Riffer

Dinsdag 24 mei 2022

Riffer's EU beschouwingen deel 2 / 2

Intussen ga ik door met mijn werkzaamheden. Als er meer Russische olie op het vuur wordt gegooid, hebben wij hier tenminste nog brandstof.

Ondanks de plaatselijk agressieve Belgisch-Duitse EU- benadering.

Hopelijk treft het onweer van die gekke dief uit Moskou onze rozen niet.

De regen alleen al is zuur genoeg.

Poot van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 15:41

Vrijdag 6 mei 2022

Riffer's kijk op de boze wereld deel 1 / 2

Beste allemaal,

Commotie op commotie de afgelopen week.

Wat een kaars al niet teweeg brengt. Inside denk ik er het mijne van.

Men doet zo pislink tegen elkaar, dat ik er droevig van word. Ik til mijn poot toch ook niet tegen iedereen op. En dan die bevrijdingsactie in Oekraïne. Ze zijn hier op zoek naar Bolle Jos. Ze kunnen beter alle manschappen inzetten om Bolle Poet te pakken. Die kop van hem is vast een kernkop, die helaas al gedeeltelijk tot ontploffing is gekomen. Gek genoeg is hij nog net zo dik. Zit vast nog meer rottigheid in.

Elke vroege ochtend speur ik samen met Costa het terrein af of er ‘s nachts niks is gebeurd.

Elk verdacht plekje wordt grondig onderzocht. Vanochtend vonden wij een dode rat. Het leven was eruit gepikt door een roofvogel. Had waarschijnlijk een verkeerd berichtje op RattenTwitter gezet. Dat schijnt erg explosief te kunnen zijn.

We hebben een verdedigingslinie aangelegd om de eerste klappen op te vangen voor als de vijand komt.

De pony’s hebben, als protest tegen foute Russen, een begin gemaakt met de Oekraïense vlag. Hoe ze het ernaast blauw krijgen is me nog niet geheel duidelijk. Even verderop is een bollenboer gekomen. Hij heeft vast wel gif, dat blauw uitslaat. Tulpenbollen zijn namelijk ook al niet te vertrouwen. In oorlogstijd dus beter niet meer eten.

Bijou heeft zo hard gewerkt aan de vlag, dat ze er nogal warrig uitziet. Als ze maar genoeg blauwtjes loopt bij hengsten hebben we die bollenboer misschien niet eens nodig. Met zo’n uiterlijk en haar hoge leeftijd moet dat geen probleem zijn.

Elke dag loopt zij met haar vriendinnen heen en weer om de vlag, al vretende, af te krijgen. Ze boffen maar, dat hun eten zomaar uit de grond komt.

Het is verbazingwekkend, dat gras zo hard groeit zonder gas of olie. Soms neem ik een hap, maar die blijft meestal niet zo lang in mijn maag zitten. Gebeurt dat toch, dan hangt er acht uur later een sliert uit mijn achterste. Zonder douche-toilet is dat gewoon geen doen.

Costa nam vanochtend wel een hap gras. Ze wilde oefenen. Het voer stijgt zo hard in prijs, dat ze zich zorgen maakt. Ze heeft nogal een duistere toekomstblik. Dat heb je met die oudjes. Zien beren op hun pad. Die mogen hier gewoon gehouden worden.

Kijk maar naar mij.

Boven gras geef ik toch echt de voorkeur aan verse kip met parelhoen. We hebben er inmiddels zoveel, dat hun onderkomen af en toe lijkt op de vertrekhal van Schiphol.

Gelukkig is er nog ruimte voor kringspelen. Vanmiddag heeft het pluimvee aan zakdoekje leggen gedaan. Dat was uit solidariteit met de slachtoffers van Bolle Poet.

Wie op het neergelegde zaadje ging staan mocht even verdrietig tokken vanwege het vooruitzicht van een lege graanschuur.

Gisteren is Di plotsklaps overleden. Haar jonge minnaar LeBlanc zat reanimerend over haar heen te koeren. Ze kwam helaas niet meer in de poten. Ze was gewoon overwerkt. Een 24-jaar jongere minnaar neemt veel.

Mijn bazin kan heel soms zeer teerhartig zijn en wat vaker erg dom. In plaats van in te krimpen bij oorlogsdreiging en hyper-inflatie ging ze gelijk op stap om een nieuwe partner voor LeBlanc te kopen.

Ze kwam terug met drie duiven. Di perste er geen ei meer uit, maar dat kun je van twee nieuwe duivinnen niet verwachten. Dat wordt overbevolking straks in de schuilkelder.

LeBlanc zat er al helemaal klaar voor.

Hij maakte direct, na een rondje invliegen, heel elegant de meest witte tortel het hof.

Dat vond haar echtgenoot in zijn Viktor en Rolf kledij minder amusant. Zijn borst viel er van afgunst nog net niet uit.

De donkere duivin werd helemaal niet bekeken. Wat kleur al niet doet.

Als het zo blijft moet ze het volgende seizoen maar naar Married at First Sight. Wordt ze wetenschappelijk gekoppeld aan een andere doffer.

Of naar Boer zoekt Vrouw. Mag ze misschien op Citytrip naar Kiev, als het Songfestival er volgend jaar gehouden wordt.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 10:30

Vrijdag 6 mei 2022

Riffer's kijk op de boze wereld deel 2 / 2

Kaytie taaide, na het zien van de nieuwelingen, teleurgesteld af. Ze heeft meer met muizen.

Het leven, zonder te kijken, overziend, denk ik, dat ik wel een kaars nodig heb om te blijven branden. Dat kan niemand mij toch kwalijk nemen.

Al is hij van het Kruidvat.

Poot van Riffer.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 10:30

Woensdag 13 april 2022

Riffer's dierlijke avonturen

Beste allemaal,

Het ochtendrondje op het terrein is altijd een groot feest.

Vooral vanmorgen. Ik kon zomaar opeens mijn poot optillen.

Gek, dat ik daar nooit eerder aan had gedacht.

Toen ik Kaytie ging belagen (favoriete bezigheid), wierp ze me toe, dat ik nu was gestart met ongewenste intimiteiten, omdat ik net een man was geworden.

Dan mag ik gelukkig nog wel de kippen laten vliegen.

Eergisteren heb ik, denk ik, een kip zo gestoord, dat er een ei in de tunnel bleef, want vandaag lag dit in het hok.

Ik dacht eerst, dat het Poetin’s hoofd was, eindelijk gevallen na een groot Paasoffensief. Zo opgeblazen heb ik een ei namelijk niet eerder gezien.

De parelhoenders leggen een groot ei met een puntje, de krielkippen ronden het beter af.

Ikzelf ben één groot blij ei. Verleden jaar maakte ik nog geen ochtendrondjes. Zat ik nog in mijn moeder. Met andere zusjes en een broer. Vreemd eigenlijk, dat wij niet aan elkaar geklonken uit haar legkanaal zijn gekomen.

Was ik nog langer geweest. Mijn bazin vindt mijn lichaam lastig, als er twee deuren tegenover elkaar geopend moeten worden, zoals in de bijkeuken.

Ik krijg dan geheid een zwieper. En zij een zere knie.

De wei lag vanochtend vol vacht. Mijn vriendin Roos had last van de warmte. Ze heeft in haar voorouders kennelijk een schaap zitten.

Zo gladjes moet ze er straks weer uit gaan zien. Een foto van nu zou de dierenbeschermers in actie kunnen brengen.

De wereld hier is hartstikke mooi. Ik kan niet begrijpen, dat verkeerde Russen geen bloemen meer willen zien. Die zien alleen nog puin.

De eerste zwaluwen zijn deze week aangeland in de stal. Nu wordt het zomer. In Oekraïne nooit meer, denk ik. Daar schieten ze zo maar mensen en dieren dood. Om nooit meer te kunnen vergeten. En ze hebben daar ook niet genoeg te eten.

Onze voorraadschuur is voorlopig goed gevuld met graan. Voor de kippen. Nu is het er nog. Gek idee, dat kippen zonder graan waarschijnlijk in mijn bek belanden. Kan ik ze nooit meer laten vliegen.

Het gras is weer gemaaid. Alsof er niets aan de hand is.

Beste Poetin, blijf van mijn wereld af. Ik ben nu een man. Als hier de zomer ook verdwijnt, ben ik met mijn lengte zo bij je hoofd. Het zal me een waar genoegen zijn om dat leeg te laten lopen en te vullen met bloemen.

Tot je paars ziet.

Poot van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 12:18

Zondag 3 april 2022

Riffer en de temperatuur

Beste allemaal,

Mijn bazin noemt mij Kaka. Ik heb namelijk vanmorgen de temperatuur buiten op 19 graden geprobeerd te krijgen.

Het lukte me niet. Hij kwam niet verder dan 10.

Rob Jetten had er nog zo in Buitenhof op aan gedrongen.

Ik heb mijn hete adem gebruikt. Ik had natuurlijk de natuur kunnen flessen door mijn poot op te tillen, maar ik krijg hem op mijn leeftijd nog niet omhoog.

Mij Kaka noemen. De wereld om mij heen is Kaka.

Mensen met een pas gewit plafond willen geen vluchtelingen uit Oekraïne ontvangen. Die schijnen nogal veel te roken. Is dat niet Kaka.

In Amerika slaat iemand een ander voor de bek. Heel belangrijk nieuws.

Dagelijks bekt Kaytie mij af. Deze aanval kon ik nog net ontwijken. Ze kijkt heel schijnheilig een andere kant op. Al is ons gevecht 1 Op1, we zijn nog niet gevraagd voor een praatprogramma. Wat doe ik fout.

Die hele oorlog van bloedbroeders is Kaka. Voor mij en Kaytie niet te bevatten. Gelukkig krijgen we graanvrij voer en hebben wij zelf zonnebloemen op het erf. Van de zomer maar proberen om er olie uit te persen. Met een dikke poot moet dat wel lukken.

Mensen vinden wolven niet te vertrouwen. Ik denk, dat ze in Bucha veel liever wolven hadden gehad dan mensen.

Elke dag kijk ik naar de graven van mijn voorgangers. Dat is hier tenminste allemaal netjes afgehandeld.

Ik zou eigenlijk naar Rusland moeten om aan een lange tafel te gaan zitten proberen om het slachthuis dicht te krijgen.

De grenzen zijn daar dicht, maar wij honden en wolven trekken ons daar niets van aan. Dat hebben ze ook op de Veluwe gemerkt.

Voorlopig verschans ik me achter mijn stelling. Ik laat het Zelensky opknappen. Doet de rest van de wereld ook. Bovendien als ik moet gaan lopen naar Moskou is de hele graanschuur al leeg.

Misschien kan ik beter bloemen naar de paus gaan brengen.

Kom ik vast in alle praatprogramma’s. Hebben ze weer een hype.

De langste Oud Duitser van de wereld komt vanachter zijn stelling vandaan om met zijn vriendinnetje excuses aan te bieden voor alles wat in het verleden verkeerd is gegaan. Ook modern. Wat zullen die Russen het in de toekomst druk krijgen.

Voorlopig bedenk ik plannen om het gasverbruik terug te brengen. In mijn kop zit alles nog als los zand in elkaar.

Een kerncentrale op het erf naast de kippen is niet aan te bevelen. Radioactieve eieren zijn vast minder lekker, al kun je er wel jodiumhoudend zout op doen. Ik bedenk net, dat kippen graan eten. Wordt wat met hun toekomst. Meelwormen zonder meel zijn ook al niks. Toch maar overgaan op muizen. Die hebben we hier genoeg.

Kaytie heb ik aangeraden naar gas te gaan graven. Zakt de bodem, dan zakken wij wel mee. Het plan staat toch niet als een huis.

De heg mogen we ook niet verbranden. Paasvuren mogen wel, maar zijn kortstondig te heet om er een stadsverwarming aan te koppelen.

Er zit niets anders op dan haar te laten groeien. Lekker warm.

En als mens wat dichter op elkaar te gaan zitten. Net als de schapen van de Archemerberg.

Zal die minister van volksgezondheid wel weer gaan mekkeren over kans op Covid, maar daar mag je weer gewoon, zonder maatregelen, aan dood gaan. Die hype is gelukkig voorbij.

Ik denk, dat ik nu Kaka moet.

Nog even een bloemetje van mij. De paus krijgt toch al genoeg. Laat die zijn zegen maar bloemrijk uitspreken over de wereld.

Poot van Riffer

P.S. Kaka is gewoon stom

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 18:10

Maandag 28 februari 2022

Riffer's oorlogsvoering deel 1 / 2

Beste allemaal,

De dag was heel zonnig.

Ik voelde me vrij. Toen ik hoorde, dat 2000 kilometer verderop mijn soortgenoten in schuilkelders moeten zitten, werd ik heel boos en ook een beetje bang.

“Kom”, zei ik tegen Costa en Kaytie. “Wij gaan oefenen om ons te verdedigen, voor als die Russische honden gaan komen.”

Ik stelde voor om het kippenhok tijdelijk als vijandig te beschouwen.

Ondanks de aanwezigheid van de vredesduiven, maar die konden altijd later nog ingezet worden.

Al sluipend observeerde ik de vijanden als ware zij lekkere in olie gefrituurde hapjes.

Ik richtte mij speciaal op Poetin. Kon ik hem maar verschalken, maar hij werd omringd door oligarchische vriendjes.

Bovendien zou ik geen ei meer krijgen, als ik alles vleugellam zou leggen.

Costa bekeek me vanaf een afstand. Ze leek een beetje NAVO (Normaal Al Voorzichtig Opererend).

Ik probeerde de pony’s dan maar in mijn vreemdelingenlegioen te krijgen, maar de grens was dicht.

Dan toch maar geprobeerd Costa te activeren.

Met een omsingelende beweging dwong ik haar tot oefengevechtsmateriaal.

Ik viel dapper aan.

Ze ging gelijk uitnodigend op haar rug liggen.

En lachte me daarna volop uit. Dat werkte heel ontwapenend. Zou Zelensky dat ook niet lachend kunnen doen, vroeg ik mij af.

Toen heb ik haar maar gefouilleerd. Niet echt een oorlogshandeling, maar wel grensoverschrijdend.

Ik ben er berustend bij gaan liggen. Er viel met haar niets te beginnen.

Kaytie was intussen wel met iets bezig, hoorde ik.

Ik besloot uit veiligheid vanachter de stelling tot scherpe observatie over te gaan.

Ze was een schuttersputje aan het graven.

Toen ik hoorde, dat er misschien een ISS-satelliet op de aarde zou neerkomen, heb ik de kliko’s maar alvast klaar gezet en Kaytie gewaarschuwd, dat een schuttersputje niet voldeed om de klap op te vangen.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 11:53

Maandag 28 februari 2022

Riffer's oorlogsvoering deel 2 / 2

Daarna ben ik met Costa vrolijk gaan rennen zolang het nog kon. Zolang er leven is, is er hoop.

Ik heb inmiddels Dy naar Belarus gestuurd. Misschien kan ze daar nog iets betekenen. Lukt het niet, heb ik haar gezegd, dan kan ze altijd nog de Russen op de koppen kakken.

Do blijft wel eenzaam achter. Ik heb hem verzekerd, dat hij in plaats van Rusland naar het Songfestival mag. Hij koert goed. Vreemde acts doen het daar prima.

Hopelijk tot horens,

Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 11:53

Zondag 20 februari 2022

Riffer's stormbelevenissen

Beste allemaal,

Eergisteravond dacht ik, dat Rusland de aanval had geopend. Toen ik voor mijn laatste rondje naar buiten moest (ze hebben hier niet eens een hondenbak voor noodgevallen, als er tanks gaan rond rijden) had ik behoefte aan coupe Spaniël: hangoren.

Het gebulder was enorm met al die bomen op en langs het terrein. Het was moeilijk piesen in rechte lijn.

Op een ruig moment heb ik mijn kop maar in de planten geduwd.

Ik was blij, dat ik mijn poot nog niet optil. Had ik vast gekanteld op het pad gelegen. Mijn kapsel vertoonde opeens wel erg veel kruinen.

De nacht was onstuimig.

Gisterochtend heb ik, dat doe ik nooit, want ik ben een ware mafkees, om half 8 een seintje gegeven, dat de wekker moest aflopen. Mijn grote boodschap, bedoeld voor de avond daarvoor, wenste een snelle aflevering.

De bazin gehoorzaamde, dat kan dus ook zonder cursus. Ze was ontzettend nieuwsgierig, hoe de wereld er uit zag.

Ik miste gelijk iets op mijn territorium en zette het op een blaffen. Dat kan ik goed, als de strot van een veilingmeester op de visafslag.

Villa Alie bleek gebombardeerd.

Het geitenpaleis van weleer was onthoofd.

Mijn benauwde achterste moest maar even wachten. Ik ben onmiddellijk een heel stuk om de wei gerend voor beter zicht.

Wat een schok. Daar hing het dak dus, Zo raak je wel gas kwijt.

Poetin zat er vast achter.

Of was het een staaltje mislukt paalgooien vanuit Beijing.

Dan was dat wel heel erg knullig gedaan.

Het kon natuurlijk ook een ordinaire BN-er zijn geweest met knokploeg.

Overal lagen stokken.

En gedropt Lariksfruit.

Er moest direct geruimd worden.

Zelfs de hondenbegraafplaats was niet ontzien.

De bazin zette groot materieel in. Ze vulde takje voor takje de bakken en als ze dan een bergje had, trok ik de onderste tak eruit om de boel wat beter te laten zakken. Alleen werd het bergje dan ook kleiner. Ik mocht niet meer mee doen.

Wat doe je dan. Politiek correct wegkijken. Je kijkt quasi de andere kant op en wacht op het juiste moment om weer te mikado-en.

Enfin, vanochtend weer regen.

Villa Alie is ontleed.

In reepjes.

Haar kapsel ligt in de kruiwagen.

Begrijpen doe ik deze wereld niet. Wat de één bouwt, breekt de ander weer af.

Ik heb er samen met Kaytie maar wat op gedronken.

Ook op de volgende storm.

Het voorjaar dient zich aan. Voor alle arme oudjes, die het koud hebben door de Poetin-opslag hoop ik, dat de lente ons weer warmte brengt.

En vrede, al heb ik daar een zwaar hoofd in.

Heet adempje, liefdevol toe gewalmd door Riffertje.

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 14:40

Maandag 14 februari 2022

Riffer's Valentijn

Beste allemaal,

Vanochtend kreeg ik een pluche beest, dat kennelijk flink bij de neus was genomen. Ik besloot gelijk te informeren of ik wat had misdaan.

Bij het informatieloket voor puberale honden vertelden ze mij, dat in de 3e eeuw na Christus in Rome een priester had geleefd, die Valentinus heette en die zich uit de naad werkte om het iedereen naar de zin te maken.

De naam van de priester wordt al eeuwenlang misbruikt om aan een ander te laten weten, dat er heimelijke gevoelens gekoesterd worden.

Nooit geweten, dat Costa die voor mij had. Ze is nogal luidruchtig in het overbrengen van het één en het ander.

Nadat ze er zelf eerst een poot vanaf had gesloopt mocht ik meehelpen om het beest uit de naad te werken.

Het was beter geweest om tussen ons een tafel van zes meter te zetten.

Nu begon direct het geweld.

Er werd door Madam Poetin nogal op de man gespeeld.

Kaytie gedroeg zich als het Westen in haar veilige bubbel. Ze lag strak toe te kijken.

Na heel veel sjorren, trekken, happen had ik in ieder geval de naad goed los.

Op het slagveld lagen her en der de netjes verwijderde lichaamsdelen.

Het was achteraf de bedoeling geweest om in de buik van die rooie hond te bijten, opdat er een zacht Biden stemmetje riep:
“I love you!”

Helaas hadden we het te druk met slopen om ook maar iets van die boodschap te horen.

Als aandenken heb ik nog een oor. Misschien kan die nog ergens aangenaaid worden.

Volgens de bazin hebben wij ons niet correct gedragen. Er was, volgens haar, duidelijk een grens overschreden. Ik hoop niet, dat ze Costa voortaan Glennis gaat noemen en mij Linke Kleine.

We hebben alleen maar willen kijken, hoe die mazelenhond van binnen eruit zag. In de toekomst een kaartje met Valentijn naar ons sturen lijkt me veiliger.

Zal Biden Poetin nog een kaartje hebben gestuurd? Een rood-witte tank is misschien ook een idee.

Wij vermaken ons nu met het oor. Costa probeert hem steeds aan mij te plakken. Het is volgens haar Verisure om beter te horen.

Ik wacht nu op het rustige moment, dat haar brandstof op is. Ze mag van mij naar de pomp, zolang daar nog wat te halen valt.

Kusje van Riffer

Geschreven door Riffer de oud duitse herder om 15:14

Zondag 6 februari 2022

Riffer's schijndrachtige regendag

Beste allemaal,

Vandaag viel er veel water op me neer. Omdat het aan eigen waarnemingszin bij de bazin waarschijnlijk deels ontbreekt, heeft ze een stuk plastic in de tuin gezet, waar ik helaas vanaf moet blijven en waar zij ‘s morgens naar kijkt, als ze ‘s nachts wat op het dak heeft horen vallen.

Geheel overbodige informatie. Wat geweest is, is geweest. Ik kan zelf wel zien of er water op de grond ligt. Als Tata Steel grafiet op je pad gooit, krijg je zwarte poten. Dat hoef je echt niet te gaan meten. Wordt het pad niet lichter door.

Oma Kaytie en ik waren bijzonder blij met de door de natuur geboden mogelijkheid om door de plassen te daveren. We kregen gelijk schone poten.

Jammer, dat de plassen zo snel door de stenen zakken. In Marokko zijn ze goed in opgraven. Zelf zie ik er niet zo’n groot gat in. De koning maar eens bellen.

Met oma Kaytie is trouwens wat vreemds aan de hand. Ze wil niet meer naar buiten zonder een piepbeestje. De bazin moet die in haar zak doen en dan loopt Kaytie heel graag mee. Alsof ze examen doet.

Kaytie wil alleen in haar bench eten, omdat ze haar roze piepvogel niet in de steek wil laten en ik er niet bij mag.

Kaytie is een beetje getikt. Ze denkt, dat het benauwd kijkende rubbertje haar puppy is.

Ik zou ook zo benauwd kijken, als ik geen kant meer op kon. Mijn bazin noemt de toestand van Kaytie schijndracht. Ik heb begrepen, dat ik straks ook puppy’s kan maken. Het schijnt modern te zijn om een veel jongere man te nemen.

Ik zou niet weten, hoe ik dat moet gaan aanpakken en ik wil ook geen roze nakomelingen.

Misschien moet ik een cursusje gaan volgen. Familieopstellingen bijvoorbeeld. Of zak es effe door. Het middenstuk hoeft er in ieder geval bij mij niet uit. Kaytie kan zo onder mij door. Als ze uit een steenrijke familie was gekomen, was ik waarschijnlijk wel uit elkaar gehaald. Voor rijke mensen is niets hoog genoeg.