Archief

ODE AAN EEN STAPPER : LEVENSTOCHT

Samen met zichzelf begaf hij zich eenzaam op stap

Wie is het die de dagen wegwandelt ?

(hoe verder hij gaat hoe dichter hij komt)

en bij elke pas steeds meer het kind ontmoet

dat lang geleden de weg op liep

zonder te weten dat het ooit de man zou vinden

die stappend zozeer zichzelve zocht.

Marc Hauman

(foto : midweekstappen)

Dit gedicht van Marc Hauman is een ode aan de moedige stapper Hugo Peregrinus, die voettochten naar Compostela, Rome en Czestochowa tot een goed einde bracht.

mijmeringen bij een geopende brug :

Een goed stadsgedicht

herkent u meteen.

Het heeft een rake titel,

opent gevat,

en in het beste geval

hangt het in de weg

aan de onderkant van

een enorme brug.

Het is grappig,

maar niet overdreven.

En het verrast

-op de valreep

stelt het dan toch nog iets

zoals bijvoorbeeld

de ellendige vraag:

Vervoert dit schip

niet erg rustig de tijd

die U hier zo dringend

staat te verliezen?

Stijn Vranken

 

Hier grepen wij het leven

Met beide handen,

Kinderen op de fiets, en renden

Een blokje om, langs paadjes

Stil en smal, van kleine landerijen.

De horizon bleef mooi dichtbij:

Hij hoorde bij de straat

Waar ook de zomer was,

Hij stopte bij de beek

Vol zon en jonge visjes,

Het gras kon nergens groener zijn.

En ook de tijd

Zou thuis zijn

Voor het donker wordt,

Alleen wisten wij niet

Dat dit niet zo zou blijven.