Avondrood
De Schelde lokt mij naar haar dans,als de zon haar rode mantel spreidt,die reeds in haar onmetelijke glans,golven baart door de eeuwigheid.De logge avondwolken dutten en gapen,waardoor stralen dempen in rozenschijn,zodat hun lichtjes langs mijn ogenslapen,spiegeltjes vormen door een gordijn.Beneveld door de stille avondstond,die schoorvoetend mijn blik versmacht,duik ik sprakeloos met open mond,in 't naderend wonder van de nacht.Marcel D'Hondt
Mijn Dorp
| Mijn Dorp Ik heb je nooit echt lief gehad we kregen nimmer die binding zoals een moeder met een kind. Te groot geworden om te spelen heb ik je zo... niet bemind. Maar telkens ik rondom me kijk de bomen in de verte zie wuiven is dit groen akkoord, de navelstreng tussen jou en mij. Want daarin heb ik je liefgehad daarom dat ik je bemin. Bettina Fierens |
Geef mij Geef mij de zomer weer waarin ik in de wei verloren liep tussen de madelieven. Laat mij opnieuw de anemoon ontdekken alsof ze eerder niet bestond, enkel door mij te vinden was tussen de kruiden bij de beek. Geef mij mijn dorp terug dat stil te geuren lag naar 't vers gemaaide gras en pas gemolken melk geef mij de vrienden weer die bronstig stoeiden in de beemden een wild en geheimzinnig spel de droom van zomerlieven. Geef mij mijn vader weer, zijn sterke handen op mijn schouder het stil verbond met hem die mij het vuur doorgeeft. Nelly Maes |
Visserman
Facebook
Zeeuwen
Huizen 10
Plastic Soup

Willy Spillebeen


Bomen
Het knettert in zijn kruinhet kraakt en knisperttikt en tuimelttak op taken naar benedenzijn gouden waanzinvult de tuinhij staat verwaaidverfomfaaid, uitgekleedEls van Thuyne
Huizen 9
Schietwilg
Soms wil ik als een boomDie trage wolken grijpenEn hun gedachten delenToch voor zij verder glijden.
Het water wast, de vloed zet aanIk wil zoals een rietDe hele stroom opzuigenEn met mijn kruinDe vale luchten kleuren.
Ik blijf bescheidenVerweesd en tusseninVerward mijn takken draaienMijn twijfels door de bladeren trillenEn met de mist stil in mezelf vervagen.
Huizen 8

Selfie


Mei '68


|
I |
II |
|
Het puin was geruimd de huizen heropgebouwd. Opgepoetst en glimmend scheurden auto’s in de zon, een nieuwe wereld open.
Met bloemen werden de laatste resten oorlog uit de geesten verdreven. Alleen verbieden was verboden.
Jong en bloeiend was de mei in 1968. Ik was niet alleen en tweeëntwintig, en zag plots hoe het anders werd.
De klok sprong vooruit. de tijd keek niet achterom, en vergeten voorheen werd ver van de kerk begraven. |
68 is nu opa, en nog steeds verwonderd kijkt hij toe hoe verse tegenwind verrassend onverwacht uit weer een foute hoek het oude weg wil blazen.
De wereld wankelt, hij moet wel mee, hij houdt niet meer Interdit d' interdire Sous les pavés, la plage l' Imagination au pouvoir ( wikipedia 1 - wikipedia 2 ) ( wikipedia 3 ) |
Huizen 7
72
65 +(zeven jaar later)Men zei:Jij mag nu gaan;Niets moetMaar alles kanVoortaan:En toch,Helaas !Echt waar,Heel onverwacht:Er gebeurde nooit eens wat
Bruggen
Lentepoezie
| LENTEKRIEBELS | DANSEN OP DE WIND |
Waarom dansen wij de tango niet hier midden op de dijk op dat asfaltglad wandelpad dat gracieus de Schelde siert ? Of in de polder daar benedendijks bij het oude brugje een paso doble, wals of chachacha ? De wind fluit tussen riet en hoge grassen vast wel een passend leidmotief met zang van lijster, merel, vink en -zeldzaam- van een karekiet Of liever toch van lieve lust en speelsheid overvol een dartele verleidingsdans ? Lentekriebels en wij : onbedwingbare gekte Tony Peirsman |
wind schudt de kauwtjes uit zijn vouwen werpt ze wervelend omhoog leidt ze van hand naar hand door de hemel veegt ze met ��n beweging samen in een leegstaande boom straks goochelt hij meeuwen Els van Thuyne |

