De spiegel van de dag
Categorieën
  • De dagelijkse maatschappij (15)
  • Diabetes (1)
  • Het leven van een buschauffeur (8)
  • Politiek (1)
  • Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Zoeken in blog

    Laatste commentaren
  • qzyfffff (qzyfffff)
        op
  • xiaoke (xiaoke)
        op
  • 201804.18yangpeng (yangpeng)
        op Een Kater
  • 201804.18yangpeng (yangpeng)
        op Leven na de dood...
  • outlet (yangpeng)
        op Demotie
  • Inhoud blog
  • Gezondsheidszorg: de stijd tegen de molens..
  • 'Sturende bestuurders'
  • 13 februari, een datum als alle andere..
  • Openbaar vervoer in 2020..
  • Tennisarm
    dagelijkes beschouwing van het leven
    11-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Openbaar vervoer in 2020..
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    Openbaar vervoer in 2020....


    12 februari 2020...

    Een aantal zeer oude buschauffeurs staan kleumend van de kou te wachten tot het moment dat zij hun collega weer mogen aflossen. Sinds het ook wegbezuinigen van de eindpunt voorzieningen voor buschauffeurs, staat er alleen nog een soort bouwwerkzaamheden toilet, waar de buschauffeurs een sleutel van hebben. Jaap, met 68 jaar de oudste chauffeur, komt net van dat Gamma toilet af. "Het spoelt niet door, want de leiding is bevroren, en je blijft met je reet aan de bril vastzitten van de kou en de smerigheid", moppert hij. Zijn collega's staan wat meewarig te grinniken, want ze kennen maar al te goed deze situatie.

    Een prachtige bus komt er aanrijden. Het is dat je hem aan ZIET komen rijden, want horen doe je het niet. Elektrische bus, geen herrie, geen uitstoot, wel duur in onderhoud en aanschaf. Maar ja, als je dan wat op andere dingen kan bezuinigen, dan trek je de zaak toch weer in evenwicht! Jaap loopt naar zijn rollator, en zet zijn chauffeurstas daarop en baant zich - met rollator - een weg door de sneeuw om bij zijn bus te komen.

    Een zo mogelijk nog oudere buschauffeur valt bijna uit zijn bus. In de zijkant van de bus zit een luik waar de oudere chauffeurs die wat moeilijk ter been zijn (mag het even na ruim 45 jaar op de bus!) de rollator in kunnen opbergen. Prima geregeld en met dank aan de verfoeide CDA regent uit de begin jaren van deze eeuw: DONNER. De pensioengerechtigde leeftijd werd onlangs opgetrokken tot 70 jaar, omdat de gemiddelde levensverwachting voor mannen naar 82,5 jaar werd bijgesteld. Dus werd besloten om er nog maar een paar jaar aan vast te knopen..

    Natuurlijk vergt het voor de werkgever wel wat extra investeringen, maar ach dat hebben ze er wel voor over, want waar vind je nu nog zulk gemotiveerd personeel? Jaap begroet zijn collega, en wenst hem een goede reis naar huis, en stapt in de bus. De cabine is gezekerd met kogelvrij- en gewapend glas, en volledig afsluitbaar. Er zijn drie boordcomputers die alles in de gaten houden. Jaap hoeft alleen maar een soort identificatiekaart langs een lezer te halen een code in te tikken, en het systeem weet met wie het te doen heeft.

    Jaap drukt op een knop en een zacht gezoem laat horen dat de bus bedrijfsgereed is. Het is bovendien ook tijd om te vertrekken. Dus gaat Jaap op pad. De bus rijdt op een busbaan, alle lichten worden op groen gezet wanneer er een bus aankomt. Er kan maar weinig fout gaan. Bij de haltes gaan de deuren vanzelf open en weer dicht. Jaap hoeft er niets meer aan te doen, alleen maar kijken of alles goed gaat. Daarna weer verder. Het hele parcours staan de luxe auto's luid toeterend en niet vooruit komend op de openbare weg. Een chaos! Maar op de busbaan met ongelijkvloerse kruisingen, gaat de bus precies volgens dienstregeling verder.

    Alleen, er zitten haast geen mensen meer in de bus. Ja, dat is weer een ander verhaal. Al die marktwerkingen, en al die steeds vreemdere eisen van regionale overheden m.b.t. het vernieuwen van het openbaar vervoer, bleken funest voor een kloppende exploitatie. Uiteindelijk gingen alle private OV bedrijven over de kop. Er brak een volksopstand uit, want ja er MOEST wel OV blijven rijden! Dus kon de overheid niets anders dan om zelf weer eigenaar te worden van de BV OV Nederland.

    Alleen... de prijzen van het vervoer werden steeds maar hoger en hoger. Het had ook een gunstig effect, want drop-outs en losers konden deze prijzen niet meer betalen, maar de meeste mensen in Nederland OOK niet meer! Dus kon de bus van Jaap lekker doortuffen. Geen kaartverkoop, geen gezeur, überhapt geen communicatie meer met de passagiers, alleen maar rijden over een vrije busbaan. Je kan er 100 mee worden!

    Leefde Donner nou nog maar, dan had het kreng toch nog gelijk gekregen!

    De aardigheid in het werk, ja dat is wel minder geworden, het is allemaal wel afstandelijk geworden. Je bent een nummer en zult ook altijd een nummer blijven, no matter what...

    Wordt vervolgd...

    Peter


     

    11-02-2010, 00:00 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    Categorie:Het leven van een buschauffeur
    Tags:Parodie, buschauffeur, 2020, toekomstvisie, Donner, Rollator
    10-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tennisarm
    Klik op de afbeelding om de link te volgen





    'Tennisarm'

    Halverwege januari kreeg ik steeds meer moeite met aan het stuur draaien, vooral bij rotondes (en die komen wij nogal eens tegen zo hier en daar!) Het ging steeds meer pijn doen en op een avond heb ik overwogen mijn dienst niet meer uit te rijden, zo veel pijn had ik aan de rechterarm, én hand. Uiteindelijk toch de dienst tot 01.20 uur uitgereden, en de volgende dag vrij volgens rooster. Die dag afspraak gemaakt met de huisarts en daar kon ik bij toeval nog dezelfde dag terecht.

    Bij het onderzoek bleek mijn rechterarm en elleboog niet meer recht te kunnen strekken, ook niet in onbelaste toestand. Bij het voelen en knijpen ging ik door de grond van de pijnscheuten. De conclusie van de huisarts was dat ik waarschijnlijk een 'tennisarm' had opgelopen. Toen ik haar vertelde dat ik nog nooit van mijn leven een tennisbal had geslagen, moest ze lachen. 'Nee, dat hoefde ook niet", zei ze, 'dat is gewoon een medische term voor een aandoening aan je arm".

    Maar wat kan ik er nu aan doen? Pillen was het antwoord. Er is een middel dat een 'tennisarm' binnen 14 dagen kan bestrijden, alleen als diabetes- én hypertensiepatiënt, mocht ik dat medicijn even niet hebben, en het was bovendien schadelijk voor de nieren, waaraan ik al eens een keer ben geopereerd. Niet doen dus, maar wat dan wel?

    Om de ernstige pijn die ik in die tennisarm had, te verlichten werden er paracetamol+codeïne voorgeschreven, compleet met gele sticker (niet aan het verkeer deelnemen dus) Mocht dit niet helpen dan na 4 dagen terugkomen. Thuis belde ik de werkgever op en vertelde dat ik een tennisarm had en pillen met een gele sticker, en mij bij deze dus ziek moest melden. En dat vond ik echt zwaar klote, want ik had de hele winter lekker doorgewerkt, dankzij de griepprikken niets opgelopen, alle feestdagen gewerkt, met uitzondering van 1e Kerstdag. Ik begon te geloven dat ik lekker door de winter aan het heen rollen was, tot dat de tennisarm op mijn pad kwam. Balen dus!

    Van de pillen die ik meekreeg merkte ik niet veel, alleen lag ik wel veel en langer te slapen dan anders. Maar de pijn werd er niet minder door. Dat bleef gewoon hetzelfde. Na 4 dagen weer terug naar de huisarts en toen kreeg ik iets wat zwaarder was en ook meer op het centrale zenuwen gestel werkt, maar wat ik eigenlijk ook niet mocht hebben ivm met de nieren. Maar een paar dagen gebruiken kon geen kwaad...

    Van deze pillen ging ik echt van de wereld, als in en soort roes. Het gevoel dat je hebt vlak voor je operatie als zo'n zuster zegt dat je tot tien mag tellen en bij 'vier' weet je al niet meer dat je überhaupt ooit hebt bestaan. Dat soort pillen. Een keer zelfs 12 uur aan één stuk geslapen. Ik?
    Ja ik, die anders nooit veel langer dan 4 a 5 kan slapen, ik was echt van de wereld. Alhoewel dat een ontspannen gevoel opleverde in de ochtend - of middag - raakte ik de pijn nog steeds niet kwijt, ik kreeg zelfs het gevoel dat het erger werd. Daarover raakte in ontevreden en besloot vorige week donderdag al om weer een afspraak te maken voor een volgend huisartsbezoek.

    Het afgelopen weekend werd ik plotseling geconfronteerd met een linkerbeen dat draagkracht mistte. Knie- en bilgewrichten veroorzaakten bij verdraaiingen, bewegen en belasten, enorme pijnscheuten. Ik werd er zachtjes gek van en kon niet veel meer doen dan me rustig houden en pillen slikken. Hoe ik het weekend ben doorgekomen weet ik niet meer, maar het was een hel. Mijn vrouw heeft me nog twee keer ingesmeerd met hete zalf en constateerde dat het been blauwe plekken vertoonde. Echter ik was niet gevallen, of gekwetst, echt onbegrijpelijk.

    Vanmorgen naar de huisarts geweest en die heeft er ook nog naar gekeken en wist eigenlijk niet goed wat ze er mee aan moest. Kan het een (spieren) virus zijn, zo vroeg ik haar. In principe kan het van alles zijn, zei ze, we gaan dat onderzoeken. Ik kreeg een formulier mee voor een bloedonderzoek morgen, en dat gaan we dan maar doen.

    Daarna moest ik nog naar de therapie voor mijn rechter (tennis) arm. De therapeut stopte er op een gegeven moment mee, omdat hij zag en voelde dat het mij enorm veel pijn deed, en ook hij wel begreep dat eigenlijk iets anders achter moet zitten.

    Ik ben eigenlijk weer net zo ver als 3 weken geleden, toen al die ongein begon. Het duurt me veel te lang. Ik mis de werkvloer, contact met de collega's, de medezeggenschap, gewoon mijn wereldje waarin ik me lekker voel. Thuis zitten kan af en toe best eens lekker zijn, maar niet als je de hele dag loopt te verrekken van de pijn.  Voorlopig zit er even niets anders op.

    Het nare van dit alles is, dat ik vaak vind dat het allemaal zo stroperig werkt. Probeer maar eens zo'n pilletje, kom anders na 4 dagen nog eens terug, dan krijg je weer een ander pilletje, gaat dat ook niet goed, dan weer een onderzoekje zus, of naar de therapeut. Het duurt zo maar een paar weken! Kan dat nou niet effectiever?

    Het ziekenfonds is zovéél duurder geworden, maar de stroperigheid is gebleven, helaas...!

    Wordt vervolgd..

    Peter





    10-02-2010, 01:17 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Het leven van een buschauffeur
    Tags:Tennisarm, onderzoek, pijn, pillen, huisarts, diabetes, hypertensie. nieren, gele sticker, ziekmelden, griepprik, therapie, bloedonderzoek, stroperig
    08-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een Kater
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Een Kater


    Lang uitgerekt ligt hij daar helemaal overgegeven aan zijn enorme behoefte om heerlijk te slapen. Volkomen van de wereld. Geen flauwe notie wat er om hem heen gebeurd. en eigenlijk kan het hem ook geen reet schelen ook. Hij leeft voor de volle honderd procent zijn eigen wereld, gaat zijn eigen gang en bepaalt zelf wel wanneer hij weer is actief gaat worden. Eigenlijk een heel asociaal figuur, en toch.....zijn we allemaal stapelgek op hem!

    Hij is liefdevol opgenomen in ons gezin nadat we hem zelf hadden uitgekozen in het Asiel op de Polderweg zo'n 2 jaar geleden. Onze 1e kater was 17 jaar geworden en was de schrik van de honden in de buurt. Zelfs een Duitse Herder stapte met een grote boog om onze tuin heen, uit diep respect voor onze vorige kater, die hem een keer een kras op zijn neus had bezorgd!

    Voor de rest was het ook een heel lief beest. We konden lezen en schrijven met hem. Toen hij op een dag omviel en niet meer kon opstaan moesten we hen laten inslapen, en daar was de hele familie goed naar van. In een opwelling zeiden we tegen elkaar dat we nooit geen kat meer wilde hebben, maar na 2 maanden begon het toch weer te 'jeuken'.  Als je je hele leven al een kat hebt gehad, dan wil je niet meer zonder zo'n heerlijkheid leven.

    De non verbale communicatie die je  hebt met een kater is prachtig. Een Kater is niet gek, zelfs heel slim, en soms ook doortrapt. Hij leert heel snel en weet hoe hij de medebewoners moet bespelen. Zo uitgekookt, dat is leuk. En vaak zijn ze ook heel erg schattig, knuffelig, en goed aaibaar. een kater voelt het wanneer mensen hem mogen of niet.

    Soms denk ik wel eens: Een kater is precies wat wij allemaal af en toe wel eens zouden willen zijn, lekker teruggetrokken in jezelf, geen gezeur aan je hoofd, lekker de hele wereld de wereld laten, en zelf bepalen wanneer je weer wat gaat doen, ideaal toch?

    Soms denk ik dat mensen best wel eens jaloers kunnen zijn op een kater, want zeg nou zelf, wie zou er niet eens een dagje kater willen zijn?

    Peter

    08-02-2010, 18:06 Geschreven door Peter
    Reageren (2)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:Naantje, kater, uitgerekt, jaloers, gezeur
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sjalalalie, sjlalala!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen




    Sja-la-la-lie, Sja-la-la-la

    Als ik thuis ben op zondagavond, dan kijk ik graag naar Studio Voetbal 's avonds, beetje na lullen over de afgelopen speeldag. Ik schakelde wat eerder in dan de bedoeling was en ving nog net - met veel gejuich en euforie - een glimp op van het winnende liedje voor het Europese Songfestival.

    Je hoeft geen Neerlandicus te zijn om te beseffen dat de tekst van dit liedje kennelijk door een randdebiel geschreven moet zijn. Een randdebiel die alleen maar oog had of zinnen rijmen of niet.

    Zo ontstond er een houtje - touwtje lied, 'Wanneer kom je nou", ik blijf je altijd trouw", laat me niet achter in de kou",  en dat soort verhevende teksten. En als de 'tekstdichter' het dan even helemaal niet meer weet dan treedt plan B in werking en gaan we als opvulling Sja-la-la-lie, Sja-la-la-la zingen.

    Een grotere truttigheid kun je je toch niet indenken!

    En ook de vertolkster van het lied leek zo uit de Verkade koekjesfabriek te zijn weggetrokken, Emotieloos en zonder enige passie werd dit lied eruit geknepen, en dat was het dan.

    Een Europees Songsfestival is bij uitstek al outbollig, maar sinds de Oost-Europese landen er aan meedoen is de mafia ook aardig vertegenwoordigd, en zijn er veel aanwijzingen dat er behoorlijk geknoeid wordt met stemmen op het winnende liedje. Alleen al de keren dat afschuwelijk slechte muzikanten, met slechte liedjes hoog scoorden en Oost-europese landen elkaar de punten gaven, zijn indicaties dat het er niet zo fris toegaat bij zo'n songfestival. Reden te meer om er eens een punt achter te zetten. Stoppen met die truttigheid!

    Helaas, 'men' schijnt nog steeds opgewonden te raken wanneer een Verkade Truus Sja-la-la-lie, Sja-la-la-la gaat zingen ergens in een Europees land.

    Dit is truttigheid ten top!

    Peter
    -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

    BONJE ROND SONGFESTIVAL


    AMSTERDAM, dinsdag

    De aanhangers van Songfestivalwinnares Sieneke en nummer twee Loekz gooien met modder naar elkaar. Beide kampen claimen dat van tevoren al vast stond wie er zou gaan winnen.

    Producent John van Katwijk stelde gistermiddag keihard op internet dat Pierre Kartner de stemming heeft gesaboteerd. Hij zou Loekz tot winnaar hebben moeten uitroepen, maar in plaats daarvan riep hij Sieneke. Er zou een afspraak zijn tussen de TROS en het management van coach Frans Bauer dat de frisse meidengroep moest winnen. Jurylid Tatjana daarentegen bezweert dat Sieneke de zege juist met opzet in de schoot is geworpen.

    „George Baker, Daniël Dekker en Pierre Kartner hebben ’s middags in de kleedkamer al handjeklap gedaan. Ik zei net nog tegen mijn moeder; het is doorgestoken kaart. Johnny Logan had gelijk. De act die we nu naar Oslo sturen is ’awful’.” De TROS reageert berustend: „Het is eerlijk gegaan.”

    De Telegraaf, 09-02-2010





    08-02-2010, 00:00 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:Songfestival, truttigheid, Mafia, geknoeid, passie,
    07-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederland, onderwijsland?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Nederland, onderwijsland?


    Nog niet zo lang geleden stond Nederland op de top drie van Europa zijnde als beste opleidingen vooral voor hogere scholen en universiteiten. Door veranderingen, bezuinigingen, en nog meer bezuinigingen, is er een ommekeer gekomen. Kwaliteit kost geld, ook in het onderwijs

    Hoge school van Amsterdam

    Mijn zoon (24) volgt een ICT opleiding op de HVA in Amsterdam. Zijn studierichting is netwerkbeheerder en daar komt nogal wat bij kijken. Om de zoveel tijd hebben ze met een aantal studenten een project waar studiepunten mee zijn te verdienen. Wie denkt dat zulke projecten enige relatie hebben met wat uiteindelijk - in een werkkring ná de studie - beoogd gaat worden, heeft het goed mis.

    Kansloze projecten

    Zo hebben ze met 4 studenten al eens een soort sjoelbak moeten maken voor het Nemo (een museum). Het ding is nooit klaargekomen, omdat andere studenten er de brui aan gaven, en alle energie die er werd ingestoken door studenten die wél hun afspraak nakwamen, was feitelijk kansloos. Die bak staat nu half afgemaakt in de kelders van de HVA. Het is niet moeilijk voor te stellen dat wanneer je op zo'n wijze meerdere keren wordt geconfronteerd met kansloze projecten, dat de 'goede' studenten ook een stapje minder hard gaan lopen.

    Je verwacht van docenten dat zij er bovenop gaan zitten. En dat gebeurt nou juist weer niet op een Hoge school of Universiteit. Docenten zijn alleen maar zijdelings aanwezig en bemoeien zich nagenoeg nergens mee. Het gevoel er alleen voor te staan, in combinatie met de kansloze projecten waren voor mijn zoon zeker het eerste jaar, een slechte ervaring.

    Relativeren

    Nu, bijna vier jaar later, zie ik dat de studenten die zijn overgebleven, met de situatie leren leven. En er zijn nog steeds veel opdrachten die feitelijk weinig connecties hebben met wat men uiteindelijk later gaat doen. Nu in het voorlaatste jaar, verwachten studenten veel meer opdrachten, projecten die meer gerelateerd zijn op de toekomstige praktijk. Helaas is dat nog steeds niet het geval. Volgend jaar wordt hij 25 jaar en als je bekijkt hoeveel vrije dagen, les uitvallen, lange vakanties en kansloze projecten er zijn geweest dan denk ik dat ze die opleiding - met een hoger werktempo - zeker 2 a 3 jaar kunnen bekorten.

    Kwaliteit?

    De kwaliteit van de opleidingen staan zeer onder druk, en er gebeuren ook rare dingen. Al met al krijg ik toch een beetje een vreemde smaak in mijn mond van studeren aan een een Hoge School. Het kost bakken met geld, en een docent is nauwelijks aanspreekbaar. Lessen vallen zo maar uit. Studenten komen uit Alkmaar net de trein, blijkt dat de lessen niet doorgaan, van dat soort dingen. Juist een Hoge School zou moeten beseffen dat structuur in het leven de basis is voor verder succes. Als we met zijn allen maar gaan lopen aanklooien, dan zullen we nooit iets bereiken.

    Ik hou mijn hart vast voor de kwaliteit van het onderwijs nu er vanaf volgend jaar 42 miljard bezuinigd moet worden om de bonussen van de banken veilig te stellen. De scholen en de opleidingen zullen ook worden 'gepakt' en moeten inleveren, en het is nu al bekend dat beurzen minder worden, en de student meer zelf moet gaan betalen. Met zo'n beleid zullen niet de beste studenten, maar de rijkste studenten door kunnen blijven leren. Ik zie dat als een verarming van onze maatschappij, zeker voor de toekomstige generatie.

    Peter

    07-02-2010, 05:55 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:Hoges School, Universiteit, structuur, studenten, projecten, docenten
    05-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gedicht van het Leven
    Klik op de afbeelding om de link te volgen




    Gedicht van het Leven

    Terugkijkend op jaren geleden,
    de lagere school, de rest van mijn jeugd
    Dat stemt mij immer tevreden,
    het was een mooie tijd van eer en deugd

    Hoog in het vaandel stonden 'Normen en Waarden'
    en niet geschuwd werd de corrigerende tik
    Nu laten we alles maar ontaarden
    en steken ze scholen in de fik

    Vergeleken met nu, waren we toen niet rijk
    en we waren heel klein behuisd
    We woonden in een armoede wijk
    toch voelden we on bepaald niet verguisd

    Omdat we niet beter wisten
    waren we gelukkig met alles wat we hadden
    Natuurlijk hadden ook wij wel eens twisten
    maar we hebben nooit op muren of ramen staan kladden

    Het huisgezin was bij ons de centrale spil
    Pa was het hoofd, en Ma haar wil was wet
    Na het avond eten kregen we een davitamon pil
    en hups, dan moesten we voor zeven uur naar bed

    We hadden geen koelkast, computer of een TV
    en leefden heel sober, en summier
    Toch maakten we veel lol en waren te vree
    we waren niet zielig en hadden vaak plezier

    Kijk ik nu om mij heen, dan schaam ik me dood
    toen waren we gelukkig met o, zo weinig
    Nu blijven we kopen, ook al staan we Rood
    Dat is heel bar en bepaald niet geinig

    De economie moet draaien, en dus moeten we kopen
    dat is de wijsheid van de 'geleerde bollen'
    Dus moet iedereen hard hollend naar de winkels lopen
    want het geld moet veel meer rollen!

    Maar, zo is nu de vraag
    zijn we nu gelukkiger dan zoveel jaar geleden?
    Kijk naar alle problemen van vandaag
    Wat is daarvan dan de reden?

    De wereld is verandert, hoor je vaak zeggen
    maar die mening kan ik niet delen
    Niet de wereld, maar de mens is zich gaan verleggen
    en nu vliegen we elkaar om niks, naar de kelen!

    Tolerantie, ooit een deugd van ons allen
    Het is vrijwel overal verdwenen
    Normen en Waarden zijn weggevallen
    ze schoppen je nu tegen je schenen!

    De overheid wil zich nergens meer mee bemoeien
    de politie kan en mag niets meer doen
    De overheid kan alleen nog flink snoeien
    voor kwaliteit of veiligheid hebben ze niet voldoende poen

    De banken hebben zwaar zitten gokken
    en dat ging natuurlijk een keertje goed fout
    Nu moeten alle Nederlanders er voor knokken,
    Dat wat je hebt, je ook nog behoud!

    Want ook pensioenfondsen speculeerden er lustig op los
    Dus werken we gewoon nog een paar jaar extra door
    Uiteindelijk zijn we allemaal zwaar de klos
    De 'top-mensen' tekenden hiervoor!

    Zij kregen de vrije hand om te speculeren
    tegen exorbitante bonussen en lonen
    Zij hadden nog nooit gehoord van reguleren
    alleen maar van nog méér belonen!

    De hebzucht is de maatschappij in de bol geslagen
    en wie niets heeft kan, of wil, toch kopen
    Veel mensen hebben vaak nog geen werk,
    maar willen toch niet steeds gaan lopen

    Lenen of jatten om toch wat te kopen
    dat is de maatschappij van vandaag de dag
    En we vinden het allemaal nogal bezopen
    dat een crimineel bijna alles mag

    Een burger die zich wil verdedigen
    wordt opgepakt en belandt in de cel
    Je mag een crimineel niet beledigen
    want dan trekt hij aan de bel!

    Een geflipte rechter laat de crimineel dan gaan
    en de burger moet hem dan de schade betalen
    Want die crimineel had toch zeker niets gedaan?
    Natuurlijk gaan de burgers hier van balen!

    En dus wordt de politiek heel erg fel
    partijen willen zich duidelijk profileren
    Ze trekken luid aan de bel,
    Stem op ons, wij zullen het tij doen keren!

    De moraal van dit gedicht
    we hebben heel erg veel, maar toch ook weer niet
    We zijn voor het consumentisme gezwicht
    maar zijn we nu gelukkig, of hebben we verdriet?

    Geluk zit niet in het vele hebben
    maar juist in de kleine dingen van elke dag,
    Geluk is elke dag lekker 'beppen'
    Met collega's of mensen die je graag mag

    Gelukkig zijn zit niet in je portemonnee
    maar veel meer tussen je oren
    Geniet van je leven en wees eens te vree
    Wees blij dat je kunt zien, en dat je kunt horen

    Relativeer zo veel als je kunt
    vraag je eens af of je wel zoveel nodig hebt
    En hol niet naar de winkels bij alweer een prijs stunt
    doe eens iets voor een ander en zie hoe je daar van oppept!

    Het leven is nog steeds de moeite van het leven waard
    Maar dat moet je wel willen zien en willen meemaken
    Dus, leef heel onstuimig of juist heel bedaard
    en besef, eens zullen we allemaal onze laatste tocht gaan maken.

    Peter


















    05-02-2010, 00:00 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:gedicht, proza, Leven, terugblik, Normen en Waarden, politie
    01-02-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Denigrerend
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Denigrerend..

    Vanmiddag weer bij mijn moeder op bezoek geweest in het verzorgingstehuis. Eerder deze week kreeg ik al een mailtje dat ze deze week ziek en misselijk was geweest. Braken en veel in bed liggen, en ook was zij weer afgevallen tot slechts 42 kilo.

    Wij troffen haar aan in wat men daar de 'huiskamer' pleegt te noemen. Een stuk of 8 'cliënten' waren daar volstrekt nutteloos aanwezig, zaten niets te doen, op een uitzondering na; een mevrouw die een boek aan het lezen was. De radio stond aan. Maar, er zong niemand mee. Als je de huiskamer binnenkomt, zit iedereen je appelig aan te kijken. Geen emotie, geen groet, geen blijk van herkenning. Niemand zegt wat.

    Nou een begroeting aan mijn moeder, was het eerste wat ze zei:"Kun je die radio niet afzetten, ik word er gek van". Ik vertelde haar dat ik hier te gast was en niet zomaar de radio uit ga zetten, andere mensen vinden het misschien wel gezellig als die radio aan staat. Nog voordat ik klaar was met mijn antwoord, zei ze: "Ze moeten me hier niet, ze treiteren me de hele dag!" Een zuster kwam binnen, gelijk begonnen bewoners klagend om hulp te roepen!

    "Ik wil naar mijn bed",zei er een om half twee in de middag, "Ik wil naar de WC", riep een volgende. "Kun je mij even naar mijn kamer rijden". De zuster reageerde helemaal niet op al die verzoeken en liep stoïcijns door. Ze was al met andere zaken bezig. Toen de zuster weg was begonnen de bewoners weer te mopperen dat de zuster nooit iets deed wat ze vroegen.

    We namen mijn moeder mee naar beneden, naar het restaurant. je moet dan je moeder in een rolstoel zetten en dan met de lift naar beneden. Ik duw de stoel dan altijd naar voren en mijn vrouw loopt er meestal naast. Geheel in paniek roept ze dan altijd:"Waar is Peter nou?"
    "Is Peter niet meegegaan?" Hoe vaak wij al vertelt hebben dat de rolstoel niet vanzelf gaat rijden zonder dat iemand dat ding vooruit duwt, weet ik niet, maar in het ontbindende brein van mijn moeder, is het niet meer mogelijk om dat soort verbindingen te leggen.

    Dat afbrekende proces, de aftakeling, het ontwaarden van het leven is daar schrijnend tastbaar. Als je om je heen kijkt dan zie je bewoners in een nog veel hogere graad van ontbinding verkeren. Dan komen de kinderen of andere familieleden, slepen pa of moe naar beneden, en die ligt vervolgens in een rolstoel te slapen, koppie naar beneden, oogjes dicht en de familie zit 'gezellig' met elkaar te 'beppen'...

    Je ziet het elke week weer, je forceert jezelf om het 'gewoon' te vinden wat je hier ziet en wat je hier mee maakt. Maar het is niet gewoon. Het is afschuwelijk, en het is mensonterend, denigrerend! Dit gun je niemand. Maar wat is het alternatief?

    In de afgelopen maanden zijn er diverse bewoners doorgestroomd naar hun allerlaatste rustplaats. Het is de enige mogelijkheid om verder leed te beëindigen.

    De meeste van ons zullen ooit een moment meemaken dat ook wij in zo'n situatie terecht zullen komen. Laten we NU met zijn allen eens bedenken hoe die laatste fase wat menswaardiger kan zijn, hoe we dat kwalitatief kunnen verbeteren. Als je eenmaal in zo'n huis terecht bent gekomen dan heb je niets meer te vertellen. Nu kunnen we nog invloed hebben op processen door actief te zijn...

    Peter.

    01-02-2010, 00:00 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:denigrerend, mensonterend, levensloos, moe van het leven, uitzichtloos, emotiloos, onvrede, mopperen, ontbinding, aftakelen. laatste rustplaats, verzorgingshuis, zusters
    29-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wim Kok: Van socialist tot Groot Graaier!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Wim Kok, van bevlogen vakbondsman tot Grote Graaier!

    Gisteren in de parlementaire enquête de ex voorzitter van het FNV gezien en wat erger is, vooral gehoord!

    In zijn vakbondstijd is Wim Kok omhoog gestormd en bracht het tot een bevlogen voorzitter. Het Polderen was toen ook al in, en de raakvlakken met de PVDA waren erg groot. In die tijd kwam de Vakbond er ook openlijk voor uit dat ze linkse sympathie had met de PVDA. Niet verwonderlijk dus dat KOK op enig moment in de PVDA verdween en de vakbond liet voor wat het was. Opvolgers waren Lodewijk de Waal en Johan Stekelenburg, waarna er plotseling een vrouw moest komen...

    In de PVDA begon Kok al te draaien, al profileerde hij zich in die tijd al als echte socialist die opkwam voor de minima. Toen de rode kleur begon weg te ebben en Paars de overhand kreeg, bleef er van de mooie PVDA idealen - ooit door KOK ondersteund - weinig meer over. Het Paars gekleurde kabinet waarvan hij minister president werd, liet steeds minder ruimte voor de rode garde.

    Principes werden heel snel overboord gezet en veel mensen verloren - terecht - het vertrouwen in de PVDA en stapten over op andere partijen. KOK was daar 100% debet aan. Zijn geloofwaardigheid kwam aardig in het geding. Toen zijn politieke houdbaarheid ophield te bestaan in Den Haag, kreeg hij een 'not to refuse' aanbod van Shell en later ING om commissaris te worden (met daarbij behorende buiten proportionele vergoedingen)

    Wat was dat nou, Wim Kok, de (salon) socialist in 'hart' en nieren, die vet geld ging aannemen om als commissaris door het leven te gaan van multinationals? en dan ook ook nog even meehelpen met het goedkeuren van de vette bonussen van 'top-bestuurders'?!
    Was dat dezelfde Wim Kok als 20 jaar geleden?


    Ja, dat was - en is nog steeds - dezelfde Wim Kok! Alleen de erupties die nu uit zijn mond zijn te horen, doen je toch wel twijfelen of de man ooit last zal hebben, of krijgen, van gewetensnood. Want hoe kun je jezelf zo verloochenen, als een echt Judas?!
    Ooit stelde hij als politicus dat bonussen van 150.000 gulden absurd zijn (en dat zijn ze nog steeds!) nu bleek dat hij als commissaris bonussen van 550.000 euro (!) had goedgekeurd als Commissaris. Men vroeg hem of hij dat niet bezwaarlijk vond? Na lang denken zei hij dat als ING dat niet had betaald, dat dan de 'beste' mensen naar het buitenland waren gegaan. Toen de ondervrager vroeg waarom er dan een crisis is ontstaan in de bankensector ondanks al die 'beste' mensen, werd het pijnlijk stil.

    De eens zo grote man, is zelf verworden tot een ordinaire Grote Graaier, die voor 200% meehelpt aan het meegraaien voor andere Graaiers!

    Kok de grote man, is nu een kleine man, verlost van geestdrift en principes heeft hij zijn hart verkocht aan de meest biedende. Van je principes kun je niet leven, dat klopt, maar ik zou geen dag - gelukkig - kunnen leven als ik alles waar ik mijn hele leven al voor knok, zomaar opzij zou kunnen zetten, alleen voor een zak met geld. Want wat er dan van je overblijft is alleen een gammel geraamte, dat op instorten staat. Wat een menselijke deformatie!

    Wim Kok, je bent voor mij een vreselijke drop-out!

    Peter.


    Link: http://www.parool.nl/static/FOTO/pe/13/2/14/album_large_201299.jpg


    29-01-2010, 00:00 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Politiek
    Tags:WiM Kok, graaier, socilalist, verloochenen, hart, beroepssocialist, Grootgraaier, Paars, geloofwaardigeheid, principes, bonussen, Judas,
    27-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Automatisering in een ziekenhuis..

    Automatisering in een ziekenhuis

    Vier keer per jaar moet ik voor controle naar een vaste Internist in het AMC. Een paar dagen voor dat bezoek moet ik dan altijd eerst even in een potje plassen, en bloed afgeven. Op zich routineuze handelingen - vooral in een ziekenhuis - lijkt me, maar keer op keer springen de stoppen door en slaan de dames achter de balieschermen op hol.

    Zo ook vanmorgen, ik was er al heel vroeg. Je kunt bij het AMC als bezoeker op 2 dekken parkeren, maar juist toen ik aankwam was het onderste dek geblokkeerd door een wagentje van de techniek, want kennelijk ging de slagboom niet meer open. Dus moest iedereen naar boven, en extra lang wachten. Een enkele ongelukkige kon zichzelf niet langer beheersen en begon te claxonneren. Niet dat zoiets enig effect heeft, want als de slagboom dicht blijft dan kan niemand doorrijden, ook niet als je als een waanzinnige gaat staan toeteren....

    Een grote, bijna vierkante vent, die voor de toeteraar stond, kwam uit zijn wagen, en sloeg twee keer op de voorruit van de zenuwelijder en zei liefjes tegen hem:"Hè Tering mongool wat sta je nou te toeteren, je ziet toch dat we er niet door kunnen! De 'Tering Mongool' kroop bij dit verbale geweld in zijn schulp en deed snel zijn raampje dicht. De vierkante vent propte zich weer in zijn auto, die hevig protesteerde door deze obesitale verkrachting.

    Na een kleine 5 minuten konden we naar binnen rijden. Bij de balie van de bloedprik aangekomen moet je eerst een nummertje trekken. Ik bedoel dus zo'n kaartje uit de automaat halen, he...

    Daarna moet je wachten tot op het bord boven de balie dames, jouw nummertje op de display komt te staan en dan mag je de werkopdrachten afgeven. Ondanks dat er bijna niemand zat en ik maar twee nummers verwijderd was van het nummer dat op dat moment actueel was, duurde het bijna 10 minuten voordat ik aan de beurt was. Hoe kwam dat nou weer?

    Nou er werd een nieuwe dame ingewerkt en die kreeg van twee ander dames - synchroon - te horen hoe het een en ander werkte. Het arme mens werd horendol en snapte er volgens mij niets meer van. En het noodlot sloeg toe, want toen ik aan de beurt was, moest ik natuurlijk naar deze dame, want boven haar balie ging een lampje branden! Ik gaf haar mijn papieren en ze begon driftig te typen, alsof ze dat al jaren deed...

    Na enige momenten viel ze stil, keek wanhopig om zich heen, en daarna bijna smekend naar haar collega die net de laatste wasmiddelen ontwikkelingen aan haar buurvrouw zat te vertellen. "Hij staat op tilt" bracht mijn balie mevrouw er op luide toon uit. De wasmiddelen dames keken verschrikt op, en keken mij aan. Ik schudde plichtmatig mijn hoofd en wees naar de nieuwe dame achter het beeldscherm.

    "Ik heb de code ingetikt, maar HIJ accepteert het niet!", zei de vrouw zeer verontwaardigd! De andere dame bewoog haar vestibule naar voren waardoor ik lichte hoogtevrees kreeg en een stap achteruit deed, bang dat ik was om in de afgrond te verdwijnen. Op en geven moment stonden er 3 balie dames achter dat ene beeldscherm, en niemand die even vlot een oplossing kon bedenken. Tot dat die dame van de wasmiddelen discussie plots een heldere ingeving kreeg (hoe kan dat ook anders als je OMO gebruikt) en bedacht dat de code wellicht niet meer goed zou zijn. Waarom dat dan zo zou zijn, werd mij niet duidelijk, maar goed het zou kunnen...toch?

    Of ik maar even naar de 2e etage wilde gaan om daar opnieuw een opdracht uit te laten printen, met een nieuwe code, en dan weer terug naar de bloedprik. Ach ja, ik ben buschauffeur, één en al goodwill en dus naar boven waar alweer een beeldscherm dame achter de balie zat. Na slechts 3 keer vertellen wat ik kwam doen begreep ze het al.....bijna, want ze raadpleegde nog 2 collega's alvorens ze op de ENTER toets drukte van haar toetsenbord, en een geweldige grote printer mijn bloedonderzoek opdrachtjes begon uit te spugen!

    Gewapend met deze nieuwe formulieren ging ik weer naar de bloedprik balie. Eureka! De code op het formulier was nu wel goed en de opdracht kon worden ingevoerd.
    "HIJ" accepteerde het nu wel! Alles OK zou je zeggen? Nou....nee, want ik moest nog een potje hebben om in te plassen (het water begon aardig tot mijn ogen te stijgen...) maar wil nu het noodloot? Juist, de plas potjes waren op! Nou kan ik best wel tegen een geintje, maar hier kon ik echt niet (neer) om lachen!

    Het arme - nieuwe balie dametje - sloeg wederom op hol en vroeg met luide stem:"Weten jullie waar ik die piespotjes vandaan moet halen"?
    "Als ze op zijn dan moet je 832 bellen, die brengen ze wel even".  De dame belde 832 en vertelde dat de piespotjes op waren en dat er een buschauffeur aan het klaarstomen was, en of er dus enige spoed bij betracht kon worden. De buschauffeur in kwestie wilde het graag droog houden, en ging naar de 'afwerkplaats'. Een grote ruimte met wel 6 wc's waar mensen luidruchtig en kreunend de laatste druppels uit hun orgaan proberen te persen. En ik moest zo nodig,,,,

    Eindelijk kwam er iemand met een zeer gelukzalig gezicht van de Pot af, gewapend met een vers potje ochtendwater. Ik stormde naar binnen en leegde mijn blaas. Pffffff hehe, dat lucht op!
    Ik stapte vrolijk weer naar buiten en wilde de "afwerkplaats" weer verlaten toen er iemand op mijn schouder tikte en zei:"Bent u niets vergeten?"  Ik keek niet begrijpend om me heen. "Ja, u moest toch ook in een potje plassen?" Nu begreep ik wat de goede man bedoelde. "Nee hoor", zei ik "ik heb niets vergeten, en ik heb echt in de pot geplast.." De man begreep er helemaal niets meer van en ik liep naar de balie mevrouw om te kijken of de potjes er al waren.

    Een vent die bij de geboorte heel lang knel had gezeten kwam aanrijden met een elektrisch karretje met laadruimte waar een hele grote doos met plaspotjes in zat. Gewapend met zo'n potje ging ik weer naar de bloedprik wachtruimte en was gelijk aan de beurt. Je moet maar geluk hebben! Na het prikken nam ik een bak automaten koffie, dat werkt bij mij altijd als een stier op een rode lap! Nog voor dat ik het bonengruis van de koffie op de bodem van het plastic bekertje kan zien, beginnen de sluizen van mijn orgaan zich al voorzichtig te openen en wordt het tijd dat ik een toilet op ga zoeken. Voor de tweede keer ging ik naar de "afwerkplek' en deed mijn burgerplicht!

    Daarna mocht ik eindelijk weer naar huis...

    Het was weer een zeer geslaagde ochtend.

    Peter.
       
     

    27-01-2010, 02:49 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:AMC, ziekenhuis, bloedprikken, urine onderzoek, informatica, digitaal, code, plaspotje, wachtruimte,
    26-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Afschaffen van de strippenkaart
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Afschaffen strippenkaart

    Op 11 februari mag men in Rotterdam (RET) het spits afbijten, en als eerste stad in Nederland, wordt daar dan na 27 jaar het NVB (nationale vervoer bewijs) voorgoed afgeschaft. Reizen in het Rotterdamse OV kan dan alleen nog maar met de OV-chipkaart. Amsterdam wil in april dit voorbeeld gaan volgen.


    Ondanks alle protesten van rezigersbelangenverenigingen zoals ROVER, ondanks het feit dat de Tweede Kamer - nog steeds - meer onderzoeken wil naar alle tekortkomingen van de OV chipkaart, en ondanks alle protesten van nog steeds grote groepen van de reizigers, wordt de OV-chipkaart ons allen gewoon door de strot geduwd. De OV-chipkaart rukt op met rasse schreden en is niet meer te stoppen. De overheid kan zich dat ook niet meer permitteren, want er zijn tientallen miljoenen in het project gestoken. Uitstel, of annuleren, zou niet alleen gezichtsverlies betekenen, maar ook een mega schadepost genereren. En dat in deze tijd....

    Iedereen weet nu al dat de OV-chipkaart nooit een succes zal gaan worden, of kan worden, Er zijn veel te veel praktische problemen die nog steeds niet opgelost zijn, en waarvan het maar de vraag is of we ooit zover zullen komen, dat die problemen wel op te lossen zijn. Het project is te complex, de verantwoordelijkheden op onderdelen niet helder, en vooral fragiel, en zeer kwetsbaar juist op de kleine onderdelen. De politieke eindverantwoordelijke is de staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat, vrouwtje Huizinga. Een nietszeggend schichtig eendje dat met moeite de grote groep soortgenoten kan bijhouden, en af en toe wat snavelt, om er ook bij te horen.

    Huizinga is volledig de de kluts kwijt - zelf noemt ze dat trouwens de 'regie' - en heeft al heel wat scherpe debatten maar ternauwernood weten te overleven. Steeds weer kwam ze afspraken niet na, deed niet wat de Kamer haar vroeg, of startte - als ze er helemaal niet meer uitkwam - weer een of ander onderzoek, waarvan bij voorbaat al het antwoord te geven was.

    Het typeert een beetje het grote project 'OV-chipkaart' dat ambitieus werd gestart, in potentie best een goed systeem was, maar dat - naarmate we steeds verder kwamen - steeds meer problemen begon op te leveren, gewoon omdat alles veel te complex werd gemaakt. Typisch Nederlands, en typisch prijs opdrijvend, prijs overschrijdend en dus veel te duur!

    En daarbij kwamen er ook nog eens vele technische mankementen waarvan er veel, heden ten dagen nog steeds niet zijn opgelost. De OV bedrijven die in het begin nog laaiend enthousiast waren, krijgen nu steeds meer bedenkingen. Want wanneer de strippenkaart in heel Nederland is afgeschaft en de OV-chipkaart nog steeds ernstige tekortkomingen zou hebben, dan gaat het de OV vervoerders veel geld kosten aan inkomstenderving. Heel, veel geld!

    In de bussen valt de OV-chipkaart apparatuur regelmatig uit en  dus wordt er dan door grote groepen passagiers niet gechipt, dus geen inkomsten! Als je dat als groot OV bedrijf maal een paar honderd bussen neemt, dan gaat dat om zeer grote bedragen. Maar ook passagiers zullen gaan klagen, want veiligheid, eerlijk en gelijkwaardige prijzen zowel op de heen- als op de terugweg, het blijven mooie verhalen, maar hoe anders is de praktijk!

    Net zoals het zwart rijden. Nog nooit werd er zoveel zwart gereden, en nog nooit hebben we zo weinig controle gezien.

    Nee, dat de OV-chipkaart hét systeem gaat worden waar we allemaal op zaten te wachten, dat gelooft niemand. En zij die werkzaam zijn in het OV, weten zeker, dat het nooit wat zal worden, gewoon omdat het systeem te complex is en er te veel mensen allemaal gelijktijdig mee aan de haal willen gaan. En daar gaat het stuk.

    De evolutie moet zijn gang kunnen gaan, en de OV-chipkaart zal er gewoon komen, maar neem van mij aan dat zowel de politiek, als de werkgevers en de passagiers ongetwijfeld nog wel eens een keertje zullen terugdenken aan de strippenkaart.

    Want eigenlijk was dat toch wel lekker simpel, toch?!

    Peter


    26-01-2010, 00:00 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Het leven van een buschauffeur
    Tags:Strippenkaart, OV-chipkaart, openbaar vervoer, complex, zwart rijden, passagiers
    24-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.FAT TAX van de KLM!

    F A T   Tax van de KLM!

    KLM gaat de strijd aan tegen de dikkerds!

    Wie meer dikker is dan de 'doorsnee' passagier, moet in de toekomst meer gaan betalen bij de de KLM (onze 'nationale trots'). De reden voor deze maatregelen zijn o.a. de veiligheid en de kosten! Ja, want al die kilo's extra de lucht in torsen, dat kost extra kerosine!

    Wie denkt dat dit allemaal een geintje is, komt echt bedrogen uit!

    KLM is bloedserieus. Inmiddels is er heftige beroering ontstaan over deze actie. Natuurlijk begrijpt iedereen dat overmatige dikkerds, ook overmatige plaats innemen, en dat heeft zo zijn consequenties. Zeker als jij er naast moet zitten...

    Niet iedereen kan er iets aan doen dat hij of zij zo enorm dik is, want soms hebben die mensen een ziekte die het dik zijn veroorzaakt. De vetten die in bijna al ons voedsel zit, wordt bij die mensen trager afgebroken. Obesitas dus. Een chronische ziekte.

    Nu zijn er meer mensen met chronische ziekten, en je kunt je afvragen of je - ook uit veiligheid? - andere mensen met chronische ziekten moet gaan belasten met extra heffingen, als ze willen gaan vliegen. Anders gezegd, obesitas tax is slechts een begin om extra inkomsten te genereren onder het mom van veiligheid en extra kosten, maar niemand weet waar het eind is.
    Welke categorie gaat volgen?

    Stel dat de vervoersmaatschappijen in het openbaar vervoer, ook dit soort rare acties zou gaan ondernemen, hoe zou Nederland dan reageren?

    Alle dikke mensen die met de bus meewillen moeten dan dubbel strippen, want hun gewicht meenemen kost meer dieselolie! Scholieren moeten ook extra betalen, want ze laten een enorme rotzooi achter, en slopen de bussen. Alle scholieren 50% meer betalen, hopsakee!
    Wat zou er gebeuren als morgen in alle kranten dit soort plannen zouden staan?

    Ik denk dat Nederland te klein zou zijn!
    Ik denk dat we weken achter elkaar hier over zouden gaan praten en dat iedereen het een belachelijke maatregel zou vinden en zeer verontwaardigd zou zijn.

    Men heeft het in de media dan volgens mij ook terecht over discriminatie. Want alle mensen hebben recht op OPENBAAR vervoer. Ook als je dik bent, of 2.20 meter lang!

    Ik vind dat de KLM zich volstrekt belachelijk maakt met deze maatregelen. Het zou hen sieren als ze eens positief zouden gaan denken. Dus niet het 'probleem' oplossen door dikke mensen extra te laten betalen, maar het probleem oplossen door eens te kijken wat jezelf kunt doen.
    Plaats bijvoorbeeld een aantal bredere stoelen in je vliegtuig, en je bent al aardig op weg om het probleem op te lossen. Zeker voor zo'n grote maatschappij als de KLM zou dat veel meer goodwill kweken, en de KLM in een beter daglicht stellen dan nu het geval is.

    Met deze snode plannen genereren ze heel veel negatieve kritiek, en dat in een tijd dat de cijfers bij KLM toch al erg onder druk staat, lijkt niet erg handig.

    Inmiddels hebben veel mensen hebben door deze KLM actie toch een vieze smaak in hun mond gekregen.

    Waarvan akte...

    Peter
     

    24-01-2010, 23:48 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:fat tax, obesitas, KLM, discriminatie
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Demotie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Demotie

    Wen er maar aan: langer werken, lagere baan, minder salaris

    We moeten langer doorwerken voordat we AOW krijgen. Wat zijn de consequenties?
    Voor onze carrière en dus voor onze portemonnee?
    En hoe vrijwillig wordt demotie?


    Jan Gerritsen (58) uit Arnhem heeft een drukke baan. Vijf dagen in de week stapt hij om zes uur ’s ochtends in de auto en met een beetje geluk is hij ’s avonds tegen zevenen weer thuis. Het valt hem steeds zwaarder. De stress, de lange dagen: ‘Dit houd ik niet tot mijn 65ste vol’, denkt hij bij tijd en wijle. Een gedachte die hij steevast wegduwt. Tot hij op een dag hoort dat er een vacature is bij de binnendienst van zijn bedrijf. Het is een lagere functie en hij zou slechter betaald worden, maar het is wel een ­oase van rust in vergelijking met z’n huidige baan. Hij twijfelt. Doen of niet doen?

    Lichter werk, lager salaris

    Een stapje terugdoen op het werk: het heet officieel ‘demotie’ en is het tegenovergestelde van promotie. Niet vooruit, maar achteruit op de carrièreladder. Het is een schrikbeeld voor velen. Maar waarom ­eigenlijk? Waarom zou je het op een bepaald moment niet wat rustiger aan gaan doen? Een dertiger die net vader of moeder is geworden, maakt ook pas op de plaats om wat energie over te houden voor het thuisfront. Of de voetbaltrainer die, na vele jaren aan het front, genoegen neemt met een functie als assistent of directielid. Beetje meer in de luwte. Niemand die daar vreemd van opkijkt.

    Demotie wordt steeds vaker genoemd als een manier om oudere werknemers langer aan het werk te houden. De vut en regelingen voor vervroegd pensioen zijn op sterven na dood, de aow-leeftijd gaat omhoog. We zullen langer moeten doorgaan. Een lagere functie is vaak minder zwaar en maakt het makkelijker om werkend de eindstreep te halen. En als het salaris na een demotie meedaalt, zijn 50-plussers niet meer bij voorbaat veel duurder dan hun jongere collega’s. Het is bovendien geen al te grote ramp voor je pensioenopbouw als je die laatste jaren wat minder verdient. Dat komt doordat het pensioen tegenwoordig gebaseerd is op je gemiddelde loon, en niet meer op het salaris aan het eind van je loopbaan. Ook is er voor werknemers vanaf 55 jaar een regeling die ervoor zorgt dat ‘teruggaan’ naar een lagere functie met een lager salaris geen gevolgen hoeft te hebben voor het pensioen.

    Geen wondermiddel

    Het aantal voorstanders van demotie groeit dan ook. Ed Nijpels was als voorzitter van de Regiegroep Grijs-Werkt jaren geleden al enthousiast over demotie. Het Centraal Planbureau (CPB) denkt dat demotie de zwakke positie van ouderen op de arbeidsmarkt kan verbeteren. Werkgeversvereniging AWN ziet het liefst dat er in toekomstige cao’s afspraken over komen. En de regeringscoalitie ziet demotie als dé manier om de arbeidsmarkt vlot te trekken. Uit een persbericht over de aow-plannen: “Mensen moeten tijdig kunnen switchen van functie om te voorkomen dat ze opgebrand raken.”

    Maar word je ook gelukkig van demotie?

    Er is nauwelijks nog onderzoek geweest naar de effecten. De summiere bevindingen dié er zijn, zijn niet hoopgevend. In 2005 constateerden onderzoekers René Schalk en Edith Josten, verbonden aan de Universiteit van Tilburg en onderzoeksinstituut OSA, dat demotie geen wondermiddel is. De uitputting waarmee werknemers kampten voordat ze van baan ­veranderden, verbeterde er niet door. En tevredenheid leverde het ook niet op. De conclusie van de onderzoekers: “Gezien de negatieve effecten kan ­betwijfeld worden of demoties een algemeen geschikt middel zijn om de arbeidsdeelname van ­ouderen te verlengen.”

    Bij de vakbonden hoef je met demotie al helemaal niet aan te komen. “Wij dragen het geen warm hart toe”, aldus fnv-bestuurder Leo Hartveld. “Als werknemers er zelf voor kiezen om een stapje terug te doen, juichen wij dat uiteraard van harte toe. Maar het initiatief voor demotie mag wat ons betreft nooit bij de werkgever liggen. We zijn er ook pertinent tegen om in cao’s afspraken te maken over demotie. Doe je dat wel, dan worden werknemers een speelbal van de werkgevers; demotie zal worden ingezet als bezuinigingsmaatregel.”

    De angst van de bonden lijkt gerechtvaardigd, omdat demotie niet uitsluitend het welzijn van werknemers dient, maar ook bedoeld is om de hoge salarissen van vijftigers en zestigers aan te pakken. De vakbeweging ziet meer in regelingen die oudere werknemers ontzien, zoals extra vakantiedagen, goede arbeidsomstandigheden en scholing, en een vierdaagse werkweek in de bouw.

    Maar ook de werkgevers hebben inmiddels hun bedenkingen. Terwijl de werkgeversorganisaties nog pleiten voor langer doorwerken, waait op de werkvloer de wind alweer uit een andere hoek. Eén op de drie werkgevers nam in 2008 nog maatregelen om langer doorwerken te stimuleren. Maar uit onderzoek van het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) blijkt dat de economische crisis daar een streep door heeft gezet. Liefst driekwart van de werkgevers ziet momenteel vervroegde uittreding van ouderen als de beste manier om de crisis te overleven. Langer doorwerken? Nu even niet.

    Bom onder salarisgroei

    Betekent dit het einde van demotie? Of kunnen we er juist niet meer omheen?
    Prof. dr. Kène Henkens, socioloog en onderzoeker bij het NIDI, gokt op het laatste. Eigenlijk, aldus Henkens, weten wij niet beter dan dat ons salaris altijd omhoog gaat. “In onze samenleving krijg je aan het begin van je carrière te weinig salaris. En aan het einde word je daarvoor gecompenseerd en word je overbetaald. Dat was van oudsher handig voor de werkgever, want die kon daarmee zijn personeel aan zich binden. En voor werknemers was het prettig dat ze rond hun 40ste zicht hadden op wat meer geld.” Het systeem werkt prima, maar alléén met een vastgepinde pensioenleeftijd, aldus Henkens: “Als het kabinet de aow-leeftijd verhoogt, legt het een bom onder het huidige systeem waarin de salarissen stijgen naarmate je ouder wordt. Het salaris voor ouderen wordt domweg te duur. Demotie wordt dan in de toekomst onafwendbaar.”

    En inderdaad: begin december liet minister Donner in het tv-programma Buitenhof weten dat oudere werknemers over het algemeen te duur zijn voor werkgevers, omdat het loon nu heel lang meestijgt naarmate iemand ouder wordt. In Nederland gaat die stijging van het het salaris van oudere werknemers langer door dan in andere landen, aldus de minister. Volgens Donner moet hiervoor de komende tien jaar een oplossing worden gevonden, omdat vanaf 2020 de aow-leeftijd van 65 naar 66 jaar en in 2025 naar 67 jaar gaat. “In landen waar mensen langer doorwerken, groeit de ontwikkeling van het loongebouw op een gegeven moment niet meer door”, aldus Donner.

    Gedwongen demotie

    Kan demotie worden afgedwongen?
    Uiteindelijk – onder voorwaarden – wel. Stel: je baas komt met een lagere functie op de proppen en je wilt zelf de overstap niet maken. Als je er samen niet uitkomt, beland je bij de kantonrechter. Kantonrechter Sjef de Laat vertelt hoe dat in z’n werk gaat: “De werkgever moet allereerst met goede argumenten komen waarom hij deze demotie wil. Vervolgens kijkt de kantonrechter of het redelijk is wat hij wil. Ook bekijkt de kantonrechter of je echt van de werknemer mag verwachten dat hij het voorstel aanvaardt.” Je kunt als werknemer “een behoorlijke discussie met je baas aangaan”, zegt De Laat, maar je mag het niet te zot maken. Voor de werk­gever geldt hetzelfde.
    De Laat: “Waar ik gevoelig voor ben? Dat de werknemer heeft meebewogen, zich coöperatief heeft opgesteld en met zakelijke, goede argumenten zijn zaak kracht bijzet. Maar ieder geval is anders.”

    Een vervelende toonzetting in een brief, een nare opmerking in een vergadering: het speelt allemaal een rol bij het oordeel van de kantonrechter of de werknemer een lager betaalde baan moet accepteren. Verzanden in emotie werkt niet. Niets willen, alleen maar hard ‘nee’ roepen of de zaak op de spits drijven, helpt ook niet. Want dan zegt een werkgever dat hij niet meer met je door één deur kan en vraagt hij ontbinding van de arbeidsovereenkomst aan. Als je dan heel erg tegengewerkt hebt, ben je je ontslagvergoeding ook nog kwijt.
    Goed om te weten: werkgevers mogen werknemers niet zomaar terugzetten in functie puur en alleen omdat ze een bepaalde leeftijd bereiken. Daar heeft de Commissie Gelijke Behandeling (cgb) een stokje voor gestoken, want dat zou leeftijdsdiscriminatie zijn.

    En Jan Gerritsen? Hij wilde zelf een stapje terugdoen; de kantonrechter kwam er dus niet aan te pas. Hij heeft de stap naar de binnendienst van zijn bedrijf niet durven zetten, maar is wel een dag minder gaan werken. In overleg met zijn baas heeft hij nu ook minder taken. Het bevalt hem prima. De vrije dag besteedt hij aan het opknappen van zijn wat verwaarloosde koopwoning. Hij heeft in een overmoedige bui berekend dat de waardevermeerdering die dat oplevert, ongeveer net zoveel is als het salaris dat hij de komende jaren bij zijn baas inlevert.

    Plus online, 21-01-2010

    ---------------------------------------------------------------------------------------------------------


    24-01-2010, 00:00 Geschreven door Peter
    Reageren (5)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:Demotie, Gedwongen demotie, salarisverlaging, werkverlichting, Kantonrechter, AOW leeftijd, Oudere werknemers, NIDI, CPB, Vakbeweging, arbeidsomstandigheden, OSA, AWN, lichter werk,
    23-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De arrogantie van de wegbeheerders

    De arrogantie van de wegbeheerders!

    Wanneer ik vrij ben op zaterdag, gaan we samen altijd vroeg boodschappen doen, omdat het dan nog lekker rustig is. Sinds jaar en dag komen wij bij het voormalige 'Maxis' terrein in Muiden, omdat daar het parkeren gratis is, er voldoende plek is, en je bijna alle soort winkels hebt die je je maar kunt wensen, en omdat we het daar gezellig winkelen vinden.

    Vanuit de Bijlmermeer kun je binnendoor rijden over de dienstweg, maar om daar te komen moet ik dan toch ook wel weer een eind omrijden. Dus gaan we ook wel eens gelijk bij de Gaasperplas de grote weg op A9 (ringweg) en dan A1 richting Muiden, afslag Muiden, onder de A1 weer door en zo naar het Maxis terrein. Dat was dus vanmorgen ook de bedoeling. Het was nog heerlijk rustig op de Gaasperdammerweg, maar toen we afsloegen naar de A1, moesten we ineens op de ho-ijzers, want er stond daar een file! Om half negen, op zaterdagmorgen!

    Wat nou weer? Over vier banen file, en op de meest rechtse baan een rood kruis. Invoegen dus. Je wilt niet weten hoeveel heetgebakerde zenuwenlijders er op zaterdagmorgen vroeg al achter het stuur zitten! Maar goed, na één baan opschuiven, moesten we nóg een baan opschuiven, en daarna nog twee keer en toen reden we plots op de spitsstrook. Vlak bij de afslag Muiden zagen we pas werkverkeer staan, maar wegwerkers hebben we nooit gezien.  Daar waar we er af hadden gewild, konden we er niet af omdat we op de spitsstrook reden die is afgeschermd door een hoog opstaand obstakel over de hele lengte van de weg.

    Ook de volgende afslag Almere kon niet worden genomen, en pas na deze laatste afslag konden we weer invoegen op de reguliere A1, richting Amersfoort. De eerstvolgende afslag was nu Naarden,  Bussum. Daar draaide we om in het dorp en gingen weer terug naar Muiden. het kostte ons ruim een half uur, en de nodige kilometers om.

    Waarom nou geen matrixborden (ze hangen boven de weg) met de tekst "wegwerkzaamheden, file" al op de Gaasperdammerweg aangezet, zodat automobilisten een alternatief hebben?  Wegbeheer vindt het kennelijk allemaal wel best, en laat de file gewoon voor wat het is en ook maakt het ze niet uit dat daardoor de file steeds langer wordt.  Want steeds vaker maak je dit soort situaties mee. Daar, waar door een beetje anticiperen van wegbeheerders en meldkamers, er heel wat leed zou kunnen worden bespaard, gebeurt dat niet.
    Niemand staat toch voor zijn lol in de file? En zeker niet op zaterdagmorgen!

    Gelukkig was het in de winkels nog steeds lekker rustig, en  konden we op ons gemak boodschappen doen. Toen we weer naar huis reden zagen we dat er nog steeds file stond, maar nu ook al op de Gaasperdammerweg! Het was net een doordeweekse dag in de spits tussen 16:00 en 19:00 uur richting Almere. Het stond echt helemaal vast!

    Wij waren om elf weer thuis met de boodschappen, en dronken een verse bak koffie.

    Peter

    23-01-2010, 23:57 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Marnixstraat...

    Busstation de Marnixstraat


    Het volgende verhaal werd toegezonden en is van een chauffeur die onder de alias "Grashopper" schrijft:

    De Marnixstraat

    Lijn 80, na bijna een jaar had ik dan bijna een uur pauze. Normaal was het doorrijden of 10 minuutjes over.

    Met mijn geldbak,knip,kaartjes en broodtrommeltje loop ik met ferme passen richting het verblijf. Ik loop naar de deur die toegang verschaft tot de rust. Maar eerst moet ik een junk vriendelijk verzoeken aan de kant te gaan. Nadat hij zijn folietje in elkaar heeft gevouwen en mij vervloekt heeft maakt hij plaats. Ik steek de sleutel in het slot en treedt binnen.

    Het eerste wat opvalt is die muffe 'ouwe zolder' lucht, stoffig en vermengt met de geur van uitwerpselen. Dat is een tegenvaller. Ik besluit eerst even mijn blaas te legen, maar bij het betreden van het toilet sta ik oog in oog met de overblijfselen van de consumpties van mijn voorganger, die niet alleen de flora en fauna IN de pot beheersen. Ik vraag me af of zijn voedsel wel dood was toen het zijn slokdarm in ging. Ik duw de deur met mijn voet dicht, omdat ik bang ben dat mijn handen eraf zullen rotten. De andere pot is schoner, wel hangt er een lucht alsof er al in geen dertig jaar is door getrokken. De tijd heeft stilgestaan, en dat is te zien aan de sporen alhier. Ik was mijn handen en droog ze. Ik verzamel mijn spulletjes en een hele berg met moed voor de volgende etappe.

    Ik loop een stukje verder en loop door het gangetje. Na een paar stappen kijk ik om me heen. Rechts de kuil met daarachter de loketten. Daar is het leeg. Ik loop er naar toe. De loketten getuigen van een bedrijvigheid uit een ver verleden. Vroeger zaten hier dames die met hun zoete stem vroegen "twee maal naar Zandvoort mevrouw, dat is dan vier gulden vijftig alstublieft. Gaat Jantje ook naar het strand? Hoe oud is Jantje? Vier jaar, zo dat is een grote jongen! Dan mag hij gratis me hoor!". -zucht- die goeie ouwe tijd. Ik loop de ruimte in waar nu de rokers naartoe verbannen zijn zo constateer ik. “Jezus”, denk ik bij mezelf “dat roken….Vroeger zaten we gezellig met zijn allen bij mekaar en dan werd er niet gezeken over roken of niet roken”. Ik vervloek die verharde maatschappij die dit heeft mee gebracht en meld aan mezelf dat er tegenwoordig wel geen geld zal zijn voor goede afzuiginstallaties. Zoals er nergens meer geld voor is.

    Dan zie ik ze staan! Gebroederlijk naast elkaar, waarschijnlijk vergeten in een voor velen onbekend tijdperk. Ze kijken me aan. Ik doe een stap naar voren en staar ernaar. Dan draai ik mijn hoofd en zie het weer voor me. Kerstdagen in de Marnixstraat! De kerstversiering, de warmte en de gezelligheid. Een stukje thuis voor de chauffeur die met de feestdagen moest werken. En die dat eigenlijk wel graag deed. Ik haal diep adem en ruik de geur van vers kerstbrood, heerlijke salades en andere verse hapjes die het verblijf hier veraangenaamden. De kerstboom met zijn lichtjes. Even kijk ik rond, want in mijn herinnering kom ik ook nog -en wie zou het nog weten- de kerstpakketten tegen. Kerstpakketten van de Marnixstraat, ja het is echt waar! Maar de enige dozen staan hier. Ik voel de tranen achter mijn oogbollen opzwellen. Ik ruik de geur van verse gezette koffie en zie de schalen met kerstkransjes staan. En met oud en nieuw de oliebollen en appelflappen. Ik kijk weer terug naar de dozen aan mijn voeten die niet alleen gevuld zijn met kerst artikelen, maar vooral met herinneringen.

    Ik loop de ruimte uit en kijk even uit het raam naar de plek waar mijn bus staat. Mijn gasbus……eens stonden hier die goeie ouwe Daf-diesels te knorren! Dat waren robuuste bakken met hun Den-Oudsten opbouw. Betrouwbaar, zoals hun bestuurders. Maar ook dat is niet meer. Ik besluit om niet te denken aan de betrouwbaarheid van dat groene hok daarbuiten. “Straks start hij niet meer, gaat ie in protest omdat ik negatieve energie heb uit gestraald of zo. Zit ik hier een paar uur vast voordat TSN komt”,zo denk ik bij mezelf.

    De betrouwbaarheid van de chauffeurs is door de arbeidsdruk en verslechterde omstandigheden toch wel afgenomen en de romantiek rondom het leven achter het stuur is ook weg. Net als hier alle gezelligheid weg is. Achter me zie ik in de spiegeling de televisie hangen. Met voetballen was het hier ook zo gezellig, zo...hoe zal ik het zeggen...thuiskantine-achtig! En we zaten te kaarten en vergaten soms onze tijd. De keuken aan mijn rechterhand is het bewijs van die goeie ouwe tijd, maar is nu vervallen en staat op instorten. De ijskast is vies en is waarschijnlijk al in geen jaren gebruikt. Even wordt ik terug gefloten naar 2007 door een enorme ijzeren ring die met vier bouten op het aanrechtblad is vast gepind. Om de inhoud van de ijskast te verdedigen tegen al te hongerige magen? Dat meen je niet hè? Ik draai me om. Even bewonder ik de prijzenkast en verwonder me erover dat die nog niet geplunderd is.

    Dan draai ik me langzaam om en wil mijn spulletjes op één van de tafels leggen. Naast de twee krantjes die er liggen, liggen er ook zwarte korreltjes. De volgende tafel dus maar. Mijn eigen krantje maar uitgespreidt en spullen erop gezet. Ik pak mijn chippas en doe een paar stappen. Het witte papier middenop de koffiemachine vertelt me de gruwelijke waarheid: welkom in de keiharde stuk bezuinigde wereld van ConneXXion. Ik loop richting de automaat.

    "Ja muizen, uiteraard" mompel ik in mijzelf. Verder staan er nog wat verwensingen en teksten op van collega's en hun ongenoegen. Links van mij staat een ouderwets koffiezetapparaat. "Mmm een ouderwets bakkie". Op de potjes met suiker staat de tekst "HLM WAPO". Ik bedenk me dat het of van een goede collega is of van bijvoorbeeld MS, het apparaat was te simpel om uit de keuken bij Heddema te komen. Ik schenk een bakkie in en de geur verraad de leeftijd van de koffie. Ik neem een zipje en verbrand mijn bekkie. De smaak valt wel mee. Ik loop richting de tafel en ga zitten. Ik heb een brok in mijn strot, sluit mijn ogen en zie de weldagen van het OV. Toen het hier een komen en gaan van chauffeurs en reizigers was. Druk, oke, maar zeker gezellig. Honderdduizend keer beter dan nu. Ik zucht en een traan rolt over mijn wang en tikt op het krantje. Nostalgie: je hebt er geen reet aan maar het geeft soms zo een goed gevoel.

    Ik doe mijn ogen open omdat ik geritsel hoor. Ik kijk op en zie twee tafels verder een klein grijs muisje dat het zware nieuws tot zich neemt. Ik glimlach en ben blij dat tenminste één van ons zich amuseert. Dan glimlach ik nog breder omdat ik even moet denken aan mijn maatje Michel en aan Liza. Wat zullen die op gekeken hebben toen ze oog in oog stonden met dit grijze wezentje. Ik kijk opzij naar de prikborden. Daar hangen gebroederlijk naast elkaar de twee brieven van mijn collega’s gericht aan de directie. Niet aan Testa of één van de zijn voorgangers, maar een omhoog gevallen brok manager, zoals ze dat tegenwoordig noemen. Alleen binnen gehengeld om megawinsten te garanderen. En dat ten koste van alles en iedereen. Een niets ontziende moordmachine die alleen maar voor het grote geld gaat.

    Buiten achter het hok staat een groep erg luidruchtige allochtonen. Ze schreeuwen naar elkaar en proberen het hok een paar meter op te schuiven, zo aan het bonken en trillen te horen. Ik gniffel en sneer "dat is Hollandse bouwstijl, dat kennen jullie niet".

    Mijn eetlust is totaal verstiert. Ik pak mijn spullen en terwijl de muis een veilig heenkomen zoekt achter de DE automaat stap ik naar buiten. Ik trek de deur achter me dicht en realiseer me dat ik de tevens de deur sluit van een voorbij tijdperk. Een tijdperk waarin chauffeur en reiziger centraal stonden. Een tijdperk vol gezelligheid en saamhorigheid. Een tijd.....Maar het lijkt alsof de dood hier al jaren geleden heeft toe geslagen en al het leven hier heeft uit deze plek heeft gezogen. Veel te vroeg kwam er een einde aan het goede leven hier op deze plek. En daarna heeft de tand des tijds de edele taak op zich genomen alle sporen uit het verleden te wissen. Terwijl ik achter het stuur van mijn heerlijk koele bus ga zitten en mijn broodje eet, staan de tranen in mijn ogen. Na drie kwartier buiten in het zonnetje en in de bus te hebben vertoefd start ik de bus. De reizigers stappen in, ik stempel ouderwets de strippenkaarten (nog wel) en sluit de deuren. Ik besluit mijn verdriet op papier te zetten…of in de computer.

    En ik rij een nieuwe toekomst in......en of ik daar over dertig jaar ook nog over schrijf?

    "Grashopper"

    (24 juni 2007)
    ----------------------------------------------------------------------------------------------------------



    23-01-2010, 01:05 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Het leven van een buschauffeur
    Tags:busstation, Marnixstraat, marktwerking, Testa
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waarom is de bus zo laat?

    Chauffeur, waarom is de bus zo laat?

    Zaterdag 19 mei 2007 - Een vroege dienst op lijn BBA 120 en BBA 126 (BBA Utrecht Noordwest). Dat moet toch een makkie zijn. Immers nagenoeg geen vrachtverkeer, geen files en veel mensen weg omdat er Hemelsvaart-Pinksteren vakantie is.

    Maar toch...
    Op de borden hing al één aanschrijving dat er een braderie zou worden gehouden in Zuilen op een doorgaande weg van Maarsen naar Utrecht station, visa versa, Of we maar even wilden omrijden. Uit de kranten moesten vernemen dat ook de NS de verbinding Utrecht - Amsterdam dit weekend met bussen wenste te rijden ivm met werkzaamheden aan het spoor.

    Wat wij niet hadden meegekregen was dat op de routes ons nog méér narigheid te wachten stond...

    In Abcoude was er een soort van Paarden concours aan de gang. Honderden paardentrailers en trekkers aan de ene kant van de toegangsweg van en naar Abcoude, en tribunes, wedstrijdvelden en veel publiek, aan de andere kant van de weg. De uitgeladen paarden én het daarbij behorende voetvolk moest allemaal van de ene kant van de weg naar de andere kant. Verkeersregelaars hadden meer aandacht voor de paarden dan voor het overige verkeer, en dat werd dus stevig wachten.

    In Loenen a/d vecht was er een soort van cultuur evenement aan de gang. Hartstikke vol (ik kon niet eens op de bushalte komen) en daardoor weer de nodige vertraging. Het volgende gehucht is dan Nieuwersluis, normaal de rust zelve, maar nu stond daar ook alles vast op de 'brede brug' naast restaurant : het stoute soldaatje". Niemand die aan de kant wil als de bus er aankomt, en ja dan sta je tegenover elkaar en moeten er uiteindelijk toch wat 'luxe' wagens achteruit. Wederom opbouw van vertraging.

    In Breukelen aangekomen - het volgende dorp -was er op zaterdag ook een evenement aan de gang plus een extra markt. Een gigantische bende was het daar. Toen ik eindelijk op de halte Breukelen Markt was aangekomen zag ik dat ik inmiddels zoveel vertraging had opgelopen dat ik eigenlijk op deze tijd al op Utrecht station had moeten staan!

    Nog was het leed niet geleden, want nu ging ik richting Zuilen - waar de Braderie aan de gang was. Voor de Braderie is een straat naar links en dan kun je in een grote boog om de doorgaande weg heenrijden. Alleen al het verkeer van en naar de Braderie wilde dat ook! En verkeer dat naarstig op zoek was naar een parkeerplek, In en uitparkeren en de bus stond maar geduldig te wachten. Je kunt geen kant op, dus wat kan je anders?

    Bijna een half uur later dan de bedoeling was kwam ik uiteindelijk op Utrecht station aan op een tijd dat ik eigenlijk al weer vertrokken had moeten zijn. Maar dat ging even niet door omdat er nog steeds geen toiletten of koffie-automaten in de bus zitten, en mijn wettelijk toegestane maximale rijtijd erop zat. Even pauze dus.

    Natuurlijk vertrek je door dit alles weer te laat, en krijg je de intelligente vraag van de passagiers:"Chauffeur, waarom is de bus zo laat? En als je dan het hele bovenstaande verhaal aan iedere passagier die vraagt waarom de bus zo laat is, moet gaan vertellen, dan wordt het steeds later, dan kan ik verzekeren! Dus maar vertellen dat het erg druk is onderweg met veel activiteiten en dat het daardoor wat later is geworden, met de excuses van het bedrijf...

    En, dan waren er ook nog mensen die probeerden met Treinkaartjes de bus in te komen en zo doorlopen en hoogst verontwaardig waren dat ze fors in de buidel moesten tasten om toch met deze bus te mogen rijden. NS was (wederom) zo handig geen mensen neer te zetten voor NS passagiers die (gratis) met het vervangend voer mee konden rijden. Géén hond die wist waar dat vervangend vervoer dan te vinden was en dus kwam men in grote getale naar Lijn 120 Utrecht - Amsterdam. Het koste mij weer de nodige discussies en tijd voordat ik uiteindelijk weg kon rijden. Echt, een lekker dagje...!

    De moraal van dit verhaal:

    Weten wat je op een dag te wachten staat is essentieel voor een goede uitvoer van je dienst en voor de juiste informatie aan de passagiers. Maar ook gemeenten en dorpen zouden (beter) moeten communiceren met de OV bedrijven die door hun grondgebied heenkomen. Het is prachtig om allerlei activiteiten te ontwikkelen, maar tref dan wel maatregelen waardoor het OV zo min mogelijk wordt gehinderd. Zet meer verkeer regelaars in. En voor NS heb ik eigenlijk geen goede woorden over. Zij leren het nooit en ze zullen nooit de passagiers naar het vervangend vervoer verwijzen. Echt een schande eigenlijk!

    Als buschauffeur word je vaak voor voldongen feiten gesteld en zie maar dat je er weer uitkomt!
    Dat is ook een deel van je vak, je moet zelf (vaak) in situaties beslissingen nemen. Het gaat met name de gevestigde garde goed af, maar begrijp je nu waarom de animo om buschauffeur te worden sterk aan het afnemen is?

    Buschauffeur is een verantwoordelijk beroep dat veel, erg veel van je vraagt. Je moet een brede rug hebben en over veel improvisatie talent beschikken, en die eigenschappen schijnen steeds minder mensen te (willen) hebben. Vandaag was gewoon een dag als anderen. Maar in het leven van een buschauffeur is er geen enkele (werk)dag gelijk als aan een andere dag!

    Peter. (19 mei 2007)
    ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

    23-01-2010, 01:01 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Het leven van een buschauffeur
    Tags:Buschauffeur, evenementen, chaos, improviseren
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Praten met oud-buschauffeur Melis Verhoef

    Het tweede deel van een interview met oud-buschauffeur Melis Verhoef. Hij was op 6 september 1987 de gast in het programma “Praten met een Ridderkerker” van Radio Ridderkerk.

    Het werk in de fabriek lag me niet zo, ik had geen zin om mijn leven lang het raam uit te kijken en buiten de zon te zien schijnen. Ik nam rijlessen in Rotterdam en ben in 1923 naar de RAGOM, de Ridderkerkse Auto Garage Omnibus Maatschappij, gegaan. Intussen was ik in 1927 getrouwd met Ingetje Slingeland. Ik trouwde op latere leeftijd omdat ik vrijstelling van militaire dienst kon krijgen als ik vijf jaar voor mijn moeder, die weduwe was, zou zorgen en dat heb ik toen gedaan.

    De RAGOM had twee Spijkers, een Nederlandse bus die met drie man aangeslingerd moest worden. Als je geen collega’s in de buurt had vroeg je aan een paar klanten om even te helpen. De richtingaanwijzer was een plankje met een rood rondje waarvoor je aan een touwtje moest trekken om hem uit te steken. Ze werden ook wel lolly’s genoemd. We hadden ook nog een stuk of zeven Fords.De passagiers zaten recht tegenover elkaar met hun ruggen naar de straat en bij een scherpe bocht belandde er wel eens iemand bij een ander op schoot. Daar schijnen zelfs nog huwelijken uit voort gekomen te zijn.

    De lijn begon boven aan de stoep op het dorp waar ook een garage voor vier wagens was. De eindhalte in Rotterdam was op de Groote Markt. Een van de routes was door de donkere hoek, langs de Kerkedijk en dan de Varkenoordseweg uit. De Groote Markt was een plein waar de schepen onderdoor voeren. Daar waren allerlei koffiehuizen en ook de drukkerij van de Maasbode. Speenhof, de zanger, woonde daar ook. Er was ook een duikerpakkenzaak van Polak. Een retourtje Ridderkerk-Rotterdam kostte vijfenzestig cent. In de crisistijd konden de mensen dat niet meer betalen en was er nauwelijks omzet. Toen heeft Groenenboom, die eigenaar van de RAGOM was, besloten om de prijs te verlagen naar een kwartje voor een retourtje. Tot ver in 1945 is er voor die prijs gereden.

    Privé-chauffeur
    Waar nu de ZABO is stond een boerderij van Groeneboom en daar vandaan vertrok je ’s morgens om zes uur. Als je geluk had was je om zeven uur ’s avonds klaar. Het gebeurde wel dat je een lekke band had en als er dan veel mannen aan boord waren zei je; ‘jongens, licht de bus even op dan zet ik er zo de krik onder.’ Ik verdiende toen achttien gulden per week plus twee procent van de inkomsten. Zwart rijden was er toen nog niet bij, de mensen hadden daar nog geen weet van.

    Tussendoor ben ik ook nog privé chauffeur van Gerrit Groenenboom geweest. We reden markten af en in de winter naar pulpverkopingen, want Groenenboom was ook een handelaar die een stuk of acht boerderijen had in Mill en IJsselstein en hier in Ridderkerk. Daar zaten mensen op die eigenaar geweest waren maar in de crisistijd failliet gegaan waren, die de boerderij pachtten. Gerrit kocht bietenpulp in Engeland en hier bij de suikerfabrieken en verkocht het weer als veevoer. Ik reed hem heel Vlaanderen door om dat te verkopen. En als de schepen binnen liepen gingen we ook kijken of de pulp watervrij was. Anders ging het rotten.

    Tourchauffeur
    In 1934 is de RAGOM overgenomen door de heer Ravestein en om een faillissement te vermijden is in de oorlog de Twee Provinciën ontstaan uit een aantal door de heer Ravestein overgenomen vervoersbedrijven o.a. Rederij op de Lek, Ringelberg die afgebrand was, Blommers die op Zwijndrecht, Groote Lindt en Heerjansdam reed, Dirkzwager uit Barendrecht Smidshoek. De meeste hadden soms maar één of anderhalve bus rijden.

    Na de oorlog ben ik ook tourchauffeur geweest bij de Twee Provinciën. Wij reden door heel Europa en ik heb veel gereden op Oostenrijk, Italië en Frankrijk. Toen ik ouder werd en er veel nieuwe jonge chauffeurs kwamen, hebben ze mij controleur gemaakt. Dat is een zwarte plek in mijn leven. Ik had er de pest in. Ik heb er mijn best voor gedaan, maar het was niks voor mij. Toen ik 67 was ben ik eruit gegaan maar later hadden ze mij toch weer nodig als chauffeur en heb ik ook nog alle haltepalen en abri’s in orde gemaakt en heb ik de vijftig jaren vol gemaakt als garagechef.

    combinatie.uwnieuws.nl - 27-08-2008
    -------------------------------------------------------------------------------------------------------------


    23-01-2010, 00:56 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Het leven van een buschauffeur
    Tags:RAGOM, tourchauffeur, buschauffeur
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    De weg kwijt....

    Op het station in Woerden kwam ik aan als lijn 143 en ging verder als lijn 12 (stadsrit).
    Er zit 12 minuten tussen en dus moest ik even wachten. Druk was het niet en dus raakte ik wat in gesprek met passagiers. De laatste passagier die buiten stond, maakte een vertwijfelde indruk, net alsof hij - een oudere man - niet goed wist of hij nu zou instappen, of buiten zou blijven staan.
    Enigzins afwachtend, en inschattend keek hij me aan.

    "Chauffeur, stopt u op elke halte", vroeg hij aan mij?
    "Nou, meneer als er mensen uit willen, of als er mensen staan te wachten op een halte dan stop ik inderdaad op elke halte!, zei ik.
    "Vanacht heb ik wel 3 uur staan wachten op een halte", zei hij enigzins verontwaardigd, "maar er is geen bus geweest!"
    "En waar was dat meneer", vroeg ik?

    Nu kwam er zweet op zijn voorhoofd te staan, en zijn handen begonnen lichtjes te trillen.
    "Ik ben heel zenuwachtig........ik weet niet meer waar dat was..........net wist ik het nog, maar nu niet meer...". Deze man leed aan een soort van geheugenverlies, zo was mijn inschatting en zat daar erg mee.

    "Maar meneer, waar wilt u naar toe", vroeg ik hem?
    "Naar huis natuurlijk, naar huis......waar zou ik anders naar toe moeten?"
    "Maar eh, waar staat dat huis dan?", probeerde ik weer.
    "In Woerden......maar ik weet niet meer waar....ik kan er niets aan doen, maar ik weet niet waar dat huis staat!" Hij werd een beetje panisch en dus probeerde ik hem te kalmeren door rustig op hem in te spreken.

    "Heeft u niets bij u, in uw zakken of in uw portemonnee waarop staat waar u woont, een rijbewijs of een bankplaatje, bibliotheekplaatje of wat dan ook", vroeg ik hem?
    Hij betaste al zijn zakken, maar er zat niets in waaruit bleek waar hij woonde en ook zijn portemonnee was akelig leeg.
    "Het wordt zo wel moeilijk meneer om u te helpen", zei ik tegen hem. "Ik wil u graag verder helpen, maar als u niet weet waar u naar toe wilt dan wordt het wat lastig.."
    "ja, ja.....ik begrijp het", zij de man, en sloeg zijn ogen neer.

    Ik had erg met de man te doen, hij was duidelijk de weg kwijt, en mijn 12 minuten waren al lang verstreken en ik moest hoog nodig weg. Naast me stond een klein taxibusje en ik wenkte de chauffeur daarvan en vertelde wat er aan de hand was.
    "Kan jij niet even met die meneer praten", vroeg ik hem. "Ik moet weg, en wellicht herinnert hij zich direkt wel weer waar zijn huis staat en kun jij hem verder helpen".

    Gelukkig naam deze chauffeur de man mee naar zijn bus en kon ik mijn rit verder rijden.

    Zulk soort gevallen als hierboven, maakt iedere chauffeur wel eens mee. Normaal - als het druk - is hebben geen tijd voor dit soort dingen. Normaal zitten we in de vertraging in de spits en is het jachten en jagen. Normaal kunnen we geen enkele service verlenen, zelfs niet het opzoeken van een vertrektijd, omdat we altijd tot op de seconde de uitgemolken rijtijden moeten proberen te halen. Nu - in de zomerdienstroosters - is er wat meer tijd en zie je gewoon dat je met wat meer tijd en aandacht voor elkaar, ook nog iets méér kan betekenen in deze maatschappij.

    Openbaar vervoer was vroeger méér dan alleen het vervoeren van mensen, het was ook een sociaal gebeuren. De chauffeur als vraagbaak en servicemedewerker in het gehele OV proces.
    Het sociale nu, is vér te zoeken. Wat overblijft - met dank aan de marktwerking en de openbare aanbestedingen in het OV - is 'bulk'transport van mensen in overvolle bussen op nauwelijks te realiseren tijden met - daardoor - gespannen personeel die nauwelijks nog service KUNNEN verlenen...

    En dat vind ik een hele slechte ontwikkelling!

    Peter, Juli 2005
    -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

    23-01-2010, 00:53 Geschreven door Peter
    Reageren (2)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (4 Stemmen)
    Categorie:Het leven van een buschauffeur
    Tags:openbaar vervoer, OV, service, woerden, marktwerking
    22-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.84, een zege of een tragedie?

    84, een zege, of een tragedie?

    Het is onwezenlijk stil, als wij tegen half elf, bepakt en bezakt, het zorgcentrum in Amstelveen binnengaan. Slechts een paar bezoekers en nog minder bewoners zitten in de centrale hal. Er is geen muziek, de enorme grote digitale TV staat niet aan en ook het restaurant is gesloten. Er heerst, zoals als altijd, een bedompte sfeer.

    We lopen alle gangen door en nemen de lift naar de 2e etage. Daar stappen we uit en zijn dan waar we wezen willen. Op de gang komen we gelijk al het afdelingshoofd tegen, voor wie ik onwijs veel respect heb!

    "We zijn u moeder niet vergeten hoor vanmorgen", zegt ze ongevraagd, "we stonden om half zeven al bij haar bed te zingen, en daar was ze nogal verbaasd over". Mijn moeder wordt vandaag 84 jaar. Geboren als vijfde, en laatste, dochter van een hardwerkend gezin in 1926.
    Na een moeilijke jeugd, verloor mijn moeder in de oorlog in één week haar vader bij een bombardement op de hoogovens waar hij werkte, en haar oudste zus aan de ziekte difterie. Een jaar later werd ze gescheiden van haar vriendje, die te werk werd gesteld door de Duitsers in Berlijn, en pas 2,5 jaar later terugkeerde, meer dood dan levend. In 1947 trouwde ze met elkaar en kende gelukkige tijden in de eerste jaren van hun huwelijk.

    Mijn moeder was een jaar of 42 toen zij vreselijk veel pijn kreeg in haar ledematen. Dokters mochten er niet aan te pas komen want die wisten het toch niet. Het ging van kwaad tot erger, en op het laatst kwam ze deur niet meer uit. Pas toen ik uit militaire dienst kwam in 1972 en inmiddels een andere dokter had genomen, en deze bij toeval eens langskwam voor mij, zag hij de staat waarin mijn moeder verkeerde en werd zij gelijk doorverwezen naar het ziekenhuis. Ze heeft daar toen 6 maanden gelegen. Ze had al die jaren een vrouwenziekte gehad: osteomalacie, oftewel botontkalking, waardoor botten breken. Dat moet ongelooflijk pijnlijk zijn geweest.

    Een jaar hierna kon ze weer gewoon lopen zonder pijn. Ze verhuisde kort daarna naar Zaandam, waar mijn vader - als medewerker van Albert Heijn - een woning kon krijgen, weg uit Amsterdam. Ze hebben daar 17 jaar gelukkig gewoond totdat mijn vader een hersenbloeding kreeg en binnen 14 dagen overleed. Alweer een tragisch moment voor mijn moeder, die weduwe werd, nu al weer 17 jaar geleden. Ze kan zich met hulp aardig redden, tot ze bijna 4 jaar geleden tijdens het douchen kwam te vallen, en ze weg raakte. Toen ze weer bijkwam had ze enorm veel pijn en wist zich half kruipend over de vloer naar de telefoon te bewegen, en belde de buurman. Die had ook een sleutel en stond binnen een minuut bij haar binnen, en reageerde alert, belde de ambulance en mijn moeder werd afgevoerd naar het ziekenhuis in Zaandam.

    Een lange periode van ellende brak er voor haar aan, want ze moest in een gips harnas, om botten weer te laten herstellen, en ze was er toen erg slecht aan toe. De familie vreesde toen voor haar leven. Na een paar maanden kwam ze er weer bovenop, en mocht ze wat revalideren. Dat ging steeds beter en dus werd ze te goed, en te duur, voor een ziekenhuis, en werd er naar een zorgcentrum gezocht. Binnen een maand lukte dat en begin april werd ze geplaatst in het Zonnehuis in Amstelveen. Aanvankelijk was mijn moeder geestelijk nog wel goed, en was ze ook wel content met haar bestaan daar. Na een maand of twee kreeg ze een eigen kamer, uitkijkend over een prachtige tuin. Dat duurde nog geen jaar want toen ging alles plat wegen een uitbreiding van het tehuis, en werden alle bewoners van die vleugel overgebracht naar een dependance, die in mijn ogen, niet in de schaduw kan staan van het 'echte' zonnehuis,

    Allemaal aan elkaar geschakelde containers, geen enkele vriendelijkheid in het 'gebouw', alles van kil metaal, niets warms, zoals thuis...

    Hier zit ze nu bijna twee jaar. vorig jaar november kwam ze te vallen en brak haar heup. Na de operatie had ze ook geestelijk weer een klap gekregen en werden de conversaties steeds moeilijker. Bewoners waar ze regelmatig contact mee had, en wel eens bij elkaar op de kamer kwamen, zijn inmiddels overleden. In het begin deed haar dat nog veel. Nu is ook dat proces over. Afgelopen zaterdagavond werden bewoners die dat wilde vervoerd naar een optreden in een ander tehuis in Amstelveen. Ook haar medebewoonster/ vriendin ging daar naar toe.
    Afgelopen maandag kwam haar medebewoonster te overlijden. Natuurlijk keek mijn moeder er van op, maar het deed haar verder niets (meer...)

    Die oudere mensen zijn heel erg hard tegen elkaar. Hard en morbide. Zo zaten ze aan tafel te praten, en vroegen zich af wie de volgende zou zijn die dood zou gaan. Mijn moeder zei direct dat zij nu aan beurt was..

    Ja, wanneer het leven zo weinig meer te bieden heeft, en je als persoon niet meer toegankelijk bent voor prikkels van buitenaf, en je bovendien qua gezondheid achteruit holt en je jezelf steeds beroerder gaat voelen, dan kan de dood op enig moment een verlossing zijn.

    Maar, zover was het vandaag nog niet! Mijn moeder werd vandaag 84 jaar, voorwaar een hele leeftijd! We overlaadde haar met cadeautjes en lekker taartjes, en ze vond al die aandacht heel leuk, maar morgen is het weer een 'gewone' dag. Een dag waar geen eind aan lijkt te komen, een inhoudsloze dag, een dag zonder enig perspectief.

    De moraal van dit verhaal:

    Naar mate we ouder worden gaan we allemaal denken wat we nog graag voor leuks zouden willen doen. Als je - zoals ik - al 43 jaar aan het werken bent (en nog 6 jaar 'mag') dan denk je toch wel eens: "Is het nou niet eens genoeg al dat werken?"

    In wat voor conditie zijn we straks als we 65 jaar oud zijn, hebben we dan nog tijd, geld en zin om te doen wat ons nu zo leuk lijkt te zijn. (b.v. om met een campertje lekker Europa verkennen of zoiets)

    Wanneer de kans zich voordoet moet je pakken wat je pakken kan, dat is altijd al ons motto geweest, alleen er moeten wel kansen - blijven - komen, én je gezondheid moet je niet in de steek laten natuurlijk. En eerlijk gezegd - als chronisch zieke - maak ik me daar wel eens zorgen over.

    De volgende vraag is natuurlijk of we een lang leven, of een volwaardig leven willen nastreven, en in hoeverre we daar nog zelf de regie over kunnen voeren? Een wilsbeschikking over wat je absoluut wel en absoluut niet wil, lijkt dus niet onverstandig om op te laten stellen, op een moment dat je nog 100% in orde bent.

    84 jaar, ik vind het een hele leeftijd en geweldig dat een mens zo oud kan worden, maar als ik de droefheid en de treurnis meemaak in zo'n tehuis met allemaal oude mensen in diverse stadia van levensontbinding, dan denk ik toch, nou, nee van mij hoeft dat niet. Kijk dood gaan we allemaal, maar de manier waarop, zou je wel zelf moeten kunnen bepalen, zeker wanneer het leven uitzichtloos is en mensen klaar zijn met leven.

    Wie heeft dan het recht om het leven maar eindeloos - en zonder noodzaak - op te rekken?

    84 jaar worden, prachtig als je dat lukt in redelijke staat, verschrikkelijk als je - zoals mijn moeder - het verplicht moet ondergaan in een proces van totale geestelijke en lichamelijke aftakeling en/of ontmanteling.

    Ja, het ouder worden heeft heel wat om het leven...

    Peter












    22-01-2010, 23:26 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:ouder worden, verzorgingstehuis, dood, overlijden, wilsbeschikking
    20-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat is vrijheid?

    Wat is vrijheid?

    Het Wilders proces

    Vrij zijn om te doen en te laten wat je wil, is een utopie. Wie kan nou doen en laten wat hij wil, zonder de belangen van anderen daarmee te schaden?
    Dan moet je haast wel op een onbewoond eiland leven, toch?

    Vrijheid, is een groot goed. Vrij zijn om je mening te uiten, te zeggen of te schrijven wat je wil zonder daarvoor opgepakt te worden, dat is echte vrijheid!

    Vrij zijn om te bepalen welk geloof je wil belijden, of juist helemaal geen geloof willen hebben, ook dat is echte vrijheid.

    Vrij zijn om je sexuele voorkeur kenbaar te maken, en er naar te leven, dat is echte vrijheid

    En ook vrij zijn om te gaan en te staan waar je wil, te wonen en te werken waar je wil, het zijn allemaal zaken die in heel veel landen gereguleerd worden door Overheden, op straffe van repressieve vervolging, en lange gevangenisstraffen.

    De meeste Nederlanders, en zij die hier later zijn komen wonen, zijn groot gebracht met onze vrijheden, met onze manier van leven. We weten niet anders en dus vinden wij het gewoon. Steeds minder mensen beseffen dat vrijheid niet is komen aanwaaien. Tegenover vrijheid moet namelijk ook tolerantie staan. Pas als we allemaal de tolerantie kunnen opbrengen om ook elkaars vrijheid te accepteren, zal vrijheid voor ons allen min of meer gelijk zijn.

    Het kan nooit zo zijn dat een bevolkingsgroep meer vrijheid heeft dan een andere bevolkingsgroep. Bij vrijheid hoort ook gelijkwaardigheid en respect voor elkaar.

    Eigenlijk zou iedereen vrijheid moeten verdienen, en er mee leren omgaan, in plaats het zo maar - zonder tegenprestatie - in de schoot geworpen te krijgen.

    De Nederlandse politiek heeft na de Tweede Wereldoorlog een sterke stempel gezet om Nederland liberaal, vrij te maken. Dat is aardig gelukt, maar - in mijn optiek - ook aardig mislukt. De Vrijheid is te ver doorgeschoten. Steeds meer mensen claimen nu vrijheden als verworven rechten en willen er niets meer tegenover stellen.

    De vrijheid die wij kennen is niet meer evenwichtig, maar juist volledig uit balans geslagen. De ene groep werk zich een slag in de rondte om het hoofd boven tafel te houden, terwijl de ander groep rovend en bedreigend de maatschappij aan het ontwrichten is. 'TOP' mannen slurpen bonussen op - gewoon omdat ze hun werk doen zoals dat moet - terwijl in verzorgingstehuizen de oudjes letterlijk worden wegbezuinigd, tot het moment dat ze een deksel op hun neus krijgen.

    Er zijn te veel regeltjes gekomen, gemaakt door te veel ambtenaren, en er is steeds minder controle op al die regeltjes. Door de regelgeving komen steeds meer mensen klem te zitten en voelen zich niet meer zo vrij. Ze zien hoe langer hoe meer mensen om zich heen die zich steeds minder iets van de regelgeving aantrekken. Het begin van de chaos - veroorzaakt door een doorgeschoten vrijheid zonder verplichtingen - zie je dan ontstaan.

    Er ontstaat dan een vacuüm van onvrede en wijzen naar elkaar. En als bestaande politieke groeperingen en partijen daar niet afdoende op reageren, dan komt er een moment dat er een partij als die van Wilders naar boven komt drijven. Het is niet zonder slag of stoot gegaan, dat kun je niet zeggen, maar toch, Wilders krijgt steeds meer aanhangers, gewoon omdat een steeds grotere groep in Nederland zich beknot voelt in zijn vrijheid, en in het gevoel van Nederlander te zijn.

    Wilders gebruikt zijn vrijheid van spreken juist als een tegenwicht, zoals andere groeperingen hun vrijheid van handelen ook gebruiken, om hun belangen en/of ideeën zeker te stellen. Beide partijen gaan daarbij regelmatig tot aan het randje en er soms wel eens overheen. Tolerantie tussen de kemphanen zou dan het toverwoord moeten zijn. Helaas gaat dat niet altijd op.

    Nu is er dus een rechtszaak begonnen die maanden gaat duren, en waarin Wilders wordt aangeklaagd wegens het haatzaaien en beledigen van de Islam. Of het verstandig is dat dit een strafrechtelijk proces gaat worden, weiger ik te betwijfelen. Elke keer als de rechtszaak weer een dag gaat opspelen, zal heel Nederland, maar ook de hele internationale pers er bovenop gaan zitten, en zal Wilders alle aandacht, gratis en voor niets kunnen krijgen, en hij zal daar tactisch gebruik van maken.

    Uiteindelijk zal Wilders als mentale overwinnaar uit de bus komen. Misschien zal hij niet meer mogen zeggen wat hij gezegd heeft, maar voor het zover is, heeft hij zijn boodschap al zo ver kunnen verkondigen voor een groot en pluriform gehoor, dat hij daar zeker zijn voordeel mee kan doen. Vooral in een nieuw verkiezingsjaar.

    Vrijheid is dus meer dan een woord. Vrijheid is het begrip vrijheid goed interpreteren en beseffen dat we - net als bij het kaartspel - ons kunnen overspelen, en dan glipt de vrijheid weer uit onze hand...

    Je vrij voelen is wat anders dan om ook écht vrij te zijn!

    Peter.

    ----------------------------------------------------------------------------------------------------------




    20-01-2010, 21:59 Geschreven door Peter
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    19-01-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leven na de dood...

    Hé gatver, wat is dat nou weer voor titel?

    Ja, hoe kom je erop? Dat zal ik proberen uit te leggen. Onlangs reden mijn vrouw en ik naar een soort van wereldwinkel, waar men tweede hands goederen aan de achterdeur gratis en voor niets kan afstaan, en aan de andere kant komen er dan klanten en die kunnen voor hele zachte prijsjes, soms hele leuke dingen kopen.

    Ik had toen een stoel nodig voor naast het bed, om de kleren overheen te leggen als je gaat slapen. De oude stoel die ik daarvoor gebruikte was zo slecht geworden, dat hij met de vuilnisman was meegegaan. Een nieuwe stoel kopen alleen voor die functie vond ik onzin, en dus gingen we naar het kringloopcentrum. Dat is vlakbij ons in de buurt en gevestigd op een industrie terrein. Er stonden twee busje huisraad uit te laden.

    Via een trap bereikte we de entree, en ondanks het grote oppervlak van de hal, boeven en beneden, stond de hele ruimte tjokvol met spullen. Je kunt het zo gek niet bedenken, of het was wel aanwezig. Wat echt slecht is wordt niet meer aangeboden, maar wat er staat is ook niet altijd meer zo fris. Toch, als je een smalle beurs hebt, of je hebt weinig over voor huisraad, dan kun je hier best wel slagen.

    Binnen werken mensen die op enig moment ooit 'knel' hebben gezeten, of een lichte handicap hebben. Ze zijn heel trots met hun baan, en dat geeft veel vreugde om dat te aanschouwen. Het meeste wat daar staat komt van particulieren. Van mensen die gewoon van hun spullen af willen. Zonder dat ze daar nog geld voor willen hebben. En van mensen die zijn overleden en waar de kinderen ook niet meer van weten wat ze met de oude huisraad van Pa of moe heen moeten. En dus komt het kringloopcentrum in beeld.

    En zo kwam ik dan op de titel "leven na de dood".

    Alles waar wij in ons aardse bestaan zoveel aan gaan hechten, je persoonlijke spulletjes, het is feitelijk voor niemand meer iets waard als we er niet meer zijn, toch?
    Alle hebzucht, en het verlangen om steeds maar weer te consumeren, eindigt abrupt als we een deksel op onze neus krijgen, en dan blijft er een hoop rommel over, waar niemand mee weet wat er hij er mee aan moet. En alles wat we ooit belangrijk vonden in ons leven wordt zo maar gedumpd. Wegwezen, net zoals wijzelf natuurlijk..

    In dat licht bezien past enige rationaliteit in het leven. Er zijn maar weinig mensen die rationeel leven, dingen doen die echt belangrijk zijn en zich regelmatig afvragen of het wel nodig is wat ze gaan kopen, of gaan doen. Meestal lopen mensen blind achter elkaar aan, volgen de laatste mode of trends, want van 'meedoen' wordt je gelukkig..

    Na veel omzwervingen vond ik een rieten stoel, die in goede staat verkeerde en betaalde de enorme prijs van 3 euro!

    De spullen van een ander, komen zo toch nog goed terecht, en er zijn mensen die er nog een boterham aan verdienen ook. Ja een kringloopcentrum kan een nuttige bijdrage hebben in een moderne maatschappij.

    Tot morgen.

    19-01-2010, 23:32 Geschreven door Peter
    Reageren (2)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:De dagelijkse maatschappij
    Tags:Kringloopcentrum
    Archief per week
  • 22/02-28/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Een interessant adres?

    Mijn favorieten
  • seniorennet.nl
  • De Grootste OV Nieuws site van Nederland 10.000 bezoekers per dag

  • Willekeurig SeniorenNet.nl Blogs
    max_en_bente
    blog.seniorennet.nl/max_en_

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.nl - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jou eigen blog!