vrijbrief

Bladerend in mijn spreukenboekje (begonnen januari 1987) vond ik een krantenknipsel van Sheherazade, een columniste van de Libelle, geschreven rond 1994. Haar tekst geeft de ongemakken en het sjagrijn van het ouder worden op sublieme en herkenbare wijze weer.

 "Maak dat ik niet praatziek word en denk dat ik bij iedere gelegenheid en over elk onderwerp iets moet zeggen. Verleen mij de wellevendheid om te kunnen luisteren naar andermans kwalen. Verzegel echter mijn lippen over mijn eigen kwalen en pijnen, ze worden steeds erger. Het genoegen dat het mij schenkt om ze op te sommen, neemt met de jaren toe. Leer mij de glorieuze les, dat het een enkele maal mogelijk zou zijn, dat ik me vergis. Maak dat ik in redelijke mate vriendelijk blijf, want een verzuurde vrouw is één van de meesterstukjes van de duivel. Laat mij nadenkend zijn maar niet humeurig, behulpzaam maar niet bazig".
Het papiertje is vergeeld, maar het gebod is voor iedere ouder en van alle tijden!

Van de ene op de andere dag in de nabije omgeving geconfronteerd te worden met een levensbedreigende ziekte, doet de aarde op zijn grondvesten schudden.
ALS: een vrij zeldzame neurologische ziekte met verlamming als gevolg. Een ziekte dus die van een levenslustig mens een totale invalide zal maken.
Een geschikt onderwerp voor mijn blog of niet? Ik kon dit niet voorzien, maar verzwijgen maakt alles wat ik verder nog zal schrijven tot een paskwil. Ik wil doorgaan met wat ik hier begonnen ben en zal als dagboekstukje ook van dit moeilijke onderwerp af en toe melding maken.
Tussen alle persoonlijke leed door, hoor en zie ik nog steeds om me heen gebeurtenissen die me raken, of die ik leuk genoeg vind om vast te leggen. Het voorkomt dat ik me verlies in datgene wat onherroepelijk is; het houdt me bij de dag. 

de nacht te licht om nacht te zijn

waarom dan slapen?

betreed het lichte gras, raak aan het koele blad

gevangen in kille helderheid.

deze nacht lijkt dag....

een dag te stil om dag te zijn

dus ga maar slapen.

de schaduw onder het zilveren schijnsel verbergt een eigen leven

en wil niet delen:

deze dag is niet voor jou.....

Duizenden jaren vChr waren knappe koppen van toen al in staat hun gedachten en informatie vast te leggen en door te geven.
Ze maakten daarbij gebruik van de tot hun dienst staande mogelijkheden. Een kleitablet en een naald om hun spijkerschrift in te krassen en zonnewarmte om het product te laten drogen, dat was genoeg.

En nu, vele eeuwen van verlichting en evolutie verder, kan ook ik mijn kleitablet ter hand nemen om de daarop staande informatie tot me te nemen!

Het kleitablet is nu een digitaal apparaat met digitale teksten, de naald is een stylus geworden, maar toch…

Het E-BOOK….Wíl ik een e-book?

Een bezoek aan een goed gevulde boekwinkel is een uitje voor me. Ik blader in een boek, voel aan het papier: ruik er aan. Vind ik de pagina-indeling, de letter mooi. Ik voel het gewicht, ligt het lekker in mijn hand. De voldoening, gevonden te hebben wat ik zocht en waarschijnlijk meer!

Ga ik dat opgeven voor het digitale gemak, voor de klinische keuze van mijn stylus?

Ik wacht nog even….

Mijn oog valt op belijning: trekt mijn aandacht in de vrije natuur of in de straten van een stad; gevangen door mijn blik of door het oog van de camera.
Maar ook opgeslagen in mijn geest waar ik de ratio, de reden zoek: wil weten, begrijpen, verbanden wil leggen, het perspectief wil zien en ontrafelen; alles wat verder gaat dan mijn waarneembare horizon. 
Lezend over de geschiedenis van de Katharen, waar in de oudheid tempels en abdijen gebouwd werden in directe lijn met de stand van zon, maan en sterren, word ik getroffen en bevestigd in mijn overtuiging van de eeuwigheidswaarde van een prachtig geometrisch stelsel dat de hele aarde en alles daarbuiten omvat.