Zondag 20 februari 2022

Riffer's stormbelevenissen

Beste allemaal,

Eergisteravond dacht ik, dat Rusland de aanval had geopend. Toen ik voor mijn laatste rondje naar buiten moest (ze hebben hier niet eens een hondenbak voor noodgevallen, als er tanks gaan rond rijden) had ik behoefte aan coupe Spaniël: hangoren.

Het gebulder was enorm met al die bomen op en langs het terrein. Het was moeilijk piesen in rechte lijn.

Op een ruig moment heb ik mijn kop maar in de planten geduwd.

Ik was blij, dat ik mijn poot nog niet optil. Had ik vast gekanteld op het pad gelegen. Mijn kapsel vertoonde opeens wel erg veel kruinen.

De nacht was onstuimig.

Gisterochtend heb ik, dat doe ik nooit, want ik ben een ware mafkees, om half 8 een seintje gegeven, dat de wekker moest aflopen. Mijn grote boodschap, bedoeld voor de avond daarvoor, wenste een snelle aflevering.

De bazin gehoorzaamde, dat kan dus ook zonder cursus. Ze was ontzettend nieuwsgierig, hoe de wereld er uit zag.

Ik miste gelijk iets op mijn territorium en zette het op een blaffen. Dat kan ik goed, als de strot van een veilingmeester op de visafslag.

Villa Alie bleek gebombardeerd.

Het geitenpaleis van weleer was onthoofd.

Mijn benauwde achterste moest maar even wachten. Ik ben onmiddellijk een heel stuk om de wei gerend voor beter zicht.

Wat een schok. Daar hing het dak dus, Zo raak je wel gas kwijt.

Poetin zat er vast achter.

Of was het een staaltje mislukt paalgooien vanuit Beijing.

Dan was dat wel heel erg knullig gedaan.

Het kon natuurlijk ook een ordinaire BN-er zijn geweest met knokploeg.

Overal lagen stokken.

En gedropt Lariksfruit.

Er moest direct geruimd worden.

Zelfs de hondenbegraafplaats was niet ontzien.

De bazin zette groot materieel in. Ze vulde takje voor takje de bakken en als ze dan een bergje had, trok ik de onderste tak eruit om de boel wat beter te laten zakken. Alleen werd het bergje dan ook kleiner. Ik mocht niet meer mee doen.

Wat doe je dan. Politiek correct wegkijken. Je kijkt quasi de andere kant op en wacht op het juiste moment om weer te mikado-en.

Enfin, vanochtend weer regen.

Villa Alie is ontleed.

In reepjes.

Haar kapsel ligt in de kruiwagen.

Begrijpen doe ik deze wereld niet. Wat de één bouwt, breekt de ander weer af.

Ik heb er samen met Kaytie maar wat op gedronken.

Ook op de volgende storm.

Het voorjaar dient zich aan. Voor alle arme oudjes, die het koud hebben door de Poetin-opslag hoop ik, dat de lente ons weer warmte brengt.

En vrede, al heb ik daar een zwaar hoofd in.

Heet adempje, liefdevol toe gewalmd door Riffertje.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 14:40

Maandag 14 februari 2022

Riffer's Valentijn

Beste allemaal,

Vanochtend kreeg ik een pluche beest, dat kennelijk flink bij de neus was genomen. Ik besloot gelijk te informeren of ik wat had misdaan.

Bij het informatieloket voor puberale honden vertelden ze mij, dat in de 3e eeuw na Christus in Rome een priester had geleefd, die Valentinus heette en die zich uit de naad werkte om het iedereen naar de zin te maken.

De naam van de priester wordt al eeuwenlang misbruikt om aan een ander te laten weten, dat er heimelijke gevoelens gekoesterd worden.

Nooit geweten, dat Costa die voor mij had. Ze is nogal luidruchtig in het overbrengen van het één en het ander.

Nadat ze er zelf eerst een poot vanaf had gesloopt mocht ik meehelpen om het beest uit de naad te werken.

Het was beter geweest om tussen ons een tafel van zes meter te zetten.

Nu begon direct het geweld.

Er werd door Madam Poetin nogal op de man gespeeld.

Kaytie gedroeg zich als het Westen in haar veilige bubbel. Ze lag strak toe te kijken.

Na heel veel sjorren, trekken, happen had ik in ieder geval de naad goed los.

Op het slagveld lagen her en der de netjes verwijderde lichaamsdelen.

Het was achteraf de bedoeling geweest om in de buik van die rooie hond te bijten, opdat er een zacht Biden stemmetje riep:
“I love you!”

Helaas hadden we het te druk met slopen om ook maar iets van die boodschap te horen.

Als aandenken heb ik nog een oor. Misschien kan die nog ergens aangenaaid worden.

Volgens de bazin hebben wij ons niet correct gedragen. Er was, volgens haar, duidelijk een grens overschreden. Ik hoop niet, dat ze Costa voortaan Glennis gaat noemen en mij Linke Kleine.

We hebben alleen maar willen kijken, hoe die mazelenhond van binnen eruit zag. In de toekomst een kaartje met Valentijn naar ons sturen lijkt me veiliger.

Zal Biden Poetin nog een kaartje hebben gestuurd? Een rood-witte tank is misschien ook een idee.

Wij vermaken ons nu met het oor. Costa probeert hem steeds aan mij te plakken. Het is volgens haar Verisure om beter te horen.

Ik wacht nu op het rustige moment, dat haar brandstof op is. Ze mag van mij naar de pomp, zolang daar nog wat te halen valt.

Kusje van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 15:14

Zondag 6 februari 2022

Riffer's schijndrachtige regendag

Beste allemaal,

Vandaag viel er veel water op me neer. Omdat het aan eigen waarnemingszin bij de bazin waarschijnlijk deels ontbreekt, heeft ze een stuk plastic in de tuin gezet, waar ik helaas vanaf moet blijven en waar zij ‘s morgens naar kijkt, als ze ‘s nachts wat op het dak heeft horen vallen.

Geheel overbodige informatie. Wat geweest is, is geweest. Ik kan zelf wel zien of er water op de grond ligt. Als Tata Steel grafiet op je pad gooit, krijg je zwarte poten. Dat hoef je echt niet te gaan meten. Wordt het pad niet lichter door.

Oma Kaytie en ik waren bijzonder blij met de door de natuur geboden mogelijkheid om door de plassen te daveren. We kregen gelijk schone poten.

Jammer, dat de plassen zo snel door de stenen zakken. In Marokko zijn ze goed in opgraven. Zelf zie ik er niet zo’n groot gat in. De koning maar eens bellen.

Met oma Kaytie is trouwens wat vreemds aan de hand. Ze wil niet meer naar buiten zonder een piepbeestje. De bazin moet die in haar zak doen en dan loopt Kaytie heel graag mee. Alsof ze examen doet.

Kaytie wil alleen in haar bench eten, omdat ze haar roze piepvogel niet in de steek wil laten en ik er niet bij mag.

Kaytie is een beetje getikt. Ze denkt, dat het benauwd kijkende rubbertje haar puppy is.

Ik zou ook zo benauwd kijken, als ik geen kant meer op kon. Mijn bazin noemt de toestand van Kaytie schijndracht. Ik heb begrepen, dat ik straks ook puppy’s kan maken. Het schijnt modern te zijn om een veel jongere man te nemen.

Ik zou niet weten, hoe ik dat moet gaan aanpakken en ik wil ook geen roze nakomelingen.

Misschien moet ik een cursusje gaan volgen. Familieopstellingen bijvoorbeeld. Of zak es effe door. Het middenstuk hoeft er in ieder geval bij mij niet uit. Kaytie kan zo onder mij door. Als ze uit een steenrijke familie was gekomen, was ik waarschijnlijk wel uit elkaar gehaald. Voor rijke mensen is niets hoog genoeg.

Ik heb er wel een zwaar hoofd in.

Kaytie wil voorlopig door al dat gedoe niet met mij spelen. Ik ben waarschijnlijk niet Olympisch genoeg. Ze wil maar één ding: naar huis.

Met pup. Nep uit China. Straks wordt ze nog slachtoffer van Cybercrime. Of een virusje.

Voorlopig regent het nog.

Je kunt het klimaat wel willen regelen, maar de natuur bepaalt.

Zielig voor Falco, dat al dat water zakt. Zijn graf wordt ook nat.

Door hem loop ik nu hier. Hij zal het ook niet droog houden.

Onprettig idee, dat ik ook een keer een graf krijg.

Ik zorg wel, dat ik geen groen vinkje heb. Mag ik er niet in. Moet ik toch die petitie van Mona maar niet ondertekenen.

Poot van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 20:11

Zaterdag 29 januari 2022

Riffer's Voice

Beste allemaal,

Morgen word ik 8 maanden. Ik heb al heel wat stormen doorstaan.

Vandaag was er weer zo’n straffe wind. Mijn kapsel werd volledig in de war geblazen.

Ik geef nog niet om hoe ik er uit zie,

Het maakt me geen Kim Kardashian reet uit, hoe breed mijn achterwerk is. Ik vul hem niet op in Turkije. Goed eten en vaak zitten en de rest komt vanzelf.

Ook hoef ik geen Jeroentje van mijn onderkant te maken. Niks te zien. Ik hou hem nog lekker voor mezelf. Ik ben geen malle Appie.

Mijn Dicktail mag iedereen bekijken. Die volgt mij, waar ik ook ga..

Ik kan er reuzengoed mee zwabberen.

Al valt hij me zwaar om omhoog te houden. Soms moet je wat.

Door al dat gedoe deze week met die Mollen heb ik vandaag voor het eerst aan een plasje van mijn vriendinnetje geroken.

Ik vind dat van Alie maar Bombarie. Hij weet waarschijnlijk niet, hoe laat het is. Zijn horloge is gestolen.

Kaytie heeft vanmiddag een schuttersputje gegraven voor als de Russen komen. Poet mag er van haar ook in.

Ik heb mij bij dit loket gemeld. Altijd beter dan in Peking-quarantaine.

Costa stelde zich direct in de aanval op als Russin met een klimaatvriendelijke kogel. Ik moest van haar (Na)ar(Vo)ren.

Een paar weken terug heb ik, zo jullie weten, ook een aanval ingezet, op een kip. Haar staart groeit weer aardig aan en haar kam staat weer omhoog.

Ze voelt zich vast schuldig, dat ze mij voor de poten liep. Ze kan zich vervoegen aan mijn loket. Ze weet natuurlijk niet waar dat is, maar je moet ook niet in alles duidelijk willen zijn.

Kaytie val ik niet lastig en niet aan. Ze is al oud en ik leer nog elke dag van haar. Vooral, dat ik van haar af moet blijven, als ze dat niet wil.

Helaas bevriest ze niet, als ik haar botje af wil pakken.

Ze is mijn coach. Ik hoop, dat ze voor me draait, als ik mijn best doe.

Voorlopig houd ik gepaste afstand.

Als super lobbes.

Lebber van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 00:00

Dinsdag 4 januari 2022

Riffer's Politieke Droom

Beste allemaal,

Vannacht heb ik gedroomd.

Aanvankelijk was het een heel mooie droom.

Ik wentelde mij in geluk.

Ik stond op het bordes naast Prutzle en Knaagje en keek neer op het volk. Dan voel je je ineens zó machtig. Ik wàs iemand.

Toen ik even naar beneden keek zag ik grijze schoenen met stalen neuzen. Mijn blik dwaalde via een been omhoog. Verrek, het was Hugenootje.

Die moest kennelijk gelijk de bouw in.

Naast mij hoorde ik overduidelijk geritsel. Bleek Popke te zijn. Hij had iets in zijn handen. Een vliegticket!

Hij moest van zijn vrouw op buitenland. Die spaarde namelijk huisjes van de KLM. Voor het einde van het jaar zou de schouw bij hem thuis wel vol moeten staan.

Popke keek een beetje afgunstig naar Knaagje.

Knaagje had aan zijn portefeuille zitten kluiven. Ze stond aan mijn zij al te wuiven met nieuwe eurobiljetten. Al dansend op de keukentafel had ze die door haar hulpje perfect glad laten strijken.

Haar hoofddoek had ze, ongestreken, al aan Popke gegeven.

Graaf Dijk sprak nog, onwennig, Amerikaans, met Boterkuipje. Die keek heel ernstig naar de Perssinaasappelen, die aan het flitsen waren. In talkshows was hij al dat geflits niet gewend.

Hij miste ook de ziekenhuislucht, al snoof hij nu een beetje verziekte lucht. Ik vermoed, dat Knaagje Prutzle al een poepje had laten ruiken.

Mijn droom werd minder leuk.

Een rits ministers stond om mij heen te trappelen om stukken te gaan bestuderen. Ze keken elkaar nu al verliefd aan.

Erg sociaal was Geniepje, die het werk stond uit te delen.

Ze maande Jetje om tot de kern van de zaak te gaan. Die keek een beetje klimaatneutraal. De zonnepanelen op zijn huis hadden de energie waarschijnlijk bij hem weggevreten.

Ollie deed haar papieren direct onder haar corset. Het mapje paste niet, maar een naar voren geschoven generaal stopte het snel in één van haar laarsjes.

Erg defensief, dat wel. Voorkwam weer een functie elders.

Micky wilde van Geniepje een A-drietje, anders paste het klimaat er niet helemaal op.
Economisch gezien moeten de papieren rollen, dus leek zij geschikt.

Weerscheetje rende als eerste het bordes af op rechts. De wind, die nu al opstak, bood hem daar de beste bescherming.

In een mum van tijd was het hele bordes leeg en ik weer wakker.

Ik kwam pas weer een beetje tot mezelf op mijn zandhoop.

Nu maar hopen, dat Prutzle het oudejaarslot niet treft, dat Knaagje aan zijn poot heeft zitten knauwen, als hij uit de klok komt. Ik hoop, dat Boterkuipje dan nog een plekje voor hem kan regelen.

Poot, zit er nog aan, van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 14:15

Zondag 2 januari 2022

Riffer's Halve Kip

Beste allemaal,

Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen of ik word al geconfronteerd met mensen, die mij van fake betichten. Dat schijnt modern te zijn.

Is dit een halve kip of niet? Is haar kapsel niet verwoest? Normaal is ze voor de helft langer.

Ik heb nog zo gezocht naar haar staart, zelfs in alle bakken geloerd.

Zou ik dat doen, als het allemaal gisteren niet was gebeurd? We hebben haar staart niet opgevreten, dus hij moet er nog zijn,

Ik ben samen vanmiddag met Costa en wat cadeautjes om haar kam en lel weer in orde te maken, op ziekenbezoek bij de kip geweest,

Ondanks de hevige wind, die mijn haren overeind lieten vliegen, zijn wij voor haar een beetje schijnheilig wel op pad gegaan.

Ik kan jullie vertellen: het gaat goed met de kip.

Ze had alweer een ei gelegd! Haar kam stond zelfs even een paar seconden goed.

Om daarna weer te gaan zwabberen. Ik benadruk nog: DIT IS GEEN DEEP FAKE!

Weliswaar had ze op het ei gepoept, maar het begin van herstel is er. Politici doen ook niets anders dan hun eigen nest bevuilen en mensen halveren in hun portemonnee en ze staan ook gewoon weer op. Hiermee wil ik Costa’s en mijn naam gezuiverd hebben.

De kip moet nog even in quarantaine blijven. Ik ben benieuwd of ze gehalveerd nog in de pikorde de hoogste zal zijn. Anders wordt het misschien een menuutje halve kip. Rutte is het ook gehavend gelukt om de hoogste te blijven, dus de hoop is er.

Voortaan vergrijpen we ons maar aan de Kong, al is het alleen maar om de bazin te plezieren, al gaat dat niet altijd van ons uit van harte.

Poot van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 17:03

Zaterdag 1 januari 2022

Riffer's Goede Begin

Beste allemaal,

Het jaar is gestart, de voornemens waren goed, maar als dan iemand zijn rust niet op de feestdag wil nemen en zo nodig kippenhokken moet gaan schoonmaken, dan is dat op zich al een valse start.

Ik lig nu op mijn vervlogen hoop.

Ik zal even trachten uit te leggen, hoe dat zo komt.
Mijn bazin ging met vuilniszakken, stoffer en blik en een baal kippenstro voor haar buik, dat moet natuurlijk allemaal weer tegelijk mee, door de deur van het kippenhok. De zilverwitte opperkip, haar trots, glipte ongezien naar buiten.

Costa was er als de kippen bij. Een rennende kip is zeer enerverend en de rondvliegende veren ook. Het gekakel zorgde voor extra driften, maar helaas hoorde de bazin daardoor de schranspartij in wording ook. Ze was er, volgens mijn mening, te snel bij. Dat ging best vlug voor haar leeftijd. Ze ontzette de kip, Costa droop af en toen kon ik het werk snel voortzetten. .

Ze praten hier steeds over de natuur en dat je die niet moet verstoren. Het is dan toch van de zotte, dat je de kippenkop uit je bek moet gaan lossen, als die er net vers in zit.

Nu is haar staart weg, er is daardoor nog een halve kip over en veel sneeuw.

De kip is even naar de kippen-IC gebracht. Ze snakte naar adem. Kan natuurlijk ook door al dat ge-ren komen.

Costa en ik wordt verweten, dat wij ons hebben misdragen, maar de andere kippen begonnen de opperkip te pikken op de geplukte staart. Het zijn kannibalen met geen enkel respect voor vriendschap.

Nu ligt de aangerande kip in de kippen-recovery. Ernstig verwend met voer, water en stro. En wij, wij worden nog steeds vals aan gekeken.

Wat maakt het nou uit. Die kip had toch ook aan de vogelgriep kunnen sterven.

We moeten nu van de bazin duimen, zie je het voor je, dat ze herstelt. De kip heeft de eerste stapjes al gedaan. Haar kam zit nog wat scheef. Voor haar is het te hopen, dat de kappers snel weer open gaan.

Vandaag geen ei.

Poot van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 17:50

Donderdag 30 december 2021

Riffer's Wereld in de War

Beste allemaal,

Mijn geboorte was niet getimed en dat kan ik me goed voorstellen.

De wijde wereld om me heen doet zo grieperig, dat ik beter in de pijpleiding van mijn vader had kunnen blijven.

Net als het gas nu doet in Rusland.

De kleine wereld hier is ook al niet veilig.

Dat komt door netfixen. Met het ene oog heeft iemand getiktokt en met het andere oog een heideplannendwaandenkbeeld gezien.

Dat alles uitgewerkt op een lui achterste.

Ongeveer net als ik hier. Daar word je nogal wereldvreemd van.

Ik zit hier regelmatig op mijn kleine naturabureauhoop. Op de berg is het nu één grote, natte vermenselijkte zandhoop.

Foetsie is het bos links en foetsie is het bos rechts.

In de wereld is er namelijk een ander soort hoop: een puinhoop.

Er is ook nog een Omicycloon onderweg. Zonder hoge bomen zit je dan vol in de wind.

We moeten omzien naar elkaar. Misschien hebben ze daarom zoveel gekapt. Kun je elkaar beter in de gaten houden. Vluchten kan dan niet meer.

Zo denken de reeën, die wegblijven, er ook over. Maar goed ook. Anders trappen ze misschien op een zandhagedis.Vooruitkijkend naar de toekomst moeten die nou juist in leven blijven.

Vanwege onze Low Trust Society vermoed ik de komst van een datacenter in mijn achtertuin.

Daar heb ik me al op voorbereid. Als straks gas en electra op zijn heb ik een dikke vacht om warm te blijven.

Groningen kan ons niet meer redden. Je kunt daar ook alles laten zakken. In andere provincies is ook veel scheefstand.

Maar dat komt dan weer door de oudjes, zoals Kaytie, die te groot wonen.

Ik heb haar al in haar oor gefluisterd, dat ze waarschijnlijk naar drie-hoog achter moet.

Jonge aanplant, daar moeten we het van hebben. Oude bomen hebben hun best gedaan. Weg met die handel. Ze slaan alleen maar CO₂ op.

Die jonge aanplant staat nu in lock-down, gewikkeld in gaasjes. Je plast daar zo doorheen. Ik nog niet, want ik til mijn poot nog niet op.

Vanuit mijn huis kan ik zien of ze zich rustig houden in hun tiny bubbels. Ik ben bang, dat ze met oudjaar knaldrang gaan krijgen. Toch proberen die poot maar op te tillen om er veel vocht tegenaan te gooien. Rotjes vanzelf weg.

Ik ben zelf nog jong, maar kan nu al overal angst voor hebben. Nu weer moet ik bang zijn, dat onze enige duif met die aanstormende vogelgriep op zijn rug liggend beide pootjes verkeerd gaat optillen. In dat geval kan-ie ook geen prikspijt meer krijgen. Met prik Gezond in het hok en Gezond op de stok, dat noemen ze tegenwoordig 2G. Als de duif dan omlazert is het in ieder geval een verantwoorde dood. Tutu is vast geprikt.

Voor een stroomband hoef ik niet meer bang te zijn. Die zijn per 1 januari verboden. Dat komt vast, omdat de stroom te duur is geworden.

Leveranciers van energie vallen gewoon om. Je moet voorzichtig bewegen. Je energie verdelen. Ze hebben vast geen goede vader en moeder gehad. Die helpen je overeind te blijven. Of een goede bazin.

Voorlopig knijp ik een oogje dicht voor de wijde wereld en wrijf ik het zand uit mijn ogen, als er weer eens teveel in zit.

Ik wens iedereen een goede hoop in het nieuwe jaar en beloof me: maak er geen puinhoop van.

Poot van Riffer
(Niet proberen op te tillen hoor)

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 14:42

Zondag 29 augustus 2021

Riffer en de zondagochtend

Goedemorgen mede-lotgenoten,

Vanochtend iets later opgestaan dan gewoonlijk. Het is zondag.
Dat heb ik al in de 13 weken, dat ik in wandelbare vorm op de aarde vertoef, geleerd.

Nou ja, zondag.

Toen ik buiten kwam kon ik mijn urenlang opgespaarde plas op de stenen loslaten. Niks geen zon. Regen.

Het gras was nat en lang, alleen mijn kleine kweektuintje, waar ik al eerder mijn plasje had gedeponeerd, lag er kaal bij.

Na eerst de vogels bij het vogelhuis grondig te hebben weggejaagd heb ik wat zaad tot me genomen. Poep ik namelijk de volgende keer op de kale plek, dan groeit er vast wat moois en eetbaars uit.

Van het ochtendnieuws ben ik niet vrolijk geworden. Oma Kaytie weet veel, dus toen ik vroeg, wat een zedendelict was, zei ze: “Nou, dit!”

“En schietpartijen dan?”

“Die gebeuren, als jij grote, uitgekauwde buffelhuiden in het hoge gras verstopt en de zitmaaier er overheen gaat.”

“Je moet kleine stokjes nemen, zoals ik, dan schiet de bazin ook niet meer de boom in.”

Ik was gelijk even niet meer te zien, want ik kreeg een gridstraf. (De oorbeschermers van de bazin hingen nog in de boom)

Nadat ik de gridsporen uit mijn vacht had verwijderd,

heb ik een pitstop gemaakt.

Oma werd wat ongeduldig en wilde verder met mijn opleiding. Ik was opeens IS-K en zij Taliban. Als Ka maakte ze er een Boeltje van. “Wees blij,” zei ze, “dat je hier op Chateau Berghoeve zit, want anders kwamen we nooit meer tot elkaar”. Ik begreep uit haar verhaal, dat sommige schietpartijen nooit tot een einde komen en een IS-Kaatje nooit een likje over de snuit van een Talibannetje zou gaan geven.

Bovendien zou één Orkaan Kaytie Costa doen omliggen in de lucht van een riool. Vergisslachtoffer.

We kunnen Costa wel van het Chateau wegsturen, voordat Orkaan Ida komt, maar geen prins zal voor haar kosteloze woonruimte hebben, vermoed ik.

Ik begrijp van Oma, dat Ik in ieder geval goed aan mezelf moet denken, mijn plaats moet verdedigen, ook mijn buit, dan lijk ik een beetje mens te gaan worden.

Ik leer snel en kan straks hoogstwaarschijnlijk meedoen aan de Slimste Mens. Als Riffer Loeb. De stoelen voor Maarten en Philip staan al klaar, zag ik.

In de huidige setting ben ik nog slechts het nieuwe logo van de Shell. Groen en Naïef en dat wil ik nog een poosje blijven. Even geen CO₂ meer, noch van oma, noch van tante. Uitsluitend mijn eigen geurlijn.

Ik weet even niet meer hoeveel poten ik nu moet geven. Mijn witte tenen zijn aan het vervagen. Ik verander.

De groeten zonder poten dus van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 16:31

Dinsdag 24 augustus 2021

Riffer en de wereld deel 1 / 2

Beste aardbewoners,

Eigenlijk ben ik te laat geboren.

Althans, dat zegt mijn tante Costa. Die heeft meer van die vervelende opmerkingen.

Ze zegt, dat de wereld momenteel ziek is. Dat mensen zich daardoor lek moeten laten prikken..

Ik schijn ook toe te zijn aan een prik. Heb me gelijk opgesteld als anti-vaxxer.

Hoef ik niet op les. Daar lijkt me geen bal aan, die ik hier al heb.

Als ik twintig jaar eerder was geboren, dan had de aarde er heel anders uit gezien, volgens mijn betweterige tante. Minder moeilijk.

Men schijnt zorgelijker te zijn en onverdraagzamer en bitser.

Nou, oma Kaytie heeft daar ook een handje van. Als ik vriendelijk aan haar staart trek, geeft ze niet erg mee.

De aarde is ook al te nat. Goed, ik plas sloten, maar niet overal. Aan mij kan het echt niet liggen. (Hou die microfoon dus maar weg)

De aarde is ook te droog.

De vraag is dus steeds, wat oma Kaytie nu weer naar achteren werkt.

Of ik er over heen moet plassen of warm moet liggen.

Ik koester me maar in de aarde, zolang dat nog kan. Ik ben er nu eenmaal.

Vluchten kan niet meer. Dat doen ze ergens anders al genoeg. Bovendien beschik ik nu over betaalbare woonruimte.

Waar vind ik dat nog.

Ik wil niet treurig gaan zitten doemdenken.

Dus gewoon niet teveel denken. Geen zorgen voor morgen.
Ga ik een eindje naar het Zuiden, dan heb ik immers mijn eigen brandblussertje mee.

Die hou ik echt goed in de gaten.

Ga ik naar het Noorden, dan zwem ik wel een eindje, als dat moet. Ik ben nu al bezig de vissen in de vijver te bestuderen.

Ik heb al geprobeerd de vijver leeg te drinken, zodat ik een vis kan vangen, voor als mijn voer niet tijdig is ontdooid.

Geen beginnen aan. Je moet op tijd kunnen stoppen voordat het een Kaagje wordt.

Ik denk, dat de bezem door de wereld moet.

Volgens mijn optimistische tante maakt het uit, dat ik een Oud Duitse herder ben en geen Duitse herder.

Ik hou mijn rug in ieder geval recht.

Dat ik Oud ben, maakt me nog niet ouder.

Het is nog een lange weg te gaan voor ik op hoogte en van alles hier op de aarde op de hoogte ben.

Springen helpt niet echt. Je kunt jezelf wel trachten op te krikken, maar hou die hoogte maar eens vast. Bovendien vang je dan teveel wind,

Dus ik blijf voorlopig maar aan de grond.

Het is best gezellig grondwerken, als je op pad gaat, al heb je zo’n dwangbuis om.

De wereld vindt me nu nog leuk. Zo leuk, dat ze je kunnen ontvoeren. Ik schijn geld waard te zijn. Vandaar die navelstreng.

Aardbewoners schijnen veel van geld te houden. Ze willen daar ook in zwemmen en grote vissen binnen hengelen.

Ik probeerde gisteren al te oefenen op dat zwemmen. Helaas zat er te weinig water in de bak, toen ik hem had omgekieperd.

Moet zorgen, dat-ie voller wordt of gewoon moed verzamelen om de vijver in te springen.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 15:33

Dinsdag 24 augustus 2021

Riffer en de wereld deel 2 / 2

Ik begrijp, dat mijn leven hard kan gaan worden. Oma Kaytie heeft me ook al voorbereid.

Ik ben er klaar voor. Kom maar op!

Vier poten van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 15:32

Dinsdag 10 augustus 2021

Riffer en de kennismaking

Beste allemaal,

Ze noemt mij nieuw leven na de dood van Falco. Ik moet weer een beetje muziek bij haar gaan brengen. Vandaar dat ik Riffer heet. Pas sinds een week, hoor. Hiervoor heette ik Binkey.

Ik ben de kleinste uit het nest, wat ze vroeger een straathond noemden, zonder papieren. Brutaal en onverschrokken.

Dat moet ook om je plaats in deze maatschappij te veroveren. Dat ze na twee weken Binkey zo nodig moest veranderen in Riffer maakt me helemaal niets uit. De beloningskoekjes zijn er niet minder om. Ik kom toch wel, al noemt ze me malle Pietje.
Riffer is dus eigenlijk een vlag op een strontschuit. Ik stuur dat schip trouwens vier keer per dag naar de grashaven om de lading te lossen.

Ik zal wel proberen me een beetje te gedragen. Tenslotte heeft mijn grote en stoere vader wel papieren.

Het is natuurlijk een hele eer om Falco op te volgen. Ik ben wat minder subtiel. Falco was met zorg gefokt. De geboorte van mij en mijn broer en zusjes was ongepland. Tja, niet alles is maakbaar in deze wereld. Voordeel is, dat ik mij minder aan de etiquette hoef te houden. Iedereen is dus bij deze gewaarschuwd.

Ik werk voornamelijk thuis. Stel je voor, dat ik een Parvo-virus op loop. Ik ben nog te jong voor een mobieltje met QR-code, al ben ik eenmaal geprikt.

Ben ik ouder en moet ik meer buiten de poort, dan is zo’n mobiel in mijn bek een blokkade in mijn speur- en bijtontwikkeling. Daarom noemen ze het waarschijnlijk een Smartphone.

Ik ben al een paar keer de wijde wereld in geweest. Eerst dat benchgedoe in de auto en vervolgens winkels onveilig maken. Iedereen wil me paaien door aan me te zitten. Ik schijn geboren te zijn in een anderhalve meter samenleving, maar ik merk er niks van.

Het liefst sloop ik de hele boel, zodat alles wat luchtiger wordt.

Ik help graag Oma Kaytie. Steun het kwetsbare oudje in haar graafwerkzaamheden. Als dank voor de gepaste mantelzorg zwiept ze met haar achterste aarde op mijn kop en over mijn lijf. Dat noemen ze een warm bad met al die opgewarmde aarde.

Het is heel prettig, dat hier een paar waterbakken staan, al moet ik er voor hogerop. Als er meer gletsjers in de Poolzee smelten kom ik vanzelf omhoog.

Ik heb stiekem gekeken, hoe ver het grondwater al is gestegen. Bijzonder intensief werkje.

Voorlopig modder ik maar door. Ze heeft me verteld, dat de maatschappij hard is en de wereld steeds minder mooi.

Ik kan mijn oren dus beter laten hangen. Hoef ik al die ellende niet aan te horen.

Voor leuke dingen, in beperkte kring, doe ik dan wel even één oor omhoog.

Ik zie wel, hoe de toekomst wordt. Ik hoop met goed en veel vlees in de kuip. Witte voetjes hoef ik niet te halen. Ik heb er al drie.

Ik ben van plan mijn naam eer aan te doen. Een beetje muziek in het leven te brengen, als oude ziel. Mijn rug recht te houden.

Ik ben niet voor niets een Oud Duitse herder.

Drie poten van Riffer (Hou ik er één over om op te tillen)

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 14:32

Dinsdag 14 mei 1985

Riffer's vakantie(be)stemming - Deel 2/2

Bovendien zit liefde in de knop, moet niet explosief ontluiken.

Soms hak je ‘hem om en soms bloeit-ie weer op.

Je moet vaak moeite doen om hem nog te zien.

Tippel houdt zijn oor goed te luister. Als hij mij irriteert en ik pak hem dan te hard aan is het in ieder geval geen femicide. Hij hoort bij mij, maar is niet van mij. Zo’n geval is ook niet te behappen.

Ik gedraag mij gewoon voorbeeldig.

Waar ik ook ben. Kan zo bij een ander de B&B in.

Poot van Riffer.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 00:00

Meer van Riffer