We zouden tevreden moeten zijn, maar
het is nog niet genoeg. Als ik de hele nacht spaar leg ik ook zoiets
neer.
Na een opwindende race,
waarbij ik bijna uit de bocht
vloog,
heb ik Taron net gevloerd en dat was
lachen.
Na nog een rondje,
bleef hij liggen, alsof hij long-covid
had. Dat hebben ze bij die verhoren ook.
Ik snap wel, dat Fred Grappenmaker iemand, die rare
schoenen draagt, soepjurk noemt en die weer op zijn beurt een ander een bak
grind.
Ik heb ook wel eens zorgelijke gedachten. Maar wel
op niveau, hè.
Zeker als ik vanuit de hoogte word
beloerd.
Dan word ik nogal wapperig. Net als die tak, die niet meer in
de haag past.
Als Taronneke volwassen is, dan zal hij hele roedels
drugscriminelen op tijd zien aankomen en op afstand houden.
We hebben hier namelijk een ouwe schuur met lekkend dak. De
kilgoot ligt er al. Aantrekkelijk natuurlijk voor Bolle Jos. We moeten dan ook
op onze hoede zijn. Voor je het weet mag je een jaar lang je fluffy mand niet
meer in.
We hebben ook ons zelf in opleiding
gedaan voor het betere speurwerk. Hoop wel, dat we niet door een kogel worden
getroffen. Anders wordt het trekken aan een dood paard. Dat staat het vrouwtje
vast niet toe.
Ik moet nog even goed gaan nadenken of
ik wel in de beveiliging ga. Kan altijd nog in staking gaan, als het zover is en
met de trein vertrekken.
Of me aanmelden voor een reisje naar het buitenland
in de B&B van Carolien en haar honden. Gelukkig sta ik laag en hoef ik niet
de hele dag haar gezicht te zien.
Misschien moet ik ook
fillers gaan nemen en mijn nek laten liften. Zo blijf ik te jong voor
gevaarlijke klusjes. Ontkom ik misschien ook aan de wraak van Moskou.
Op zoek naar een dierenarts, die dat verbouwen nog
voor een zacht prijsje doet.
Regelmatig saboteren we hier de wal om een groot hol te
maken. Zien ze ons niet vanuit de lucht.
Er daalt nu alleen nog maar vieze lucht
op ons neer en die zien we niet. Bij regen dus gauw het hol in.
Hopelijk zit daar dan geen mug met een
westnijlvirus. Misschien een hor plaatsen.
Ze moeten van muggen, denk ik, gewoon olifanten maken. Zien
we ze beter, al wordt doodslaan dan moeilijker.
Taron moet doorgaan met groeien. Kan hij de boom in en zich op het juiste moment
laten vallen.
Op olifanten bijvoorbeeld. Een eikel op
je kop doet ook wonderen.
Door de bank genomen valt de dreiging hier nog mee. Zeker als
je er onder staat.
Het wordt tijd, dat we een andere aarde op
zoeken.
Taron heeft er wel geen oren naar,
maar het grondwater is zwaar vervuild
en hij zit er wel regelmatig met zijn kont op.
Hij kan gerust een andere kant op
kijken, maar het neemt mijn ongerustheid niet weg.
Achter ons telen ze voor het eerst pootaardappelen,
die veredelen ze. Naar ik vermoed om een fiks aantal schilderijen van Van Gogh
te gaan namaken. Wat moeten ze er anders mee, nu er hopen van die piepers gratis
af te halen zijn. Ik hoef in ieder geval geen aardappel aan mijn
poot.
Al zou het een stevige bescherming
kunnen bieden tegen ongepast kauwgedrag.
Naast ons worden ‘flowers’ geteeld. De Roemeense of
Poolse arbeidskrachten noemen ze zo. Ze hadden het ook over ‘begonia’s’, maar
dan moeten ze de bloembakken zeker nog neer gaan zetten. Op deze aarde verstaan
we elkaar niet zo goed, alhoewel er overal over drones wordt gepraat en dat
snapt iedereen. Zelfs Rutte spreekt ze goed uit.
We hebben die flowers naast ons
helemaal niet nodig. We hebben ze zelf.
Zelfs bijna uitgebloeid zijn ze nog mooi.
Ik ben wel erg bang, dat onze 2 koeien
weg moeten. We hebben geen 2 x 2.6 hectare weidegrond.
En ze poepen niet eens. Regels zijn regels, zegt
men. Daarna is alles ontregeld.
Als ze komen om de koeien op te halen
moet Taron zijn verdedigingslinie even flink opzetten. Hij is al aan het
oefenen. Ben trouwens nieuwsgierig of ze nou in de groene of in de oranje kliko
moeten. Doen we het niet goed,
dan krijgen we vast een rode kaart.
Taron heeft er net één gehad voor een harde tackle, die hij speels
noemt.
Hij wil gauw Trump gaan bellen. Ik vind dat
een infantiel idee. Van mij krijgt die Amerikaanse oranje hamburger een
grote rode kaart, omdat hij zo speels met mensen om gaat. Ziet-ie gelijk, dat de
aarde code rood heeft.
Daarna tjoepen we alle valse presidenten de kliko
in. In grijs of oranje weet ik nog niet. Eén gezicht kan in ieder geval zo in de
oranje.
Jullie zien, ik ben op oorlogssterkte.
Ik wil andere aarde en een andere aarde.
In de hitte van ons bestaan moet je de schaduwzijde
opzoeken.
Op de valreep lukt dat
wel.
Taron heeft dat nog niet helemaal door.
Hij kan wel loenig gaan liggen kijken, die stenen warm je er alleen maar verder
mee op. Ik snap wel, waarom hij perse naast de vijver wil liggen.
Hij wenst vandalen weg te houden en er
zitten niet eens algen en blauwe verf in. Hij spiegelt zich, vermoed ik, aan
Trump.
Hij moet uitkijken, dat zijn
roestbatterij straks vier dagen meegaat om zijn energie op peil te kunnen
houden. De kleur heeft-ie al.
Door de hitte graaft hij een kuil in de
aarde en gaat daar dan in liggen.
Voor koelte kan hij beter onder de
bomen gaan liggen. Elke keer moeten de kuilen weer dicht en er moet altijd
weer aarde bij. Heel vreemd, dat er meer uitgaat, dan erin komt. Schijnt ook zo
met geld te zijn. Geld en aarde zullen daardoor wel zo verbonden
zijn.
Als je in de Krim woont, geld hebt en
je wilt tanken, dan kun je wel net als Taron op je kont gaan zitten. Alleen bij
hem komt er wat in en in de Krim komt er niets meer uit.
Ik oefen al mijn hele leven met de bal.
Ik leg hem vaak bij Taron neer om een potje te één-twee-en.
Hij speelt helaas vaak op de man en ik
moet hem dan met kracht afduwen.
Hij krijgt van mij de rode kaart. Zo lukt het me nooit om te
oefenen voor het WK.
Ik kom niet verder dan balbezit. Geen WA in het verschiet,
die een dansje voor me gaat doen. I had a dream.
Ik
kan natuurlijk altijd nog op Curaçao gaan wonen. Steek ik mooi af. Ik heb de
kleur van Coke en dat trekt geld aan. En geld is succes. Krijg ik vast ook een
Messi-achtig beeld in New York.
Blijft die slome maar thuis. Kan hij nog eens naar mij om
kijken.
Ratten uit de val halen moet hij dan
maar alleen gaan doen.
Ik taai gewoon af als Starmer.
Teleurgesteld in het equipe.
Nou, even extra tanken, voordat het
water op de bon gaat.
Taronneke moet maar goed op zijn eigen
poten gaan staan.
Het was te warm om iets vlotter wat van me te laten horen.
Misschien hebben jullie me een beetje gemist, maar
ik zat niet bij een PostNL afhaalpunt.
Ik was gewoon thuis. Met Taron
tussen de koeien.
Ze zijn weer van stal gehaald. Gelukkig zijn het er
maar twee. Worden we in ieder geval niet omvolkt.
We waken een beetje over ze en zorgen,
dat de grond onder hun poten niet te heet wordt.
Is dat het geval, dan kan ik ze even gaan
bewateren. Wat er uit komt is alleen de laatste dagen een beetje aan de hete
kant. Mijn temperatuur loopt namelijk ook op.
Dat waterstralen moet ik nog alleen doen. Taron kan
nog niet richten. Zeker bang, dat-ie omkukelt.
Vooral als er ‘s morgens vroeg een
gevaarte in de wei van de buurman met veel herrie bezig is loopt mijn
temperatuur nog verder op.
Het was eerst ook nog vleugellam.
Gevalletje imitatie kabinet, denk ik.
Naderhand bleek het met die vleugels
over het gras heen te wapperen zodat het gras ging liggen.
Ik kreeg Taron daarna slechts in de
zitstand.
Het duurde even voordat we na al het
tumult weer op één lijn verkeerden.
Dat is heel moeilijk met hem vooral als hij in de
Ferrari-modus sjeest. Ik zou hem dan graag onder stroom willen zetten, maar we
hebben geen laadpaal.
Hij kan dus maar beter bij het ouwe model blijven.
Dat is haren naar achter in plaats van omhoog. Ook sexy.
Vanochtend was Taron planten met kluit
aan het slingeren. Nieuwe hobby.
Daarna voldeden we aan de spreidingswet. Ik zei hem nog alles
zoveel mogelijk op één plaats te houden.
Toen
ging hij stom staan spitten. Dat is niet verontrustend op zijn leeftijd. Als hij
ouder wordt en hij luistert geregeld weer niet dan moeten we ons pas zorgen gaan
maken. Dementie bij dieren komt ook voor en als er nu al meer geld moet naar de
zorg dan naar defensie dan kunnen we beter niet meer zo oud worden. Of gewoon
spreiden. Tussen jongere honden. Die kunnen dan je drol opruimen.
Wij moeten hier ook meer defensief zijn. Meer blauw
op straat, want ik zie anders rood van opwinding bij al dat gewaak van ons.Trump
ziet ook al constant blauw. Misschien heeft hij het altijd koud. Of Spaans
benauwd, omdat oorlogje voeren toch niet zo makkelijk is. Zeker voor mij niet.
Taron wordt alsmaar groter. Hij vuurt gelukkig geen raketten af.
Al denk je hierbij anders. Kan
natuurlijk ook met een parachute uit Roemenië geland zijn.
Taron liep net weer met een stok te
zwaaien. Ik heb liever, dat hij een kaas laat rollen. Ga ik wel onder aan de
heuvel staan.
Kom, we gaan weer even de vissen
voeren. Als je het voer goed spreidt heeft iedereen wat. Misschien wordt dat
later wel de Wet van Tippel genoemd. Da’s een wet, die in ieder geval door
loopt.
Ik ga nog even afscheid nemen van de violen. Het
zijn de laatste. Zij hebben zich zeer defensief weten op te stellen tegen de
hitte.
Deze bloem heeft het begeven. Die maakt
de zomer niet meer mee.
Wij zijn hier nog lang niet uitgebloeid. Dat smoel heeft meer
leven in mij gebracht. Moet wel, anders vleugelt hij me lam.
Op tijd goede afstand bewaren,
gebitszorg mijden, dan maak ik zeker nog veel zomers mee.
Zijn ze nou helemaal van de pot gerukt in
Nederland. Ze willen de rollen uit het toiletpapier halen.
Elke keer wacht ik met smart op het
laatste vel.
Ik moet en zal die rol hebben.Taron
blokkeert mij dan, alsof de hal de straat van Hormuz is, maar ik kom er met de
mij toegeworpen harde kern van karton wel doorheen.
Ik leef me helemaal uit. Scheur hem in
stukken, alsof ik een Damverver te pakken heb.
En
nu willen ze de rollen er niet meer in doen. Weg met de fantasie, niets meer van
te maken. Ik word er zo moedeloos van.
Aan Taron heb ik ook niks. We kijken
ieder bij bepaalde dingen een andere kant op. Dat polariseert.
En daar rol ik dan van om.
We ruiken vaak de sporen van ratten.
Hier buiten op het weiland kan dat niet veel kwaad. In de stal mogen we nu niet
meer snuiven. Ratten schijnen een virus bij zich te kunnen dragen in een
handtas. Ik heb er nog nooit één zien lopen met een tas, maar het zou kunnen. De
duivel draagt ook Prada.
Boeren zijn opzichtiger. Die sproeien
met grote armen allerlei middelen om gewassen te beschermen, als wij niet
beschermd zijn. Laatst had ik traanogen. Het maakt dus niet uit of je
aardappelen eet of hond: overal zit gif in. Moet ik eigenlijk aan de teken
vertellen. Bijten ze mij vast niet meer.
Taron is in feite te vergelijken met
een bultrug. Hier opeens binnen gekomen. Het was wel de juiste afslag, maar af
en toe hoop ik, dat een cruiseschip hem naar zee brengt. Lig ik te genieten van
de zon, verzint hij weer iets om aan mijn lijf te zitten.
Hij zou meer moeten doen met
toiletrollen.
We zijn nog lang niet akkoord over een blijvend
staakt-het-vuren.
Taronneke groeit geweldig in
zijn oren, dus er passen veel bananen in.
Hij luistert goed, als hij er zin in
heeft en beestjes ziet vliegen.
Hij ziet alles en loert graag. Hij is
klaar voor het leger.
Hij is niet van Amerikaanse afkomst,
maar toch bedankt hij niet voor de bloemen.
Zijn Duitse afkomst valt niet te
verbloemen. Hij graaft diepe kuilen.
Gooi je ze dicht, dan gaat hij er demonstratief op liggen
zonder ruzie te maken. Dat is dan wel weer meegenomen.
Voor hem groeien de bomen tot aan de maan en weer terug. Hij
gaat, denk ik, graag mee in een raket als opvolger van Laika. Hij weet alleen
niet, dat in de ruimte weinig ruimte zit in Artemis III. En dat het toilet
dienst kan weigeren. Er zitten dan waarschijnlijk ook bananen in.
Door het gebrek aan brandstof zal het
wel weer vijftig jaar gaan duren voor er weer iemand de achterkant van de maan
bekijkt. Ben ik blij mee, want ik bewaak hier graag met Taron mijn grenzen, ook
aan de achterkant.
Hij wordt steeds groter en sterker. Dat
kan voor mij een probleem gaan worden. Dat was het ook voor de buizerd.
Die werd door Taron gisteren van de houtduif
afgezet. Helaas was de duif door F-15E Strike Buzzard voor eeuwig
gecrasht.
We hebben samen als Special Forces de
wacht gehouden. Een beetje eerbied tonen is nooit weg.
Ik heb nog wat narcisjes geplukt voor
een waardig afscheid.
Taron is nog te jong voor dat soort
tere gevoelens. Die komen met de jaren. Vooral als je boven de 67 bent. Geldt
niet voor wereldleiders. Die hebben op die leeftijd helemaal geen respect en
gevoel meer. Daar zit gewoon niets meer in. Alleen rottigheid.
Die hebben niets met een enkele
bloem.
Ook al schitteren ze in de zon als ornament in een
balzaal.
Ik ga maar weer eens aan het werk. Hoop, dat de duif in de
hemel nog wat kan betekenen. Misschien daalt dat dan neer op de aarde. Tenslotte
valt alles naar beneden.
Hier is de mest ingedaald. Het zou leuk zijn, als
dat overal zou gebeuren in de oliedomme wereld.
We hebben nu een grote wei, waarin we vrij kunnen
rennen en speuren.
Het is wel heel stil zonder
pony-vriendin.
Vooral ‘s morgens. Dan kon ik even met haar
neuzen.
Toch vreemd, dat er dood nodig is voor wat
nieuws.
Het is best prettig, ook voor Taron, als hij zijn
poot gaat optillen.
Ik heb vanochtend aan de bazin gevraagd of we nog
levende grasmaaiers kunnen verwachten. Een paar lammetjes lijkt me wel gezellig
met een mak schaap.
Kan Taron er nog wat van leren. Ik hoed ze wel. Als
hij de wolven maar op afstand houdt. Gezien de praatjes, die hij heeft, moet dat
wel lukken.
Praatjes geven gaatjes. Dat zie je in het
Midden-Oosten. Tenslotte zitten wij ook in het midden oosten, van Nederland.
Taron heeft nog zijn halve puppy-gebit, maar daar heeft hij al veel gaatjes
meegemaakt. Net een perforator. Huid, stof, hout: geen probleem. Die wolven
moeten wel nog even op zijn hoektanden wachten.
Taron is van de oppositie. Zit me op mijn huid, is het nooit
met me eens, bemoeit zich met alles. Ik verdenk hem ervan, dat hij mij liever
muizen ziet vangen in Den Haag. Geen goed idee met de huidige
benzineprijs.
Als ik zeg, dat hij de grootste plek in neemt, schuift hij
expres de verkeerde kant op.
Hij zou wat vaker moeten gaan slapen.
We moeten immers zuinig met onze energie omgaan.
Straks krijgen we door de inflatie minder te eten.
Je kunt je maar beter voorbereiden.
Er liggen overal takjes door de storm
van vannacht. Die zijn geschikt voor het Paasvuur. We steken er maar even
energie in met transport. Kunnen we vanavond nadieselen.
Taron drukt echter te gauw zijn snor. Zogenaamd bezig. Een
echte puber, al vaped hij niet. Hij snuift liever gras.
Het worden misschien barre tijden. Ik
ben blij, dat we water genoeg hebben.
En hout.
Al bijten we er hier heel graag op.
Ik hoop, dat we straks door de bomen het bos nog kunnen zien.
En elkaar nog wat gunnen.
Kop op, zou ik zeggen tegen de wereld,
het wordt lente!
Vandaag weer een kijk Inside mijn leven met die
slungel.
Die altijd aan staat, zit of ligt.
Ik probeer vaak te ontsnappen aan zijn volle aandacht. Dat is
net als met die gezaghebber in Amerika helaas niet mogelijk.
Waar ik ook ben, in Cuba of hier, hij
bemoeit zich overal mee.
Voortaan noem ik mijn vriend
Tharomenei. Hij is namelijk een hardliner uit het Noorden.
Ondanks de hoge energieprijzen blijft
hij rennen. Soms dieselt-ie nog wat na.
Hij gedraagt zich dan als een fregat
zonder full command. Zogenaamd slapend, maar bereid om direct in de aanval te
gaan.
Dankzij mijn slimheid, al zeg ik het
zelf, loopt-ie wel eens vast. Net als de boeren kan hij dan geen kant meer
op.
Voor hem is het hier een open AZC met
langverblijf. Bed & Breakfast, Rust en Vreugd.
Langzamerhand begin ik aan het kortste
end te trekken. Als aankomend grootmacht wandelt hij straks over mij heen.
Gelukkig ben ik niet de nieuwe auto van Max Verstappen. Ik kan mijn snelheid
houden. Ook al wordt Taronneke drie keer zo groot, hij haalt me toch niet
in.
Ik kan hem zeker beschuldigen van
gluren. Net als Knot en Weel. Die zijn de Woezel en Pip van justitie. Erg
kinderachtig allemaal, als je zelf ook gluurt.
Het is ook best prettig, dat Taron heel groot wordt.
Hij kan goed loopgraven maken voor als
de Amerikanen komen. Die zijn een groter gevaar dan de Russen en de Chinezen.
Tegen de tijd, dat ze hier landen hebben ze geen raket meer over. Wordt dus over
en weer stenen naar elkaar gooien, net als in de oertijd. Daarom graaft hij nu
naast de molensteen.
Op water kunnen we het leger hier lang
in stand houden. Eigenlijk hebben we nog een teefje nodig. Dat zeggen ze in Den
Haag. Liever niet. Vrouwen kunnen ook heel lastig zijn. Kijk maar naar Caroline.
Om meer teven te krijgen moet Taron zijn zaad straks maar af gaan staan. 16 x
kan hij best aan, schat ik.
We worden wel moedeloos van al dat oorlogsgeweld in de
wereld. Waar gaan we heen.
Het is maar te hopen, dat we de Pasen nog halen en die van
volgend jaar.
Met schone luchten. De hemel wordt vol
gegooid met olie, fosfor, methaan en andere viezigheid. Daarom kan ik beter
binnen in de vensterbank blijven zitten.
Wordt het buiten verschrikkelijk smerig dan ben ik
waarschijnlijk in de wolken.
Het zijn rare dagen tegenwoordig en niet allemaal
meer bij te houden, wat er zoal gebeurt.
Mijn grote vriendin Marli wilde niet
meer opstaan. Ik heb nog geprobeerd om haar overeind te krijgen. Lukte niet. Ze
wilde kennelijk zo maar ineens naar de paardenhemel. Ze heeft hier 24 jaar het
gras gemaaid. Is hier gekomen toen ze 4 jaar was. Wel verdrietig. Ik krijg nu
ook geen wortel meer. Gelukkig kon ze op haar eigen wei blijven. Hoefde ze niet
naar het oude paardentehuis.
Ik mocht niet mee naar Koosje van 97 in
het oude mensentehuis. Gek, dat Marli zo oud niet is geworden. Misschien omdat
er niet zulke grote rollators zijn. Taron moest alleen op stap. Zogenaamd goed
voor zijn sociale ontwikkeling. Daar mankeert niks aan volgens mij. Hij groeit
me nou al boven het hoofd.
Hij zoekt het ook steeds hoger op en af. Ik heb hem
geadviseerd een opleiding te volgen en een diploma te halen. Krijgt-ie een
goede CV. In de winter blijft-ie dan heerlijk warm.
Ik blijf hem nu nog voor. Ben benieuwd wie van ons twee
straks een fatbike nodig heeft om de ander in te halen. Je krijgt geen boete
hier op het terrein, als je te hard rijdt. Toen dat zwarte geval per auto
naar Koosje ging heb ik hem wel gezegd niet te
(h)appen achter het stuur.
Ik moet mijn focus steeds goed op hem houden en dat lukt
niet, als hij alleen op pad gaat.
Gelukkig ben ik nogal flitsend.
De jonge heer is gisteren in de vijver gesprongen.
Dat moment zat er een keer aan te komen. Ik heb staan kijken of hij het in zich
heeft om bij de Zomerspelen voor Nederland uit te komen. Hij heeft de overkant
bereikt, maar ik vond zijn schoolslag niet al te best. En dan al dat gehannes om
er uit te komen.
Hij mag wel los overal naar toe nu
men weet, dat hij niet zinkt.
En daar maakt hij gretig gebruik
van.
Hij heeft weer nieuwe poepplekken
gevonden. Ik hoef dat niet te zien.
Maar als ik wildplas, staat hij wel altijd te gluren. Niets
blijft privé hier. Het zou hier landgoed Odido kunnen heten.
Met douanier Taron. Ik hoop,
dat als hij groot is, rottigheid van het terrein
blijft.
Nu legt hij nog niet zoveel gewicht in
de schaal. Met 15 kilo loop je niemand omver.
Hij doet wel zijn best om met zijn gewicht zand te
verplaatsen. Ik ben dan niet te beroerd om even te helpen.Voor ons zal het wel
niet veel uitmaken als er asbest in zit. We worden toch geen 97.
Wat me wel verontrust is de groei van
die nieuwkomer. Ook heerst hij mij soms iets te veel. Als die toeslaandhond een
stukje van mijn lip afbijt leg ik beslag op die uil, die naast hem zit.
Al is-ie vaak zelf een standbeeld. Wel in wording. Zijn oren
zijn nog niet helemaal uitgehard.
Links doet beter zijn best dan rechts. Nu maar hopen, dat het
nieuwe kabinet rechtop blijft staan. Oog voor iedereen heeft.
Wij nemen hier op zijn tijd
grondmonsters. Kunnen we straks zien of het klimaatbeleid geholpen
heeft.
Niet alleen soms Taron, maar de hele wereld staat er een
beetje lullig bij.
Het leven is hier goed. Taron en ik zijn een beetje tot
elkaar veroordeeld. We houden ons lekker bezig met eten, slapen en spelen. We
maken ons eerder druk om een Hema-rookworst dan om alles wat die
aspirine-slikker in Amerika zegt of doet. Misschien is het een idee om hem
iedere keer als hij wel iets normaals zegt, een McChicken te geven. Zeker weten,
dat hij eerst af gaat vallen.
We hoeven hier geen hoop te houden. We hebben onze eigen
hoop.
Taron dendert er doorheen, alsof hij
raketaandrijving heeft. Ik houd het graag op skischansspringen.
Om daarna als nobele, dappere, moedige en betrouwbare
veteraan de ellende de kop in te drukken.
Vanmorgen leek het alsof ICE hier was
geweest. Je bent ook nergens meer veilig.
Straks proberen ze ons groene land in te pikken. Taron gooit
er vier keer per dag een hoop op, ik twee keer. Ook draineren we als gekken. Zo
proberen we het vol met stikstof te stouwen. Wordt het goed waardeloos, zegt
men. Nu maar hopen, dat Rob Geus niet langs komt.
Binnen moet ik ook al zo opletten. Straks moet de panda van Taron terug naar
China. Het label van Lidl is er helaas afgevreten. Bewijs maar eens, dat hij uit
Duitsland komt. Die hebben daar liever fietsen.
Taron wil ook mijn
lapland. Even niet opletten en hij wordt onder mij vandaan
gesleurd.
Grijp ik in, dan grijpt hij wat en dan
is er zogenaamd niets meer aan de hand.
Ik moet mij als een Daddy gedragen. Ik
inspecteer elke plek.
En dan mag hij erin.
Ik zou wel graag een drone willen
hebben. Kan ik hem in de gaten houden, als hij de spelregels overtreedt. Ik
beloof er niet mee boven het gasverdeelstation in Vilsteren te gaan hangen.
Ik had een rustig leven met Riffer. Dat is voorbij. Als we
niet de lucht in gaan en Taron door zijn verkeerde kleur niet wordt opgepakt,
dan heb ik nog jaren zorgen.
Misschien heb ik mazzel en wordt hij
groot en stoer.
En schieten ICE-brekers ons te
hulp.
Voorlopig negeer ik zijn foute gedrag. Zou
iedereen met The Don’s moeten doen.
Als Taron weer eens zijn tong naar mij
uitsteekt draai ik zijn bek om. Er is vast wel een pluche bedrijf in China te
vinden, die daar dan een succes van maakt.
Precies een week geleden vond hier een Trumpiaanse
inval plaats.
Althans, zo zie ik dat nu.
Er werd uit het niets een mini-Riffertje gedropt.
Hij, Taron, was nog enigszins terughoudend in zijn gedragingen.
Zogenaamd buiten even schijnheilig kijken.
Om binnen slinks en lief mijn bal gelijk te
jatten.
Hij kon een week geleden onder mij doorlopen zonder dat ik
omhoog ging. Vanochtend kreeg ik een stomp in mijn buik, omdat ik wederom als
tunnel gebruikt werd. Bleek hij ineens hoger op de poten te staan.
Eten, ik noem het vreten, wil hij de
hele dag. Gisteravond had hij een drol van 21 centimeter gefabriceerd. Kon
gevouwen zo de snert in.
Ik moet voortdurend mijn vege lijf
zien te redden. Anders bijt hij ook nog in mijn achterland.
In de sneeuw gedraagt hij zich als een Rus in een loopgraaf. Pure
terreur. Belooft wat voor 2026.
Ondanks mijn camouflagekleuren word ik constant door hem
ontdekt.
En ongewenst
betast.
Aan alles buiten moet getrokken worden, waarna de
wegsleepdienst wordt ingezet.
Verdacht wegrennende sujetten kunnen nu nog ontsnappen via
het hek. Nog even en ze hebben een safe-room nodig.
Gelukkig zit-ie daar nu in.
Even goed controleren of het deurtje wel dicht
zit.
Hij zou anders een kantoorsnoer te grazen kunnen
nemen.
Hij is nu in dromenland gezakt. Rust in de tent.
Kan hier weer gewerkt worden. Straks is het weer
basic-fit.
Toen ik net langgerekt lag te slapen met vier poten
omhoog droomde ik van een touwladder, die tot de hemel reikte.
Ik moest even goed kijken om erop te komen en naar
boven te gaan. Net toen ik dat wilde proberen werd ik klaarwakker.
Maar goed ook, bedacht ik, want zo veilig kan die
rit naar de wolken niet zijn.
Er kan tegenwoordig alles naar beneden komen
vallen.
Poep van ganzen, die vliegend griepen, explosieven
vanuit spinnen, stikstof van alles wat teveel is. Voor je het weet krijg je ook
nog een raket op je kop.
Ben je dan eindelijk bij de poort naar de hemel
aangeland dan kan Poetin daar zijn witte kantoor inmiddels hebben gevestigd. Hij
schijnt die overal te hebben.
De kleur is vast niet voor niets zo
gekozen.
Op de vliegtuigtrap er naar toe kun je ook nog
Trump tegen komen. Die houdt alleen van één kalkoen per jaar en zeker niet van
honden.
Wat zou het fijn zijn, als ik die twee
verkeerde baksels eens flink door elkaar zou kunnen schudden.
Als ik goed schud en de touwladder gaat
zwiepen vallen ze misschien recht in de verse molshoop van
vanochtend.
Even goed stampen en nooit meer naar kijken, ook al
experimenteer je met processen van ontbinding in Dordrecht. Geen enkel risico
nemen. De aarde dekt het feilen wel toe.
Op het terrein hier hebben we een
laantje, dat altijd over rozen gaat.
In
plaats van rozen bloeien er nu besjes. Met een beetje zon er op is dat ook
hemels.
De formatie is met die Bontenbal ook
half hemels. Het andere halve beleid ligt echter nog bedekt in de bladerhopen,
denk ik.
Het is dus nu pappen en vooral nat
houden. Ik til mijn poot er graag voor op.
Soms denk ik, dat we in de herfst van
het leven zitten en dat de hemel op aarde nooit meer open gaat.
Ik heb mijn noodpakket, de bal, maar weer
opgegraven.
Kan ik hem straks geven aan een nog onbekend,
nieuw, veelbelovend maatje, hoop ik, dat hier de hemelpoort door zal komen.
In ieder geval heeft hij daarvoor geen touwladder
nodig.
Vanmorgen stond in de krant, dat jongeren moeilijk
buiten in toom te houden zijn.
Volgens mijn vrouwtje hoor ik daar ook
bij.
Het begon van de week al met een muis. Die woelde
al een tijd de grote plantenbak om, had er al een gat in gemaakt en daarom kwam
er allemaal aarde uit. Zielig voor de planten.
Ik heb de muis dus gebeten. De duif, die ik reeds
eerder de hemel had in geholpen, fladderde leuk. Deze muis deed opeens heel rare
rek- en strekoefeningen. Ik wilde er nog leuk mee spelen, maar dat mocht niet.
Hij werd onder een potje gedouwd met verzwaring tegen mijn capriolen. De gaten
in het potje heb ik niet gemaakt. Die zaten nog in de muis.
Beelden van de muis mogen niet getoond worden.
Kunnen tegen mij gebruikt gaan worden is me verteld, alhoewel de Partij voor de
Dieren te druk is met mensen.
Ik waak mij de hele dag te barsten. Vreemde
voertuigen,
vreemde vogels en dan moet ik ook nog
waken over mijn bal.
Het is volgend jaar waarschijnlijk pas
hier ook Friendsgiving Day, maar ik ben toch echt niet van plan alles weg te
geven aan die nieuwe snuiter, die in aantocht is. Misschien is het dan wel elke
dag Black Friday. Ik ben er niet gerust op.
Elke avond schud ik, op topsnelheid
rennend, mijn flipperkong. Vanochtend werd-ie opeens ontvoerd.
Ik heb hem nog geprobeerd terug te
halen.
Vorige week was ik namelijk nogal
stevig aan het flipperen. Schoot dat ding uit mijn bek zo tegen de kuit van de
bazin aan. Die begint na een week nu ook geel te worden.
Van ellende gooide ik mijn andere favoriete speeltje in de
prullenbak op de WC. Wist ik veel, dat die deksel ook flippert. Ik heb me rot
gezocht.
Nu mag ik er alleen nog maar naar
kijken.
Echt een zwarte dag. Ik verlang terug
naar de tijd toen ik nog grote vrienden had.
Dat waren nog eens sunny
day’s.
Eén van de zes moet het gaan worden:
een asielzoeker uit Leeuwarden.
Protest er tegen zal niet gaan helpen.
Ik heb van de eekhoorns gezien, dat ze
alles verstoppen. Ga ik nu ook doen.
Het is even een klus, maar dan heb ik
ook gelijk een noodpakket.
De laatste dagen heb ik last van een nogal groot
hoofd.
De visioenen van een toekomst met een nieuwe maat
maken mijn brein soms te groot voor mijn schedel. Gelukkig heb ik geen korte
snuit. Anders zou mijn toekomst nog mistiger kunnen worden.
Riffer kan nooit vervangen worden door welk
blafbeest dan ook.
Hij
was mijn grote beschermer.
Ik ben benieuwd welke van de zes ik nu op mijn
beurt moet gaan hoeden.
Kan een hele toer worden. Ik ben al aan het oefenen
op Boter, braden en groene kies. Hij komt namelijk uit Friesland. Hopelijk
wordt hij tweetalig opgevoed.
Liever heb ik niet die dikke links. Lijkt op een
koekoeksjong. Moet ik waarschijnlijk zwaar in de verdediging met
eten.
De vader ziet er best vriendelijk uit.
Is ook tweetalig vermoed ik. Werd geboren als Fidelio en heet nu Fidelius.
Klinkt, alsof hij veel gekapt wordt.
Ik denk trouwens, dat ik hem wel aan
kan.
Moeder Keira, dat betekent zwartharig,
kijkt een beetje verbaasd de wereld in. Een goede eigenschap. Ik verbaas mij nog
elke dag. Ze ziet er in ieder geval niet zwartgallig uit.
Ik weet al, hoe haar afstandskind gaat heten, maar
dat hou ik nog even voor me. In ieder geval wordt het een Duitser met een
Engelse naam. We zetten de tweetaligheid gewoon door.
Ik heb aan Marli al verteld, dat rond
Sinterklaas de naam bekend zal worden gemaakt. Kijkt ze misschien nog eens op
als ze een appeltje eet terwijl ik tegen haar praat.
Als die nieuwe maat komt is het blad helaas al weg.
Hij had me zeker kunnen helpen. Lekker stampen in de kruiwagen. Hij kan er dan
toch niet uit.
Ik zal zijn bal verstoppen. In een
boom.
Of in de grond.
Want speuren zal-ie.
Ik ben alleen bang, dat de bal voor het
pakwerk wat hoger moet.
Kan hem natuurlijk ook verbergen in het
hunebed. Niet vergeten, want anders ligt-ie er na honderd jaar nog.
Moet die haan natuurlijk niet kijken en
stom staan te verklappen.
Dat Friesje moet niet gaan knoeien met zijn boter,
roggebrood en groene kaas in de nabijheid van al dat pluimvee hier.
Vooral die Pa Relhoenders zijn nogal
hebberig. Mijn nieuwe vriend in wording zal zich wel te barsten schrikken, als
hij de eerste keer hun gegil hoort. Menigeen is hier van zijn fiets gevallen.
Maar ik ben er natuurlijk om hem te
beschermen en voorlichting te geven.
Waar ik wel heel erg tegenop zie zijn de eerste
nachten. Dan mag hij naast bed. Piept-ie dan moeten wij eruit. Staan we te
rillen van de kou, omdat meneer moet piesen.
Tis ook niet echt een leuke tijd in het jaar om er
zoveel keren uit te moeten. Naast bed heeft wel een voordeel. Went-ie meteen aan
hard geluid. Dat snurken van de bazin is te vergelijken met carbidschieten
in Lemele.
Het wordt nog een heel karwei om hem
van alles te leren, ook hoe hij van mijn bal af blijft.
Of het nu dondert, bliksemt, regent, stormt: ik
verwelkom hem met een reverence.
Terwijl ik mij te barsten werkte in
de tuin hoorde ik, dat werken steeds minder aantrekkelijk is.
Ik heb direct een bank uitgezocht om
op te slapen. Zonder geld, geen bed. Je weet namelijk nooit, wat er na de
verkiezingen gebeurt. We lijden dan, denk ik, allemaal onder een
fractie.
Thuis op een stoel gaan zitten kijken
om te zien hoe een eekhoorn werkt levert mij geen maaltijd op.
Toen ik even lag te mijmeren tussen de geraniums moest
ik denken aan al mijn voorgangers, die nu vredig liggen te slapen.
Het
eerste hondje van mijn bazin, los van de Duitse herdershond van haar vader
waarmee ze in de kinderwagen zat, was Burrie, een gladharige Engelse foxterrier.
Die wilde ze helemaal niet hebben. Ze wilde een herdershond. Burrie had ADHD,
een stille wraak naar haar ouders toe, denk ik. Na een kort leven stierf Burrie,
ondanks vaccinaties, aan hondenziekte. Ondanks alles hield ze toch van hem.
Tijdens zijn ziekbed heeft ze elke dag een gebedje gedaan. Hielp niet. Daarna is
ze nooit meer goedgelovig geweest.
Burrie had één bruin poot. Men
vroeg altijd, of hij in de stront had gelopen.
Baree was de allereerste Duitse
herder, die door de bazin na het verlaten van de ouderlijke woning bij haar kwam
wonen. Een pup nemen kon niet vanwege haar werkzaamheden buiten de deur. Baree
is vast in de hemel terecht gekomen.
Komt-ie misschien later ook Bontenbal
tegen. Hij was uit het asiel opgehaald en zeker eerder naar boven gegaan, als
mijn bazin hem niet had meegenomen. Hij wou eerst niet. De halsband en riem met
hond kostten vijfentachtig gulden, dus toen hij er vandoor wilde gaan was één
vol uit de borst genomen commando (daar gaat mijn geld!) voldoende om hem de
auto in te krijgen. Geld was namelijk toen heel schaars bij mijn bazin.
De band tussen haar en hem was heel
sterk. Ze waren altijd samen. Toen hij dan ook op bijna twaalfjarige leeftijd
dood ging, stierf ook haar hart een stukje mee. Als de band tussen mens en
politiek ook zo zou zijn, dan hadden we vast vrolijker
verkiezingen.
Daarna kwam de eerste keurfokherder:
Gambol. Betekende: De Dartele. De kleinste uit het nest. Werd dus de grootste.
Is ook met Wilders gebeurd. Goed voeden, veel beweging en dan gaat dat vanzelf.
Gambol maakte nog de bouw van de nieuwe woning mee. Stond graag op de zandhopen.
Hij volgde gehoorzaamheidscursussen. Werd letterlijk in volle snelheid pootje
gelicht door een invaltrainer, die niet wist dat de hond altijd weglopende
honden mocht ophalen, omdat er geen hek om het terrein was. Binnen een paar
dagen had hij zijn eerste zware toeval. Nekletsel. Hij was een heel bijzondere
hond. Had vriendschap gesloten met een muisje. Dat wachtte hem bij het
avondrondje altijd op. Hij redde een buurmeisje van een poging tot ontvoering.
Na veel dierenartsbezoeken moest hij het afleggen tegen de epilepsie. Hij werd
maar twee-en-een-half jaar oud.
Daarna kwam Jiscus. In het jaar van
zijn aanschaf mochten waakhonden een fiscale aftrekpost zijn en het nest moest
met een J beginnen. Hij mocht er zijn. Werd in de buurt als jonge hond vaak
belaagd door buurhonden. Die kon hij na een jaar allemaal tegelijk aan. Het was
maar goed, dat er een WA-verzekering was afgesloten. In tegenstelling tot Jetten
moest hij namelijk reuen niet.
Totdat in een broodzak de ‘bos’-
Maltezer Anno werd aangeleverd. Op oudejaarsdag geboren, vandaar die naam.
Hij was nog maar vier-en- een- halve
week oud. Hij paste precies in de bek van Jiscus. Die heeft hem liefdevol
helemaal grootgebracht. Anno was een wijs hondje, een echte staatsman. Hij werd
16 jaar.
Tot groot verdriet van Anno kwam zijn
halfbroertje op de leeftijd van vijf- en- een- halve week, ook in een broodzak,
voor altijd op bezoek. Ze kwamen uit Brabant. Daar zijn ze nu eenmaal gek op
bakken. Jiscus koos twee weken lang voor de bescherming van Clarence tegen de
jaloezie van Anno. Daarna gingen ze gedrieën verder. Een formatie van twee weken
zou in politiek Den Haag dus ook best mogelijk kunnen zijn.
Die rare naam Clarence komt voort uit
de fleurige fantasie van de bazin. Als Jiscus namelijk opeens twee in plaats van
één Maltezer zou zien, dan keek hij vast scheel.
Clarence werd veertien jaar.`Altijd
een minkukeltje gebleven. Joelde mee met brandweerauto’s. Had-ie opeens een heel
lange nek.
Jiscus had hemofilie. Dat werd pas
duidelijk op de leeftijd van 7 jaar, toen hij gecastreerd moest worden vanwege
een prostaatvergroting. Hij bloedde dood. Bestaanszekerheid kun je nu eenmaal
niet krijgen, al wordt dat beloofd.
Zonder grote hond is een leven geen
optie. Dus Arras, de keurfokherder met de rechte rug, deed zijn intrede.
Door de fokkers gestimuleerd geen
gehoorzaamheidscursusjes meer doen, maar de africhting in. Arras was heel lenig,
heel sociaal. Blonk uit in behendigheid en speuren. Er ontstond jaloezie om zijn
speurgave. Clubtrammalant. Zonder de bescherming van enkele clubleden had hij
het letterlijk niet overleefd. Georganiseerde misdaad bestaat alom. Net als
bewindslieden heb je soms beveiliging nodig.
Omdat Arras te oud werd voor de sport
kwam Dayzer erbij. Hij haalde zijn diploma Verkeers Zekere Hond en daar
bleef het bij. Sommige honden missen nu eenmaal talent. Als je hem zag kreeg je
al slaap. Hij heeft één keer in zijn leven een steenmarter gedood, die Anno
bedreigde en dat was zijn enige wapenfeit. Werd slechts 6 jaar.
De bazin wilde weer door met sporten.
Is nog erg in. Weer een Duitse herder erbij: Grinda. Ditmaal een teefje. Met
alle reuen was het twee keer per jaar feest op de Berghoeve. Haar moeder had in
Oost-Duitsland honderd kilometer per dag gelopen met schapen hoeden.
Grinda was
een verschrikkelijke lieve, heel stabiele, trouwe en leuke meid. Trainen met
haar voldeed dan wel niet aan het beter- dan- best cultuurtje, maar het
wederzijds vertrouwen was groot. In speuren blonk ze uit. Toch behaalde zij ook
diploma’s met de andere onderdelen erbij.
De bazin kan nogal impulsief zijn,
zag een jonge herder op de club en nam er weer één bij. Volle boel in huis met
Anno, Clarence, Arras, Dayzer, Grinda en dan ook nog Sepp.
Sepp was een kennel
gewend en tot verbijstering van de andere honden vloog hij de eerste dag
letterlijk over het meubilair heen. Sepp werd het trouwste maatje van Grinda. Er
is nog geprobeerd om nakomelingen te krijgen. Dat is na veel vrijpartijen niet
gelukt. Ze hebben het in ieder geval heel leuk gehad
samen.
Na de dood van de kleine hondjes Anno
en Clarence werd Kaytie opgehaald uit Brabant om muizen te gaan
vangen.
Ze loensde een beetje. Dat stond haar
zicht op muizen niet in de weg. Een ware genocide was het gevolg. We hebben nu
nog geen muizen meer op het terrein. Zal haar geest wel
zijn.
Na de dood van Grinda, die
negen-en-een-half jaar is geworden, kwam Costa op het erf. Een halve
Mechelaar.Een felle, maar ook lieve meid. Ze
was snel, keek niet uit en bracht daardoor blijvende schade toe aan de knie van
de bazin. De Bond Tegen Vloeken kreeg af en toe geen poot aan de grond.
Costa is door Kaytie opgevoed, maar
probeerde de macht na anderhalf jaar over te nemen. Op het laatst konden ze niet
meer bij elkaar.
Tippel en het muggenziften
