Foto
Inhoud blog
  • 2014 en verder
  • Cestini della Sardegna
  • Ome Cornelis de barbier
  • Sporen in Essequebo
  • ds. Willem Klercq bijna verdronken
  • Nieuwjaarswens
  • Kunst uit Zeeland
  • Modern Rattan Design
  • Dutch Rattan Design
  • Biezenstoelen
  • Crafts - Arts Europa
  • Klercq in Middelburg
  • Klercq in Rotterdam
  • Stamlijst Klercq-Kaasen
  • Zotte en Nare Berigten
  • Waterhofje van Joosse
  • Oude wegen
  • Bramen plukken
  • Bramen recepten
  • Koe in de gang
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Foto
    Categorieën
  • Ad Intro (4)
  • Albums + Impressies (11)
  • Boeken etc. (6)
  • Craft + Arts (15)
  • Familie Annonces (4)
  • Familie Foto's (5)
  • Familie Verhalen (25)
  • Folklore-Tradities (12)
  • Geboorteplaatsen (3)
  • Historische Verhalen (14)
  • Jeugdverhalen (6)
  • Klercq Aanvang (Voorouders) (7)
  • Klercq Amsterdam (1)
  • Klercq Delft (1)
  • Klercq Den Helder (1)
  • Klercq Deventer (1)
  • Klercq Dinteloord (3)
  • Klercq Dordrecht (3)
  • Klercq H-Hugowaard (3)
  • Klercq Hilversum (1)
  • Klercq Middelburg (14)
  • Klercq Rotterdam (1)
  • Klercq U.S.A-Canada (2)
  • Klercq Weesp (1)
  • Klercq Willemstad (0)
  • Klercq-en gezocht (2)
  • Klercq-en Nieuws (9)
  • Recepten (4)
  • Tips en Websites (8)
  • Zeeuwen gezocht (1)
  • Zotte-Nare Berigten (5)
  • Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Foto
    Foto
    Foto

    Beeld-
    Tekstverantwoording;
    Foto's
    afkomstig van diverse bronnen;
    Beeldbank-Zeeuws Archief,
    Beeldbank-ZeelandNet,
    Beeldbank-Zeeuwse Bibliotheek
    Beeldbank-Wikipedia,
    Beeldbank-Google
    Openbare Sites,
    Collectie uit eigen archief.
    Tekst afkomstig van
    Wikipedia, en andere bronnen.
    in bewerkte of verkorte vorm
    Tekst uit eigen bron.
    Copyright; Eigenaren van foto's kunnen zich melden voor bronvermelding.

    Volgers-Followers;
    01-Holland;--5376-5617
    02-U.S.A.;--563-607
    03-Belgium;--481-507
    04-Japan;--95-106
    05-Germany;--83-85
    06-Israel;--57-59
    07-U Kingdom;--42-45
    08-France;-- 34-44
    09-España;--40-43
    10-Italy;--27-28
    11-South Africa;--20-21
    12-Australia;--10-13
    13-Ned. Antillen:--10-11
    14-Canada;--10-10
    15-Aruba;--10-10
    16-Russia;--9-9
    17-Sweden;--8-9
    18-Saoud-Arabia;--4-7
    19-Tsjechië--5-6
    20-Poland;--5-6
    21-Zwitserland--6-6
    22-Portugal;--5-5
    23-Oostenrijk--5-5
    24-Singapore--4-4
    25-Denemarken;--4-4
    26-Indonesië;--4-4
    27-Slovenia;--1-3
    28-Moldavia;--3-3
    29-Rumania;--3-3
    30-Luxemburg;--2-2
    31-Finland;--2-2
    32-Bulgaria--2-2
    33-Greece;--2-2
    34 Hong Kong;--2-2
    35-Brasil;--2-2
    36-Noorwegen:--2-2
    37-India;--1-2
    38-Malaysia;--1-1
    39-Turkey;--1-1
    40-Hungaria;--1-1
    41-Ecuador;--1-1
    42-Estonia;--1-1
    43-Fillipijnen;--1-1
    44-Mexico;--1-1
    45-China;--1-1
    46-Haïti;--1-1
    47-Eireland--1-1
    48-Thailand;--1-1
    49-Monaco;--1-1
    50-Litavia;--1-1
    51-Vietnam;--1-1
    52-Cyprus;--1-1
    53;-Suriname--1-1
    54;-Serbia--1-1
    55:-Ukrainia--1-1
    56:-Koeweit--1-1
    57.-Taiwan--1-1
    58.- Others--170-170

    Date; 27-11/21-12-2012

    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Le Cercle Klercq
    Educatief Internet-Magazine over historie van familie Klercq en duurzame mandenmakerscultuur
    25-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.johannes Frederik Klercq 1794 - 1860

    Johannes Frederik Klercq 1794 - 1850
    text in progress




    Text © 2011 Albert Prins

    25-11-2011 om 00:21 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Familie Annonces
    >> Reageer (0)
    22-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dopen, Dominey

    Doópen, Dominey

    In het jaar 1873 wordt Willem Klercq benoemd tot zielenherder in het Drentse buurschap Hijkersmilde, even ten zuiden van Smilde, nabij de grens met Friesland. Daarvoor had hij een beroeping aangenomen in Engwierum, wat voor hem zijn eerste standplaats was, na zijn theologische studie in Leiden en afronding daarvan in Utrecht.

    De middeleeuwse kerk van Engwierum

    De benoeming te Engwierum was zijn regelrechte vuurdoop. Het Friese vissersplaatsje aan het toenmalige Dokummer Grootdiep bestond uit een kleine gemeenschap van ruwe, lastige en nogal hyper-orthodoxe gelovigen. De voormalige "dominey" was zo goed als weggepest, vanwege zijn ontstuimige maar vooral te moderne predikingen, Gods zalving kon daardoor nooit in de juiste waardigheid verkregen worden. Mede om die reden waren veel kinderen niet gedoopt geworden.
    Omringd door een grote schare vaders, moeders en bakers, die in gestalte onze dominee ruim overtroffen, stonden 23 kinderen, van groot tot klein, aangeschoven het heilig sacrament in ontvangst te nemen.

    De rococo preekstoel van bijzondere allure.

    Enig rumoer ontstond onder de kinderen, toen een jongen van een jaar of zes, uit angst in huilen uitbarstte en met een schorre kinderstem uitriep; "Ik wol net, ik wol net!" (ik wil niet). De ouders trachten hem te sussen en drongen bij hem aan opdat hij Gods zalving zou ontvangen. Het jong was niet te overtuigen van de goedheid van deze zegening en bleef tegenstribbelen. Het gaf enige stagnatie en nog meer onrust, het gevaar ontstond zelfs, dat zijn protest een aanstekelijke uitwerking teweeg kon brengen.
    Op dit tumult stapt een reuzen-ouderling op de knaap af, grijpt hem bij zijn kraag, duwt het jong al schreeuwend onder de zegenende handen van de "domeney" en  roept bemoedigend; "Doôpe Domeney, Doôpe...!!" Van schrik en overdonderd van zoveel dwang liet de jongen zich de doop welgevallen. "Zoô da's 'beurt, Jelle is nou ook Gods kind," De ouderling kon tevreden terugzien op zijn doortastend optreden.

    Ned. Hervormde Pastorie van Engwierum

    De geschiedenis van de kerk van Engwierum

    Het bijzondere monumentale Hervormde terpkerkje van Engwierum kent een roerige geschiedenis. Gebouwd in de 13de eeuw als kapel, toebehorend aan de abdij van Dokkum, wordt de kerk in 1722 afgebroken wegens onherstelbaar verval, alleen de middeleeuwse toren blijft behouden, die ook als vuurbaken voor de scheepvaart dienst doet.
    Aan de toren wordt door Lieuwe Jelles in 1746 een nieuw schip gebouwd, oude grafzerken bijven bewaard, een nieuwe preekstoel in rococostijl wordt geleverd door Jurjen Stelmaker uit Dokkum, inclusief achterschot en klankbord. De kansel krijgt versieringen met symbolen voor hoop, voorzichtigheid, geloof, liefde en overwinning. Op de hoeken van de unieke tulpvormige kuip, bevinden zich de vier symbolen van de evangelisten Mattheus, Marcus, Lucas en Johannes.

    Zicht op het orgel en balustrade

    Tijdens de Franse overheersing werd een extra heffing gelegd op kerkelijke goederen en bezittingen, misschien wel om het protestantse noorden te straffen voor het verlaten van de Moederkerk in Rome. Toen in 1797 weer eenzelfde maatregel werd afgekondigd, waren de gelovigen zo geïrriteerd dat 10 ingezetenen bereid waren een commune te vormen die fl. 1.000 guldens bijeen bracht en 6 pondermaat land van de kerk kochten.

    Interieur van de kerk

    De Fransen werd zo een hak gezet, en de kerk gevrijwaard van beroerde heffingen. Uit de opbrengst werd het onderhoud van de kerk betaald alsook het traktaat van de predikant. De commune besliste over alles wat met, om en in de kerk gebeurde, dus de dominee had rekening te houden met de mores van eigenzinnige en vooral koppige opvattingen van ouderlingen en diakenen.
    Willem Klercq heeft meer dan eens een aanvaring met deze regenten niet kunnen voorkomen. In zijn Bundel Schetsen wijst hij herhaaldelijk op achterbakse incidenten, waarschijnlijk ook de reden waarom hij deze standplaats slechts enkele jaren heeft aangehouden. Maar daar zweeg hij diplomatiek over.

    De commune bestaat tot op de dag van vandaag. Het lidmaatschap gaat al meer dan 215 jaar over van generaties op generatie. Ook dat is uniek voor Nederland.

    Bron vermelding

    (Tekst overgenomen van Wikipedia, Bundel Schetsen,  en Sneuper nr. 39 1996 - Jan Bentema)
    1 pondermaat is  36 are 6 x 36 = 2, 16 ha

    VIDEO GALLERY

    Videoclip; Church Engwierum, singing Colette-Rebecca (3.31 min) http://youtu.be/1AKy2r8DpDQ

    Bijlagen:
    450px-Kerk_Engwierum2.jpg (134.9 KB)   

    22-11-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Familie Verhalen
    >> Reageer (0)
    14-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onbewoonbaar verklaard

    Onbewoonbaar verklaard
    Text in progress

    Het lot van historische steden ligt in de toekomst. Niet zozeer is het de vraag of monumentale gebouwen, danwel beeldbepalende straten behouden blijven. Veeleer is het een kwestie of de stad wel of niet toegankelijk is. Was het vele eeuwen geleden noodzakelijk de stad 's nachts af te sluiten tegen onruststokers of inname door vijandige troepen, toen bewezen omwallingen, stadsmuren en poorten goede dienst, de dreiging buiten de deur te houden.

    Met de komst het stomend, dampend ijzeren paard, de toename van de gemotoriseerde wagen zonder paard en de velocipède, gepaard gaande met de toename van bevolking, nu bleken stadspoorten lastige obstabels. In de negentiende eeuw is niets ontziend, de sloophamer driftig ter hand genomen. Het lot van prachtige maar ook afzichtelijke poorten was beslecht, ze moesten verdwijnen. Ruim baan voor de eerste grote verkeersstromen bleek noodzakelijk. 


    De Baanstraat ligt tussen Hof van Tange en Houttuinen
    Een deel van de straat is gesloopt voor een verbeterde
    verkeerscirculatie.
    Foto Beeldbank Zeeland

    De 70-ste verjaardag van Joost Joosse werd in 1947
    gevierd. Zijn kleindochter Jo Kieboom vond het wel zo
    aardig aan haar grootvader te denken. Zij plaatste ook
    een advertentie in de krant, met haar man woonden ze
    tijdelijk in huis, wegens woningnood.

    Foto Beeldbank Zeeland W. de Bruijne

    Ook Middelburg ontkwam hier niet aan, slechts één poort resteert nog. De Koepoort bij het Molenwater kon behouden blijven, omdat hier geen belangrijke toegangsweg naar het hart van de stad lag. Tot de jaren zestig van afgelopen eeuw kon worden volstaan met het bestaande stratenplan. Toch ontstond door toename van het autoverkeer problemen. De smalle straten konden het verkeer nog nauwelijks verwerken, het autoverkeersvrij maken van winkelstraten lag gevoelig, de trotse autobezitter wilde tot voor de deur parkeren. Het nu ondenkbare gebeurde toen nog volop; straten vol geparkeerde en rijdende auto's zijn op oude filmbeelden te zien.

    Zoon van Joost Joosse trouwde in 1948

    De oude Seisweg richting stad.(Foto J. Merk)


    De gevolgen van deze ontwikkeling zijn mij niet onbekend. Rigoreuze plannen hebben delen van de stad een heel ander aanzien gegeven. Parkeerplaatsen, zo dicht mogelijk bij het centrum, lagen in de planning, waarvoor huizen, ja zelfs hele straten moesten wijken. Ook ons huis is van de kaart geveegd. De Korte Delft en de Lange Giststraat zijn voorgoed voltooid verleden tijd. Het Damplein is hiervoor in de plaats gekomen.

    Wanneer ik Middelburg bezoek kan ik het niet nalaten mijn auto iets rechts tegenover de Bellinkstraat te parkeren. Het wonderlijke hiervan is dat ik op de plaats sta van onze voormalige werkplaats, misschien ook wel een beetje in het trapportaal naar de woonkamer. Op de scheiding van plein en straat lag beslist onze mandenmakerswinkel.

    Het schandbord bij onbewoond verklaarde
    woning.

    Foto's Beeldbank Zeeland J, Woltersbeek
    Fam. Kieboom-Joosse vlak voor afbraak van hun huis aan de Baanstraat

    Op dat moment doemen mij beelden op van een 17de eeuws huis dat in verval was geraakt. De eigenaar had er geen behoefte aan nog iets te repareren, laat staan het lekkende dak te vernieuwen. Hij wist allang dat het pand op de nominatie stond gesloopt te worden. Op deze plek is alles veranderd. Als je niet beter weet, zou je niet geloven dat hier woningen, winkels en zowaar het Politiebureau hebben gestaan.
     
    Tegenover ons lag de groente-fruitwinkel van een zeer gelovig man. Door de week gaf hij ongezien een tik op de weegschaal, zodat de klant iets meer moest betalen voor een kilo appels. Voor verschoning van zijn valselijk handelen, daarvoor gingen op zondag de vensters open en klonk traag psalmgezang met begeleiding van zijn harmonium door de straat. In zijn evangelisch enthousiame mogelijk tot hoog in de hemel. Nu is daar al jarenlang een sexshop gevestigd, waar heel andere vruchten voor viriele levensbehoeften te kijk liggen.
     

    Sloop van de Lange Gistraat (Foto P. Kuijt)

    Sloop van de gehele Schoorsteenvegerssingel (Foto P. Kuijt)

    Ingrijpender waren de verkeerscirculatieplannen jaren daarna. De stad zat op slot. Het doorgaande verkeer naar omliggende dorpen wurmde zich over singels en grachten. Een voor Middelburg ongekend grote ingreep vond plaats, door sloop van de Schoorsteenvegerssingel, het Wagenplein, een deel van de Vlissingsestraat. De Melkfabriek verdween, het Zwembad, Het Huis van Bewaring, Boddaert Gieterijen en nog veel meer huizen die door gebrek aan toekomst al ver in verval waren geraakt.

    De nieuwe Schroebrug geeft nu toegang tot de stad. Het Groene Woud ontstond. Een onbegrijpelijke naam voor een doorgangsweg. Het jubelend enthousiasme voor de komst van de naargeestige betonkolos dat Trefcenter heette, heb ik nooit goed  begrepen. De gesloten fantasieloze functionele architectuur opgebouwd met industriële grindbetonpanelen is brutaal neergeploft midden in een gebied dat gekenmerkt wordt door kleinschalige historische panden. Het valt niet te ontkennen dat behoefte was aan meer parkeerruimte, maar het had met zoveel meer zorg voor vormgeving en aansluiting met de omgeving kunnen gebeuren. Wat bij de herbouw van Middelburg zo piëtistisch "De Middelburgse sfeer" werd genoemd, is hier volledig losgelaten.


    Foto A. van Wyngen


    Text © 2011 Albert Prins

    VIDEO GALLERY

    Middelburg 750 jaar in 1967 (1,58 min) http://youtu.be/nC1Vi4XJG0I
    Middelburg traffic jam N57 (3,34 min) http://youtu.be/tXNW9Ci8Msg
    Dampoort Auquaduct N57 (7,08 min) http://youtu.be/d7mNEE3QeAY
    See and Do in Middelburg (4,06 min) http://youtu.be/Hgk8dXmWGsg
    What a Trip by Nancy D Brown http://www.nancydbrown.com

    Bijlagen:
    Plattegrond%20Middelburg.jpg (573.9 KB)   

    14-11-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Familie Annonces
    >> Reageer (0)
    13-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik zal om je denken

    Ik zal om je denken

    Twijfel over de feestdatum

    De familie wordt nu donderdag verwacht

    Breeweg in vroeger dagen

    Hedendaagse charme aan de Breeweg


    Tante Willemien, de zuster van opoe Betje, had een geheugen waar ze selectief mee omging. Ze belastte het ook niet met onnodige kennis. Vooral had ze er moeite mee de kinderen van haar nichten en neefjes uit elkaar te houden. De familie was zo uitgebreid dat het haar moeite kostte namen te onthouden.

    Voor zichzelf had ze een aardige oplossing voor het probleem gevonden wanneer ze bij visite; de kinderen ontmoette van aangetrouwde familie. Bij zulke ontmoetingen was het gebruikelijk dat je tante Willemien "een handje gaf," je "netjes" voorstelde en dan haar reactie afwachtte, waarop ze zei; "Dag, m'n lieve, van wie bin jie d'r êên? Als je vertelde hoe je heette en bij wie je hoorde, was ze dat alweer snel vergeten. Maar bij vertrek beloofde ze toch; "k Zal om joe dienke 'oor!" Wat ze daarmee beloofde bleef duister. Een cadeautje gaf ze nooit.

    De twee gezusters

    Met Mientje moet je overleggen

    Tante Mientje vond ik een beetje eng. Daar was alle reden toe. Ze keek je aan op een bijzondere manier. Eén oog bleef onbeweeglijk. Dat kwam doordat ze door een glazen oog keek, beweerde ze steevast. Maar toen ze me plaagde door het op een schaaltje te leggen, stoof ik de kamer uit. De dreiging was voldoende me de stuipen op het lijf te jagen.

    Ooit was haar een scheut amoniak in het oog terecht gekomen waardoor ze het licht in het oog was verloren. Ze kon er goed mee leven; "As je nie beter weet valt 't wel mee, é!" verklaarde ze zonder behoefte aan medelijden. 's Avonds deponeerde ze het kunstoog in een kommetje boorwater, zoals een ander het kunstgebit een nachtje rust gunt. Wat haar man Piet daarvan vond, weet ik niet. Hij zal wel gewend zijn geraakt aan die ietwat bizarre verzorging. Wanneer je slaapt doe je toch je ogen dicht, nietwaar?  

    Huis der Boede oude stijl

    Huis der Boede oude stijl

    Van alle broers en zusters van Betje was zus Mientje wel degene die speciale aandacht behoefde. Uiterst gevoelig voor verwikkelingen, moest je haar beslist niet over het hoofd zien. Beviel haar iets niet, dan gaf ze daar duidelijk blijk van, wat er in resulteerde dat haar muts die dag scheef stond. Iedereen wist dan hoe laat het was. Met Mientje moet je vandaag voorzichtig zijn.

    Haar sikkeneurigheid kon je al opmerken aan haar manier van lopen. Met korte driftige pas kwam ze door de straat "aangestekkerd," haar hoofd een beetje schuin neerwaarts, geen oog voor wat ze tegenkwam. Maar tja, dat was haar niet aan te rekenen met slechts één gezond oog, dat ze dan toch wel "fien" dichtgekneep door haar gemoedstoestand. Opoe Betje ontving haar zuster met alle begrip, een kopje verse koffie met een snee zoete koek deed wonderen. Mientje kon haar hart luchten over een futtiliteit dat buiten proporties was geraakt. Het luisterend oor van Betje was helend, Mientje vertrok goedgemutst huiswaarts.

     Ondanks dat tante Mientje het leven een beetje zwaar op de hand opvatte, is ze stokoud geworden. Ze heeft iedereen van de familie overleefd. Meer dan honderd jaar worden is een hele prestattie. Ze vond er niks aan, ook dat beviel haar niet. Haar eeuwfeest is niet zonder aandacht voorbij gegaan, toen ze al een aantal jaren was opgenomen in het verzorgingshuis Huis der Boede in Koudekerke.

    Koningin Juliana is haar speciaal komen feliciteren. Van die bijzondere ontmoeting heeft ze weinig meegekregen. Stokdoof, aan het beste oog ook blind geworden, vroeg ze zich af wat die mevrouw kwam doen; "Wie is die mevrou', wa' komt t' ie doen? 'k Kan d'r nie verstaen, é. Ze praet zôô raer!" Mientje was niet onder indruk van vorstelijk bezoek, ze is weggedommeld in eeuwige rust.

    Nog met z'n tienen op één kamer !!

    Wachten op wat, op wie ??

    De buitenplaats Huis der Boede kent een lange geschiedenis. Al in 1188 wordt van deze naam melding gemaakt. Pas in 1362 wordt de naam van de eerste bewoners opgetekend. Willem en Jonge Pieter uten Boede bewonen in die tijd een stenen huis dat gestaag uitgroeit tot een kasteel met slotgracht.

    In 1745 wordt de luxe buitenplaats Huis der Boede door brand verwoest, het is dan eigendom van de Vlissingse burgemeester J. van der Mandere. Hij geeft de Antwerpse architect Johan Pieter van Baurscheit, die in Middelburg meer gebouwen op zijn naam heeft staan, opdracht een nieuwe heerlijkheid te bouwen, dat in 1752 wordt opgeleverd.

    Vanaf 1805 tot 1930 is de buitenplaats in verschillende handen gekomen. De families van Doorn en Landsheer hebben er afwisselend gewoond. Slechts één jaar heeft mr. J.W. de Bruyn van deze heerlijkheid kunnen genieten. Na 1930 kwam het in bezit van notaris Loeff, maar die heeft er nooit gewoond.

    Tijdens de oorlogsjaren is Huis der Boede door de Duitse bezetter gevorderd. Het diende toen als huisvesting voor Wilhelm Münzer met zijn staf. Voorliefde voor kastelen was de Duitsers niet te ontzeggen, niet tegenstaande dat ze het originele interieur grotendeels hebben gesloopt.  
     

    Huis der Boede in ontmanteling

    Huis der Boede staat te koop

    Na de bevrijding van Walcheren, waarvoor het eiland onder water is gezet, is grote schade aangericht aan de landschappelijke tuinen. Veel bijzondere bomen en planten zijn verloren gegaan. Na de droogmaking is Huis der Boede gebruikt voor de opvang van reparianten en oorlogsinvaliden. Later kwam er een verplegingsafdeling bij voor inwoners uit de omgeving.

    In 1953 is door de bekende archtect prof. M.F. Duintjer uitbreiding links en rechts aan het hoofdgebouw toegevoegd in een arcadevorm. Door ontwikkelingen en gewijzigde opvattingen van ouderenzorg is besloten dat deze vorm van exploitatie niet meer in de huidige tijd past.

    Het gebouw is teruggebracht naar de meest oorspronkelijke staat, voor zover daar sprake van kan zijn. Het staat te koop !! Er zijn plannen om er appartementen in te bouwen, wat een gruwel moet zijn omdat het de historische waarde teniet doet.


    Text © 2011 Albert Prins

    Bron vermelding

    Huis der Boede; http://www.buitenplaatseninnederland.nl
    Huis der Boede; http://www.koudekerke.info/buitenplaats-derboede.php
    Personen op foto's van Huis der Boede hebben geen verband met het verhaal

    VIDEO GALLERY

    Huis der Boede (1,17 min) http://youtu.be/_pWQCiosPfw
    Middeleeuws Ringrijden; (8,29 min) http://youtu.be/URHX25bzgSA
    Trugkieke 40-45 (11,58 min) http://youtu.be/WnYYOeiKrKU
    Historische klederdracht 1947 (1,36 min) http://youtu.be/4fEO9mN7Txo
     Walcherse klederdracht (5,02 min) http://youtu.be/qO9qi39N-PE

    Photo Sources; Beeldbank Zeeland, PZC, van Wyngen, Midavaine, de Bruijne  

    13-11-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Familie Verhalen
    >> Reageer (0)
    11-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amok op de ss De Klerk

    Amok op ss De Klerk
    text in progress

    Het Nieuws van den Dag voor Ned. Indië

          De "amok"-partij aan boord van 
                          de "De Klerk".

      Naar aanleiding van de telegrammen gisteren en
    eer-gisteren in het Nieuws gepubliceerd over de
    "amok"-partij aan boord van een der K. P. M.
    schepen, waaromtrent de wisselende naamsvermel-
    ding aanleiding gaf tot misverstand, kunnen wij
    thans, aan de hand van gegevens van de K.P.M.
    afkomstig, de juiste toedracht der zaak vermel-
    den.

        De "amok"-partij had plaats aan boord van de
    De Klerk.
       De "amok"-maker was een Timoreesch matroos,die
    's morgens koortsig was en buiten dienst werd ge-
    steld.
       Tegen etenstijd kreeg hij een vlaag van waan-
    zin, doch zoo gek was de man niet, of hij heeft
    als het ware zijn slachtoffers u i t g e -
    z o c h t.....!
       Eerst stak hij den volks kok dood, die midden
    in het hart getroffen werd.
       Toen is hij voorbij de passagiers op het eer-
    ste-klasse dek geloopen naar den Gezagvoerder
    Van der Meyde en trof dien in den schouder; ver- 
    volgens liep hij naar voren, waar hij den twee- 
    den stuurman Sonnenveldt verwondde, waarna hij 
    naar bakboord liep waar hij den derden stuurman
    Klercq met den por trof.

        Daarop is een worsteling met den eersten
    stuurman Butteling ontstaan, die probeerde, den
    woesteling zijn mes af te nemen, waarbij deze of-
    ficier aan de hand werd gewond.
       Vier vingers echter werden hem niet afgesne-
    den.(Gelijk aanvankelijk werd gemeld).

        Thans snelde de hoofd-machinist ten hulp.
    Direct daarop werd de "amok"-maker door den eer- 
    ste officier met een stuk ijzer neergeslagen.

        Opmerkelijk is, dat de Javaansche soldaten
    die aan boord als passagier aanwezig waren, geen
    hand uitgestoken hebben om den amokmaker onscha-
    delijk te maken.....
       Twee verpleegsters aan boord verleenden direct
    hulp aan de gewonden. De tweede en eerste stuur-
    man zijn in het ziekenhuis te Soerabaia opgeno-
    men. De toestand der gewonden is goed, en er be-
    staat voor hen hoegenaamd geen gevaar.

    27 Maart 1929 (original text)




    Het artikel in de krant laat niet weten wie deze derde stuurman Klercq werkelijk is. Want er zijn meer Klercq-en geweest die een zeevaartopleiding hebben genoten. Toch valt na enige recherche een aannemelijke conclusie te construëren. Het is Arnold Petrus Klercq die in mei 1928 slaagt voor zijn examen 3de stuurman op de grote vaart in 's Gravenhage, samen met zijn klasgenoten W.P.A. Ditmar, C.A.C.E. Diehl, P.D.M.A. Bijlard en D.A. van de Wedden. En omdat zijn wieg in Indonesië heeft gestaan, zou het best mogelijk zijn geweest dat zijn hart hem naar de Archipel van Smaragd heeft doen verlangen. 

    Tot na 1933 is Arnold in dienst geweest bij de KPM, wat is af te leiden uit de familieadvertentie waarin Arnold Klercq het huwelijk aankondigt met zijn vrouw May L. Klerk, omdat hij zijn funktie bij de KPM vermeld. De jaren daarna is Arnold in dienst getreden van de Koninklijke Nederlandse Marine. Hij stelde een kalm gezinsleven meer op prijs dan avonturen op de wilde vaart. In 1939 laat Arnold weer van zich horen, wanneer hij als 3de luitenant ter zee in de Zeeuwse wateren commando voert over een mijnlegger. 

    De KPM werd op 4 september 1888 in Amsterdam opgericht door de Rotterdamsche Lloyd (RL) en Stoomvaart Maatschappij Nederland (SMN). De nieuwe maatschappij nam een deel van de schepen van de Nederlandsch Indische Stoomvaart Maatschappij over. Het bedrijf richtte zich primair op de scheepvaartverbindingen voor passagiers en vracht tussen de eilanden van Nederlands-Indië, de zg. "inter-insulaire vaart". 

    De gebruikelijke naam voor dit soort vervoer van passagiers, post en vracht was aan het einde van de 19de eeuw "paketvaart." Waarbij het voorvoegsel "Paket-" in de betekenis van postpakket nog met één "k" werd geschreven. Later werd de algemene schrijfwijze "pakket, pakketvaart en pakketschepen" gebruikelijk. Maar de naam van de maatschappij bleef ongewijzigd in; NV Koninklijke Paketvaart-Maatschappij. 

    Luxery K.P.M. Liner Nieuw Holland

    Luxery K.P.M. Liner Nieuw Zeeland

    Vanaf 1906 werden ook routes vanuit de Indische Archipel naar het buitenland opgezet. Deze kregen vaak eigen namen zodat het zelfstandige bedrijven leken, maar ze stonden toch onder directie van de KPM. Zo kwam er in 1908 de Java-Australië Lijn (JAL), in 1910 de Java-Siam Lijn (JSL) en in 1915 de Deli-Straits-China Lijn (DSCL). Tussen 1918 en 1940 groeiden de activiteiten van de KPM zodanig dat het bedrijf in tonnage en aantal schepen de grootste Nederlandse rederij werd.

    De Tweede Wereldoorlog maakt een abrupt einde aan deze voorspoed, de KPM kwam zwaar gehavend uit de oorlog. Ze verloor 96 schepen waarbij ongeveer 1.000 mensen om het leven kwamen. Het eerste vrachtschip dat door een vijandige daad verloren ging was de Rantaupandjang. Ze werd op 22 februari 1941 door een Duitse kruiser voor de kust van Madagascar tot zinken gebracht. 

    Old fashion luxery

    Old fashion luxery

    In 1957 kwam een einde aan het voortbestaan van de KPM. De Indonesische regering besloot het bedrijf in bezit te nemen en het in te lijven in de staatsdienst Pelni, wat in feite neerkwam op een nationalisering. Na vele verwikkelingen weken de meeste schepen in april 1958 uit naar Singapore, waar een nieuw opgezet hoofdkantoor werd gevestigd. Een groot deel van de vloot bestaande uit relatief kleine schepen werd verkocht en personeel werd ontslagen. Met grotere, modernere schepen werd geprobeerd nieuwe vaarverbindingen in het Verre Oosten, de Pacific, Perzische Golf en de Middelandse Zee op te zetten.

    Op 1 januari 1967 fuseerde de KPM met de Koninklijke Java-China-Paketvaart Lijnen (KJCPL). Na deze overname fuseerde het bedrijf in 1970 met enkele andere Nederlandse scheepvaartmaatschappijen tot Nedlloyd, dat ik 1996 werd omgevormd tot P&O Nedlloyd, door de samenvoeging met het Engelse bedrijf P&O. Nog geen tien later kwam opnieuw een fusie tot stand, nu met het Deense conglomeraat Maersk, waardoor definitief een einde is gekomen aan de zelfstandige Nederlandse Zeevaart glorie.

    Het archief van de KPM is door Nedlloyd overgedragen aan het Nationaal Archief, het Indische archief ging bij inbeslagname van het hoofdkantoor in Djakarta grotendeels verloren. Het kunstbezit van de KPM is ook een onderdeel geworden van de Nedlloyd-collectie, welke in bruikleen is gegeven aan het Maritiem Museum Rotterdam en het Scheepvaart Museum in Amsterdam. Voor veel oud-Indiëgangers zal de afkorting KPM nog wel een andere betekenis hebben. Voor de grap werd KPM soms vertaald als "Komt Pas Morgen," omdat nogal eens vertraging bij aankomst optrad.  

    Impressions

    Two K.P.M. captains

    The ss De Klerk was a steamship, built in 1900 by De Nederlandse Scheepbouw Mij. Amsterdam together with her sistership ss Alting under construction nrs. 32 and 33. It was a typical Far East passsenger-cargoship operated by the KPM (NV Koninklijke Paketvaart Maatschappij), serving connections between Indonesian Islands, South-East Asia and Australia. 

    This vessel was taken over by the Dutch Indies Government at the end of January 1942 for conversion to a troop carrier for the Royal Dutch Navy at Tjilatjap. The conversion was cancelled due to shortage of personel, and the Navy scuttled her at Tandjonk Priok on 2nd March 1942. 

    The Japanese Navy salvaged De Klerk on 28th November that year, renovated her, and she entered Japanese service as the "Imaji Maru." Fleeing Borneo, she was sunk by a bomb from the Australian Air Force on 16th September 1944 at Laboean. Many female prisonors on board (so called "comfort ladies') were drowned as the Japanese took the life boats for themselfs. 

    Chart of KPM service lines

    ss De Klerk now Australian wreck on 5*08'250" N - 115*05'240" E


    The divers of Panaga report; Several divers believe the wreck, laying 35 m below sealevel opposite Laboean and Muara, to be haunted. The vessel has lost most of its horizontal plating leaving just the riveted shell and the cross beams. The steam engine is a lovely example of its kind.

    The wreck retains the shell plating, however, all that remains of the horizontals are the frames. Horizontal plating is all rusted away, leaving the verticals and the machinery in place. The bow hole in the starboard bow is impressive and a view from the hole looking upwards through the wreckage is shown on pictures at www.panagadivers.com.

    The anchor chain runs from the starboard hawse pipe. This wreck is home to many lionfish, shrimps and barracuda of various species. In July 2006 the Panaga divers swam through the wreck end to end, passing the impressive steam engine and boiler. More to learn about the wreck ss De Klerk; visit the very informative site of Panaga Divers. 

    Text © 2011 Albert Prins


    Bron vermelding-Sources

    Wreck ss De Klerk; http://www.panagadivers.com
    KPM Timetables http://www.timetableimages.com/maritime/images/kpm.htm
    Oud KPM medewerkes http://home.hccnet.nl/r.de.mes/
    Historische Kranten http://kranten.kb.nl/
    Bron http://nl.wikipedia.org/wiki/Koninklijke_Paketvaart_Maatschappij

    VIDEO GALLERY

    Usukan Bay Wreck Diving (4,05 min) http://youtu.be/Nkmcjc7G9BQ
    Borneo Whale Shark Diving (1,07 min) http://youtu.be/zf8cryPtuSI
    Euro-Asian Comfort Women Tribute (4,24 min) http://youtu.be/3B39t-6kkaU
    Photo sources; Panagadivers, Timetableimages,Google Picture Gallery

    Bijlagen:
    Lijst Verloren KPM-schepen.jpg (162 KB)   

    11-11-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Historische Verhalen
    >> Reageer (0)
    07-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Salzburger Exulanten in de familie

    Salzburger Exulanten in de familie
    Text in progress
    Zonder dat Mina Auer het wist lag de oorsprong van haar familie ver weg in het Land van Salzburg. Het heeft haar nooit geboeid, ze vond het in de oorlog al lastig genoeg dat haar naam zo "Duits" klonk. Ze kwam in de familie doordat ze met Joost Joosse trouwde, de zoon van Evert Joosse, de broer van opoe Betje Klercq-Joosse. Evert heeft niet lang geleefd. Direct nadat hij uit de militaire dienst was ontslagen, stak bij hem een akelige ziekte de kop op dat nauwelijks te genezen was. Hij leed aan de tering, en nog wel aan de ergste vorm daarvan; "De Vliegende Tering." Binnen een paar weken was hij dood. Hij liet zijn vrouw Dina Lampers met één zoon achter.

    Mina was een nazaat van de Salzburger Exulanten, een ander woord voor Salzburger Bannelingen, ruim 200 jaar geleden aangekomen in Zeeland. Het waren Lutherse geloofsvluchtelingen, die in 1732 uit het Oostenrijkse Prins-Aartsbisdom Salzburg verdreven werden. Het was de nieuw aangestelde prins-aartsbischop Leopold Antoon von Firmian die het zijn verheven taak vond het bisdom te zuiveren van afvalligen van de Heilige Moederkerk van Rome. Waarop hij de protestanten, meest aanhangers van de Augsburgse Confessie, voor de keus stelde terug te keren tot het ware rooms-katholieke geloof, of het land te verlaten. Op 31 oktober 1731 ondertekende hij een berucht emigratiebevel, met gevolg dat meer dan 20.000 protestantse inwoners Salzburg moesten verlaten.

    Pieternella (Pietje) Tange

    Joost Joosse

    De ouders van Evert Joosse

    De massale uittocht van vele gezinnen viel samen met kolonisatieplannen van koning Frederik Wilhelm I van Pruisen. Hij zocht vaklui en arbeiders die bereid waren in het dunbevolkte gebied van Oost-Pruisen, waaronder Klein-Litouwen, zich te vestigen. De koning stuurde zelfs commissarissen naar Beieren en Württemberg om vluchtelingen op te vangen en hen te begeleiden via Polen naar de Baltische Staten. Een ander deel van de vluchtingenstroom trok naar Hamburg, waar de overtocht werd genomen naar Georgia in Amerika. Vanuit Oostenrijk vertrokken andere lutheranen naar Wit Rusland en Bessarabia, een streek dat aan de Zwarte Zee gelegen is. 

    In de Zeven Verenigde Nederlanden kwam het bericht ook door welk leed in Salzburg voltrok. Het eerste initiatief om deze arme stakkers te hulp te schieten kwam uit Zeeland. De steden Middelburg, Veere en Vlissingen besloten 350 tot 400 vluchtingen op te nemen. Ze konden op Walcheren te werk worden gesteld in de landbouw, dacht men zo uit eigen belang. De Middelburgse lutherse kerkeraad stuurde dominee Johannes Nicolaus Treijtel en de diaken Johan Hendrik Röscher naar Duitsland, om de vluchtelingen, die al op weg waren naar Oost-Pruisen, te overtuigen zich op Walcheren te vestigen. De twee heren uit Middelburg hadden strikte voorwaarden meegekregen. De emigranten moesten in eigen onderhoud kunnen voorzien. Jongeren mochten alleen in gezinsverband worden meegenomen en ouderen boven de 45 jaar werden niet toegelaten. Het klinkt als hedendaags immigratiebeleid.

    Mina Auer

    Familie Joosse

    Evert Joosse


    Als gevolg van deze strikte criteria lukte het slechts 59 Salzburgers aan te trekken. Op 7 oktober 1732, na maanden onderweg te zijn geweest, kwam de groep aan in Middelburg, waar ze hartelijk werden ontvangen in de oude lutherse kerk. De meesten werden vrijwel meteen opgenomen in het lidmatenregister. De groep Salzburgers vormde een kleine minderheid, ze werden snel opgenomen in de bevolking, soms werden hun namen vernederlandst. Na dertig jaar waren de cultuurverschillen tussen de nieuwkomers en Zeeuwen verdwenen.  

    Ook in het Vrije Staatse Sluis, het huidige West Zeeuws Vlaanderen, ontstond belangstelling voor het opnemen van emigranten uit Salzburg. Ook dat was niet zonder eigen belang. Door de slechte economische omstandigheden was de streek duizenden inwoners kwijtgeraakt. Men had dus dringend behoefte aan nieuwe inwoners, vooral was de nood aan landbouwarbeiders groot. In de zomer van 1732 liet het schepencollege een inventarisatie opstellen hoeveel Salzburgers geplaatst konden worden. De uitkomst was overweldigend; er was plaats voor 300 gezinnen.
     

    Leopold Antoon von Firmian

    Vluchtroute Salzburger Exulanten (Bannelingen)

    Exulant op de vlucht


    De gezant Marinus Gallieris van de Staten Generaal, toegewezen aan de Rijksdag in Regensburg wist een overeenkomst te sluiten met bewoners van Dürnberg in het district Hallein. Dit waren voornamelijk mijnwerkers uit omliggende zoutmijnen, die allemaal over een eigen boerenbedrijfje beschikten. Nadat passen en vrije doortochten waren geregeld vertrokken 800 Salzburgers. Het werd een barre tocht over de Rijn. Schepen vroren vast, de reis moest meermalen worden onderbroken. Sommigen gaven het op en keerden terug. Veel ouderen en kinderen overleden aan ontberingen. Pas in februari 1733 arriveerden de doodvermoeide vluchtingen in Nijmegen. Een maand later op 9 maart 1733 verschenen de Salzburgers met achttien schepen voor de kust van Nieuwerhaven bij Breskens.  

    Armoedige behuizing in Aardenburg

    Nakomelingen in West Zeeuws Vlaanderen


    Na de verdeling van immigranten over dorpen en polders van het Vrije Sluis onstond al snel ontevredenheid onder de nieuwkomers, omdat velen werden ondergebracht in oude vervallen huizen, stallen en keten waar in de zomermaanden seizoenarbeiders uit Vlaanderen verbleven. Dit was niet in overeenstemming met de afspraken, want er was gratis onderhoud en huisvesting beloofd, en niet dat men in eigen onderhoud moest voorzien of op het land moest gaan werken. Toen in augustus de beruchte Zeeuwse malariakoorts uitbrak, waar meer dan 100 slachtoffers aan ten prooi vielen, hielden velen het voor gezien. Ze vertrokken naar elders of keerden terug. 

    De teruggekeerde Salzburgers ondergingen een gruwelijk lot, wanneer ze zich niet wilde bekeren tot het katholieke geloof. Opgesloten in kerkers met een "ketzengabel" om de hals werd hun standvastigheid gebroken. Tussen lutherse mannen werden gevechten georganisserd. De winnaar mocht zijn geloof behouden, maar moest wel het hoofd van zijn tegenstander afhouwen. Tot de winnaar ook verliezer werd en hetzelfde lot overkwam. 

    zg. Ketzengabel martelingen

    Op de vlucht naar Bessarabia


    Dat de Salzburgers geruisloos zijn opgenomen in de Zeeuwse samenleving blijkt ook al uit het feit dat Mina Auer de Walcherse klederdracht droeg. Helaas heeft het Salzburger dialect de Zeeuwse taal niet verrijkt. Zij het dat rond Cadzand een paar uitdrukkingen bestaan die de aanwezigheid van Lutherse Salzburgers haarfijn weergeven. Zo wordt gezegd; "De Salsburgers brochtn de luuzn, d'Ugenootn de kluutn." Wat er op neerkomt dat de Salzburgers de luizen meebrachten en de Hugenoten het geld. Want het was bij de onfortuinlijke Salzburgers over het algemeen armoe troef. Een andere uitdrukking die de sfeer aangeeft; "J'n eign Luthers 'ouwn."  Wat zoveel betekent als; je koest houden of net doen of je neus bloedt

    Veel invloed rest niet van deze arme immigranten in Zeeuws Vlaanderen, dan dat een luthers kerkje bestaat in Groede. Hoort u namen als; Auer, Eggel, Ehrlich, Ekkebus, Fagginger, Keijmel, Neugebauer, Boltzius, Schnabel, Scheybeler, Wemelsfelder, Toutenhoof of Volmer, dan kunt u aannemen dat dit namen zijn van Salzburgse afstammelingen uit een ver verleden. 

    Sibiu of Hermannstadt op de grens van Roemenië en Bessarabia

    Evenmin viel veel geluk ten deel aan de Salzburgers die via Hamburg of Rotterdam naar Georgia in Amerika emigreerden. Na een tocht van acht weken over de Atlantische Oceaan kwam het eerste schip aan voor de kust van Charleston, South Carolina. Er volgenden daarna nog vier transporten. Pastor Boltzius en Gronau mochten aan wal, terwijl de passagiers aan boord moesten blijven. Schipbreuk dreigde toen het schip op een zandbank strandde. Uiteindelijk werd toestemming gegeven aan land te gaan, daarna vertrokken de vluchtelingen naar Georgia. Dertig kilometer ten noordwesten van Savannah werd een nederzetting gebouwd op arm landbouwgrond. De kolonisten leden zware ontberingen. De Ebenezer Creek voorzag niet in schoon drinkwater, waardoor veel ouderen en kinderen stierven. 

    Woning in Bessarabia

    Lutthers Kerkhof Gnadenfeld

    Veel minder gekend is dat lutherse vluchtelingen ook in oostelijke richting zijn vertrokken. Via de Donau bereikten ze een streek dat in de oudheid bekend stond als Dacia, maar later vernoemd werd naar de Roemeense vorst Basarab, waaruit de naam Bessarabia is ontstaan. Een tamelijk groot land wat sinds 1814 een deel van Roemenië is geworden.

    Het is opvallend dat in dit land een grote multi-etnische samenleving is ontstaan van protestanten, joden, katholieken en orthodoxen afkomstig uit Duitsland, Polen, Bulgarije, Armenië en Rusland. Nog meer bijzonder is dat plaatsen Duitstalige namen hebben, zoals Gnadenfeld, Leipzig, Katzbach of Dennewitz, hoewel ze ook in drie andere talen worden aangeduid. Soms in het Moldavisch, dan weer in het Russisch of Roemeens. Onmiskenbaar een gebied met een indrukwekkende geschiedenis, dat meer aandacht verdient.  

    Gedenkteken Salzburger Exulanten in Bessarabia

    Bron vermelding

    Protestanten in Bessarabia; http://www.bessarabia.altervista.org
    Salzburgers in Georgia USA; http://www.georgiasalzburgers.com
    Salzburger Exulanten; http://www.pfaenders.com
    Salzburger Emigranten; http://nl.wikipedia.org/wiki/Salzburger_emigranten

    Video Gallery

    Werfen Stadt von Exulanten (4,34 min) http://youtu.be/Bo_-_ebEMnI
    Savannah Georgia USA (5,54 min) http://youtu.be/5y7ejgpfwBw
    Kayaking on Ebenezer Creek (2,35 min) http://youtu.be/xVXmSxEMb9Y
    Romania Basarabia (4,12 min) http://youtu.be/wUSRJFjvFao
    Photo source; Zeeuwse Bibliotheek, Private Archive, Wikipedia, Google Picture Gallery, Pfaender

    Text © 2011 Albert Prins

    Bijlagen:
    ExulantenLied copy.jpg (408.6 KB)   

    07-11-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Historische Verhalen
    >> Reageer (2)
    03-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geloof, Hoop en Liefde

    Geloof, Hoop en Liefde.

    Geloof, Hoop en Liefde; het zijn de eerste drie van de 7 deugden in het christendom, welke verbonden zijn met goede werken. De eerste drie zijn goddelijke deugden, de overige vier staan voor voorzichtigheid, rechtvaardigheid, kracht en matigheid, ook wel bekend als de cardinale deugden. Tegenover deugden staan uiteraard de 7 ondeugden, die onvermijdelijk meer aantrekkingskracht hebben. Want wie heeft nooit eens last gehad van hoogmoed, afgunst, gierigheid of werd geprikkeld door de spanning dat onkuisheid oproept?

    De som der deugden vormt het getal 7. Maar is er meer aan de hand met dit getal. De symbolen van het kruis, anker en hart vervullen een belangrijke rol in de beeldende kunsten. Echter, de invloed van 7 gaat nog veel verder. Zonder het vaak te beseffen speelt het een rol in de wiskunde, natuurwetenschap, geografie, numerologie, mythologie en vele godsdiensten.

    Voorgevel met voorplein

    Gang naar het voorplein

    Kantoor van het "Hoofd"

    Gang naar klas 1


    De bijbel staat vol verwijzingen naar de 7. Een kleine selectie geeft een wonderlijke zo  niet een vermakelijke samenvatting; God schiep de wereld in 6 dagen, waarbij de zevende dag (de sjabat) een heilige dag is. (Gen.2:2) Jethro had 7 dochters, (Ex.2;16) 7 vrouwen zullen zich op één man storten (Jes.4:1) 7 dingen zijn de Heer een gruwel (Spr.6:16) Een luiaard vindt zichzelf wijzer dan 7 wijzen (Spr. 26:16) . We moeten een zondaar 70 keer 7 maal vergeven (Mat.18:22) , God onderwierp in Kanaän 7 volken (Hand.13:19).  Wanneer zal God in zijn wijsheid optreden in het Midden-Oosten? 

    Daarnaast zult u vast gehoord hebben van; De 7 wereldzeeën, 7 continenten, 7 wereldwonderen. De Grote Boze Wolf wilde 7 geitje verslinden. Rome is op 7 heuvelen gebouwd en kende 7 koningen. De Katholieke kerk onderhoudt 7 sacramenten. Van Harry Potter zijn 7 boeken verschenen. Een lijkstoet bestaat uit 6 dragers, de overledende vertegenwoordigt de 7de deugd. Uit de Lotus Seven is later de Donkenvoort sportwagen ontwikkeld. De regenboog heeft 7 kleuren, een week is verdeeld in 7 dagen. De frisdrank 7Up is ook niet zomaar ontstaan. En de lagere school bestond vroeger uit 7 klassen. Is dit allemaal toeval??

    Klaslokalen zijn nu ateliersruimte

    Achtergevel van de school, zonder kastanjeboom


    Vroeger heb ik hier nooit bij stilgestaan. De Gravenstraatschool van GHL, in de voorgevel de drie goddelijke symbolen onwrikbaar ingemetseld, daar werd het Geloof in Hem onweerlegbaar onderwezen. Hoop kwam niet aan de orde, die deugd was bedoeld dat je vooral je best moest doen. Liefde werd vertaald in tucht, omdat met rust en regelmaat, de meester het beste met je voor had. Kortom een school met regenten opvattingen, streng in de leer, gedegen onderwijs in elementaire kennis.

    Fantasie werd beschouwd als nutteloze losbandigheid, Voor een dromerig jochie dat vol verwondering uit het raam zat te staren naar imposante Zeeuwse luchten. De populieren met haar twinkelende zilveren blaadjes, in de herfst de bonte kleuren van de enorme kastanjeboom midden op het schoolplein, waar ik vermoedde dat daar een sjamaan kon wonen. Voor dagdromen, daar was weinig begrip voor. Al die fantasie werd mij plots ontnomen met een fikse slag van een liniaal op mijn vingers door de meester.

    Plattegrond oude school situatie

    Plattegrond in huidige toestand


    Heb ik hieronder geleden?? Neen.....Ik was onbereikbaar voor de dwingende ogen van de meester. Stoïcijns heb ik de lagere school doorlopen. Meer dan eens heb ik in deemoedig schuldbesef straf ondergaan voor te laat komen op school. De smoezen voor mijn twijfelachtig tijdsbesef waren snel uitgeput. Maar wat had ik moeten opbiechten?

    Dat ik met het paard en wagen van Van Gend en Loos de verkeerde straat was ingeslagen? Dat ik bij De Vlieger op de Rotterdamse kaai veel te lang me heb staan vergapen hoe limonadeflesjes worden gevuld, in de hoop ééntje gratis te krijgen? Dat ik het Zeeuwse knol bij Bliek zielig vond, toen het beslagen moest worden, en ik al die tijd zijn hoofd heb geaaid? Of toen ik met Engelse toeristen het Abdij ben binnengeslopen, die een excursie kregen over het leven van Zeeuwse graven en zeehelden? Maar toen de Lange Jan twee uur sloeg kon ik me onmogelijk losmaken van dit gezelschap, omdat we in de grafkelders waren beland en alle deuren achter ons op slot gingen.

    Nooit heb ik het Hoofd der School mijn belevenissen kunnen uitleggen. Het Hoofd zou zich toch niet hebben kunnen verplaatsen in mijn fantasievolle zwerftochten. Zou hij hebben begrepen dat ik in de Provinciale Bibliotheek oude dikke boeken heb mogen inzien? De geur van oud eikenhout en perkament heb opgesnoven, omringd door eeuwenoude gobelins aan de wanden. Meester Lavooy zou mij bedenkelijk aanhoren. Waarschijnlijk zou hij mijn ouders inlichten dat er iets niet in orde met me is.

    Klassefoto klas 4 van het jaar 1955 (Met 50 leerlingen een volle klas !!)

    Belangstellenden kunnen een digi-foto ontvangen (Namen klasgenoten zijn bekend. Albert bovenste rij 6de v.l.)

    De school bestaat niet meer, wel zijn de klaslokalen intact gebleven. Op het voorplein stoeien geen kinderen meer. De strenge juffrouw Kasemir zet haar degelijke damesfiets niet meer bij de ingang op slot. De hoogste klassen lopen niet meer in gelid door het poortje de school binnen, waar een jongen uit de zevende klas de "telaatkomers" moest tegenhouden. Op het voorplein groeien nu heel ludiek stokrozen. De bestrating lijkt steeds meer op een versteend grastapijt. De imposante kastanjeboom is omgehakt, mijn sjamaan is op de vlucht geslagen. Op die plek zijn fantasieloze woningen gebouwd.

    De Gravenstraatschool is behouden voor verval of nog erger voor afbraak, het heeft een zinvolle bestemming gekregen. Momenteel is het in gebruik door de Middelburgse Atelier Stichting, waar negen kunstenaars aan zijn verbonden. Oud-leerlingen kunnen uit nostalgie de school nog bezoeken. Ze herkennen vast wel de oude klaslokalen, de gang met kapstokhaakjes, de tegels op de vloer, de toiletten, de hoge ramen waar alle weersgetijden de sfeer in de klas bepaalde. Die beelden zullen nooit vervagen.


    Text © 2011 Albert Prins

    Bron vermelding

    Deugden en Ondeugden; http://nl.wikipedia.org/wiki/Deugden_en_ondeugden
    Het getal 7 in de Bijbel; http://nl.wikipedia.org/wiki/Het_getal_7_in_de_bijbel
    De 7 schoonheden; http://nl.wikipedia/wiki/Zeven_schoonheden
    Het getal 7; http://nl.wikipedia.org/wiki/7_(getal)
    Photo source; Private Archive, Zeeuwse Bibliotheek, P. Janse de Jonge, MAS-Bommeljé, Fanoy

    03-11-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Jeugdverhalen
    >> Reageer (0)


    Foto

    Archief per maand
  • 12-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 04-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 05-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !

    Mijn favorieten
  • seniorennet.nl
  • Facebook Albert Prins
  • Schoolbank Albert Willem Prins
  • Zeeuwse verhalen van vroeger en nu
  • 't clijn Paradijs
  • American Statues, Funtext, Papeterie
  • Wikipedia
  • New York Culture
  • My Heritage


  • Over mijzelf
    Ik ben Albert Prins
    Ik ben een man en woon in Geleen (Nederland) en mijn beroep is gep. Interieur Architekt.
    Ik ben geboren op 06/02/1946 en ben nu dus 73 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: Genealogie, Writing. Art Basketmaking.
    Write or Call me; 00-31-(0)46-4740641
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.nl - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jou eigen blog!