Dit heet de grond uitkijken. Intussen lig ik wel op
de stoppels.
Ik kan me de volgende week beter als een superluie
en traag vretende panda gaan gedragen. Bij 30 graden of meer wordt het uitvoeren
van een regendans waarschijnlijk te vermoeiend en te pijnlijk voor mijn spieren
en pezen.
Een oxycodonnetje mag ook al niet meer, dus reken
niet op enige actie van mijn kant.
Iedere avond, als de zon verdwijnt en de duisternis
gaat vallen loop ik naar de pomp.
Ik hoop niet, dat hij droog wordt gelegd. Het is
wel mijn benzine.
Er zit steeds minder druk op de straal en dan neemt
mijn straal ook teveel af.
Ze krijgen hier dan last van Dubbele Grote
Vergelers.
Het wordt gewoon slapen met de kop op het kussen
tot Piet Paulusma met beter weer komt aanzetten.
Die Oostvaardersplassen buiten kunnen me nu echt
gestolen worden.
