Zwerfkat

SCHELDE EB

Teruggetrokken

Gromt zij in haar

Golven...

De dijken rusten

Het één oog geloken

Naar wat komen kan

Terug

Er moet nog langs de rechteroever gereden.

De wind doorkliefd, het hart moet nog dreigend bonzen.

In geurige zakdoekjes gesnoten, waarbij wat grond, een draadje stof.

Het slib moet zich nog tekenen,

zijn grillige patronen aangepast.

door alleen geklots, ge-eb, gevloed.

Wolken moeten nog ontleed.

Schoonheid worden gevonden en zichten verzameld.

Oh heerlijkheid, elke gedachte voor mij alleen.

Bloemen geteld, elk jaar meer.

Terugkeren. Blijven. De beslissing dringt zich op.

Laat ik vlug brood halen.

De jongens wachten, ze lachen dralend en groeien

zonder mij. Zonder mij

vinden ze ook de weg.

P.R.23.60.A.

Ach, Ouder Worden

Ik sleep teveel verleden mee
Archieven van het leven wegen

In de grabbelton herinneringen
Hoor ik de glimlach van een kind
Een zucht van liefde voor een vrouw
En ook gelach, gebrul en dronken lallen.

Op 't gekkenfeest van 't leven
Wordt bruisend vuurwerk stilaan moe
Gaat na het bier het bloed ook vloeien
En steekt de tijd een handje toe.

Geen toekomst wacht nog bij de deur
Het afscheid is al lang geleden
Alleen de einder ginder ver
Lonkt naar mijn groot vergeten.

De dag is zwaar als lisdodden

We rusten in de rietkraag.

De lucht hangt als een donker deken

boven de bedding. Schoorvoetend

wandelt heimwee over de uitgeklede aarde.

De zon legt een schijn van terug-

keer over de rivier.

Wordt dit een dag van droefheid

en verdwaalde dromen?

Ach, laten we lichter worden, troost

in onze armen sluiten en blijven

oefenen in gemis

buigzaam als het riet.

Rita van Hauwermeiren

Poezenleed

Poesje, pootje, pijn

gedaan met 't wilde leven

mijn stapjes beven.

De Schelde lokt mij naar haar dans,

als de zon haar rode mantel spreidt,

die reeds in haar onmetelijke glans,

golven baart door de eeuwigheid.

De logge avondwolken dutten en gapen,

waardoor stralen dempen in rozenschijn,

zodat hun lichtjes langs mijn ogenslapen,

spiegeltjes vormen door een gordijn.

Beneveld door de stille avondstond,

die schoorvoetend mijn blik versmacht,

duik ik sprakeloos met open mond,

in 't naderend wonder van de nacht.

Marcel D'Hondt