80

LEVENS-LOOP

 

Hij is hier al geweest

En nu is hij weer terug

Vraag niet van waar hij komt

Hij moet ook nergens heen.

 

Zijn rugzak met de tijd

Heeft hij hier neergezet

Vertelt hem waar hij is

Een plaats nu, net vandaag

 

Komt hij meer mensen tegen

Maar niemand wijst de weg

Zijn blik gooit poorten open

 

Zo blijft hij,

Verder,

Lopen.

Tadorna  

 

Een buitendijkse boom

vrijgevochten overloper

oeverloper slechts in schijn

stil blijft hij staan op uitkijk

wat zal ’t zijn?

Waar land weer water wordt

bewaakt hij de seizoenen

’t getij op tijd komt zacht

zijn voeten zoenen.

Zijn vrienden braaf beneden

netjes in de rij

ten dode opgeschreven

benijden hem hierbij.

Kleine ode aan het raam

Een raam haalt de wereld naar binnen

het helpt de nacht de dag te beginnen

de man naar de bakker, een taterend kind

naar school onderweg, een blad in de wind

de postbode die een pakje komt brengen

de nachten die korten, de dagen die lengen

de kalende takken, het bottende blad

een hond aan de lijn, een zwervende kat

een blik op het leven, van donker tot licht

een raam is een eeuwig veranderend gedicht

Hilde van Cauteren

Hoe komt het toch dat jij niet weet

Wat ik vergeet, maar heb bedacht voor jou,

Ik ben je vrouw.

Hoe komt het toch dat ik niet weet

Wat er al leeft zo diep in jou,

Aan mij ontsnapt,

Je bent niet trouw.

Wat wij ooit droomden voor ons twee

Van heel ver heen of dicht nabij

Het liep verloren onderweg,

Ging jammerlijk verdampen in

De leegte tussenbei.

midden deze polderrust
ben ik vaak weg
weg van mezelf
weg van de wereld

ergens in nergensland
waar mijn gedachten uitdeinen
als een golf die zichzelf verliest in de stroom

'bestaan' en 'zijn' helemaal in de vergeethoek

tot ik plots een "goeiedag" hoor
een goedgeluimde groet

ik schrik
en schik mijn gedachten weer
netjes
in verleden, heden en toekomst
keurig gelijnd als een boek
waaruit ik verhalen kan puren

verhalen om hem of haar
-toevallige passant-
mee te plezieren

daar zitten we dan
twee mensen keuvelend op een bank
en beide voeten op de grond.

Tony Peirsman

ZEEZICHT

(een gedicht over bomen, gras en bloemen, 

en ook de zee komt erin voor)

 

Er staan geen bomen

langs de kant,

Er kruipt geen addertje

onder het gras,

Alleen water

dekt alles vredig toe,

En licht

reikt tot de einder.

 

En kijk,

zoals het altijd was:

Er is alleen maar Zee,

en alles wat ik zie, is

een bloem

die opengaat.

THE OLD SAILOR

Older and wiser,

With memories and friends,

I swallowed the anchor,

Said farewell to the sea.

As I came ashore

In peace and at ease,

Still left there to be

Out on the water

The essence of me.

Elle était…

dans un lieu mythique,

une rencontre insolite

Elle m’ échappait,

éphémère, souriante,

éclatant sa présence

Elle m’attristait,

à jamais ruminant

comment et pour qui

combler cette nostalgie.