Soms wil je gewoon je hoofd op de aarde leggen,

je vuist naar de hemel heffen,

de tranen laten komen en zeggen:

het is zeker omdat ik zwart, wit, vrouw,

dik, dun, te groot, te klein,

te lief, onaardig,

omdat ik lelijk, eerlijk,

direct, poëtisch, welbespraakt,

te zichtbaar, onzichtbaar,

kwetsbaar,

onbegrepen, geprezen,

arm, trots en confronterend ben?

Daarom zeker!

 

En dat de aarde je dan met haar zachte handen

heel voorzichtig omhoog duwt,

je op de wang kust en fluister;

het is omdat je zo ontzettend mens bent.

Niet te veel, niet te weinig, gewoon genoeg mens.

Net zo mens als andere mensen

Precies goed.

 

Babs Gons

Sorry, maar af en toe word ik geplaagd door een acute writers block,

en kijkt Johan Hendrik uit Sluis (Zeeuws-Vlaanderen) mij met de nek aan.

Dus is er een 'block' op deze 'blog', neem dan gerust een duik in de archieven ('Inhoud blog'),

of neem een kijkje bij de 'Aanraders', daar hoor je het ook eens van een ander.

Veel leesgenot.

All along the watchtower
Princes kept the view
Outside in the cold distance
A wildcat did growl
Two riders were approaching

And the wind began to howl

LEVENS-LOOP

 

Hij is hier al geweest

En nu is hij weer terug

Vraag niet van waar hij komt

Hij moet ook nergens heen.

 

Zijn rugzak met de tijd

Heeft hij hier neergezet

Vertelt hem waar hij is

Een plaats nu, net vandaag

 

Komt hij meer mensen tegen

Maar niemand wijst de weg

Zijn blik gooit poorten open

 

Zo blijft hij,

Verder,

Lopen.

Tadorna  

 

Een buitendijkse boom

vrijgevochten overloper

oeverloper slechts in schijn

stil blijft hij staan op uitkijk

wat zal ’t zijn?

 

Waar land weer water wordt

bewaakt hij de seizoenen

’t getij op tijd komt zacht

zijn voeten zoenen.

 

Zijn vrienden braaf beneden

netjes in de rij

ten dode opgeschreven

benijden hem hierbij.

 

Kleine ode aan het raam

 

Een raam haalt de wereld naar binnen

het helpt de nacht de dag te beginnen

de man naar de bakker, een taterend kind

naar school onderweg, een blad in de wind

 

de postbode die een pakje komt brengen

de nachten die korten, de dagen die lengen

de kalende takken, het bottende blad

een hond aan de lijn, een zwervende kat

 

een blik op het leven, van donker tot licht

een raam is een eeuwig veranderend gedicht

Hilde van Cauteren

Hoe komt het toch dat jij niet weet

Wat ik vergeet, maar heb bedacht voor jou,

Ik ben je vrouw.

Hoe komt het toch dat ik niet weet

Wat er al leeft zo diep in jou,

Aan mij ontsnapt,

Je bent niet trouw.

Wat wij ooit droomden voor ons twee

Van heel ver heen of dicht nabij

Het liep verloren onderweg,

Ging jammerlijk verdampen in

De leegte tussenbei.

midden deze polderrust
ben ik vaak weg
weg van mezelf
weg van de wereld

ergens in nergensland
waar mijn gedachten uitdeinen
als een golf die zichzelf verliest in de stroom

'bestaan' en 'zijn' helemaal in de vergeethoek

tot ik plots een "goeiedag" hoor
een goedgeluimde groet

ik schrik
en schik mijn gedachten weer
netjes
in verleden, heden en toekomst
keurig gelijnd als een boek
waaruit ik verhalen kan puren

verhalen om hem of haar
-toevallige passant-
mee te plezieren

daar zitten we dan
twee mensen keuvelend op een bank
en beide voeten op de grond.

Tony Peirsman

ZEEZICHT

(een gedicht over bomen, gras en bloemen, 

en ook de zee komt erin voor)

 

Er staan geen bomen

langs de kant,

Er kruipt geen addertje

onder het gras,

Alleen water

dekt alles vredig toe,

En licht

reikt tot de einder.

 

En kijk,

zoals het altijd was:

Er is alleen maar Zee,

en alles wat ik zie, is

een bloem

die opengaat.