Uiterwaarden Maas verminkt.
Uiterwaarden Maas verminkt.
als ik uitkijk over uiterwaarden en weiden
mijn ogen richt op wat bloeit en loeit
terwijl het geel en groen op afstand samenvloeit
twee zeilbootjes over ˈt rivierwater glijden
strek mij onbevangen uit in ˈt wat vochtige gras
terwijl een takje zuring zich tussen mijn lippen krult
hoor aan overkant van de rivier dat een machine brult
twee kleine kinderen spelen voor me in een grote waterplas
beeld van ˈt Maaslandschap wordt echter wat verstoord
heerlijke rust en natuur zijn soms niet meer harmonieus verbonden
verstoord door kranen, machines en mensen die; uiterwaarden ontgronden
nog thans kent onze fraaie rivier talrijke plekken ongestoord
maar veel wordt vernield, ˈt vertrouwde aanzicht voorgoed ontbonden
voor hen die na ons komen: eeuwig zonde



