Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017
Levenstocht

ODE AAN EEN STAPPER : LEVENSTOCHT
Samen met zichzelf begaf hij zich eenzaam op stapWie is het die de dagen wegwandelt ?(hoe verder hij gaat hoe dichter hij komt)en bij elke pas steeds meer het kind ontmoetdat lang geleden de weg op liepzonder te weten dat het ooit de man zou vindendie stappend zozeer zichzelve zocht.
Marc Hauman

Tijdloos
| Bomen |
Huizen |
| Bomen in mijn tuin Vertakt in het verleden Grijpen naar de tijd |
Huizen kijken stil Met grote vensterogen Naar wat weer verdwijnt |
Huizen 5
Stadsgedicht


Een goed stadsgedichtherkent u meteen.Het heeft een rake titel,opent gevat,en in het beste gevalhangt het in de wegaan de onderkant vaneen enorme brug.Het is grappig,maar niet overdreven.En het verrast-op de valreepstelt het dan toch nog ietszoals bijvoorbeeldde ellendige vraag:Vervoert dit schipniet erg rustig de tijddie U hier zo dringendstaat te verliezen?Stijn Vranken
Speelstraat

Hier grepen wij het levenMet beide handen,Kinderen op de fiets, en rendenEen blokje om, langs paadjesStil en smal, van kleine landerijen.De horizon bleef mooi dichtbij:Hij hoorde bij de straatWaar ook de zomer was,Hij stopte bij de beekVol zon en jonge visjes,Het gras kon nergens groener zijn.En ook de tijdZou thuis zijnVoor het donker wordt,Alleen wisten wij nietDat dit niet zo zou blijven.

Sprookje

Levenslijn
| Levenslijn Waar de tijd verschijnt Ontwaakt meteen het leven Het duurt maar even |
Jij en Ik Een Ik zonder Wij Is enkel Ik en nooit Jij Men zegt altijd Hij |
Buiten



Twee Poesjes

Twee Poesjes : Turbo en Tijger
Jong leven, levendig jong :
Lente in mijn tuin
|
|
Poes TIJGER (boven) |
|
Michiel
Jonge spring in 't veld
Gebeten door het leven
Mijn liefste kleinzoon
|
Mare
't Leven lacht je toe
Lezen in een open boek
Je blijft verwonderd
|
71
| 71 Eén en zeventig Stroef en koppig, vreemd geval Rotsvast priemgetal |
Pelgrim Elke dag een stap Met wijsheid door het leven Gestaag maar zeker |
| Boven de velden fladderen wat woorden. Bladeren zweven mee. Groenig geurt de wind en draait de dingen om. Geen mens leest nog de nerven. Sonja Keppens |
het water lacht in rimpels en een zachte zuidenwind legt de vermoeidheid van de wereld even stil Dirk Lethe |
Betonbrug



Efemeriden
|
|
|
|
EFEMERIDEN Het lange trage licht uit lage luchten omsluiert els en wilg met grijze nevelslierten.
Het kloppende hart van de zee stuwt vruchtbaar zijn vloed tussen dijken en oevers, over schorren en slikken en bij drempels van dorpen.
Rijen populieren, onverstoorbaar overeind, fluisteren zacht een afscheid naar het wuivende riet.
In een laatste rode gloed versmelten land en licht tot donkere poldergrond. |
EPHEMERIDES La basse lumière
|
Gedichtendag '17
Onder een winterzonnetjevang ik wolkjes van je ademwat is kou op zo'n moment ?Ontdooid verleden tijd.
Stadsgezicht



Orgelpunt

Priemgetal




