor 1 euro te scoren. Niet doen, heb ik haar gezegd, even heen en weer met het achterste in de sneeuw voorkomt een waar slagveld. Ze deed nog wel even demonstratief haar staart omhoog, maar toen heb ik een andere kant uitgekeken.

Van witte dinsdag worden we wel heel vrolijk.

‘t Werd tijd. Het jaar is voor ons slecht begonnen.

Mijn 26-jarige vriendin Bijou strekte op nieuwjaarsdag in weer en wind voorgoed haar benen.   Nooit zal ze meer naar me hinniken, als ik blaf.

Na een kort afscheid graasde Marli gewoon weer verder. Alsof ze altijd al alleen was. Een echte binnenvetter. Dat kun je wel aan haar buik zien.

Wij missen de stoere, stabiele Bijou heel erg. Het wordt nooit meer zoals het was. In ieder geval minder vol. Niemand gaat haar plaats meer innemen. Kaytie kan daar mee leven.

Zeker nu het waterpeil toch een beetje is gezakt. Hoeft ze minder bang te zijn om opeens in een sinkhole te verdwijnen of te verdrinken in een WC-pot. Ze was even bevreesd, dat een maatje minder meer water zou opleveren. Ze houdt het terrein letterlijk en figuurlijk goed in de gaten.

Wij willen geen gaten. Stel je voor, dat je ineens doorschiet naar Nieuw-Zeeland of een poot verrekt.

Wij spelen boven op eigen, vlakke grond vriendelijk Houthi-Hamasje.

In deze ijzige wereld moeten er toch twee het goede voorbeeld geven.

Het maakt het gemis om Bijou er niet minder om. Ik heb zo mijn bedachtzame momenten.   Zolang Costa er nog een bal aan vindt ben ik nog veilig geland.

 Poot van Riffer

Beste allemaal,   Vanochtend vroeg zag ik een ring van water rond mijn bewakingsgebied. Ik heb scherp gekeken of ik de Russen al zag komen. In een sloep. Ze hebben alweer een oorlogsschip verloren.

Het staat hier zo vol met water in de greppels, dat het nu sloten zijn.

Mozes kan nu makkelijk in een mandje langs dobberen. Ik denk niet, dat veel mensen hem gaan ophijsen. Men vindt de sloten vast te vol.

De pony’s kunnen in bad. De grond is in ieder geval heel schoon geworden en het gras blijft groen.

Net als mijn bal. Die sop ik met graagte in de plas.

Kan ik weer tiktokken na zo’n wokewashing.

Voor hittefit hoeven we even niet bang te zijn. De grenzen zijn duidelijk aangegeven. Het is gewoon nat.

Kaytie kent geen grenzen. Ik zei nog zo tegen haar: “Verhoog het grondwaterpeil niet!” Straks is de beerput vol en kan het vrouwtje niet meer plassen.

Kaytie luistert alleen, als het voordeel oplevert en niet gestoord wordt door de aanwezigheid van ongedierte. Soms zou ik treitertaks bij haar willen heffen. Gelukkig voor haar ben ik geen BOA.

Vanuit de hemel kwam opeens de zon. Alsof-ie het succes van het wassende water wilde beschijnen.

Er is niets mooier dan wisselend klimaat.

Dan hoeft men ook niet zo te liggen zwammen. Dan vindt men het weer te droog en dan vindt men het weer te nat. Goed nieuws, maar daar is weinig animo voor.

Ook niet voor mijn imitatie midwinterhoornblazen. Men luistert gewoon niet meer.

Ziet niet eens de verlate roos tussen de kale takken.

Ziet geen prachtig natuurschouwspel.

Ik ben altijd weer blij, als ik het vrouwtje zie, die zelfs op tweede kerstdag nog kluifjes voor ons bij de Plus is gaan halen.

Het maakt niet uit, wat morgen brengt. Het nu is goed. Houwen zo!

 Kerstgroeten van Riffer.

Beste allemaal,   Opeens gaan ze hier allemaal lichtjes ophangen. Alsof de klimaatpaus is gaan hemelen en het buiten al niet verontreinigd genoeg is. Ik schijn zonder te roken toch al de walm van 5 sigaren per dag in te ademen. Het is gek, dat er in de lucht geen spandoeken hangen met waarschuwingen tegen enge ziektes. Dat je die informatie alleen krijgt, als je er sigaren bij koopt.

Ik probeer nu tussen de kerstverlichting op alternatieve wijze het gelukshormoon binnen te krijgen. Dan leef je namelijk langer. Dat een blok hout dit allemaal bij je kan doen. Ik heb hem een natte lebber gegeven.

Kaytie wilde graag extra natte lebbers. Ze begon mij zwaar te verleiden, omdat ik er aanvankelijk niet erg veel zin in had. Misschien is haar tactiek ook bij de formatie in te lassen. Plasterk op zijn rug, al heeft hij maar twee poten. Wilders wil vast wel even aan de lebber om hoofd van Nederland te worden.

Zelfs de grootste haan maakt wel eens een buiging.

Ondanks het witte klimaat van vandaag probeer ik overzicht te houden. Het is koud aan de poten. Om meer afstand van de koude grond te houden had ik aan Sinterklaas een fatbike kunnen vragen, ook al is hij de verlanglijstjes kwijt. Ik ben namelijk ook nog eens niet macho genoeg. Met zo’n fiets met allweatherbanden is het leven wat steviger. Ik zou dan bijvoorbeeld in vliegende vaart een wortel van de pony’s kunnen wegritsen om na jaren voor mijn verkeerde gedrag gecanceld te kunnen worden. Weg het Riffer Klimaatfonds.

Dat fonds wilde ik vanmorgen gaan oprichten, maar Kaytie was me te vlug af. Zij passeerde op rechts.

En snelde naar kantoor, gaf mij het nakijken, om kennelijk iets bij de Kamer van Koophandel vast te leggen. Bleek ze op zoek te zijn naar haar familie. Gezinshereniging na verkoop van broers en zusters is bij honden namelijk niet goed geregeld.

Ze moet het nu doen met een valse zus, die niet alleen naar haar maar ook naar sneeuw hapt.

Ik snuffel iedere dag om drugsafval op te sporen. Je weet niet wat ze ‘s nachts over het hek heen bij je dumpen. Ik wil niet dat ze hier ziek worden en saneer liever op tijd zelf de grond.

Ik probeer ook iedere dag bij te houden hoeveel elektrische auto’s voorbij suizen. Weinig zoeven te bespeuren. Dat komt ook door die loonwerker aan het begin van de weg. Die oliet rustig door. Hoeveel honden zal men nu nog Diesel gaan noemen? “Elec, kom Accuut voor!” Hopelijk zijn er dan genoeg laadpalen voor ons om de blaas te ledigen.

Jef is ook al bezorgd dat zijn plek wordt ingenomen door een oplaadpunt. Hij ziet liever achterom hoe simpel het klimaat vroeger was met stevige ijsbergen, elfstedentochten, arresleden, ijsbloemen op de ruiten, kranten op de borst, cokes in de kachel. Nu snuift men coke en verbrandt hele bossen in de kachel. Men snuift liever coke dan hout. Krijg je ook dat gelukshormoon. Dan denk je aan een warme kachel zonder dat je er iets in hoeft te gooien. Hoe klimaatvriendelijk is dat wel niet, maar door al dat gesnuif zie je de bomen in het bos niet meer en voor je het weet ga je dan verkennen.

Ik heb geprobeerd met Yeszekust, al is dat een uitzondering, een bondje te maken, maar ik werd er wilder van. Ze wilde zicht rondom en probeerde dat mij te beletten, ondanks een plaspaal in de buurt.   Ik denk, dat ik aan de Kerstman toch maar een fatbike vraag. Dan kan ik alles beter naar mijn poten zetten.

En groeit er misschien toch iets moois uit de koude, vervuilde grond. Want als alles goed gaat doe ik mijn bike natuurlijk naar de kringloop, omdat hij dan niet meer bij mij past en die helm straks ook niet.

De melkbus staat al klaar. Kan ik een lading carbid gaan afschieten als de formatie lukt. Gewoon volharden al wordt het volgend jaar pas na de Kerst.

De eerste honderd jaar zijn toch het moeilijkst. (Zoals mijn bijna 95-jarige vriendin Koosje het zegt)

 Poot van Riffer

 Beste allemaal,

Ik maak me zorgen. Er komt van alles hier naar beneden. Er is geen diversiteit meer te zien. Het is allemaal geelbruin. Er is kennelijk iemand boven zijn gal aan het spugen.

Het ergste is, zo is het weggewerkt

en zo is het weer terug. Het lijkt de strijd wel tussen Hadimassa en Nietdathetertoedoet.

Ik ben naar Costa toegerend. Die is namelijk net Frans Timmermans. Aan het verslijten en ze weet alles beter.

Ze had geen zin om met me te praten. Ik heb toen mijn oor te luisteren gelegd. Mogelijk is hier een tunnel op 20 meter diepte en wordt er daarom zoveel rotzooi naar beneden gegooid.

Ik heb daarna toch nog maar een poging gewaagd om met Costa in debat te komen. Vooral niet te fel om de samenwerking in de toekomst niet te verpesten. Soms heb je elkaar nog nodig.

Costa had echter haar eigen agenda.

Toen maar achter Kaytie aan. Die heeft meestal meer zicht om de paaltjes heen.

Zij was echter bezig haar eigen pad te volgen.

En wilde in het weekend graag thuis zijn.

Daar stond ik dan, in mijn veranderende wereld. Zou het nog goed komen?

Ik ben te rade gegaan bij mijn oude vriendinnen. Die lieten me eerst ook staan. Wilden alleen maar eten volgens de menukaart zonder prijzen.

Bijou keek me na een poos meewarig aan. Ze zat in de herfst van haar leven, zei ze en dat wat naar beneden kwam ook. Alles repeteert, zolang het niet verpest wordt. Ze zat er zelf ook mee, dat haar mest onderwerp van debat was. Ze had nooit anders gekakt en ze pieste nooit op de keutels. Geen ammoniakuitstoot van haar kant en toch gezeik. Bovendien was ze zwart en daar kon ze ook niets aan doen.

Wat ze me nog meer vertelde, wilde ik het liefst gaan begraven. Ik wil daar niets mee te maken hebben. Ik heb even overwogen om van de bladheuvel ab te seilen. Allemaal haat. Men wil biodiversiteit, maar als je anders bent dan de eigen norm gaat je kop eraf. Costa doet ook wel eens pogingen om die van Kaytie er af te krijgen. Ik geloof, dat iedereen onderhand een klap van de windmolen heeft gehad.

Er is geen ander perspectief dan gewoon doorharken. Om alle zegen van boven weg te werken.

En grenzen te verwijderen. De spreidingswet is hier kennelijk toch al ingegaan.

Met een grote kruiwagen krijg je soms veel veranderd.

Al lijkt het hopeloos.