Het wordt tijd, dat we een andere aarde op
zoeken.
Taron heeft er wel geen oren naar,
maar het grondwater is zwaar vervuild
en hij zit er wel regelmatig met zijn kont op.
Hij kan gerust een andere kant op
kijken, maar het neemt mijn ongerustheid niet weg.
Achter ons telen ze voor het eerst pootaardappelen,
die veredelen ze. Naar ik vermoed om een fiks aantal schilderijen van Van Gogh
te gaan namaken. Wat moeten ze er anders mee, nu er hopen van die piepers gratis
af te halen zijn. Ik hoef in ieder geval geen aardappel aan mijn
poot.
Al zou het een stevige bescherming
kunnen bieden tegen ongepast kauwgedrag.
Naast ons worden ‘flowers’ geteeld. De Roemeense of
Poolse arbeidskrachten noemen ze zo. Ze hadden het ook over ‘begonia’s’, maar
dan moeten ze de bloembakken zeker nog neer gaan zetten. Op deze aarde verstaan
we elkaar niet zo goed, alhoewel er overal over drones wordt gepraat en dat
snapt iedereen. Zelfs Rutte spreekt ze goed uit.
We hebben die flowers naast ons
helemaal niet nodig. We hebben ze zelf.
Zelfs bijna uitgebloeid zijn ze nog mooi.
Ik ben wel erg bang, dat onze 2 koeien
weg moeten. We hebben geen 2 x 2.6 hectare weidegrond.
En ze poepen niet eens. Regels zijn regels, zegt
men. Daarna is alles ontregeld.
Als ze komen om de koeien op te halen
moet Taron zijn verdedigingslinie even flink opzetten. Hij is al aan het
oefenen. Ben trouwens nieuwsgierig of ze nou in de groene of in de oranje kliko
moeten. Doen we het niet goed,
dan krijgen we vast een rode kaart.
Taron heeft er net één gehad voor een harde tackle, die hij speels
noemt.
Hij wil gauw Trump gaan bellen. Ik vind dat
een infantiel idee. Van mij krijgt die Amerikaanse oranje hamburger een
grote rode kaart, omdat hij zo speels met mensen om gaat. Ziet-ie gelijk, dat de
aarde code rood heeft.
Daarna tjoepen we alle valse presidenten de kliko
in. In grijs of oranje weet ik nog niet. Eén gezicht kan in ieder geval zo in de
oranje.
Jullie zien, ik ben op oorlogssterkte.
Ik wil andere aarde en een andere aarde.
