Huizen 3

JOGGEN - Haiku

Ben rondje lopen
Stress uitzweten onderweg
Gevlucht naar nergens.

JOGGEN - Enkele Definities (*) :

 

In een poging om deze wijdverspreide doch eerder bizarre menselijke activiteit te doorgronden, ben ik tot volgende voorlopige omschrijvingen gekomen.

Ik wil ze ter kritiek aan U voorleggen.

 

Bang zijn van je eigen schaduw (de paranoia-drive)

Ontsnappingspoging die steeds weer mislukt

De meest elementaire manier van filosoferen

Proberen los te komen van de aarde (volgens Zen-boeddhisten)

Born to run (volgens Bruce Springsteen)

Parcours-fetisjisme (elke jogger heeft er minstens 3)

Pijnlijk grensverleggend

Vluchtmisdrijf

(na 10 kilometer:) proberen die ene voet toch nog voor die andere te krijgen

(na enkele jaren:) een ongeneeslijke dwangneurose

 

(*) voetnoot: Elke definitie loopt mank, maar jij gelukkig niet, ga dus maar beter zelf een rondje rennen.

P.S. 1. : Een voet-noot is nog geen blaar.

P.S. 2. : Just keep on running.

STROOM

Stroom stroom stroom !
roept de wind…
en blaast al de regen
langs de rivieren
terug naar zee

 Lore Smets

(8 jaar, zit in het derde leerjaar van basisschool Kameleon in Haren,
winnaar van de jeugdpoeziewedstrijd - gedichtendag 2012)

RIVIEREN in hun LANDSCHAP

Autumn days of my life. Wondering where has it all gone ?
It seems so fast, times gone past.Will I still live strong ?
As the days of my life fly by. All I can do is smile and shrug.

(Uit het 'Autumn Days' van 'Rag Alley'.)
 

'RAG-Alley' is een internationale band met Robert (D), Alan (UK) en Geert (B), ze coveren een mix van Americana, folk en country-songs, en zijn nu ook op You-tube te vinden met een eigen nummer 'Autumn Days'. 

Als je onderstaande link aanklikt, brengen ze het helemaal gratis en speciaal voor jouw.

https://www.youtube.com/watch?v=KivEbgyVuKQ

De Dijk in Lentetooi

Het dorre winterkleed ligt neer
geweken voor het prille groen
dat moeiteloos terrein inneemt.

Wit en wiegend zoomt het fluitekruid
langs het dijkpad.
Glanzend geel
blinken vrolijke boterbloemen.

De meidoorn bloeit in dikke trossen.
Pittig pronken pinksterbloemen
in hun kardinaalpaars kleed.

Een koekoek roept
Schaapjes grazen.

Een feest voor oog en hart.
Balsem voor wie heling zoekt.

Als door een toverhand hier uitgestrooid
zomaar, voor elk van ons
langs onze Scheldedijk.


Iris van de Meirssche

                  

Ooit schoof een schip hier traag te water,
de ziel en ‘t zweet van ’t volk 
geklonken tot een ranke romp
van staal en zekerheid,
vol hoop en zorg voor later.

Maar eens mooi opgetuigd,
met vlag en wimpel op haar best gekleed,
verdween de bruid naar zeven zeeën
en is langs hier nooit weergekeerd.

Alleen de Schelde keer op keer,
brengt elke vloed
een stroom vol heimwee mee.

         

Scheepswerf De Schelde was de trots van Vlissingen. De hele stad liep uit als een schip van de helling gleed. En het bloeiende bedrijf gaf volop werk. De meeste arbeiders stonden met liefde 30 jaar en meer aan de machines, tot de neergang van de scheepsbouw inzette.

Het scheepsbouwconcern Rijn-Schelde-Verolme Machinefabrieken en Scheepswerven NV (RSV) was een combinatie van scheepswerven en machinefabrieken die begin 1971 ontstond. In 1983 ging het als gevolg van vele oorzaken voortkomend uit de toenmalige crisis in de zware scheepsbouw, ten onder.

Cockerill Yards was een scheepswerf gelegen te Antwerpen, later verplaatst naar Hoboken. John Cockerill opende zijn eerste scheepswerf aan de Belgische Maas rond 1818-1819. De onderneming ging in 1982 failliet en werd overgenomen door Boelwerf.

De Boelwerf werd in 1829 opgericht door Bernard Boel, hij werd later opgevolgd door zijn zoon Jozef Boel. De grootste bloei van J. Boel & Zonen ontstond na de tweede wereldoorlog toen het bedrijf internationaal doorbrak. Door de internationale crisis in de scheepsbouwsector raakte de onderneming halfweg de jaren tachtig in de problemen en werd zij op 28 oktober 1992 failliet verklaard.

POEZIE (*)

Waar niemand om vraagt, wat nergens toe dient,
Ligt verzonken, verankerd gebonden, hier
in krullen en kronkels verstild op papier;

't Geschreven geduld verwacht nog de lente,
Als de wind zich vult met ontwakende woorden,
en wolken vol klanken vervliegen ten Noorden;

Boven gevangen blijven kiemen in wervels hangen,
Hersenspinsels die wortelen in een web van echt en waan,
willen voeten krijgen om hun eigen weg te gaan.

Tadorna

(*) "...de meme la poesie, si elle est par accident narrative et signifiante, est essentiellement une modulation de l'existence."

Maurice Merleau-Ponty

DICHTER

Ik wil gelezen worden,

mijn ziel laten verslinden

door grijze wijzen en geile giechelgrieten,

's avonds in de schemering,

wanneer het net nog kan.

 

Zij lezen niet wat ik geschreven heb,

en horen niet wat ik wil zeggen,

toch tilt de lust hen hogerop

en gaan hun hoofden zwellen.

 

Zij zien wat ik nooit heb ontwaard,

beleven wilde avonturen,

die mij werden bespaard.

 

Toch ga ik weer proberen,

en gooi mijn vangnet wijd

om woorden uit het leven

te strikken voor altijd.

Twee acrostichons (naamdichten of letterverzen), met de letters van het woord "verwondering"

LANDELIJK

IN HET DORP

IN HET GROEN

AAN HET WATER

Twee zomerse foto's van de ORANJEMOLEN op de Scheldedijk te Vlissingen.
(hij siert ook het Tadorna-Logo hiernaast)
Let vooral op de prachtige Hollandse luchten,

en op de milieuvriendelijke kleuren die de molen inpassen in het landschap: wit geschilderd langs de zeezijde om als baken te dienen voor de scheepvaart op de Westerschelde, natuurlijk rood-bruin van baksteen langs de landzijde.

(meer over windmolens kun je vinden bij de link 'Water & Wind')

Ik weef mezelf een wandtapijt,

een waan voor elke dag,

Met zijden draden van de wind, en

vezels uit mijn eigen lijf,

Gesponnen in de nacht.

Mijn radar zoekt en tolt in 't rond,

verschrikte beelden op de vlucht

weerspiegelen de scherven van mijn ziel, en

vallen langzaam dwarrelend stilaan neer,

toch raken zij geen grond.

Mijn noodoproep wordt niet beantwoord,

daarbuiten blijft het stil,

Terwijl de storm hier verder raast,

ik weet niet wat ik wil.