Antwerp 10 miles

Wandelvrienden hadden ons al dikwijls uitgenodigd om eens mee te gaan op dagstaptocht met de Ronsers (http://www.ronsers.be/). Met het voorspelde droog en zonnig weer, was de Vlaams-Brabantse Kouter-staptocht van 6 maart hiervoor de ideale gelegenheid. De Brabantse Kouters is een streek in de provincie Vlaams-Brabant die deel uitmaakt van de Groene Gordel rond Brussel. De start aan de kerk van Wolvertem (1km van afrit3 van de A12 Antwerpen-Boom-Brussel) is probleemloos te bereiken, de Tom-Tom hebben we niet hoeven te gebruiken.

Even over 10.30h gaan we met een twintigtal stappers op weg naar de eerste Brabantse heuvelrug. Eenmaal boven schittert het Atomium in de zon en ligt Brussel aan onze voeten. Het is net een beetje te koud om een fata-morgana te zien van een hoorntje met drie bollen, maar ik kan me best voorstellen dat het in volle zomer en aan het einde van een lange wandeling, wel eens het geval kan zijn. Langs een zonnige zuiderhelling zakken we af naar het pittoreske vallei-gehuchtje Ossel, met de kerk, de pastorie en het dorpscafe netjes op een rij.

Ook al is het net middag geweest, we spreken meteen het lunchpakket aan. In deze landelijke omgeving op amper 10 km van Brussel brouwt men de Geuze-Lambiek, en de suggestie van de kastelein, Kriek van 't vat, willen we vast eens proberen. Terug op weg over de volgende heuvel om aansluiting te vinden op de GR126 en 128. Deze Grote Routepaden leiden ons, zoals steeds, langs de mooiste hoekjes van de streek. Op de top van een laatste heuvelrug kunnen we genieten van een ander zonnig vergezicht, deze keer richting Antwerpen.

Door het zacht glooiende landschap en langs de vruchtbare Brabantse akkers dalen we stilaan af naar het (polder)-niveau van Laag Belgie. Impde is de volgende menselijke nederzetting, de toegangspoort tot de Wolvertemse Beemden, een klein maar mooi natuurgebied dat afwatert naar de Rupel en zo in de Schelde. Na 24km zijn we terug in Wolvertem. Het Grote Routepad loopt verder naar de abdij van Grimbergen, waar het gelijknamige bier lokt, wij houden het op een afscheidsglas in de sportschuur, want ook daar tapt men Kriek van het vat.

Wat doe je zoal op je 65^e verjaardag, begin april en een mooie lentedag ?

Juist, ja: het gazon een eerste maaibeurt geven; je kan op die leeftijd maar beter dingen doen waar je al jaren goed in bent !

VOOR	NA

Na zestien jaar goede en trouwe dienst hebben we afscheid genomen van ons werkpaardje, een 4x4 Suzuki Samurai.
Bedoeld als derde auto voor een gezin met vier rijbewijzen heeft hij ons nooit in de steek gelaten. Het was de auto in zijn oervorm, twee zitjes en een laadbak, een gemotoriseerde mini-huifkar met een autoradio en een digitaal klokje als enige gadgets.
In herfst en winter werden bospaden en ondergesneeuwde landwegen in 4x4-modus probleemloos genomen. In de zomer ging de huik eraf en reden we met de cabrio naar het strand.

Maar bovenal was het een werkpaard, altijd voor elke klus paraat. Zonder huik, als pick-up, was niets te heet of te zwaar om te verslepen. Tuinafval en groot huisvuil werden moeiteloos naar het inzamelpunt gebracht, bij de supermarkt kon je hem lekker volstouwen met kratten bier en ander grootverbruik, zelfs bij meerdere verhuizingen heeft hij dapper geassisteerd.
Door de kinderen werd hij wel eens smalend ‘papa’s speelgoed’ genoemd. Maar dit geheel ten onrechte, want ook zij hebben er onbezorgd van genoten.