Categorie: Poëzie

Demonen slapen niet
Zij rijden mee en
Sluimeren op de achterbank.

En vlot het niet, worden zij wild
en roepen, schelden op de rest
daarbuiten die het niet begrijpt
niet mee wil in het mooi verhaal,
De boel verpest.

Een rood licht doet je stoppen
en ongewild tot staan gebracht
in leegloop, niet op toeren
doe je maar niks en wacht,
Alleen de batterij laadt op.

Een stille kracht vol weemoed,
een knipoog van het licht op groen
prikken een duwtje in de rug
een flinke schop vooruit,
Want toch wil je niet terug.

Demonen slapen niet
Zij rijden mee en
Zwijgen op de achterbank.

De Dijk in Lentetooi

Het dorre winterkleed ligt neer
geweken voor het prille groen
dat moeiteloos terrein inneemt.

Wit en wiegend zoomt het fluitekruid
langs het dijkpad.
Glanzend geel
blinken vrolijke boterbloemen.

De meidoorn bloeit in dikke trossen.
Pittig pronken pinksterbloemen
in hun kardinaalpaars kleed.

Een koekoek roept
Schaapjes grazen.

Een feest voor oog en hart.
Balsem voor wie heling zoekt.

Als door een toverhand hier uitgestrooid
zomaar, voor elk van ons
langs onze Scheldedijk.


Iris van de Meirssche

POEZIE (*)

Waar niemand om vraagt, wat nergens toe dient,
Ligt verzonken, verankerd gebonden, hier
in krullen en kronkels verstild op papier;

't Geschreven geduld verwacht nog de lente,
Als de wind zich vult met ontwakende woorden,
en wolken vol klanken vervliegen ten Noorden;

Boven gevangen blijven kiemen in wervels hangen,
Hersenspinsels die wortelen in een web van echt en waan,
willen voeten krijgen om hun eigen weg te gaan.

Tadorna

(*) "...de meme la poesie, si elle est par accident narrative et signifiante, est essentiellement une modulation de l'existence."

Maurice Merleau-Ponty

DICHTER

Ik wil gelezen worden,

mijn ziel laten verslinden

door grijze wijzen en geile giechelgrieten,

's avonds in de schemering,

wanneer het net nog kan.

 

Zij lezen niet wat ik geschreven heb,

en horen niet wat ik wil zeggen,

toch tilt de lust hen hogerop

en gaan hun hoofden zwellen.

 

Zij zien wat ik nooit heb ontwaard,

beleven wilde avonturen,

die mij werden bespaard.

 

Toch ga ik weer proberen,

en gooi mijn vangnet wijd

om woorden uit het leven

te strikken voor altijd.

Twee acrostichons (naamdichten of letterverzen), met de letters van het woord "verwondering"

Ik weef mezelf een wandtapijt,

een waan voor elke dag,

Met zijden draden van de wind, en

vezels uit mijn eigen lijf,

Gesponnen in de nacht.

Mijn radar zoekt en tolt in 't rond,

verschrikte beelden op de vlucht

weerspiegelen de scherven van mijn ziel, en

vallen langzaam dwarrelend stilaan neer,

toch raken zij geen grond.

Mijn noodoproep wordt niet beantwoord,

daarbuiten blijft het stil,

Terwijl de storm hier verder raast,

ik weet niet wat ik wil.