Vrijdag 28 november 2025

Tippel en Black Friday

Hallo allemaal,

Vanmorgen stond in de krant, dat jongeren moeilijk buiten in toom te houden zijn.

Volgens mijn vrouwtje hoor ik daar ook bij.

Het begon van de week al met een muis. Die woelde al een tijd de grote plantenbak om, had er al een gat in gemaakt en daarom kwam er allemaal aarde uit. Zielig voor de planten.

Ik heb de muis dus gebeten. De duif, die ik reeds eerder de hemel had in geholpen, fladderde leuk. Deze muis deed opeens heel rare rek- en strekoefeningen. Ik wilde er nog leuk mee spelen, maar dat mocht niet. Hij werd onder een potje gedouwd met verzwaring tegen mijn capriolen. De gaten in het potje heb ik niet gemaakt. Die zaten nog in de muis.

Beelden van de muis mogen niet getoond worden. Kunnen tegen mij gebruikt gaan worden is me verteld, alhoewel de Partij voor de Dieren te druk is met mensen.

Ik waak mij de hele dag te barsten. Vreemde voertuigen,

vreemde vogels en dan moet ik ook nog waken over mijn bal.

Het is volgend jaar waarschijnlijk pas hier ook Friendsgiving Day, maar ik ben toch echt niet van plan alles weg te geven aan die nieuwe snuiter, die in aantocht is. Misschien is het dan wel elke dag Black Friday. Ik ben er niet gerust op.

Elke avond schud ik, op topsnelheid rennend, mijn flipperkong. Vanochtend werd-ie opeens ontvoerd.

Ik heb hem nog geprobeerd terug te halen.

Vorige week was ik namelijk nogal stevig aan het flipperen. Schoot dat ding uit mijn bek zo tegen de kuit van de bazin aan. Die begint na een week nu ook geel te worden.

Van ellende gooide ik mijn andere favoriete speeltje in de prullenbak op de WC. Wist ik veel, dat die deksel ook flippert. Ik heb me rot gezocht.

Nu mag ik er alleen nog maar naar kijken.

Echt een zwarte dag. Ik verlang terug naar de tijd toen ik nog grote vrienden had.

Dat waren nog eens sunny day’s.

Eén van de zes moet het gaan worden: een asielzoeker uit Leeuwarden.

Protest er tegen zal niet gaan helpen.

Ik heb van de eekhoorns gezien, dat ze alles verstoppen. Ga ik nu ook doen.

Het is even een klus, maar dan heb ik ook gelijk een noodpakket.

Kwispel van Tippel.

Geschreven door Tippel de boerenfox om 14:57

Dinsdag 11 november 2025

Tippel in het zicht van de tweeheerschappij

Hallo allemaal,

De laatste dagen heb ik last van een nogal groot hoofd.

De visioenen van een toekomst met een nieuwe maat maken mijn brein soms te groot voor mijn schedel. Gelukkig heb ik geen korte snuit. Anders zou mijn toekomst nog mistiger kunnen worden.

Riffer kan nooit vervangen worden door welk blafbeest dan ook.

Hij was mijn grote beschermer.

Ik ben benieuwd welke van de zes ik nu op mijn beurt moet gaan hoeden.

Kan een hele toer worden. Ik ben al aan het oefenen op Boter, braden en groene kies. Hij komt namelijk uit Friesland. Hopelijk wordt hij tweetalig opgevoed.

Liever heb ik niet die dikke links. Lijkt op een koekoeksjong. Moet ik waarschijnlijk zwaar in de verdediging met eten.

De vader ziet er best vriendelijk uit. Is ook tweetalig vermoed ik. Werd geboren als Fidelio en heet nu Fidelius. Klinkt, alsof hij veel gekapt wordt.

Ik denk trouwens, dat ik hem wel aan kan.

Moeder Keira, dat betekent zwartharig, kijkt een beetje verbaasd de wereld in. Een goede eigenschap. Ik verbaas mij nog elke dag. Ze ziet er in ieder geval niet zwartgallig uit.

Ik weet al, hoe haar afstandskind gaat heten, maar dat hou ik nog even voor me. In ieder geval wordt het een Duitser met een Engelse naam. We zetten de tweetaligheid gewoon door.

Ik heb aan Marli al verteld, dat rond Sinterklaas de naam bekend zal worden gemaakt. Kijkt ze misschien nog eens op als ze een appeltje eet terwijl ik tegen haar praat.

Als die nieuwe maat komt is het blad helaas al weg. Hij had me zeker kunnen helpen. Lekker stampen in de kruiwagen. Hij kan er dan toch niet uit.

Ik zal zijn bal verstoppen. In een boom.

Of in de grond.

Want speuren zal-ie.

Ik ben alleen bang, dat de bal voor het pakwerk wat hoger moet.

Kan hem natuurlijk ook verbergen in het hunebed. Niet vergeten, want anders ligt-ie er na honderd jaar nog.

Moet die haan natuurlijk niet kijken en stom staan te verklappen.

Dat Friesje moet niet gaan knoeien met zijn boter, roggebrood en groene kaas in de nabijheid van al dat pluimvee hier.

Vooral die Pa Relhoenders zijn nogal hebberig. Mijn nieuwe vriend in wording zal zich wel te barsten schrikken, als hij de eerste keer hun gegil hoort. Menigeen is hier van zijn fiets gevallen.

Maar ik ben er natuurlijk om hem te beschermen en voorlichting te geven.

Waar ik wel heel erg tegenop zie zijn de eerste nachten. Dan mag hij naast bed. Piept-ie dan moeten wij eruit. Staan we te rillen van de kou, omdat meneer moet piesen.

Tis ook niet echt een leuke tijd in het jaar om er zoveel keren uit te moeten. Naast bed heeft wel een voordeel. Went-ie meteen aan hard geluid. Dat snurken van de bazin is te vergelijken met carbidschieten in Lemele.

Het wordt nog een heel karwei om hem van alles te leren, ook hoe hij van mijn bal af blijft.

Of het nu dondert, bliksemt, regent, stormt: ik verwelkom hem met een reverence.

Ik heb het hart nu eenmaal op de goede plaats.

Kwispel van Tippel

Geschreven door Tippel de boerenfox om 15:06

Woensdag 29 oktober 2025

Tippel en de verkiezingen - Deel 1/2

Hoi allemaal,

Terwijl ik mij te barsten werkte in de tuin hoorde ik, dat werken steeds minder aantrekkelijk is.

Ik heb direct een bank uitgezocht om op te slapen. Zonder geld, geen bed. Je weet namelijk nooit, wat er na de verkiezingen gebeurt. We lijden dan, denk ik, allemaal onder een fractie.

Thuis op een stoel gaan zitten kijken om te zien hoe een eekhoorn werkt levert mij geen maaltijd op.

Toen ik even lag te mijmeren tussen de geraniums moest ik denken aan al mijn voorgangers, die nu vredig liggen te slapen.

Het eerste hondje van mijn bazin, los van de Duitse herdershond van haar vader waarmee ze in de kinderwagen zat, was Burrie, een gladharige Engelse foxterrier. Die wilde ze helemaal niet hebben. Ze wilde een herdershond. Burrie had ADHD, een stille wraak naar haar ouders toe, denk ik. Na een kort leven stierf Burrie, ondanks vaccinaties, aan hondenziekte. Ondanks alles hield ze toch van hem. Tijdens zijn ziekbed heeft ze elke dag een gebedje gedaan. Hielp niet. Daarna is ze nooit meer goedgelovig geweest.

Burrie had één bruin poot. Men vroeg altijd, of hij in de stront had gelopen.

Baree was de allereerste Duitse herder, die door de bazin na het verlaten van de ouderlijke woning bij haar kwam wonen. Een pup nemen kon niet vanwege haar werkzaamheden buiten de deur. Baree is vast in de hemel terecht gekomen.

Komt-ie misschien later ook Bontenbal tegen. Hij was uit het asiel opgehaald en zeker eerder naar boven gegaan, als mijn bazin hem niet had meegenomen. Hij wou eerst niet. De halsband en riem met hond kostten vijfentachtig gulden, dus toen hij er vandoor wilde gaan was één vol uit de borst genomen commando (daar gaat mijn geld!) voldoende om hem de auto in te krijgen. Geld was namelijk toen heel schaars bij mijn bazin.

De band tussen haar en hem was heel sterk. Ze waren altijd samen. Toen hij dan ook op bijna twaalfjarige leeftijd dood ging, stierf ook haar hart een stukje mee. Als de band tussen mens en politiek ook zo zou zijn, dan hadden we vast vrolijker verkiezingen.

Daarna kwam de eerste keurfokherder: Gambol. Betekende: De Dartele. De kleinste uit het nest. Werd dus de grootste. Is ook met Wilders gebeurd. Goed voeden, veel beweging en dan gaat dat vanzelf.

Gambol maakte nog de bouw van de nieuwe woning mee. Stond graag op de zandhopen. Hij volgde gehoorzaamheidscursussen. Werd letterlijk in volle snelheid pootje gelicht door een invaltrainer, die niet wist dat de hond altijd weglopende honden mocht ophalen, omdat er geen hek om het terrein was. Binnen een paar dagen had hij zijn eerste zware toeval. Nekletsel. Hij was een heel bijzondere hond. Had vriendschap gesloten met een muisje. Dat wachtte hem bij het avondrondje altijd op. Hij redde een buurmeisje van een poging tot ontvoering. Na veel dierenartsbezoeken moest hij het afleggen tegen de epilepsie. Hij werd maar twee-en-een-half jaar oud.

Daarna kwam Jiscus. In het jaar van zijn aanschaf mochten waakhonden een fiscale aftrekpost zijn en het nest moest met een J beginnen. Hij mocht er zijn. Werd in de buurt als jonge hond vaak belaagd door buurhonden. Die kon hij na een jaar allemaal tegelijk aan. Het was maar goed, dat er een WA-verzekering was afgesloten. In tegenstelling tot Jetten moest hij namelijk reuen niet.

Totdat in een broodzak de ‘bos’- Maltezer Anno werd aangeleverd. Op oudejaarsdag geboren, vandaar die naam. Hij was nog maar vier-en- een- halve week oud. Hij paste precies in de bek van Jiscus. Die heeft hem liefdevol helemaal grootgebracht. Anno was een wijs hondje, een echte staatsman. Hij werd 16 jaar.

Tot groot verdriet van Anno kwam zijn halfbroertje op de leeftijd van vijf- en- een- halve week, ook in een broodzak, voor altijd op bezoek. Ze kwamen uit Brabant. Daar zijn ze nu eenmaal gek op bakken. Jiscus koos twee weken lang voor de bescherming van Clarence tegen de jaloezie van Anno. Daarna gingen ze gedrieën verder. Een formatie van twee weken zou in politiek Den Haag dus ook best mogelijk kunnen zijn.

Die rare naam Clarence komt voort uit de fleurige fantasie van de bazin. Als Jiscus namelijk opeens twee in plaats van één Maltezer zou zien, dan keek hij vast scheel.

Clarence werd veertien jaar.`Altijd een minkukeltje gebleven. Joelde mee met brandweerauto’s. Had-ie opeens een heel lange nek.

Jiscus had hemofilie. Dat werd pas duidelijk op de leeftijd van 7 jaar, toen hij gecastreerd moest worden vanwege een prostaatvergroting. Hij bloedde dood. Bestaanszekerheid kun je nu eenmaal niet krijgen, al wordt dat beloofd.

Zonder grote hond is een leven geen optie. Dus Arras, de keurfokherder met de rechte rug, deed zijn intrede.

Door de fokkers gestimuleerd geen gehoorzaamheidscursusjes meer doen, maar de africhting in. Arras was heel lenig, heel sociaal. Blonk uit in behendigheid en speuren. Er ontstond jaloezie om zijn speurgave. Clubtrammalant. Zonder de bescherming van enkele clubleden had hij het letterlijk niet overleefd. Georganiseerde misdaad bestaat alom. Net als bewindslieden heb je soms beveiliging nodig.

Omdat Arras te oud werd voor de sport kwam Dayzer erbij. Hij haalde zijn diploma Verkeers Zekere Hond en daar bleef het bij. Sommige honden missen nu eenmaal talent. Als je hem zag kreeg je al slaap. Hij heeft één keer in zijn leven een steenmarter gedood, die Anno bedreigde en dat was zijn enige wapenfeit. Werd slechts 6 jaar.

De bazin wilde weer door met sporten. Is nog erg in. Weer een Duitse herder erbij: Grinda. Ditmaal een teefje. Met alle reuen was het twee keer per jaar feest op de Berghoeve. Haar moeder had in Oost-Duitsland honderd kilometer per dag gelopen met schapen hoeden.

Grinda was een verschrikkelijke lieve, heel stabiele, trouwe en leuke meid. Trainen met haar voldeed dan wel niet aan het beter- dan- best cultuurtje, maar het wederzijds vertrouwen was groot. In speuren blonk ze uit. Toch behaalde zij ook diploma’s met de andere onderdelen erbij.

De bazin kan nogal impulsief zijn, zag een jonge herder op de club en nam er weer één bij. Volle boel in huis met Anno, Clarence, Arras, Dayzer, Grinda en dan ook nog Sepp.

Sepp was een kennel gewend en tot verbijstering van de andere honden vloog hij de eerste dag letterlijk over het meubilair heen. Sepp werd het trouwste maatje van Grinda. Er is nog geprobeerd om nakomelingen te krijgen. Dat is na veel vrijpartijen niet gelukt. Ze hebben het in ieder geval heel leuk gehad samen.

Na de dood van de kleine hondjes Anno en Clarence werd Kaytie opgehaald uit Brabant om muizen te gaan vangen.

Ze loensde een beetje. Dat stond haar zicht op muizen niet in de weg. Een ware genocide was het gevolg. We hebben nu nog geen muizen meer op het terrein. Zal haar geest wel zijn.

Na de dood van Grinda, die negen-en-een-half jaar is geworden, kwam Costa op het erf. Een halve Mechelaar. Een felle, maar ook lieve meid. Ze was snel, keek niet uit en bracht daardoor blijvende schade toe aan de knie van de bazin. De Bond Tegen Vloeken kreeg af en toe geen poot aan de grond.

Costa is door Kaytie opgevoed, maar probeerde de macht na anderhalf jaar over te nemen. Op het laatst konden ze niet meer bij elkaar.

Geschreven door Tippel de boerenfox om 20:38

Woensdag 29 oktober 2025

Tippel en de verkiezingen - Deel 2/2

Sepp is een jaar na Grinda overleden. Hij is na haar heengaan nooit meer de oude Sepp geworden. Stierf aan hartfalen.

De bazin was de vrij korte levensduur van de Duitse herders zat. Ze ging voor een ras, dat oud zou worden zonder gebreken. Leuk gedacht. Je kan geen mens geloven.

Het werd een wolfhond, eenTamaskan. Getest op afwijkingen, zelfs tot in Zweden toe. Rara, na vijf jaar en 22 toevallen kwam zijn leven tot een einde in de Coronatijd. Het was een geweldige, stoere en lieve hond. Bij alle testen waren ze vergeten te melden, dat één op de honderd Tamaskan’s epilepsie kreeg...

De bazin wist het ook niet meer. Ze trof een advertentie aan op Marktplaats. Tegen een woekerprijs was er een Oudduitse herdershond te koop. Aandoenlijke pup met gelijk een makke. Hij had pukkels en stierf van de jeuk. Had eigenlijk terug gemoeten. Garantie op koopwaar. Maar ja, ze dacht hem te kunnen redden. Lukte redelijk. Hij kwam als Binkie, maar werd Riffer.

Hij kon geweldig opschieten met Costa. Helaas overleed Costa een paar maanden geleden op de leeftijd van bijna 12 jaar.

Riffer miste haar. Stierf drie maanden later veel te jong aan een tumor.

Een jaar geleden ben ik hier gekomen. Toen waren ze er nog allebei. Nu mis ik ze ook. Moet alleen de kar hier trekken en wordt ook voor het blog gezet.

Ik hoorde gisteren van vrouwtjelief, dat ze gokt op een reutje uit een nestje, dat volgende week nog geworpen moet worden.

Het bloed kruipt, waar het niet gaan kan: het wordt weer een Duitse herder. Die heeft het gewonnen in haar verkiezingsstrijd.

Teruggrijpen naar het oude is vaak zo slecht nog niet...

Ik ga nu even TV kijken, want dat kan ik. Zullen wel allemaal peilingen zijn. Ik hoop op een keuze naar reuze!

Lik van Tippel.

Geschreven door Tippel de boerenfox om 20:37

Dinsdag 28 oktober 2025

Tippel gaat ervoor

Beste allemaal,

Nu mijn makker Riffer is overleden en ik daardoor een beetje volwassener ben geworden (leed maakt grijs) zal ik proberen zijn wereldtaak om te laten lachen en te huilen voort te zetten. De duurzaamheid gebiedt dat.

Ik heb daarnet nog even toestemming gevraagd aan Riffer. Er was geen geest te bekennen, dus neem ik maar aan, dat het goed is.

Blog Riffer: https://blog.seniorennet.nl/riffer/

Tot ziens,

Kwispel van Tippel

Geschreven door Tippel de boerenfox om 15:50

Meer van Tippel