Herfst
Zij wist vlughoeveel hij hield van waterzomaar de nabijheidvan water en van haar.Het was herfst en de hoge populierenaan de overkant hadden alde helft van hun bladeren verloren.De lage mist klamde hendicht bij elkaar.Rondom hoorden ze slaperig gekirvan snavels in het riet.Ze bevonden zich in een werelddie nog moest beginnen.
Ben Kockelkoren
Huizen 12
Zwerfkat
Prieeltje 1
Cars 5
Aan Zee
Huizen 11
Westerschelde
SCHELDE EBTeruggetrokkenGromt zij in haarGolven...De dijken rustenHet één oog gelokenNaar wat komen kan
Dijkgedicht 2
TerugEr moet nog langs de rechteroever gereden.De wind doorkliefd, het hart moet nog dreigend bonzen.In geurige zakdoekjes gesnoten, waarbij wat grond, een draadje stof.Het slib moet zich nog tekenen,zijn grillige patronen aangepast.door alleen geklots, ge-eb, gevloed.Wolken moeten nog ontleed.Schoonheid worden gevonden en zichten verzameld.Oh heerlijkheid, elke gedachte voor mij alleen.Bloemen geteld, elk jaar meer.Terugkeren. Blijven. De beslissing dringt zich op.Laat ik vlug brood halen.De jongens wachten, ze lachen dralend en groeienzonder mij. Zonder mijvinden ze ook de weg.P.R.23.60.A.
Muis
73Ach, Ouder Worden
Ik sleep teveel verleden mee
Archieven van het leven wegen
In de grabbelton herinneringen
Hoor ik de glimlach van een kind
Een zucht van liefde voor een vrouw
En ook gelach, gebrul en dronken lallen.
Op 't gekkenfeest van 't leven
Wordt bruisend vuurwerk stilaan moe
Gaat na het bier het bloed ook vloeien
En steekt de tijd een handje toe.
Geen toekomst wacht nog bij de deur
Het afscheid is al lang geleden
Alleen de einder ginder ver
Lonkt naar mijn groot vergeten.
Cars 4
Connections 2
Marines 1
Langgevel
Gedichtendag '19De dag is zwaar als lisdoddenWe rusten in de rietkraag.De lucht hangt als een donker dekenboven de bedding. Schoorvoetendwandelt heimwee over de uitgeklede aarde.De zon legt een schijn van terug-keer over de rivier.Wordt dit een dag van droefheiden verdwaalde dromen?Ach, laten we lichter worden, troostin onze armen sluiten en blijvenoefenen in gemisbuigzaam als het riet.
Rita van Hauwermeiren
Connections 1
Poezenleed
PoezenleedPoesje, pootje, pijngedaan met 't wilde levenmijn stapjes beven.
2019
Avondrood
De Schelde lokt mij naar haar dans,als de zon haar rode mantel spreidt,die reeds in haar onmetelijke glans,golven baart door de eeuwigheid.De logge avondwolken dutten en gapen,waardoor stralen dempen in rozenschijn,zodat hun lichtjes langs mijn ogenslapen,spiegeltjes vormen door een gordijn.Beneveld door de stille avondstond,die schoorvoetend mijn blik versmacht,duik ik sprakeloos met open mond,in 't naderend wonder van de nacht.Marcel D'Hondt
