Autisme

Schokkend: een ander woord kan ik niet vinden als ik de uitlatingen hoor van dhr. van der Staaij, woordvoerder van de SGP, over verkrachting en abortus. Het zijn geen onderwerpen die een zo'n "rechtschapen" man, komend uit de gelederen van vrouwonvriendelijke mannen over zijn lippen zou moeten krijgen.

Het gaat me hier totaal niet om statistieken; het gaat me erom dat hij geen enkele notie heeft van de absurditeit van datgene dat hij verkondigt. De SGP is tegen abortus onder alle omstandigheden; dat is hun goed recht, maar daarmee verspelen ze wel het recht uitlatingen over dit onderwerp te doen, want ze weten niet waarover ze praten. Dat wordt wel duidelijk als hij, na aandringen, geen enkel woord terug wil nemen en zich als een phariseër verliest in compassie met de getroffenen.

Als er dan toch cijfers aan te pas moeten komen, hoewel niet wetenschappelijk bewezen, dan denk ik dat bij vrouwen binnen deze onneembare vesting inderdaad verkrachtingen/abortussen zeer laag scoren en dat de hoogmoed van de rechtvaardigen hierbij een rol speelt.

ALLES BLIJFT
Er was een vriend aan wie ik heb geschreven, een rots waar ik mijn naam in heb gekerfd. Je bent een deel van alles bij je leven en alles blijft bestaan wanneer je sterft.
Gerrit Komrij (uit: Luchtspiegelingen)

GERRIT KOMRIJ
Lopend over straat in Oud-Zuid, waar de wereld heel klein is,
weet ik: nu is Gerrit stervende en raakt de poëzie
haar liefdevolle strenge meester kwijt.
De straat gaat door, het weer speelt mooi,
maar onweer dreigt en mijn hart doet pijn.
Remco Campert Amsterdam, 5 juli 2012

Ik woon in mijn verdriet.

Ik dool rond in mijn leven, zoekend een veilige plek.

Leeg voel ik me, naakt en zonder bescherming

overgeleverd aan het dagelijks gebeuren om me heen,

dat voor mij zijn betekenis heeft verloren.

waar kan ik heen?

Ik voel me thuis in mijn verdriet, daar is mijn woning,

de muren om me heen zijn me vertrouwd.

Ze vormen mijn bestaan; weten van mijn wanhoop,

mijn tranen, mijn pijn, mijn onvermogen.

Vullen mijn leegte zonder woorden.

Er zal een tijd komen dat ik de muren kan slechten,

dat mijn vertrouwen hersteld zal zijn; ik mijn leven weer wil delen

met hen die liefdevol op me gewacht hebben.

Maar laat me nog voor even: nu is het nog te vroeg.

In het bericht dat ik 7-7-2010 in mijn blog plaatste onder de aanduiding: overvallen…gaf ik aan dat mijn gezin getroffen was door ziekte en dood. Ook dat ik nog niet wist hoe hiermee om te gaan binnen dit blog; niets intiemer toch dan juist zo'n tragische gebeurtenis.

Voor mijn gevoel betekende dit het einde van deze aktiviteit.

Verwarmend was het wel dat degenen die mijn blog regelmatig lazen, dit jammer vonden en hoopten op vervolg ergens in de toekomst.

Ook toen ik er wel weer zin in kreeg heb ik nog lang geaarzeld: vooral tegen de regelmaat keek ik op, ik wist niet of ik daaraan tegemoet kon komen.

Maar vanmorgen las ik in een ingezonden brief in de Volkskrant over OUDEREN en de CRISIS en daarin stond in precies de juiste bewoordingen mijn mening over dit onderwerp op papier en dit trok me over de streep.

De schrijver neemt stelling tegen de bewering dat ouderen van nu er recht op hebben "ontzien" te worden omdat ze het land na de oorlog mee hielpen opbouwen. Maar dat betreft niet meer de huidige generatie ouderen en laten zij die welgesteld zij hun steentje bijdragen aan de bestrijding van de crisis.

Het uitstellen is dus voorbij; de blog gaat, zij het langzaamaan weer van start.

Niet dat ik erg actief ben de laatste tijd, maar nu zijn er twee berichtjes die ik, voor mezelf tenminste, de moeite van het vermelden waard vind: broer en zus Brandt Corstius zijn/komen terug! Aaf heeft na haar zwangerschapsverlof haar columnplaats in de Volkskrant weer ingenomen en Jelle neemt voor de tweede keer het programma Zomergasten voor zijn rekening.

Dit meldde ik na afloop van het programma van vorig jaar: Jelle mag het van mij nog wel een jaartje doen! Verfrissend en met veel ruimte voor de gasten.

Zo en nu val ik weer terug in "een zalig nietsdoen" tenminste wat deze blog betreft!

Ik "ontmoette"deze aardige schrijver een paar keer op DWDD. Zijn korte stukjes spreken me aan en ik heb enige weken geleden het verzoek gedaan om op zijn graslijst geplaatst te worden. Zoals de tekst hieronder al aangeeft: het laat nog op zich wachten!

Schrijver A.L. Snijders uit de buurtschap Klein Dochteren bij Lochem heeft de Constantijn Huygens-prijs gewonnen, een van de belangrijkste oeuvreprijzen in het Nederlandse taalgebied. Snijders, een pseudoniem van Peter Cornelis Müller (1937) krijgt de prijs voor een genre dat hij zelf verzon: het ZKV, het zeer korte verhaal. Er is een bedrag van 10.000 euro aan verbonden.Volgens de jury weet Snijders zelfs de kortste tekst grote blijvendheid te verlenen. "Het is dan ook logisch dat hij daartoe het ZKV verzon. Alle ballast is weg uit zijn teksten, die meestal niet langer zijn dan een pagina in druk en heel vaak aanmerkelijk korter." De schrijver was "overdonderd" door het nieuws. "En ik was alleen thuis. Ik juichte. Maar er was niemand die kon klappen ofzo. Het was heel naar." Snijders heeft het gevierd met een glaasje water. "Ik had geen champagne in huis."Mensen die op de 'graslijst' van A.L. Snijders geplaatst willen worden, kunnen hun verzoek mailen naar: info@afdh.nl

Een kamer in het verleden

In 1971 gingen Godfried Bomans en Jan Wolkers elk een week in totale afzondering op het eiland Rottumerplaat zitten. Het enige contact dat ze met de buitenwereld hadden, was via radio-interviews met Willem Ruis. ‘Alleen op een eiland’ was een legendarisch project (en nog steeds heel erg leuk om naar te luisteren, er zijn cd’s van te verkrijgen!)

Inmiddels is er een soort follow-up gekomen. En daar mocht ik tot mijn grote vreugde aan meedoen. Dus zat ik vorige week een week in volstrekte afzondering in een boothuisje op het Lauwersmeer. Het project heet ‘Een kamer in het verleden’, en hoort bij het programma De Avonden, van radio 6.
Zie mijn verslagen hier.
hier =
http://weblogs.vpro.nl/eenkamerinhetverleden/category/gasten/paulien-cornelisse/

Via deze site kun je ook de verslagen van de andere deelnemers beluisteren, maar ik hoop dat mijn rugpijn zolang niet duurt....

het is stil om me heen en stil in mij
niet om verdrietig van te worden
maar wel om het te laten duren
tot voldaan is aan de noodzaak
van stil te zijn