Archief

BOOMGEDICHT

Hij is in zijn slaap gebleven

geruisloos, met een korte knik

Uit het bos klonk er vertrouwd geluid

van brekend kreupelhout

De nacht nam alle kleuren uit de dag

In het stervend licht

vlamden de veren van een late vogel

De wind ruimde genadig

naar de vlagen in het westen

naar de nesten in de koortsboom

en voor hij uit de takken gleed

ging er een siddering

doorheen het buigend bladerdak

Toen viel de sapstroom stil

en helder hoorbaar kraakte iets van binnen

de stramme voeten van de naderende dood.

Stephan Soens

Zij wist vlug

hoeveel hij hield van water

zomaar de nabijheid

van water en van haar.

Het was herfst en de hoge populieren

aan de overkant hadden al

de helft van hun bladeren verloren.

De lage mist klamde hen

dicht bij elkaar.

Rondom hoorden ze slaperig gekir

van snavels in het riet.

Ze bevonden zich in een wereld

die nog moest beginnen.

Ben Kockelkoren