Prieeltje 2

Donderdag 10 december 2020

Spits 1

BERGEN

De spits is een vrachtschip waarvan de afmetingen zijn afgeleid van de maten van de sluizen en kanalen in Frankrijk. De Franse naam is péniche. Deze afmetingen van de kanalen werden in 1879 vastgelegd door minister van openbare werken Charles de Freycinet. De sluiskolken moesten minimaal 5,20 meter breed en 40 meter lang zijn. De minimale waterdiepte bedraagt 2,20 meter en de maximale doorvaarthoogte is 3,50 meter.

LOMA

Een spits kan maximaal zo'n 300 tot 400 ton vervoeren en heeft een maximale diepgang van gemiddeld 2,50 meter. Eigen gewicht bedraagt rond de 80 ton. Veel spitsen zijn 38,50 meter lang en 5,05 meter breed. Deze maten van de spits komen overeen met CEMT-klasse I.

PALOCLAU

De spits heeft als nadeel dat de vrachtcapaciteit beperkt is. Daar staat tegenover dat deze schepen op vrijwel alle Europese binnenwateren kunnen varen. Een ander nadeel is, dat als gevolg van de stompe voorsteven de snelheid laag is. Een uitspraak in de schipperswereld is dat in een spits geen gang te branden is. Ze zeggen ook wel: geladen niet vooruit en leeg niet achteruit te krijgen.

PANTER

SEQUENS

Andere

Zondag 6 december 2020

Getijden

Eb

Rimpels van de tijd

Een zucht van eeuwigheid drijft

Oeverloos voorbij

Vloed

Regen, wind en maan,

De polsslag van het leven

Doet dijken beven

Schelde

Altijd onderweg

Verglijdt de stroom seizoenen

Traag en tussenin

Dansen met de maan

Rusteloos, en-op en-neer

Altijd blijf ik gaan

Poëzie

Zaterdag 18 april 2020

Veerman

HEEN en WEER

De veerman vecht

met strakke riemen

tegen de stroom, tegen de tijd

verbijt een grijns van pijn

met riet tussen zijn tanden

vervloekt die eeuwigheid.

De overkant is net als hier

een oever aan het water

waar ook de waarheid onderweg

verdronken werd voor later.

foto: Hugo Peregrinus

Poëzie

Donderdag 16 april 2020

Schepen 1

GESPOT OP DE BINNENWATEREN :

Spits ADRIA (39m x 5,5m - 300 ton)

Beunschip LYDIA (70m x 6m) leeg op weg om te laden

TINA - PRAAG (Tsjechie) onderweg met lading aluminiumschroot

Andere

Zondag 12 april 2020

Boeddha

Zen

Leven is lijden

Langs het pad van verlichting

Komt de verlossing

Boeddha

Stil onder een boom

Verlicht de rust, hier en nu

De pijn van het zijn

Nirwana

Rimpels op de ruis

Van verre sterrenstelsels

Daarin kom ik thuis

Poëzie

Zondag 5 april 2020

74

Trein in Doorrit

Mist

Actualiteit

Vrijdag 3 april 2020

Corona

Lectuur in tijden van quarantaine:

In de romans van Nobelprijswinnaar Albert Camus wordt het absurde van de twintigste-eeuwse samenleving afgezet tegen een persoonlijke moraal van vriendschap en menselijkheid. Een of meer personages worden steevast door de loop van gebeurtenissen, nooit uit eigen vrije wil, schuldig aan een misdaad. De pest is een kroniek van een stad in de greep van een dodelijke ziekte. In de kuststad Oran breekt plots en onverwacht de pest uit. De slachtoffers sterven een snelle en vreselijke dood, en als gevolg van de quarantaine worden de andere inwoners geplaagd door gevoelens van angst en claustrofobie. Elke persoon reageert verschillend op de dodelijke ziekte: sommigen leggen zich neer bij hun lot, anderen zoeken schuld en wraak. En een paar, onder wie de antiheld dokter Rieux, proberen kost wat kost de terreur te weerstaan. De pest is een meeslepende vertelling over moed en vastberadenheid en de broosheid van het menselijk bestaan.

Albert Camus (Mondovi, Frans-Algerije, 7 november 1913 – Villeblevin, 4 januari 1960) was een Frans filosoof, journalist en schrijver van romans, essays en toneelstukken. Hij ontving in 1957 de Nobelprijs voor de Literatuur. Camus wordt vaak naast Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir als een van de leidende figuren van het existentialisme beschouwd, maar hij weigerde het label 'existentialisme' pertinent. Zijn denken verschilt van dat van Sartre waar het de aard van het bestaan betreft: bij Camus staat het lichamelijke centraal, waar Sartre zich meer op het intellectuele bestaan toelegde.

RÉSUMÉ du roman:

(La Peste, publié en 1947, a reçu le prix des Critiques cette même année. Il appartient au cycle de la révolte rassemblant trois oeuvres de Camus, La Peste, L'Homme révolté et Les Justes qui ont permis en partie à son auteur de recevoir le prix Nobel de littérature en 1957.)

LES RATS

D'abord un, puis plusieurs rats meurent dans les bâtiments et dans la rue. Premiers cas humains Le concierge de l’immeuble du docteur Rieux est victime d’une étrange maladie dont il meurt en dépit des soins du médecin. Grand, employé de mairie, vient voir le docteur Rieux pour lui signaler que les rats meurent en très grand nombre. À la fin de la première partie, les autorités, après bien des hésitations, se décident à fermer la ville et à l’isoler pour empêcher la propagation de la maladie, qui a toutes les apparences de la peste. Le journaliste Rambert fait tout pour regagner Paris où se trouve sa compagne. Le malheur des habitants d’Oran semble réjouir Cottard qui en profite pour se livrer à des activités de trafic lucratives. Grand essaie d'écrire un livre.

ÉPIDÉMIE

Le père Paneloux voit dans l’épidémie tout ce qui suit, sauf une grâce qui permet aux hommes de faire des actes de charité. Dans la ville, avec l'arrivée de l’été, les morts se multiplient, mais les habitants s'habituent aux ravages de l’épidémie. À l’approche de l’automne, Rambert rejoint Rieux et Tarrou dans leur lutte acharnée contre la peste. Plus tard, on assiste à l’agonie d'un jeune enfant, une mort et une souffrance atroce qui provoquent chez Paneloux une prise de conscience et de foi plus forte que jamais. Tarrou et Rieux, qui luttent ensemble et sans relâche contre l’épidémie, décident de se reposer un peu et célèbrent leur amitié dans la scène du bain de mer.

FIN DE LA PESTE

En janvier, la peste régresse et le sérum développé par Castel se met curieusement à gagner une efficacité qu'il n'avait pas jusqu'alors. Tarrou, soigné par Rieux, devient l'une des dernières victimes de la peste ; il meurt après avoir longtemps lutté. Cottard, lui, devient fou et se met à tirer sur les passants depuis son appartement; il est arrêté puis incarcéré. Ce même jour, Rieux apprend que sa femme, partie se faire soigner hors d'Oran avant l'épidémie de peste, est décédée de la tuberculose. Lui qui a combattu la peste pendant presque une année, semble avoir tout perdu et apparaît à la fin comme un personnage lucide, conscient de tout le mal que la peste a fait.

( bronnen: https://www.wikipedia.org/ en https://www.langzullenwelezen.be/ )

Actualiteit

Vrijdag 31 januari 2020

Climat change

WITTE WEELDE

Waar is de sneeuw gebleven ?

waar zijn de vlokken van weleer ?

Dat stil gespreid, wit dons en deken,

Het landschap als een bruid gekleed ?.

KLIMAATOPWARMING

Over vijvers en langs dreven

Echoot uit een ver verleden:

Waar is de sneeuw gebleven ?

Waar zijn de witte vlokken heen ?

Tranen om verloren leven

De aarde smelt, ik vraag alleen:

Waar is de sneeuw gebleven ?

Waar zijn de stille winters heen ?

Actualiteit

Donderdag 30 januari 2020

Gedichtendag '20

BOOMGEDICHT

Hij is in zijn slaap gebleven

geruisloos, met een korte knik

Uit het bos klonk er vertrouwd geluid

van brekend kreupelhout

De nacht nam alle kleuren uit de dag

In het stervend licht

vlamden de veren van een late vogel

De wind ruimde genadig

naar de vlagen in het westen

naar de nesten in de koortsboom

en voor hij uit de takken gleed

ging er een siddering

doorheen het buigend bladerdak

Toen viel de sapstroom stil

en helder hoorbaar kraakte iets van binnen

de stramme voeten van de naderende dood.

Stephan Soens

Poëzie

Vrijdag 3 januari 2020

Grijs

HUIZEN VAN DE 21e EEUW

EIGENTIJDS

STAAL EN BETON

IN ALLE TINTEN GRIJS

Andere

Woensdag 1 januari 2020

2020

GELUKKIG NIEUWJAAR

Actualiteit

Donderdag 31 oktober 2019

Halloween

Halloween

Daar op het kerkhof

Tuin der metafysica

Vindt het Al zijn plaats

/// een BUSHALTE /// en een EINDHALTE ///

Poëzie

Dinsdag 22 oktober 2019

Herfst

Zij wist vlug

hoeveel hij hield van water

zomaar de nabijheid

van water en van haar.

Het was herfst en de hoge populieren

aan de overkant hadden al

de helft van hun bladeren verloren.

De lage mist klamde hen

dicht bij elkaar.

Rondom hoorden ze slaperig gekir

van snavels in het riet.

Ze bevonden zich in een wereld

die nog moest beginnen.