Mensen| Asceet Ik weet wat ik eet Groenten en fruit, vis noch vlees Ik sta op dieet |
Eenzaat Ik loop langs de stroom Kijk met milde ironie Naar mensen rondom |
Therapie Vrouw in therapie De zielenknijper wil haar Knopen ontwarren |
Professor De prof na zijn dood Was nog verrast, nu is hij Voor eeuwig verstrooid |
Oude Liefde
Je Luistert niet naar mij
En hoort niet wat ik zeg
Neem toch je ogen uit je bord
En kijk niet van mij weg.
De overkant van tafel
Waar jij stil zwijgt en eet
Lijkt wel een lichtjaar ver,
Een andere planeet.
Het toverwoord ging daar verloren
De code werd gewist
Mijn bliksemschichten schampen af,
Al jarenlang geleden
Heeft de verwondering zich vergist.
Wil jij nog rijst ?
Geef mij het zout eens door,
En vergeet ook niet vanavond
Moet het vuilnis op de stoep,
Ook van de liefde is
De houdbaarheid verstreken.
KleinkindIk word wat moeIk moet nog verder gaan,Geef mij je hand enLoop een eindje met me mee.Jij wil rechtuitDie lange mooie laan,Ik draai weldra het hoekje omIk wuif je uit, ikBlijf nog even bij je staan.opa
Akkerliefde
| Akkerliefde Hij stond tussen koren, zij in een veld met mais. Nimmer zag hij zoiets fraais. Tot over zijn oren werd hij verliefd op haar. Zij, in haar jurk van zakken kreeg het ook van hem te pakken. Een teder liefdespaar. |
Het bleef bij eenzaam lokken, op hun onderstel van stokken, tussen welig tierend graan. Latrelatie in de bloei gesmoord door granen in de groei, is de liefde stuk gegaan. Ger Belmer |
Demonen
Demonen slapen niet
Zij rijden mee en
Sluimeren op de achterbank.
En vlot het niet, worden zij wild
en roepen, schelden op de rest
daarbuiten die het niet begrijpt
niet mee wil in het mooi verhaal,
De boel verpest.
Een rood licht doet je stoppen
en ongewild tot staan gebracht
in leegloop, niet op toeren
doe je maar niks en wacht,
Alleen de batterij laadt op.
Een stille kracht vol weemoed,
een knipoog van het licht op groen
prikken een duwtje in de rug
een flinke schop vooruit,
Want toch wil je niet terug.
Demonen slapen niet
Zij rijden mee en
Zwijgen op de achterbank.
's Morgens
Hengelen
Waterwerken
| Onder schuivende wolken zoekt de rivier haar weg, kronkelend tussen verleden, langs het nog stille dorp. Zo omspoelt het spelende water wilgen, riet en balsemien. Getijden vloeien, eb en vloed. Een buizerd, ongenaakbaar, boven groene meersen. Een bergeend staat geruisloos stil, op slikken - onbereikbaar. Alles houdt de adem in. Willem Vandereyken |
De rivier kent haar verhaal,
zich wentelend in de aarde, waar zij haar bedding groef.
omspoelt zij als een speelse bruid, haar schorren, slikken, bij de vloed.
in haar eindeloos getij, wordt zij schoonheid zonder tijd.
|
| DE WARE AARD VAN DE RIVIER Ik ben een oude man een litteken in 't land dat ik weleer, met tomeloze overmacht verdronken heb, verkracht en buitendijks bevrucht. Oud nu, gehoorzaam ik de dijken en word niet meer geducht getemperd lijkt mijn woede. Maar hoor je niet mijn wilde hart ? Blijf immer op je hoede ! Patrick Verdonck |
WATERWERKEN Waterwanden, waartegen, winterstormen wegen, windstilwater waas, waas wolken wordt, wilgenkatjes, windbestuivend, warmteonweder weelderige weiden wast, westenwind weldadig walnoten werpt Wallenstwaarop, welgemutste wederhelften wandelen, wiebelende wielerheup woelend wedstrijd wint, watersport waterrat wenkt, Waarlangs wiegeriet, wind, water wissen, wilgen woordeloos wauwelen willen. Gert Hooftman |
RIVIER minzaam neergevlijd in ongerept gebied golven barend verscholen tussen riet ongrijpbaar ruisend borrelend bruisend meanderend immer weer veranderend Katrien Troubleyn |
Lente
De Dijk in Lentetooi
Het dorre winterkleed ligt neer
geweken voor het prille groen
dat moeiteloos terrein inneemt.
Wit en wiegend zoomt het fluitekruid
langs het dijkpad.
Glanzend geel
blinken vrolijke boterbloemen.
De meidoorn bloeit in dikke trossen.
Pittig pronken pinksterbloemen
in hun kardinaalpaars kleed.
Een koekoek roept
Schaapjes grazen.
Een feest voor oog en hart.
Balsem voor wie heling zoekt.
Als door een toverhand hier uitgestrooid
zomaar, voor elk van ons
langs onze Scheldedijk.
Iris van de Meirssche
PoeziePOEZIE (*)
Waar niemand om vraagt, wat nergens toe dient,
Ligt verzonken, verankerd gebonden, hier
in krullen en kronkels verstild op papier;
't Geschreven geduld verwacht nog de lente,
Als de wind zich vult met ontwakende woorden,
en wolken vol klanken vervliegen ten Noorden;
Boven gevangen blijven kiemen in wervels hangen,
Hersenspinsels die wortelen in een web van echt en waan,
willen voeten krijgen om hun eigen weg te gaan.Tadorna
(*) "...de meme la poesie, si elle est par accident narrative et signifiante, est essentiellement une modulation de l'existence."
Maurice Merleau-Ponty