Foto
Inhoud blog
  • 2014 en verder
  • Cestini della Sardegna
  • Ome Cornelis de barbier
  • Sporen in Essequebo
  • ds. Willem Klercq bijna verdronken
  • Nieuwjaarswens
  • Kunst uit Zeeland
  • Modern Rattan Design
  • Dutch Rattan Design
  • Biezenstoelen
  • Crafts - Arts Europa
  • Klercq in Middelburg
  • Klercq in Rotterdam
  • Stamlijst Klercq-Kaasen
  • Zotte en Nare Berigten
  • Waterhofje van Joosse
  • Oude wegen
  • Bramen plukken
  • Bramen recepten
  • Koe in de gang
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Foto
    Categorieën
  • Ad Intro (4)
  • Albums + Impressies (11)
  • Boeken etc. (6)
  • Craft + Arts (15)
  • Familie Annonces (4)
  • Familie Foto's (5)
  • Familie Verhalen (25)
  • Folklore-Tradities (12)
  • Geboorteplaatsen (3)
  • Historische Verhalen (14)
  • Jeugdverhalen (6)
  • Klercq Aanvang (Voorouders) (7)
  • Klercq Amsterdam (1)
  • Klercq Delft (1)
  • Klercq Den Helder (1)
  • Klercq Deventer (1)
  • Klercq Dinteloord (3)
  • Klercq Dordrecht (3)
  • Klercq H-Hugowaard (3)
  • Klercq Hilversum (1)
  • Klercq Middelburg (14)
  • Klercq Rotterdam (1)
  • Klercq U.S.A-Canada (2)
  • Klercq Weesp (1)
  • Klercq Willemstad (0)
  • Klercq-en gezocht (2)
  • Klercq-en Nieuws (9)
  • Recepten (4)
  • Tips en Websites (8)
  • Zeeuwen gezocht (1)
  • Zotte-Nare Berigten (5)
  • Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Foto
    Foto
    Foto

    Beeld-
    Tekstverantwoording;
    Foto's
    afkomstig van diverse bronnen;
    Beeldbank-Zeeuws Archief,
    Beeldbank-ZeelandNet,
    Beeldbank-Zeeuwse Bibliotheek
    Beeldbank-Wikipedia,
    Beeldbank-Google
    Openbare Sites,
    Collectie uit eigen archief.
    Tekst afkomstig van
    Wikipedia, en andere bronnen.
    in bewerkte of verkorte vorm
    Tekst uit eigen bron.
    Copyright; Eigenaren van foto's kunnen zich melden voor bronvermelding.

    Volgers-Followers;
    01-Holland;--5376-5617
    02-U.S.A.;--563-607
    03-Belgium;--481-507
    04-Japan;--95-106
    05-Germany;--83-85
    06-Israel;--57-59
    07-U Kingdom;--42-45
    08-France;-- 34-44
    09-España;--40-43
    10-Italy;--27-28
    11-South Africa;--20-21
    12-Australia;--10-13
    13-Ned. Antillen:--10-11
    14-Canada;--10-10
    15-Aruba;--10-10
    16-Russia;--9-9
    17-Sweden;--8-9
    18-Saoud-Arabia;--4-7
    19-Tsjechië--5-6
    20-Poland;--5-6
    21-Zwitserland--6-6
    22-Portugal;--5-5
    23-Oostenrijk--5-5
    24-Singapore--4-4
    25-Denemarken;--4-4
    26-Indonesië;--4-4
    27-Slovenia;--1-3
    28-Moldavia;--3-3
    29-Rumania;--3-3
    30-Luxemburg;--2-2
    31-Finland;--2-2
    32-Bulgaria--2-2
    33-Greece;--2-2
    34 Hong Kong;--2-2
    35-Brasil;--2-2
    36-Noorwegen:--2-2
    37-India;--1-2
    38-Malaysia;--1-1
    39-Turkey;--1-1
    40-Hungaria;--1-1
    41-Ecuador;--1-1
    42-Estonia;--1-1
    43-Fillipijnen;--1-1
    44-Mexico;--1-1
    45-China;--1-1
    46-Haïti;--1-1
    47-Eireland--1-1
    48-Thailand;--1-1
    49-Monaco;--1-1
    50-Litavia;--1-1
    51-Vietnam;--1-1
    52-Cyprus;--1-1
    53;-Suriname--1-1
    54;-Serbia--1-1
    55:-Ukrainia--1-1
    56:-Koeweit--1-1
    57.-Taiwan--1-1
    58.- Others--170-170

    Date; 27-11/21-12-2012

    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Le Cercle Klercq
    Educatief Internet-Magazine over historie van familie Klercq en duurzame mandenmakerscultuur
    30-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De mobilisatie van Theeuwes

    Onrust op de Balkan

    Het is een jaar na het huwelijk van Betje en Theeuwes toen de kranten volstonden met verontrustende berichten. Op de Balkan giste het van verlangen naar onafhankelijkheid. Het Ottomaanse Rijk en de Oostenrijks-Hongaarse monarchie overheersten grote delen van Europa. Daar kwam verzet tegen door een groeiend nationalisme in veel landen. De lont stak in het kruitvat, het was wachten op het fatale moment dat niet kon uitblijven.

    Op 28 juni 1914 verscheen een alarmerend bericht in de krant waarvan de gevolgen nog lang niet te overzien zouden zijn. "Moord op Frans Ferdinand van Oostenrijk!!" Op die dag bracht troonopvolger aartshertog Frans Ferdinand met zijn vrouw Sophie Chotek, Grävin von Chotava, een bezoek aan Sarajevo, de hoofdstad van de Oostenrijks-Hongaarse provincie Bosnië-Herzegovina. De jonge nationalistische Bosnisch-Servische student Gavrilo Princip (Prins) schoot eerst Sophie, daarna Frans Ferdinand met een pistool neer. De laatste woorden van de aartshertog waren; "Sophie ga niet dood, blijf er voor de kinderen."

    Kort voor het fatale moment dat Frans Ferdinand en zijn vrouw Sophie worden vermoord

    Aanloop naar de Eerste Wereldoorlog
    De publieke opinie in Europa schaarde zich aan de kant van Wenen en niet aan de kant van Servië. Zelfs de Russen trokken de handen van Servië af, ondanks hun Slavische verwantschap. De aanslag leek in eerste instantie met een sisser af te lopen. Oosterijk scheen niet te reageren, maar achter de schermen overlegde Wenen succesvol met Berlijn. Pas op 23 juli stelde Wenen aan Servië een 48-uurs ultimatum, dat kortweg stelde, dat de zaak tot op de bodem zou worden uitgezocht, ondermeer door het toelaten van Oostenrijkse politieagenten in Servië. Servië stemde met alle eisen toe, behalve met het toelaten van Oostenrijkse agenten op hun grondgebied. Dat beschouwde ze als een inbreuk op hun souvereiniteit. Servië kondigde hierop een gedeeltelijke mobilisatie af, waarop Oostenrijk een gelijke maatregel nam.

    Tijdens het kroonoverleg op 25 juli in Krasnoje Selo besloot Rusland, Servië toch te steunen. Tegelijk werd door Rusland, Duitsland en Engeland een bemiddelingsconferentie voorgesteld. Dit voorstel bleef onbeantwoord. Twee dagen daarna, op 27 juli, volgde de eerste fase van mobilisatie van het Russische leger. De ontwikkelingen volgden elkaar snel op. Een dag later, op 28 juli 1914, verklaarde Oostenrijk de oorlog aan haar kleine buurland. De dag daarop beschoot de Oostenrijkse artillerie de Servische hoofdstad.

    Een bezwerende brief van de Duitse keizer Wilhelm III aan zijn neef de Tsaar Nicolaas II om niet tot een algehele mobilistaie over te gaan, tegen het advies in van zijn generale staf, bleef ook zonder effect. Toen een antwoord uitbleef, verklaarde op 1 augustus 1914 Duitsland aan Rusland de oorlog. Op hun beurt besloot Frankrijk hierop ook tot mobilisatie over te gaan, om haar verbond met Rusland gestand te doen. Frankrijk had na de Frans-Pruische oorlog van 1870 Elzas-Lotharingen aan Duitsland verloren, waardoor het verlangen bestond dit landsdeel terug te krijgen, wat ook door sterke Frans nationalistische stromingen werd ingegeven..   


    De Oostenrijks-Hongaarse monarchie vóór de Eerste Wereldoorlog

    Het Duitse plan voorzag in een omtrekkende beweging door België om Frankrijk aan te vallen. België weigerde deze doortocht waarop Duitsland op 4 augustus de neutraliteit van België schond. Binnen nog geen anderhalve maand waren grote delen van Europa in oorlog, waarvan de gevolgen jaren later nog zouden naklinken

    Nederland blijft buiten schot
    De Nederlandse regering was tot alles bereid om neutraliteit te bewaren. Grove schendingen, zoals het torpederen van tientallen Nederlandse vrachtschepen in 1915 werden stilzwijgend geslikt. Toen de geallieerden met een Brits vliegtuig in 1817 per "ongeluk" Zierikzee bombardeerden, reageerde de Nederlanders nauwelijks. De geallieerden wisten goed dat de stemming in Nederland over het algemeen pro-Duits en anti-Engels was, toen de aartsvijand van Nederland.

    Dat laatste had nog steeds te maken met het optreden van de Britten, vijftien jaar eerder tijdens de Boerenoorlog in Zuid-Afrika. In die periode bezochten Louis Botha en Koos de la Rey onder andere Middelburg om steun te verkrijgen, waar niet veel van terecht kwam. Zelfs Paul Kruger kreeg geen asiel in Nederland na zijn vlucht uit de Boerenrepubliek, weliswaar met een Nederlands schip in opdracht van Koningin Wilhelmina, teleurgesteld in de Nederlandse houding overleed hij in Zwitserland.


    Bezoek van de Boerengeneraals, Louis Botha en Koos de la Rey aan Middelburg in oktober 1902

    Onkel Willie
    Tijdens de oorlogsjaren heeft het er enkele malen om gespannen of Nederland toch de kant van de Duitsers zou kiezen. Opperbevelhebber Snijders was daar een verklaard voorstander van. Steeds opnieuw ruzieëde hij daarover met de regering, die strikte neutraliteit wilde handhaven. Het is verwonderlijk dat de regering deze eigenzinnige generaal niet de laan uitstuurde. De enige reden daarvoor was dat koningin Wilhelmina, toen 35 jaar, bij die conflicten consequent de zijde van haar opperbevelhebber koos. De reden dat de koningin wellicht pro-Duits was, kwam doordat Wilhelmina in haar jeugd door haar moeder Emma vaak naar "Onkel Willie" in Berlijn werd gestuurd. Der Kaiser organiseerde dan grote militaire parades om het kind te laten zien, dat niet te spotten viel met de slagkracht van het Duitse leger.


    Kaiser Wilhelm III (Onkel Willie) en zijn neef Tsaar Nicolaas II

    Theeuwes moet aan de slag
    De bruiloft was voorbij. Het normale leven dient zich aan bij Theeuwes. Betje was ontslagen als dienstmeid. Dat was zo de regel, een getrouwde vrouw hoorde bij haar man te zijn, haar taak was een gezin te stichten en daar voor te zorgen. Het huis in Zanddijk bij Veere was niet groot, maar de huur moest wel worden betaald. Dus Theeuwes moest aan de slag. 

    Voor een ambtenaarsbaantje was hij niet bijster geschikt, op het land werken vond Betje beneden alle waardigheid, trouwens zijn gestel was daar niet op gebouwd. Betje had in haar zakelijk visie een ander plan in gedachte. Als Theeuwes nu eens een vak ging  leren, dat hij aan huis kon uitoefenen. een beroep waar altijd vraag naar zal zijn, bijvoorbeeld mandenmaker. Boeren gebruikten manden, bakkers, slagers, vissers ook, en huisvrouwen hadden behoefte aan luxe boodschappenmandjes. De manden gingen ook weleens stuk, zodat er reparatiewerk aan te pas kwam. Dat was een profijtelijke vorm van klantenbinding. 

    In Veere had Theeuwes met Jacob de Bruijn een vriend leren kennen, die mandenmaker was. Jacob had eens tegen Theeuwes gezegd; "Die vrouw van jou, is een pienter wuuf, die kan zo een winkel beginnen." Dat had Jacob goed gezien, daarom was Jacob bereid, Theeuwes het mandenmakersvak te leren. Ook kon hij Theeuwes al wat opdrachten geven zodat inkomsten van begin af aan gegarandeerd waren. Het klonk Betje als muziek in oren. Een betere start kon niet worden gemaakt, want er was een kind op komst. 


    Theeuwes en Betje met hun eerste kind Nel

    Donkere wolken trekken over Veere
    Toch trokken al snel donkere wolken boven het vredige Veere samen. Het onbezorgde leven werd zwaar verstoord door onheilspellende berichten in de krant, die ook Veere bereikten. De gebeurtenissen op de Balkan waren bekend, maar dat was zover weg. Wat zou dat voor invloed hebben op hun leven? Toch helemaal niets!?  De daarop volgende ontwikkelingen van oorlogsdreiging in Duitsland, Rusland en Frankrijk begon wel zorgwekkender te worden. En toen Duitsland de oorlog verklaarde aan het neutrale België, toen werd de toekomst niet meer zo rooskleurig. Nederland begon ook de mobilisatie af te kondigen. het was gedaan met de opleiding voor mandenmaker.


    Theeuwes (2de rij helemaal links) met zijn kornuiten in mobilisatietijd

    Enkele weken voor zijn verjaardag werd Theeuwes Klercq voor mobilsatie opgeroepen. Eén van zijn broers en ook een broer van zijn vrouw, met nog enkele neven, moest hij zich melden bij de kazerne in Middelburg. De hele situatie kwam hem zeer ongelegen, en dat met hem voor vele Nederlanders. Er waren 500.000 mannen gemobiliseerd, die hun gezin en werk in de steek moesten laten. De economie leed er zwaar onder.

    Theeuwes trok zijn burgerkleding uit, in uniform kwam hij thuis. Betje stelde met trots vast dat het hem "pront" stond. Een dag later vertrok hij naar zijn onderdeel aan de Belgische grens vlakbij Koewacht, niet lang daarna werd hij overgeplaats naar Clinge. Er zat niets anders op dan zich te schikken in zijn lot. Betje had hem gezegd, dat het allemaal wel goed zou komen, daar vertrouwde hij dan ook op. Ook een slechte tijd komen we wel door, had ze hem voorspeld.

    Op zijn post in Clinge was het niet geweldig spannend, de kleine compagnie waar hij was ingedeeld verbleef in een tentenkampje even buiten het dorp. Bij mooi weer geen probleem, maar bij regen, wind en sneeuw verkeerde de eenheid in een modderpool van ellende. Toch heerste er een ontspannen sfeer, wat een aantal foto's laat zien.

    Ook in Westkappelle was een legeronderdeel neergestreken

    "De Draad," het eerste IJzeren Gordijn.
    Helaas was het aan de overkant van de grens niet zo ontspannen. In oktober vluchtten duizenden Belgen voor het oprukkende Duitse leger, vooral veel Antwerpenaren vluchtten de eerste dagen naar de noorderburen. Op Walcheren was Middelburg één van de opvangplaatsen, waar ze zo goed en kwaad werden opgevangen. In totaal wisten één miljoen Belgen hun land te ontvluchten, een groot deel keerde later terug, nadat de rust in België was weergekeerd.

    Dit was een reden voor de Duitsers om het land af te sluiten. Langs de hele Belgisch-Nederlandse grens van Vaals tot aan Knokke aan Zee, werd door de Duitse bezetter, aan de Belgische kant een draadversperring opgetrokken van ruim 220 kilometerlang van wel twee tot drie meter hoog, soms in dubbele rijen. Om de 50 meter werd stroom toegevoerd met een spanning van 2000 Volt. Hoe vernuftig oorlogsvoering ook kan zijn blijkt uit dit eerste IJzeren Gordijn. Het monsterlijk bouwsel kreeg in de volksmond al snel de naam "De Draad." 

    Afschrikwekkend beeld van een Draad-slachtoffer

    Het bleek voor de Duitsers een inventief middel om de Belgen binnnen de landsgrenzen te houden. Bovendien spaarde het arbeidsintensieve grenswachten, de soldaten konden beter worden ingezet aan het front. "De Draad" liep door dorpen, over pleinen, door weilanden en boomgaarden, de afscheiding werd zelfs over sloten en ondiepe rivieren doorgetrokken. Wie "De Draad" aanraakte was daardoor opslag dood. Dagelijks stond in de krant wie nu weer "doodgebliksemd" was. De verkrampte, zwartgeblakerde lijken werden ter afschrikking dagenlang te kijk gelegd. Tienduizenden Belgen zijn om het leven gekomen door "De Draad."

    Doodgebliksemd aan "De Draad"

    De dappere, elegante Edith Cavell
    In het bezette België stond de doodstraf op het "de vijand toevoeren van manschappen", een ambtelijke taal wat hierop neerkwam dat de vluchteling was overlopen naar de veilige overkant. Met regelmaat verschenen aanplakbiljetten aan openbare gebouwen, met vermelding van terechtgestelden die vluchtelingen hadden geholpen. De bekendste onder hen was de charmante Engelse Edith Cavell. Deze vrome en strenge directrice van een Brusselse verpleegstersopleiding bekende na haar gevangschap en brute martelingen aan de Duitsers, dat zij een leidende rol had gespeeld bij het opzetten van een ondergrondse spoorweg. Ze had meer dan 200 Belgische soldaten helpen ontsnappen naar Engeland.

    In de vroege ochtend van de 12de oktober 1915 werd Edith Cavell, door de Duitsers gefusilleerd, samen met de Brusselse architect Philippe Baucq, die ook deel had uitgemaakt van haar ondergrondse organisatie. Eén van de Duitse soldaten die weigerde aan de executie deel te nemen, werd vervolgens zelf ook door een vuurpeleton doodgeschoten. Graaf d' Oultremont daar en tegen ontsnapte aan de Duitsers. Na de oorlog richtte hij in de Voerstreek, bij Sippenaken, het monument op ter herinnering aan de vluchtingen, voor wie "De Draad" dodelijk bleek.


    Edith Louisa Cavell

    Edith Louisa Cavell is geboren in Swardeston, Norfolk op 4 december 1865, gefusilleerd op 12 oktober 1915, 49 jaar. Ze was een Britse verpleegster die in Brussel leiding gaf aan een verpleeginstituut. Tijdens de Eerste Wereldoorlog hielp ze veel dienstplichtige Belgische, Britse en Franse  soldaten over de Nederlandse grens. Haar dood veroorzaakte in 1915 internationale verontwaardiging. Na haar dood werd haar stoffelijk overschot gerepatrieerd naar Westminster Abby voor een plechtigeheid. Hierna werd ze overgebracht naar de kathedraal van Norwich, waar ze nu begraven ligt in het oostelijk gedeelte. Voor haar heldendaden kreeg ze een standbeeld in Londen, in de buurt van de National Portait Gallery. In Ukkel is een ziekenhuis naar Edith Cavell genoemd.

    Belgische vluchtelingen

    Het leven wordt duurder, de toekomst wordt niet beter.
    De oorlog is voorbij. Theeuwes keert terug naar Veere, waar hij zijn beroep weer opneemt. Het gezin is nu uitgebreid met een zoontje. Joost is geboren. Betje begint zich zorgen te maken over de toekomst. Niet over wat in de kranten staat, al die grote gebeurtenissen, van onrust in Duitsland en Rusland, trekken aan het gezin voorbij. Eerder is ze bezorgd over de prijsstijgingen, het riet wordt duurder, de boodschappen ook. In welke tijd komt dit niet voor? Het werk is ook minder geworden. Waar ze opgerekend had dat veel aanloop van klanten zou zou zijn, viel dat toch tegen. Het grootste deel van de klanten waren vissers, daar waren de inkomsten ook sterk teruggelopen. Jacob de Bruijn had de donkere bui zien aankomen, hij was naar Vlissingen vertrokken.

    Betje begreep dat in Veere verder weinig voorspoed te verwachten was. Het stadje was klein en bleef dat. Middelburg lonkte, daar was van oudsher meer bedrijvigheid, dus ook meer klanten te vinden. Bovendien woonden de meeste familieleden van Theeuwes en ook van Betje in en rond Middelburg. Een reden te meer om terug te keren naar haar geboortestad. Een niet alleen om die reden, Betje wilde een rol spelen in het verenigingsleven. Er was weinig voor nodig Theeuwes voor haar plan te winnen. Wat Betje goed vond, dat was ook goed voor Theeuwes.

    © 2011 Albert Prins
    Photoclip;
    The lost men of the Great War 1914-1918 (4.03 min) http://youtu.be/_oZUV7XDhuw
    Videoclip; De Zeeuw van Vlaanderen WO I-De Draad (13,24 min) http://youtu.be/4vo1eN_KiNM

    30-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Historische Verhalen
    >> Reageer (0)
    28-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In search for a Klercq
    Klik op de afbeelding om de link te volgen In search for a Klercq

    Who can tell me more about; August Adolf Klercq, 1e Lieutenant Reg. Infant.
                                               b. 19-01-1873, Bergen op Zoom Holland
                                               d. 10-01-1914, Chicago Ill. USA
                                               a. 00-02-1914, Date of publication in Holland
                                               S.of; Willem Frederik Klercq - Johanna Adriana van Gendt
    August died in Chicago under mysterious circumstances, nothing to find in Dutch Archives about his death. 

    Found; A.A. Klercq. Source; FamilyTree by FamilySearch.org (dd 26.09.2011)
    Course of death; Suicide by Asphyxiation by gas (suffocation) date. 10 jan 1914
    Lived at 603 N. Clark Street, Ward 21-7
    Place of death; Chicago, Cook, Illinois
    Occupation; Clerk
    Cemetry; Elmwood 13 jan. 1914
    Archive; Film nr. 1239990, Dig.Fold.nr. 4004803, Image nr. 1051, Ref.nr. cn.1035


    Who can tell me more about; Sophiade Klercq
                                               She attended as a wittness the baptism of Adrianus Amerman
                                               b. 22-04-1759 Collegiate Church of New York
                                               S.of; Dirk Amerman - Lena Mees
                                               Sophiade Klercq was married to Adrianus van der Sman 
                                               
    Albert, thanks you in advange for your help.   

    Photo; Stadt Huys New Amsterdam. First City Hall

    28-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Zeeuwen gezocht
    >> Reageer (0)
    27-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.A Klercq in New York

    A Klercq in New York


    Panoramic view on New Amsterdam 1673, named as Nieuw Jork as well.

    We write 3th of September 1609, when Henry Hudson, an Englishman employed by the Dutch East India Company, VOC world's first international tradingconcern financed by shareholders, believes he has found a passage to China and Asia. He was commissioned by the VOC to search for a western route, because the sailingtrip by passing Cape of Good Hope was a long journey. Full of dangers, heavy storms, shipwrecking, mutiny and lack of food. Also marinemen had to conquer Barbarian pirates off the coast of Barbaria, current Morocco. The insight of mapmaker Peter Plancius brought up, there had to be a route via the North Pole to find a way to East India. Hudson failed, he came across a different country, where he found people he did not expected.

    In his log-book he writes; whales off the coast, Indians and tobacco crops. Hudson will find also, an abundant beaver population, which appears to be an additional advantage. For beaver pelts were in vogue in Europe, at those times it was plagued by very cold and long winters, during the Minor Ice-period. Moreover, the byproduct; beaver-lascivious was even more profitable, doctors assumed it had a medicinal effect, making the beaver-trade to a very lucrative business.

    And where business is found, the Dutch establisted a trading-post instandly, including factories, warehouses and dwellings. Which extended onto a colony, with fortifications and ramparts. A name had to invent, New Amsterdam it would be called. Not quite original, there where several colonies in the world with the same name already. Nevertheless it could charm the Amsterdam regents 


    First settlements of New Amsterdam (New York) downtown Manhattan
    Videoclip; 3-D Animation Early New Amsterdam 1664 Dutch narr (3,56 min) http://youtu.be/z_EeRgvj1vA


    The First Settlers

    The first colonists settled in 1624 at the head of the island, which the locals called Manhattas. The broadcasted settlers constructed ports, a tributary of the river was converted into canals, so goods could be distributed into the center easely. A church could not be missed. Faith in God, to worship they All Mighty, God needed his own house. Asking the Lord forgiveness for improper trading practices, a pastor was appointed for comforting the soul, christening the children. On the north-side a wall including one gate araised on Bredeweg (Broadway). A study fort on the south-side overlooking the harbour served as a defensive structure in times of trouble, and emergency shelter as well. Raids of Indians and the English could be expected, because the trade worked in favour to the Dutch, usually. so it lead to hostilities, occasionaly.

    The colony grows gradually into a province and is called New Netherlands now, with granted cityrights in 1653. The area is still growing, what originally not was intended, the traders wanted to remain New Amsterdam as a trading-post. Outside the initianal occupied area, new settlements were erected with typical Dutch names like; Nieuw Haarlem (Harlem), Breuckele (Brooklyn), Lange Eylandt (Long Island), Kaap May (after capt. May, Cape May) Conyne Eylandt (-rabbit- Coney
    Island), Roode Eylandt (Rhode Island),  

    Walstraat, Wallstreet at the time of 1700

    The Sealand Connection
    May 1624, the Nieu Nederlandt, a ship of the Sealand's West India Company (WIC) embarked at Noten Eylandt, now Governess Island, just below Manhattan.

    On board were thirty families from the Seven United Provinces. Most were natives of Southern Holland or Wallony, all speaking Dutch. Four couples and eight men disembarked at Verhulsten Eylandt in the Delaware River, near to Fort Nassau was built allready. Today you wil find the city of Gloucester at the same spot. Two families and six men perform on the Connecticut River, what they call the Versche Rivier (Fresh of Clear River). The families built a small settlement at Kievitshoeck or Zeebroeck to be there new home-area. The name is changed into Seabrook. About eighteen families remained aboard the Nieu Nederlandt, they carried upstream on the Hudson River and disembarked at the site, now known as Albany. The capital of the state of New York. 

    In the entire region of today's New York you will find historical sites everywhere, remainings to the former Dutch presence. Americans, New Yorkers in particularly, cherish this history in a patriotic fashion. Not only colonial houses remembered to the Dutch, even the square streetplan is their invention. In 1612 the Beemster Lake of Noord-Holland was impoldered. The fresh new furtile land, 3,5 meters below sealevel, was devided into square lots of 0,5 by 0,5 nautical miles, about 926 meters square agriculture property. This masterplan was a succes. In all colonies the Dutch applied this system to cityplans. 


    New York City Wharf in ancient times, of economic importance ever since

    A Klercq in New York
    Wallstreet is the synonym for everything representing the American Dream. In history, the street bordered the northern part of the colony. It had a fairly simple palisade of earthen walls and wooden shots. There is a dispute going on about the origin of that name. Wallstreet would be the genitive of Wal-straat, referring to the former ramparts. Also, there is a equally plausible theory that this name comes from "de Waal-straat." Named after the first families of settlers from Walloon in 1624. 

    Nevertheless, Wallstreet plays a role in one of the Klercq-families. On March 20th 1681, Alexander Klercq (his name changed into Clark later on) marries Femmetje van Borsum. His father was drawn to the New World as a marinemen, in hopes to build a new future. Presumably Alexander goes into business, because he can afford  a residence in the Walstraat. Special is to know where he lived with his wife and children, namely on the south-side of Wallstreet, right opposite of the current entrance of the New York Stock Exchange. So, Klercq's when visiting New York, go to Wallstreet, stand backwards to the now infamous bastion causing financial misery, remember one of your ancesters. You are on historic ground, far from home.  

    Foot of Wallstreet with a ferryhouse 1745.

    New nobility
    Not only in the Netherlands excists strong interest for family history. In America it's big business. Quite often is asked; "Where are you from?" This question does not mean where you are living, the questioner is more interested in the roots of your family. You will rise in stature even, if you can show that you are an ancester of one of the passagers of the Mayflower. You will belong to the new American nobilty. Some industrious American genealogists have put me on the trail of this Dutch-American Klercq. Their work is carrefully recorded, above all it fits to the notations of the National Archive in the Netherlands, mainly.

    Klercq in the Bensons (Bensingh) Tree

    Alexander Klercq (Clark-e)                                         Partn. Femmetje van Borsum
    b. abt. 1695, d. 15-11-1760, Tolland Co.Ct. 65 yrs                    b.1681, c. 30-03-1681. d. 15-09-1760, NY, 78 yrs
    S.of; not known                                                                      D.of; Harmanus van Borsum, 1640-1712 NY
    S.of; not known                                                                      D.of; Wybrecht Hendricks Karstens 1646 Amsterdam Holland

    Alexander Klercq, occ. Mariner
    Married to Femmetje van Borsum on 13-01-1714, in New Amsterdam NY
    Grm; 19 yrs, Brd. 33 yrs.
    Second marriage of Femmetje van Borsum, widow of Jan Mildrom 

    Children Alexander Klercq - Femmetje van Borsum;
    01.- Anna Catharina Klercq (Clark)                                      Marr. Hendrik Bakker
    b.02-12-1719, NY, d. ?
    Fath; 24 yrs, Moth; 38 yrs
    Wittn. Philippus van Borsum (brother of Femmetje)
              Margrietje Willemse (married to Philippus van Borsum)
    02.- Catharina Klercq (Clark)                                                Marr. Jan (Johannes ?) Mildrom
    b. 22-07-1722, NY. d. ?
    Fath; 27 yrs, Moth; 41 yrs
    Wittn. Philippus van Borsum (brother of Femmetje)
              Wyburg van Borsum-Hendrick Karstens (mother of Femmetje)
    03.- Sara(h) Klercq (Clark) twins
    b. 26-02-1725, NY. d. ?
    Fath; 30 yrs, Moth; 44 yrs
    Wittn; Barent de Foreest
              Cornelia de Foreest (couple)
              Isaac + Annatje van Deursen (couple)
    04.- John Klercq (Clark) twins
    b. 26-02-1725, NY. d. ?
    Fath; 30 yrs, Moth; 44 yrs
    Wittn; Barent de Foreest
              Cornelia de Foreest (couple)
              Isaac + Annatje van Deursen (couple) 

    Femmetje van Borsum                                                  Partn; Jan Mildrom (Meldrom)                      
    b. 1861. c. 30-03-1681. d. 15-11-1760                                        b. abt.1680? d. bef. 1714, abt. 34 yrs ?
    D. of; Harmanus van Borsum                                                     S.of; not known
    D. of; Wybrecht Hendrick Karstens                                             S.of; not known

    Jan Mildrom
    Married to Femmetje van Borsum on 04-05-1704, in New Amsterdam ?
    Grm. abt. 24 yrs? Brd. 23 yrs
    First marriage of Femmetje van Borsum

    Children Jan Midrom - Femmetje van Borsum;
    01.- Anna Catharina Mildrom
    b.  04-03-1705, NY. d. ?
    Fath; 25 yrs? Moth; 23 yrs 
    02.- Johannes Mildrom
    b. 06-02-1707. NY. d. ?
    Fath; 27 yrs? Moth; 25 yrs

    New Amsterdam in early times
    Videoclip; New York 1825-1865 (Eng.narr.) 9,25 min http://youtu.be/46VdbJ-1QaI


    Grandparents of Femmetje van Borsum
    Gr. Fath. Egbert van Borsum
    . b. 01-07-1605, Emden Oostfriesland Germany. d. 01-07-1676, NY, 71 yrs
    S.of; Johan van Borsum
    S.of; Jannetje Arents
    Gr. Moth. Annatje Hermansz Hendricks, b. 04-08-1619, New Amsterdam NY. d. ?
    D.of; Hendrick Hermansz Hendricks
    D.of; Grietje Centens

    Egbert van Borsum;
    Married; Annatje Hermansz Hendricks on 11-12-1639 in New Amsterdam NY
    Grm; 34 yrs. Brd; 20 yrs

    Children of Egbert van Borsum - Annatje Hermansz Hendricks;
    01.- Harmanus van Borsum
    b. 02-09-1640, Kings Co. NY
    Fath; 35 yrs, Moth; 21 yrs
    02.- Hendrick van Borsum
    b. abt. 00-04-1648, New Amsterdam NY
    Fath; 43 yrs, Moth; 28 yrs
    03.- Thymen (Tynon) van Borsum
    b. 17-09-1652, New Amsterdam NY
    Fath; 47 yrs, Moth; 33 yrs
     

    Parents of Femmetje van Borsum
    Fath; Harmanus van Borsum, b. 02-09-1640, Kings Co. NY
    Moth; Wybrecht (Wybrugh?) Hendricks Karstens, c. 1646 Amsterdam, Netherlands
    D.of; Hendrick Hendricks Karstens, b. 160, Oldenburg, Germany
    D.of; Femmetje Coenraets b. abt. 1624, Groningen, Netherlands

    Harmanus van Borsum;
    Married to Wybrecht Hendricks Karstens on 30-07-1679 in New York, Dutch Reformed Church
    Grm; 39 yrs. Brd. 33 yrs.

    Children of Harmanus van Borsum - Wybrecht Hendricks Karstens
    01- Femmetje van Borsum
    b. 1681 New Amsterdam
    c. 30-07-1681, Columbia Congregational Church Tolland Co. CT.
    Fath; 41 yrs, Moth; 35 yrs
    02.- Philippus van Borsum
    b. 1686 New Amsterdam
    c. 19-09-1686, Dutch Reformed Church New Amsterdam NY
    Fath; 46 yrs, Moth; 40 yr


    United Congregational Church of Tolland CO, CT, place of worship for the Klercq family ?

    Before 1715, Tolland's first settlers came here from several different towns, they began to build their homes, and to farm. By tradition they were Protestants and felt the need of a place of worship. The settlers voted in 1719 to build the Tolland Meeting House, and the Church of the Congregational Society in Tolland was formed soon after. Laws at that time decreed that a church could not be organized until a prayer or petition was read in the General Assembly, which occurred in 1722. The first structure, a meetinghouse, was built in 1723. Although this meetinghouse was never completed and furnished, it was used as a location for religion services, town meetings, and elections for 30 years.

    Read more about the history at;  
    http://www.ucctolland.org

    Remarks on the Klercq File
    Alexander Klercq is written also as; firstname; Ellik, surname; Clark or Clarke
    Parents of Alexander Klercq; not known at present
    Alexander Klercq lived between 1725-1760 (until his death) south side of Wall street, now entrance NYSE
    Alexander died 2 months after the death of his wife, Columbia Congregational Church Tolland Co. NY
    Klercq is an old Flamish (not French) name of profession, (1133) writer, secretary, functionary, etc.

    Relations of the Klercq family
    1.- The van Borsum family is of German ancestry, Emden, Ostfriesland - Oldenburg Westfalia
    2.- The Klercq family presumably is from Zeeland-Netherlands (Sealand)
    3.- The Foreest family is of a very old noble pedegree, 1122
    4.- There were relations with the Roosevelt family, also of Sealand origin
    5.- The Wijnkoop family is early releated to Klercq of Rotterdam-Middelburg (Gonda Wijnkoop)

    Sources;
    The Bensons Tree; 
    cb@thebensons.org
    Dutch Colonies L-Archives; Christopher H. Wynkoop; (Christopher is not with us anymore)
    Mary DeWitt, van Borsum File; http://www.njgsbc.org
    Genlias Holland Archives; http://www.genlias.nl  (to your advise)

    Videoclips;
    From New Amsterdam to New York, Part 1 (Dutch narr. 4,46 min) http://youtu.be/YfES7CdngdQ
    From New Amsterdam to New York, Part 2 (Dutch narr. 2,35 min) http://youtu.be/kFz_ceTiQ6A
    From New Amsterdam to New York, Part 3 (Dutch narr. 3,14 min) http://youtu.be/z6yEWqZbGOs
    Nieuw Amsterdam-New York 400 years (Eng. subt. 2,50 min) http://youtu.be/Nuiv6HdYXXQ

    Bijlagen:
    Alexander Klercq.pdf (107.5 KB)   
    Alexander Klercq.pdf (107.5 KB)   
    Jan Mildrom.pdf (105.5 KB)   
    Jan Mildrom.pdf (105.5 KB)   

    27-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Klercq U.S.A-Canada
    >> Reageer (0)
    26-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Klercq-en gezocht
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Oproep aan alle Klercq-en;
    Heeft u oude foto's van groot- en overgrootouders, oude annonces van overlijden, huwelijksaankondigingen of ander materiaal dat geschikt is voor publicatie op dit weblog. Stuur het per E-mail of in print naar mij. U kunt mij ook opbellen. 046-4740641.

    26-05-2011 om 00:24 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Klercq-en gezocht
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tips; Bezoek den archivaris
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Bezoek Den Archivarishttp://www.zeelandnet.nl/weblog/data/mir/index.php
    Archivaris Allie Barth, een oude schoolkameraad, uit Goes zit al jaren in het "Oud Papier." Hij doet bijzondere vondsten in archieven, met humor schrijft hij een kort verhaaltje over waar gebeurde anecdotes.

    26-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Tips en Websites
    >> Reageer (0)
    24-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Betje was geen hooimeid

    Betje was geen hooimeid

    In het Middelburg van rond 1900 bestond een zorgvuldig opgebouwde burgelijke klasse. Een struktuur van wel zeven sociale lagen zorgde voor ingewikkelde verhoudingen, die onderling geen amicale toenadering verdroeg. De bovenlaag werd gevormd door notabele families, van hogere en lagere adel, of lieden die zich daarbij aangetrokken voelden omdat ze een dubbele familienaam voerden, of op andere wijze een belangrijke positie hadden verworven.

    De "Mevrouw" van de families beschikte over personeel voor de huishouding, een knecht was aangesteld voor onderhoud aan de tuin. Dat was wel nodig ook, want zo'n familie bewoonde een royaal huis aan de Dam, Herengracht of ergens aan de buitensingels een of andere villa met een park rondom. Nog deftiger was de dame wanneer ze weduwe was van een adelijke heer, haar titel van douairière oversteeg alle normale deftigheid. 


    Dienstbode 1894 Schilder Isaac Israëls

    Betje werkte als dienstbode bij een burgelijke familie aan de Herengracht. Een betrekking die veelvuldig voorkwam, waar ook veel vraag naar was binnen de gegoede burgerij. De familie kreeg zelfs meer aanzien, wanneer de dienstmeid gekleed was in Walcherse of Middelburgse streekdracht.
    Het begrip dienstmeid had geen negatieve betekenis, net zomin als knecht. Het waren normale beroepsaanduidingen. De dienstmeid werd voor van alles en nog wat ingezet. Van de straat schrobben, ramen lappen, koken, koper poetsen, de kinderen verzorgen tot het doen van boodschappen, want de "Mevrouw" behoorde geen dagelijkse beslommeringen uit te voeren. Zij  verscheen uitsluitend in genomeerde "Magasins" voor de aankoop van japonnen of discrete kledingstukken. 

    Er werd onderscheid gemaakt tussen inwonende dienstbodes en dagmeisjes. Voor de arbeidsvoorwaarden bestonden ongeschreven regels. Naast het loon mochten de dienstmeisjes bij het serveren van het diner een fooi ontvangen van de gasten. Deze fooien waren soms relatief hoog, wanneer de gast bereid was een gul gebaar te maken, wat op discrete wijze bij vertrek in de hand werd toegestoken. Een gulden bleek een mooie beloning. Bij gefortuneerde families waren zelfs meerdere meisjes in dienst voor verschillende taken. Het hoogtepunt van deze dienstbetrekking lag tussen 1910 en 1935, daarna daalde het aanbod van dienstbodes, omdat vrouwen ook andere beroepsmogelijkheden kregen. Deftige dames uit hogere kringen spraken bij de high-tea onderling over het "dienstbode-probleem," waar met de komst van Duitse dienstmeisjes een oplossing voor werd gevonden. Na 1950 is het beroep van dienstmeisje praktisch uitgestorven. 


    Dienstbode aan huishoudelijk werk

    Maar niet in Maastricht, waar de kerkmeester van de Onze Lieve Vrouwebasiliek een huishoudster in dienst had, die er op stond zich te kleden in klassiek zwart dienstbodetenue, inclusief witte schort met broderie afgezet, met bijbehorend diadeemkapje. Ze diende in een huis waar een roemrijke geschiedenis aan verbonden is. "Kijk daar heb je Saartje van Swiebertje," riepen toeristen en wilden met hun kind op de foto. Heel beslist weigerde Marie-Thérèse deze banaliteit. Op dat moment sprak ze Frans, waar de dagjesmensen niet op rekenden. Marie-Thérèse negeerde het lompe gedrag waar toeristen te vaak mee behept zijn, die het maar niet kunnen begrijpen dat er culturele waarden bestaan waar respect voor getoond moet worden.     

    Dienstbode in klassiek tenue

    Betje was geen meid waarmee te sollen viel. Haar gevoel voor rechtvaardigheid bracht haar meermalen in problemen, wanneer ze van zich af sprak. "Zo'n brutale meid hoeven we niet meer," zei de "Mevrouw," waarop ze  kon vertrekken. Wat was het geval? Betje kwam op voor haar recht. Hoe weinig daar ook sprake van was voor het 19de eeuwse arbeidersmilieu. Ze had nederig te luisteren naar de wensen van "Mevrouw," die onbetwist de baas was. Voor verbaal verzet kreeg de meid zonder pardon congé. Nederigheid is nooit Betje's eerste eigenschap geweest, ze was zelfbewust, ze wilde hoger opkomen.

    Mevr. Besier-Klercq uit Haarlem vraagt een Keukenmeid
    in de Rijnbode van 10 april 1907

    Eén van Betje's taken was het doen van de dagelijkse boodschappen. Zo had ze een lijst van adressen af te lopen voor inkopen bij de slager, de bakker, banketbakker en de groenteman. Voor specialiteiten kwam ze terecht bij Cornelis Klercq op de Pottenmarkt, de winkel voor banket, koekjes en zoetigheid. Daar moet ze voor het eerst de verlegen knappe jongeman hebben ontmoet. Theeuwes die om het hoekje van de deur keek, recht in de opmerkzame ogen van Betje. Over en weer zal een nieuwsgierige spanning voelbaar zijn geweest. Wat dat betekende moest Theeuwes nog begrijpen, hij was nooit eerder verliefd geweest. Voor Betje was dit een teken voor nader onderzoek. Deze bescheiden aardige jongen wilde ze beter leren kennen, waarop ze vaker een smoes bedacht, de winkel van Klercq te bezoeken.

    Theeuwes Klercq in Militaire Dienst omstreeks 1912

    Het initiatief voor een rendez-vous moest wel van Betje komen. Theeuwes was nogal schuchter, om er niet van te spreken dat hij last had van besluiteloosheid. Voor Betje was het ook haar eerste amoureuze ontmoeting. Haar scherp opmerkingsvermogen liet er geen twijfel over bestaan, dat deze jongeman eerlijk en oprecht was. Een goed karakter bezat en daarmee de man naar haar hart zou kunnen zijn. Na het eerste afspraakje volgden er nog vele meer. Hoe amoureus ze zijn geweest bleef hun geheim. Openlijk zal het nooit tot vrijages zijn gekomen. Een welgemeend kusje bij het afscheid gaf voldoende blijk van genegenheid. Nadat ze kennis hadden gemaakt met wederzijdse ouders konden ze zich vrij als vriendenpaar vertonen. De verkering was "an."

    Veere lonkt voor Theeuwes en Betje

    De verkering zal niet hebben geleid tot vrijpostigheden. Daar was Betje toch al niet van gediend, ze was een fatsoenlijk opgevoed meisje. En als Theeuwes al de moed had, wat niet in zijn aard lag, handtastelijk te worden dan moest hij een veelvoud aan rokken overwinnen. Zover zal het nooit zijn gekomen. Betje zou gezegd hebben; "Pas op voor mien krulle!" De afwijzing voor onverhoedse toenadering was daarmee overduidelijk. Fatale gevolgen konden zo uitblijven. Belangrijker was de genegenheid voor elkaar, de Victoriaanse preutsheid was nog lang niet overwonnen. Over "zaken" werd niet gesproken, dat zou later wel komen, wanneer ze getrouwd waren. Trouwens hoe en waar zouden ze "het" gedaan moeten hebben. Betje was geen hooimeid, ze waakte scherp over haar kuisheid. Maar toen ze tegen elkaar zeiden "Ik 'ouw van joe," toen was geen weg meer terug. Die belofte stond voor een levenlang, wat ze allebei liefdevol in stand hebben gehouden. Dus er kon nu getrouwd worden. 

    © 2011 Albert Prins

    24-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Familie Verhalen
    >> Reageer (1)
    23-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boeken; Zeeuwse Proza

    Zeeuwse proza;

    Verzamelde jeugdverhalen, wandelingen in en legenden, volksverhalen uit Zeeland, van onder andere;
    Ina van der Beugel, J.M.A Biesheuvel, Willem Brakman, Simon Carmiggelt, Rinus Ferdinandusse, Willem Geldof, Tjaard W.R de Haan, J.P. Hasebroek, Charles Hugo, Hubert Lampo, Harry Mulisch, Ciska Muller, Nescio, J.C. van Schagen, Annie M.G. Schmidt, Bob den Uyl.
    Uitgever; A.W. Bruna. ISBN. 90-229-8887-2 NUR 303

    Verhalen en gedichten, uitgegeven ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van het literair periodiek Balustrade.
    Rinus Ferdinandusse, André van der Veeke, Isaac Faro, Hans van de Waarsenburg, Lou Vleugelhof, Jan J.B.Kuipers, Ed Leeflang, Bram le Clercq, Andreas Oosthoek, Carolijn Visser, Herman Kakebeeke, Kees Slager, William Rothuizen, Laurens Geerse, Hans Verhagen, Jan Bee Landman, Johanna Kruit, Meindert Inderwisch, Raats.
    Uitgever; ADZ Vlissingen. ISBN 90-72838-15-7

    In dit bundeltje vindt u een keur aan Zeeuwse wijsheden, zei- en weerspreuken. Een deel van die wijsheid is al eerder opgetekend in het Zeeuws Woordenboek. Een ander deel is nog nooit eerder gepubliceerd het komt uit de verzameling van Marco Evenhuis. Illustraties zijn van Wil Berg.
    Uitgever; Verba.  ISBN 978-90-5513-346-8 NUR 520

    23-05-2011 om 17:15 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Boeken etc.
    >> Reageer (0)
    22-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tips; Zeeland in Beeld
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Zeeland in Beeld door Hans Koert; Fantastisch foto's http://slikopdeweg.blogspot.com

    22-05-2011 om 00:04 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Tips en Websites
    >> Reageer (0)
    21-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Theeuwes en Betje trouwen in 1913

    Het huwelijksfeest van Theeuwes en Betje


    Panorama van Veere. Hier woonden Theeuwes en Betje de eerste jaren van hun huwelijk.

    Een tijd geleden stond een artikel in de krant over huwelijksfoto's, naar aanleiding van een expositie bij Galerie T, aan de Turfkaai in Middelburg, onder het motto; "Van stijf staatsieportret tot vrolijke trouwreportage."  En, wat schets onze verbazing? Pront en fier staat een huwelijksfoto van Theeuwes en Betje in de krant. De fotograaf heeft een mooi arrangement samengesteld; een wit empire bloementafeltje, op het blad staat een kristallen tuilvaasje met een boeketje bloemen. Het vaasje staat ietwat oneerbieding op de huwelijksbijbel, naar we mogen aannemen. De achtergrond laat een op doek geschilderd idyllisch landschap zien.

    Daar staan ze dan, jong, fris en vol verwachting, de wereld ligt voor hen open in 1913. Nog ongewis wat de toekomst enkele jaren later zal bieden,. Van een Eerste Wereldoorlog was nog geen sprake, van de crisisjaren daarna konden ze nog lang niets vermoeden.

    Theeuwes poseert; Hij is een knappe jonge man van 25 jaar, met een volle snor, kort geknipt bebophaar blijkt in de mode te zijn. Vriendelijke ogen kijken je aan, er staat een oprechte uitdrukking op zijn gezicht. Voor de belangrijke dag is hij goed gekleed in een stijlvol kostuum met een stijf collarboordje aan zijn overhemd. Een mooie stropdas staat bollend tussen de revers. Zijn hand rust zorgzaam op de schouder van zijn jonge vrouw. Fotograaf Henning zal hem diplomatiek gewezen hebben op deze houding.

    En daar zit Betje in al haar volle pracht in de Middelburgse streekdracht. Het past haar perfect. Strak in de taille, ruime rokken in de volle lengte, opgetuigd met al haar gouden sieraden. een volslank krachtig postuur, een fijn gevormd gezicht met heldere pientere ogen. Ze poseert als een mooie pronte Zeeuwse vrouw die duidelijk aanwezig is. Kortgeleden is ze 24 jaar geworden. Samen zijn ze een schitterend paar op de belangrijkste dag van hun leven.


    Het bruidspaar op 12 november 1913

    Hoe het bruiloftsfeest is verlopen weten we niet, maar naar goed burgerlijk gebruik zal het er aan niets ontbroken hebben. Daar valt wel een voorstelling van te maken. Opoe zal centjes opzij hebben gelegd in de voorzienigheid dat zo'n feest in de papieren loopt. Voor opa was dat van minder belang, hij hield zich niet met geldzaken bezig. Dat liet hij aan zijn vrouw over. Betje zal hem er wel op gewezen hebben ook een bijdrage te leveren aan de spaarpot, daar was hij dan weer wel volgzaam in.

    Voor het feest zal het een aan- en afrijden van koetsjes zijn geweest, daar in Veere. Want in dat oude havenplaatsje werd het feest gegeven, nadat het huwelijk in Middelburg was ingezegend. Zo toevallig was het niet dat het feest in Veere werd gehouden, want ze gingen hun intrek innemen in Zanddijk. Een klein gehucht aan de invalsweg naar Veere. Van Jacob de Bruijn, een schoolkameraad die een paar huisjes had geërfd na de dood van zijn ouders, kon Theeuwes een huisje huren. Ze waren er wat blij mee.


    Een huifkar bij de oude Botermarkt in Middelburg

    Op het feest waren natuurlijk de families van beide kanten aanwezig. Van de Klercq-en kant; broer Cornelis, Rinus, Johan, Ko en Joost met aanhang. Van de familie Joosse ontbraken; Evert, Louw, Willemien, Jans en Leintje vanzelfsprekend niet. Ook met vrouw of echtgenoot in gevolg van hun kinderen. Pa Cornelis met moeder Pietje Bruins en Joost Joosse met zijn vrouw Pietje Tange zullen als ouders het bruidspaar iets extra hebben toegestoken. 

    Vooraf waren de uitnodigingen verstuurd. Dat bleek altijd een nerveuze toestand te zijn. Niemand mocht vergeten worden, ook geen vrienden of goede bekenden of anderen die een belangrijke rol in hun leven speelde. Wee je gebeente, als Betje dat niet op orde had. Een hoog oplopende ruzie zou daar het gevolg van kunnen zijn, dat ongetwijfeld nog jarenlang kon nasudderen. Een "utnoôdigieng" moest wel officieel ontvangen zijn, anders werd je niet "verwacht." En als je niet "verwacht" werd dan verscheen je ook niet op het feest. De dunne lijn van fatsoen, kon snel een open zenuw raken.  

    Het zaaltje zal versierd zijn geweest met kleurige papieren slingers en lampionnen. Een groot bord met de tekst "Leve het Bruidspaar" hing prominent boven de versierde stoelen van het kersverse bruidspaar. Verder was er genoeg te eten en te drinken, daar mocht het nooit aan ontbreken. beter teveel ingekocht, dan te weinig brood, bolussen, krentebollen, cadetten en gebak op tafel, wat wel door de beste bakker geleverd moest worden. De familie zou er nog lang over napraten, als er gebrek zou zijn. Of wanneer de verkeerde bakker of slager geleverd had. Maar daar hoefde niemand bang voor te zijn. De vader van Theeuwes was één van de beste bakkers in Middelburg, bovendien winkelier in zoet- en snoepgoed, waardoor de kinderen ook aan hun trekken kwamen.


    Met sterke drank moest je wel voorzichtig zijn. Er waren familieleden bij die hem zo gezegd wel lusten. Daarom werd die voorraad beperkt gehouden tot zoete rode wijn, een advocaatje en boerenjongens op sap voor de dames. Voor de kinderen stond een flinke pot vruchtenbowl en ranja klaar. De mannen moesten het doen met één fles jonge klare. Te lollig moest het nu ook weer niet worden, het zou niet "passen" wanneer de polonaise omsloeg in een dronkenmansdans. Van dansen was so-wie-so al weinig sprake in serieuze Gereformeerde kringen. Broer Louw, van Betje, zou meteen ingrijpen. Als voorzanger in de kerk had hij een funktie hoog te houden, waarbij hij uit zelf opgelegd verantwoordelijksbesef de "nette" moraal wilde behouden.

    Na de polonaise, wanneer de stemming op het hoogst was, zullen er "stukjes" opgevoerd zijn. Samenzang zal hebben geklonken met zelfbedachte jolige teksten over de karaktertrekken van het jonge bruidspaar. Betje moest daarbij een beetje ontzien worden, ze was snel geraakt op een minder prettige eigenschap. Tantes duwden hun zenuwachtig kind naar voren voor het declameren van een ingestudeerd gedichtje. Met een aarzelende buiging, dankbaar voor het applaus, en met een rode kleur op de wangetjes van de opwinding, schoten ze schielijk terug naar hun veilig plekje bij mama.


    Zanddijk in oude tijden

    Tegen het eind van het feest zal broeder Louw een uitgebreid dankgebed hebben uitgesproken, waarbij hij de nodige goedertierenheid des Heeren afsmeekte. En dat vele zegeningen zouden moge nederdalen over het jonge bruidspaar, gepaard gaande met de vreugdevolle ontvangst van een grote kinderschare. Dat ook een goede gezondheid hun deel moge zijn en het jonge paar ontzien zou worden van al het "Kweade in de Weareld." Na het verlossende "Amen," zal het feest voor twaalf uur zijn geëindigd. De gasten moesten voldaan en tijdig huiswaarts keren. De volgende dag riep de plicht weer. Bij Leintje moesten de koeien gemolken worden, Pa Cornelis kon zijn winkel geen dag langer sluiten en Rinus moest zijn melkwijk weer bedienen met zijn hondenkar.

    Zo stel ik me voor hoe dat feest is verlopen.

    © Albert Prins
    Servicepoint;
    Wilt u meer te zien over Veere en Zanddijk, kijk dan op http://www.stichtingveere.nl
    Wilt kennismaken met Galerie T in Middelburg? kijk dan op http://www.galerie-t.nl/
    Videoclip; Beautifull Veere, Mooi Veere; (3.44 min) http://youtu.be/dFwi0XapljQ

    Opmerking over polonaise;
    De polonez was aanvankelijk een langzame Poolse dans in 3/4 maat, die in het Frans werd vertaald als polonaise. Het gebruik van de dans is later veranderd is een dans waarbij men in een lange sliert achter elkaar aan host, met de armen op de schouders van de voorganger. Een polonaise kan ook een Pools, <later Frans>, modekledingstuk betekenen. Voor vrouwen was dit een strak lijfje met een lange schoot. Voor mannen een korte nauwsluitende overjas. De uitdrukking "aan mijn lijf geen polonaise" komt van het dragen van dit strak nauwsluitende kledingstuk. Het heeft dus niets van doen met de dans.

    21-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Familie Verhalen
    >> Reageer (0)
    20-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tips: Bezoek Pat's blog USA
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Bezoek Pat's Blog over New York, It's exciting; http://millefiorifavoriti.blogspot.com

    20-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Tips en Websites
    >> Reageer (0)
    19-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tips; Kijk eens op 't clijn Paradijs
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Kijk ook eens op 't clijn Paradijshttp://blog.seniorennet.be/t_clijn_paradijs/

    19-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Tips en Websites
    >> Reageer (0)
    17-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De gesel van Tuberculose
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De gesel van Tuberculose

    Tuberculose is een ernstige en zeer besmettelijke ziekte, dat in het begin van 1900 op grote schaal slachtoffers maakte, met doorgaans een dodelijke afloop. De bacteriële infectieziekte sluimert in stilte nog steeds onder ons en steekt onverwacht de kop weer op.

    TBC poster

    In de jaren twintig van de 20ste eeuw stierven er in Nederland ongeveer 10.000 patiënten per jaar aan deze ziekte, wat een ware gesel voor de bevolking was. In de familie Klercq maakte deze ziekte ook slachtoffers, vaak op jonge leeftijd. Bij Rinus, een broer van Theeuwes, en Bets Klercq was hun dochtertje Keetje ook aan de ziekte overleden. Een andere broer van opa, Cornelis Klercq, die getrouwd was met de Friese Berber Visser, werd wel het zwaarst bezocht door de dood.

    Hun eerste kindje Minkje leefde nog geen jaar. Het daarop volgende meisje werd in navolging van haar overleden zusje Minkje Pieternella genoemd. Na de voorspoedige geboorte van Minkje Pieternella werd het gezin verheugd met de gezegende komst van vier zonen, zoals broeder Louw van opoe Betje dat zo plechtig kon verklaren. Het zaad ter verspreiding van het ware geloof had vruchtbare bodem gevonden, stelde hij goedkeurend vast, uit zijn professie als voorzanger in de kerk.

    Helaas was deze zegening van korte duur. Van alle kinderen van Cornelis en Berber is er maar één in leven gebleven. Minkje, Johan, Cornelis en later Pieter stierven allemaal aan de tering, zoals de ziekte zo plastisch in de volksmond werd genoemd. Minkje werd maar 21 jaar. Twee van haar broers overleden toen ze 20 en 18 jaar waren. Cornelis was nog kapper geworden en Pieter jongste kantoorbediende. Het één na jongste kind leefde slechts 9 maanden. Alleen Johannes is verschoond gebleven van deze akelige ziekte.

    Corrie is verschillende keren op bezoek geweest bij haar nichtje Minkje, ze vond haar toestand zielig. Hevig ontdaan was Corrie toen Minkje stierf. Zelf was ze nog maar zeven jaar, maar begreep al te goed dat die ziekte ook haar zou kunnen overkomen.
    Zelfs Evert, de broer van haar moeder moest die ziekte met de dood bekopen, toen hij uit militaire dienst kwam. Evert had ook een tbc-infectie opgelopen. Zijn ziekte verliep wel zo snel, dat de familie erover sprak dat hij was overleden aan de "vliegende tering." Een vorm van tbc die razensnel je longen verwoest, of zich elders in je lichaam nestelt met fatale gevolgen. Evert was pas getrouwd en jong, nog maar 18 jaar, toen zijn vrouw in verwachting was van hun eerste kind. Joost, zijn zoon, zou zijn vader nooit kennen.


    Een tbc-tuinhuisje. alias een lichthalletje.

    De behandeling bestond uit langdurige rust en het isoleren van de patiënt. Om die reden stond in de tuin van Cornelis een tuinhuisje als onderkomen voor Minkje, later deed dit ook dienst voor haar broers. Het isolement betekende een zware belasting voor het gezinsleven. Het was zelfs ingrijpender voor de patiënt zelf, want naar school gaan was er niet meer bij. Spelen met vriendjes of vriendinnetjes al evenmin. Gesprekken werden gevoerd met een mondkapje op, als de dood zo bang zelf ook geïnfecteerd te raken.

    Veruit de belangrijkste wijze van besmetting gebeurde door het inademen van kleine in de lucht zwevende tuberculosebacteriën bevattende druppeltjes die door de patiënt door hoesten verspreid werden. Maar een andere vorm van besmetting kon ook veroorzaakt zijn door het drinken van melk van koeien die aan rundertuberculose leden. Welke vorm van besmetting in Nederland het meest voorkwam, omdat de melk niet gepasteuriseerd werd. Nadat het pasteuriseren uitgevonden was en er antibiotica voor runderen ontwikkeld was, is de veestapel tbc-vrij gemaakt.

    Voorlopig moest Minkje bedrust houden, schone frisse lucht en zonneschijn kwam haar tuinhuisje binnen door grote uitklapbare ramen. En het aardige van dit huisje was dat het kon meedraaien met de zonnestand. Een strandhuisje op wielen, leek het wel. Speciaal voor Minkje hadden haar ouders, wat een luxe was, een radio voor haar gekocht, zodat ze zich niet zo eenzaam hoefde te voelen. Van de zon kreeg Minkje een gezond kleurtje waardoor ze eigenlijk niet ziek leek te zijn. Schone schijn bedriegt, haar longen waren weldegelijk behoorlijk aangetast. Dat kon je niet zien, maar wel aan haar merken, omdat ze zo hevig lag te hoesten.


    De Buitensociëteit op het Molenwater, de eerste tbc-kliniek van Middelburg

    Voor de toen nauwelijks behandelbare longziekte ontstonden door het hele land sanatoria, waarvan het Zeehospitium Zonneveld, opgericht en nagelaten door de rijke ongehuwde dame Elisabeth van den Broecke,  in Oostkapelle het bekendst is geworden voor Walcheren. De bos- en zeelucht betekende hier de remedie, naast een gezonde voeding, de weg naar herstel. Niet voor niets werden deze sanatoria dan ook wel herstellingsoorden genoemd. In elke provincie werden er wel één  of meerdere gebouwd, in vaak idyllische bosrijke omgevingen. In Middelburg werd in 1923 een buitensanatorium geopend vlak naast het Gasthuis op het lommerrijke Molenwater.

    Het oude Bagijnhof in Middelburg, inmiddels lang geleden gesloopt

    Hoe kwam het toch dat die ziekte zich zo snel kon ontwikkelen? Over het algemeen was het slecht gesteld met de hygiëne. Het water voor eten en drinken werd opgepompt uit waterputten bij het huis. Niet overal was de luxe van een waterleiding aangelegd. De riolering bestond uit afgedekte geulen en op z'n best uit keramiek buizen, die evenwel lekten. Maar bovenal was de huisvesting allerbelabberst. Op oude foto's is te zien hoe verschillende straten in Middelburg verkrot waren. De oogwaarschijnlijk pittoreske straatbeelden zouden een inspratieborn voor Anton Pieck hebben kunnen zijn. De werkelijkheid was anders. Binnenshuis was de armoe troef, geld voor een frisse opknapbeurt was er nooit. Het volk was allang blij werk te hebben om de kinderen te eten te geven.

    Verkrot huis aan het Bastion Veerse Bolwerk

    Laat staan dat dagelijks een wasbeurt op het program stond. Van een douche of badkuip hadden die mensen nog nooit gehoord. Jawel...misschien drong het door dat "d'n rieke luu." over een badkuip beschikte. Die burgerlijke welvaart stond wel zover af van het gewone volk, dat het ondenkbaar was ooit die luxe te mogen beleven. Men waste zich aan de gootsteen en eens per week werd een grote zinken teil uit de kast gehaald voor de grote lichamelijke wasbeurt.

    De drie gezusters Emily, Charlotte en Anne Brontë.

    Omdat de ziekte het meest slachtoffers maakte onder jonge mensen, en de oorzaak daarvan onbekend was, werd het beschouwd als een lot dat niet te ontlopen viel. De tragiek sloeg vooral ook toe bij jonge kunstenaars, die onder dramatische omstandigheden uit hun kring werden weggerukt, wat soms tot mytische legendes heeft geleid. Voorbeelden te over zijn hier te noemen.

    Emily Jane Brontë, de middelste van de drie Brontë-zusters, de Britse schrijfster van de vermaarde roman Wuthering Heights, overleed op 19 december 1848 in Haworth. Haar oudste zuster Charlotte heeft het boek na de dood van Emily gepubliceerd. Charlotte die getrouwd raakte met de hulppredikant van haar vader; Arthur Bell Nichols, onder wiens pseudoniem ze als Currer Bell beroemd is geworden met haar roman Jane Eyre, stierf ook aan tuberculose. Anne Brontë de jongste van de drie gezusters schreef minder bekende romans, waaronder Agnes Grey, 1847 en The Tenant of Wildfell Hall, 1848. Romans die een weergave geven van het betere Victoriaanse milieu, waarin zij leefde.  


    Ook van Franz Kafka en George Orwell is bekend had ze door tuberculose zijn geveld. Albert Camus leed ook aan deze ziekte, maar is bij een auto-ongeval om het leven gekomen. Het dramatische thema van ziekte en dood is in vele opera's gebruikt. Giacomo Puccini voert dit thema op in zijn serie-opera La Bohème, waar Mimi een zo tragische rol vervuld. In de beroemde opera La Traviata van Giuseppe Verdi vertolkt Violetta een aangrijpende sterfscene in het bijzijn van haar geliefde Alfredo Germont, waar zijn vader, Dottore Grenvil en de trouwe dienstmeid Annina het droevig einde van Violetta delen. 

    © 2011 Albert Prins

    17-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Historische Verhalen
    >> Reageer (0)
    16-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The English Lady

    The English Lady

    Opa's verkooptalent was niet van dien aard dat hij daar een carrière van wenste te maken. Betje, zijn vrouw had hem zelfs verboden nog in de winkel te komen, nadat hij de kleine Corrie, die rustig lag te slapen, haar uit de wieg haalde, de kleine meid voor zolang in een paardenvoermand deponeerde en de wieg aan een klant had verkocht.

    Zijn vrouw was woest toen ze thuis kwam en het arme kind hevig schreeuwend aantrof. Theeuwes dacht er goed aan te hebben gedaan, toen de klant geen keuze kon maken uit de enige wieg in de winkel. "k 'Eb d'r nog één," schoot hem te binnen. De klant vond de wieg helemaal naar haar zin, dus was die snel verkocht. En nog voor een lagere prijs ook, want het was een tweede handse. En Theeuwes wist niet goed wat hij ervoor moest vragen, want er zat geen prijskaartje aan!

    Na dit incident vertrouwde Betje haar man niet meer de verkoop toe, daarom moest hij voortaan haar hulp inroepen. Theeuwes vond het allang best, dat gelamenteer met klanten vond hij een beproeving. Betje kon beter met mensen omgaan, daar had ze het nodige geduld voor.


    Dat geduld kwam ze op een dag tekort, toen een chique dame in de winkel stond te dralen en alle mandjes en spullen aan het betasten was. Daar was opoe voor als eerst niet van gediend, want ze wilde de artikelen zelf aanprijzen en orde bewaren in het arrangement.

    Bovendien sprak de dame een vreemde taal, die dit en dat als "Wonderfull, beautyfull and everything is sóó nice," aanprees. Ook wees ze herhaaldelijk met bewondering naar de klederdracht van Betje, ze probeerde zelfs haar gouden strikken aan te raken. Van zoveel opdringerigheid was opoe al helemaal niet gediend. Ze diensde lichtelijk terug en gaf er universeel blijk van; "Blief van mien krulle af."
    De dame in kwestie zag in de donkere ogen van opoe geen reden zich in te houden.

    Ze bleef doorkletsen in haar vreemde taal. Betje die niet getalenteerd was in buitenlandse spraken, de kennis van lokale dialecten vond ze voldoende om de buitenlui te bedienen, begon zich flink te ergeren toen de dame nog meer wilde weten, waar ze geen antwoord op kon geven.

    Wilde deze dame nu wel iets kopen, of was het alleen maar een kijkster? Het dralen werd haar te machtig de opdringerigheid te gortig. Met een wegwuivend gebaar maakte Betje een einde aan de voorstelling. "Uh, uh, goa jie maor naor joe eige land 'oor. Ik kan joe nie verstaon hé." verkondigde ze in onversneden Middelburgs.

    De dame begreep dat het uit was met de pret en conversatie. Ze droop bedeesd af. Later bleek het de koningin van Engeland te zijn geweest, die om de hoek op de Kromme Weele bij antiekhandelaar Bal inkopen had gedaan. Daarna maakte ze een rustig wandelingetje in de omgeving. Ze genoot van haar incognito. De onbekendheid van haar status bracht haar tot normale burgerlijke proporties, waar ze heimelijk zo op gesteld was. Maar daar nu ook onverwacht naar behandeld werd.

    Elisabeth Bowes-Lyon, echtgenote van King George VI

    Het moet een curieuze ontmoeting zijn geweest tussen de Middelburgse Elisabeth Klercq - Joosse en haar Engelse naamgenoot Elisabeth Bowes - Lyon, echtgenote van de verlegen King George VI, koningin van Engeland en Ierland en de laatste keizerin van India. Met haar spreekwoordelijk gevoel voor humor, zal de koningin thuis het voorval smakelijk hebben naverteld, onder het genot van een gin-tonic, dat tot haar dagelijkse elixer behoorde.

    Queen Mom op hoge leeftijd

    © 2011 Albert Prins

    16-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Familie Verhalen
    >> Reageer (0)
    15-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het vergeten bombardement 1940

    Het vergeten bombardement op Middelburg

    Vorig jaar; 17 mei, was het 70 jaar geleden dat Middelburg hetzelfde lot trof als Rotterdam. Na de capitulatie van Nederland bleef Zeeland standhouden op bevel van Koningin Wilhelmina en de Nederlandse regering. De vrije vaart naar Antwerpen moest zolang mogelijk behouden blijven. Het was noodzakelijk de aanwezige geallieerde troepen in België de gelegenheid te geven zich opnieuw te formeren. Franse troepen, vergezeld van Marokkaanse eenheden, trokken in de eerste dagen van mei Zeeuws-Vlaanderen binnen. Bij Vlissingen staken ze de Westerschelde over, waarna ze posities innamen in Westelijk Noord-Brabant. De stellingen bij Bath en Zanddijk zouden de Duitse opmars moeten tegenhouden. De Duitsers braken door, in grote verwarring en totale paniek trokken de Franse troepen terug, richting Walcheren op de linie van de Sloedam. Hier werden de SS-troepen teruggeslagen, onverwacht leden ze zware verliezen, waaronder de compagnie-commandant sneuvelde. 

    De Middelburgse Markt van vóór 1940.

    Voor veel Middelburgers was de oorlogsituatie een onbekende ervaring, zo naïef als ze waren trok het zelfs veel bekijks alsof het een vuurwerkshow betrof. Op de Hoge Brug bij het station stonden zowaar toeschouwers de beschietingen op Lewedorp te volgen. De kogels vlogen hen soms letterlijk om de oren. De Duitse artillerie richtten hun vuur vervolgens op Middelburg, waarvan ze het vermoeden hadden dat de stad als hoofdkwartier van de Fransen diende. Deze veronderstelling zou fataal worden voor de stad. Het bombardement op Rotterdam in gedachtte, besloten de Duitsers een soortgelijke tactiek op Middelburg toe te passen.

    Enkele dagen voor de komst van de Duitse troepen had het gemeentebestuur de bevolking instructies gegeven; hoe te handelen bij beschietingen en branden. Van iedereen werd verlangd op zolder emmers met water en zand op te slaan, opdat bij een inslag de daarop volgende brand snel geblust kon worden. Toch beducht op een grootschalige aanval besloot burgemeester van  Walré de Bordes, de bevolking het bevel te geven de stad te verlaten. Daaraan werd vanzelfsprekend massaal gevolg gegeven, zodat nagenoeg alle inwoners vertrokken naar familie buiten de stad. Braaf deed iedereen de deur op slot.


    De deftige winkelstraat, De Lange Delft bij de Markt van vóór de oorlog.

    Op 17 mei 1940 werden de beschietingen vanaf de Sloedam ingezet. In de pauzes vlogen onder sonoor aanzwellend geluid Heinkel bommenwerpers over de stad, de luiken werden geopend, de bommen daalden gierend en fluitend neer op het middeleeuwse hart van Middelburg. Het prachtige stadhuis in laat Vlaams gotische stijl werd zwaar getroffen. Ter nauwernood konden de burgemeester incluis de gemeenteraad een veilige schuilplek vinden. Hoewel de stad nagenoeg was uitgestorven bleek toch nog een koene klant bij Old England een paar collars voor zijn overhemd te bestellen. Bij barbier Julianus op de Markt zat zelfs een klant in de scheerstoel. Hoe laconiek kan men zijn bij de grootste doodsbedreiging?

    Het Stadhuis waarvan zelfs Albrecht Dürer, bij zijn bezoek in 1520 aan de stad zijn waarneming omschreef als; "Eine gute Stadt; hat ein überschön rathausz mit einem köstliche thurm, do is an alle Dingen viel kunst an."  Inpandig ging het hele stadhuis in vlammen op, slechts de buitenmuren en de toren bleven overeind. Alles wat kostbaar was, ook het archief uit de middeleeuwen, de ziel van de Middelburgse historie, vervloog in as. Overal in de stad dreunde de aarde, het was tot in de verre omtrek te horen. Dikke vette rookpluimen stegen op ten hemel. De mensen die gevlucht waren stonden verbijsterd aan de grond genageld. Een macaber schouwspel, wat ze eerder in kranten hadden gezien op foto's van bombardementen in Spanje of Finland, zagen ze nu zelf vol ongeloof voor hun ogen voltrekken.
    Waar hadden de Middelburgers dit aan verdiend?

    Het meest schokkende moment was toen de Lange Jan getroffen werd. Onder donderend geraas viel het bovenste deel van de abbdijtoren ter aarde. De klokken lieten voor het laatst erbarmelijke klanken horen. Sommige mensen meenden uit die spontane carillonklanken; "Alle Menschen werden Brüder," te horen. Een verbeelding die voeding geeft aan een onzinnige legende. Door de hitte van de brand verbogen de wijzerplaten in eeuwige krampachtigheid. Kilometersver, zelfs tot in Oostkappelle, was de doodsmak van de trotse elegante toren te horen.


    Luchtfoto van het bombardement op Middelburg 17 mei 1940

    Het gezin Klercq besloot ook gehoor te geven aan de oproep van de burgemeester. Maar waarheen konden ze vluchten? Opoe vertrok samen met haar zus Willemien naar Oostkapelle, waar ze onderdak vonden in kasteel Westhove. Nel en haar man, die in Souburg woonden, hadden hun huis ook moeten verlaten. Het huis was in puin geschoten. Ditmaal niet door de Duitsers maar door de Fransen, die onnauwkeurig vuurden. Nel wist een adres in Biggekerke, ze zouden daar nog lang tot na de oorlog blijven wonen. Lenie zat hoog en droog met een vriendin in Vrouwepolder. Corrie was bij familie van haar verloofde op St. Laurens terecht gekomen. Opa en Joost moesten achterblijven, omdat opa Klercq lid was van de vrijwillige brandweer en zijn zoon Joost hem een hand kon helpen,

    De puinhopen van de Markt na het bombardement

    Overal ontstonden branden. In de Lange Delft verdwenen statige historische panden, de Burg, de Botermarkt, de Gravenstraat, een deel van de Lange Noordstraat met de Rooms Katholieke kerk veranderden in rokende puinhopen. Onzuiver neergedaalde bommen sloegen in op de Rotterdamse en Rouaanse kaai, waardoor het West-Indisch Compagniegebouw werd getroffen, dat tot laat in dat jaar bleef nasmeulen. Ook het er tegenover liggende Renaissancehuis "De Steenrots" werd vernietigend getroffen. Enkele huizen buiten het centrum zoals, in de Brakstraat en op de Herengracht werden ook getroffen

    De brandweer kon de veelheid aan branden onmogelijk bestrijden, laat staan beginnende branden in de kiem smoren, want alle huizen waren keurig op slot. Tot overmaat van ramp ontstaat bij dit soort omvangrijke branden een aanzuigende werking door luchtstromen, zodat de branden steeds heviger worden en nagenoeg onblusbaar zijn. De historische panden, die in hoofdzaak bestonden uit zeer brandbare en krukdroge materialen, bovendien ook nog volgestouwd waren met voorraden, vormden een dankbare voedingsbron voor brandhaarden. Door de droogteperiode begin mei stond het waterpeil laag, de waterdruk was matig en er was gebrek aan materieel. Het tekort aan bluswater werd hals over kop opgevangen door water te betrekken uit grachten en singels.


    Overzicht van de brandhaarden en vernielde straten.

    Het mocht allemaal niet baten. De verwoestingen waren zo groot, dat de branden zelfs wekenlang aanhielden. Bij De Gruyter smeulde de koffie en chocolade dagenlang na. De geur van verbrande koffie dreef over de hele stad, het was beslist geen aanmoediging voor een koffiepauze. Op andere plaatsen was de stank van verbrande goederen zo intens dat het niet te verdragen was. Diepe kraters waren geslagen rondom de Markt. In nog geen halfuur tijd was het hart van de stad veranderd in wijdse puinhopen, een desolaat landschap met vergezichten over straten die ooit hadden bestaan. Hier en daar stond een geblakerd gevelstuk monumentaal overeind.

    Tot ieders verbazing en opluchting waren ook delen van de binnenstad gespaard gebleven. De Vlasmarkt was intact gebleven, ook een deel van de Markt. Wonderlijk genoeg was Sociëteit De Vergenoeging niet geraakt, net zomin als de Lange Viele, de Korte Delft en het grootste deel van de Dam. De muziekkiosk op de Markt, die klaar stond voor een concert, overleefde de ramp wonderwel zonder een schrammetje. Bij terugkomst vonden veel burgers hun huis niet meer terug. De ultieme menselijke waanzin  die oorlog heet, had Middelburg zwaar getroffen.


    Direct na het bombardement werd met puinruimen begonnen.

    De Nazi-Duitse troepen trokken de stad binnen. Er stond geen juichende mensenmassa langs de straten. De nieuwsgierige blikken achter de ramen waren verstard van ingehouden woede. NSB-ers durfden zich ook nauwelijks te vertonen. De soldaten moeten de vijandigheid in de nek hebben gevoeld, nadat ze de enorme verwoestingen, die hun medebroeders hadden aangericht, nu met eigen ogen konden aanschouwen.

    Collectief zou het Duitse volk, op vakantie in Zeeland, tot in lengte van jaren er fijntjes aan herinnert worden welk noodlot ze de Zeeuwen hadden aangedaan. De huur van een vakantiehuisje was beduidend duurder voor Duitse gasten. Een vriendin van mij, die met een Duitser is getrouwd en een vakantie doorbracht in Domburg, maakte het mee dat een Duitse klant vóór haar één gulden meer moest betalen voor een brood. Het was een klein protest van "Wiedergutmachung," zonder substantieel gevolg. Maar goed, het gaf de sfeer aan.

    Nadat de Duitsers Middelburg hadden ingenomen stonden ze snel aan de kust van Vlissingen. De meeste soldaten waren simpele lieden die zelden een verre reis hadden ondernomen, en waarschijnlijk nooit verder kwamen dan de omgeving van hun dorp of stad in het Sauerland, Brandenburg of het Emsland. Opgejut om Engeland te veroveren stonden de soldaten op de Boulevard van Vlissingen. Aan de horizon zagen ze land opdoemen uit een lage mist. Juichend en joelend stonden ze te scanderen; "Wir fahren nach England, wir sollen Siegen!" Het was slechts de kust van Zeeuws-Vlaanderen met het sillouette van Breskens. Wat wisten ze beter?


    In 1940 werd al spoedig aanvang genomen met de herbouw van de stad.

    In de oorlogsjaren kwam regelmatig een Duitse soldaat bij Theeuwes Klercq over de vloer. Hij was opgeroepen voor zijn nummer en beslist geen fanatieke SS-soldaat. Liever was hij thuis gebleven. Hij had geen keuze, op dienstweigeren stond de doodstraf. Vluchten naar het buitenland was ook geen optie, nergens zou een Duitser met open armen ontvangen worden. Het Duitse volk had voor een verfoeilijk regime gekozen, waar iedereen zich naar moest schikken.

    De jongeman was bevriend geraakt met Joost, die bij de Onda-fanfare trombone speelde. Ze hadden elkaar ontmoet bij een concert, de Duitse knaap speelde verschillende instrumenten, zo waren ze aan de praat geraakt waaruit een vriendschap was ontstaan. Kurt, zo heette de jongeman, was afkomstig uit Noord-Duitsland, ergens aan de kust van Ost-Friesland bij het stadje Dornum. Een moerasachtige streek waar riet en biezen groeit. Toeval of niet, Kurt was mandenmaker, zodoende kon hij goed opschieten met Theeuwes. Samen zaten ze geregeld hele verhalen aan elkaar te vertellen, op een wijze dat alleen vakgenoten doen. De taal bleek geen onoverkomelijk probleem, want het Neder-Saksische dialect dat Kurt sprak kent een woordenschat die sterk verwant is aan het Nederlands.

    Kurt voelde zich op zijn gemak bij de familie Klercq. De warme huiselijkheid die hij hier aantrof deed hem aan thuis denken. Na het eten, want daar werd hij ook meermalen voor uitgenodigd, speelde Kurt op het harmonium Lutherse liederen. Opoe Betje, die aanvankelijk niet zo gecharmeerd was van zijn bezoeken, raakte haar vooroordeel kwijt door de ontroerende wijze waarop Kurt zijn stichtelijke liederen zong.
    Kurt die niet gewend was zo ver van huis te zijn kreeg steeds vaker last van heimwee. Opoe moest hem aan de borst troosten bij zijn onbedaarlijke huilbuien. De vriendelijke zachtaardige jongen verafschuwde de oorlog en de verwoestingen die zijn landgenoten hadden aangericht. Het beeld dat alle Duitsers nazi-gezind waren is daarom niet terecht.
    Op een gegeven moment kwam Kurt niet meer opdagen. Zijn eenheid zou verplaatst zijn, misschien naar het gevreesde Ostfront of de Atlantikwall. Nooit is meer iets van Kurt vernomen. Ook niet na de oorlog, toen sommige Duitsers voorzichtig kontakten probeerden te herstellen. Aangenomen mag worden dat de arme Kurt naamloos, roemloos is gesneuveld. Opgelost in het stof van miljoenen oorlogsslachtoffers, weggedreven in het zwarte gat van het niets in de geschiedenis.


    Van Kurt bestaat geen foto, deze jongeman zou Kurt kunnen zijn.

    Nu, Middelurg onder Duits gezag stond was ook hun invloed op de herbouw voelbaar. Merkwaardig genoeg streefden ze ernaar historische steden in traditionele stijl te herstellen, na die eerst kapot geschoten te hebben! Niet voor niets plaatsten de Duitsers borden bij de resten van verwoeste monumentale gebouwen, met de aankondiging dat de puinhopen onder hoogst persoonlijke bescherming stonden van Der Fuhrer. Een grotesker cynisme is haast niet denkbaar. De herbouw werd in 1940 al snel ter hand genomen, tot de aanvoer van materialen wegens geldgebrek begin 1942 werd stilgelegd. Inmiddels waren toen al veel gebouwen rond de Markt en op de Burg gereed gekomen. Op 't Zand was zelfs een hele nieuwe woonwijk aan de stad toegevoegd.

    Op grote schaal een nieuwe stijl invoeren in een zwaar gehavende stad, dat door de eeuwen heen naar behoefte op organische wijze was gebouwd. Waar vele monumentale gebouwen hun karakter en charme uitstraalden in het straatbeeld, wanneer hier een breuk zou ontstaan met de bouw van monotone moderne gebouwen, dan betekende dat verlies aan historisch karakter. Het kenmerkende beeld van elke middeleeuwse stad is de vermenging van kleinschaligheid naast imponerende gebouwen met een stratenpatroon van smalle stegen, beschutte pleintjes, kronkelige straten en grachtengordels, waardoor intimiteit ontstaat.

    De bouwcommissie voor wederopbouw stond voor de keuze, welke bouwstijl de voorkeur zou hebben. Veel tijd voor overwegening was er niet. Men was het er wel overeens dat de "Middelburgse sfeer" moest terugkeren. Voorstanders voor de opvatting van Modern Functioneel Bouwen of de principes van het Bauhaus bleven in de minderheid. Het is niet gekomen tot grootschalig transparant bouwen met veel glas, beton en staal, zoals in Rotterdam. Aan een reeks architekten in het land werden opdrachten verstrekt, ontwerpen te leveren in de stijl van de Delftse- en Bossche school. De ambachtelijke bouwstijl die in de jaren '20 en '30 tot bloei was gekomen. Hierdoor keerden de Hollandse trap- en tuitgeveltjes weer terug, zij het in een moderne sobere vertaling


    De Middelburgse Markt rond 1965

    Aanvankelijk bestond kritiek op deze conservatieve opvatting, de stad op dit bouwprincipe te herbouwen. Waardoor de schrijver Henri Knap ooit verzuchtte; "Er is wel mooi herbouwd, maar aan sfeer heeft het niet gewonnen." Toch is door het consequent doortrekken van deze ambachtelijke bouwstijl een goede aansluiting ontstaan tussen de breuk met het verleden en het naoorlogse Middelburg. De argeloze toerist ziet het verschil bijna niet. Fraaie details in metsel- en timmerwerk kunnen het oog weer verwennen. De tijd heeft over de herbouwde binnenstad een patina getrokken, waardoor nu geconcludeerd kan worden dat indertijd de juiste beslissing is genomen.

    Het gedenktegeltje aan elk herbouwd pand

    17 mei 2010 kwamen ooggetuigen van het bombardement op Middelburg bijeen in het stadhuis van Middelurg. Het zal de laatste keer zijn geweest, want het overgrote deel van de gasten bestond uit hoogbejaarden. De langstlevende brandweerman, die deel had genomen aan de blussingswerken, was kort daarvoor overleden. Nu rest de oude garde. Evert Blaas die een ruime dokumentatie bezit met uniek filmmateriaal. Gerard de Voogd, verslaggever van de toenmalige Middelburgse Courant, mijn moeder Corrie Klercq die vele herinnneringen aan de eerste oorlogsdagen levendig kan navertellen.

    Na afloop van de herdenking zaten we gezellig op een terrasje met koffie en iets lekkers erbij. Naast en achter ons zaten Duitse toeristen uitgebreid te verkondigen hoe heerlijk het vertoeven is in Zeeland. "Keine Ahnung" wat wij enkele minuten eerder te herdenken hadden. Het ontging hen volkomen welke rampspoed hun voorfamilie had aangericht. Hen is niets te verwijten, we moeten er maar eens mee ophouden het anti-Duits gevoel te cultiveren. 


    De oude garde oorlogsgetuigen

    Middelburg anno heden is een bloeiende stad, vol culturele evenementen, een internationale universiteitsstad met de Roosevelt University, een stad die het bezoeken waard is, waar stenen een roemrijke geschiedenis vertellen, waar mensen vriendelijk zijn, waar meer zon schijnt dan in de rest van Nederland, waar men met de tijd meegaat. Waar niet haastig wordt geleefd.

    Bezoek http://slikopdeweg.blogspot.com voor prachtige Zeeuwse fotoreportages.

    © 2011 Albert Prins

    15-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (10 Stemmen)
    Categorie:Historische Verhalen
    >> Reageer (0)
    13-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een bolus vor bie de koffie

    Een bolus vor bie de koffie

    Zeeuwen staan erom bekend dat het zoetekauwen zijn. Mijn opa Klercq was daar geen uitzondering in. "As 't maor zoete is," was de boodschap wanneer je hem met iets wilde verwennen. Tot op hoge leeftijd bleef hij trouw aan zijn snoepzucht. Vroeger, toen hij nog mandenmaker was, ontdook hij soms stiekem zijn werkplicht, dan kon je hem zonder moeite vinden bij Kaatje-van-onder-en-boven. Kaatje had haar bijnaam te danken aan het feit dat ze vaak achter de halve deur van haar snoepwinkeltje op de uitkijk stond te lonken naar klanten. Theeuwes had een speciale band met haar, al was het alleen maar voor het enorme assortiment snoepgoed dat ze in de aanbieding had.  

    Grote dikke spekken, rol- en veterdrop, zoethout, kaneelstokken, zuurtjes, pepermunt en dan ook nog van die overheerlijke verrassende tum-tum in allerlei variaties. Bovendien kon Theeuwes altijd een gezellig praatje met Kaatje maken, en dat liep doorgaans uit de hand.
    Ondertussen stond zijn vrouw voor een gesloten winkeldeur. Verbaasd en een beetje nijdig vroeg ze zich af waar haar man te vinden was. Juffrouw Klerk van het alle-dingen-winkeltje aan de overkant, kon dat wel vertellen. Haar ontging niets wat op de Vlasmarkt gebeurde. "Kiek maor is bie Kaatje-van-onder-en-bove," kon ze opoe met zekerheid meedelen. Ze had Theeuwes wel zien "wegstekkeren" richting Kromme Weele. 

    Daar verscheen de toornige zwarte blik van Betje in het deurgat bij Kaatje. "Wa doe jie 'ier? Moe jie nie wèrreke?" Theeuwes schrok van die plotselinge onderbreking in gezelligheid. "M'n snoeptrommetje is leeg," probeerde opa onschuldig uit te leggen. "Uh, uh, kom jie maor is mee naor 'uus. Je moet d'n deur ope' maoke, 'ier 'eb jie verder niks te zoeke." Gedwee als een stout jongetje liep opa met zijn vrouw naar huis.

    Lief waren ze voor elkaar, Theeuwes toost met Betje op 50-jaar huwelijk

    Nu hij in het bejaardehuis woonde hoefde hij geen verantwoording meer af te leggen aan zijn Betje. Ze was enkele jaren daarvoor overleden. Het nieuwe bejaardenhuis lag ver buiten het centrum. De afstand naar de stad was voor Theeuwes niet meer te belopen, zijn benen wilden hem niet meer zover dragen. Een bolus, een tompouce, een lekker zoet nougatinegebakje, of een pakje verse koekjes, daar was hij nog steeds goed mee te verwennen. De bolus moest dan wel van bakker Rotte komen, en het nougatinegebakje van Wolf op de Burg. Ja, ja... Klercq had zo zijn wensen. Als zoon van een bakker annex snoepwinkelier wist hij waar hij het over had.

    Nu moest Theeuwes een bevriende buurman aanspreken voor de zoete boodschap. "Abram, gao jie straks nog naor d'n stad? Wil jie dan wâ lekkers voor mien meeneme'?" Abram zei gedienstig, "Tuurluk Klercq, wâ zâ 't weze? Zeg maor wâ jie wil 'ebbe." Maar Abram bleek loslippig te zijn, hij vertelde in de recreatiezaal; "Nou zeg, die Klercq neem 't er ook wel van. Gister 'eb ik nog een tompouce voor 'm moete haole." Dat kwam Klercq vanzelf ter ore. Het was gedaan met Abram, voortaan hoefde die niets meer voor hem mee te brengen uit de stad. Abram vroeg nog wel. "En Klercq, moe 'k nog wâ vor joe meebrienge?" Waarop Theeuwes een beetje jokte. "Nee 'oor, 'k 'eb alles nog." Tot de volgende vertrouweling ook zijn mond voorbij sprak, en daarmee van zijn lijstje boodschappers werd afgevoerd. Ze moesten niet over Klercq kletsen.  


    Bakker Boer uit Kloetinge bakt de lekkerste bolussen.

    De bolus is een specifiek Zeeuws streekgerecht, het staat zelfs op de nominatie verheven te worden tot beschermd Europees streekgerecht. Het gebak heeft de laatste jaren aan erkenning gewonnen, zo veel zelfs dat er een jaarlijkse bakkerswedstrijd aan gewijd wordt. En de kwalificaties om in de prijzen te vallen zijn niet mals. Het lijkt een simpel produkt maar het moet wel gebakken worden van een luchtig soort brooddeeg, dat in een speciale sliert gespiraleerd wordt opgerold, het is nog steeds handwerk. De bolus moet zacht en mals zijn, een beetje spekkig en vooral zoet en stroperig van de suikerstroop en kaneel

    Een bolus voor bie de koffie

    Zeeuwen zijn er dol op, de bolussen ontbreken dan ook nooit bij een koffietafel, huwelijk of begrafenis. Probeer dan maar geen namaak voor te zetten, de gasten zullen het niet waarderen. Succes kent vele vaders, dus de bolus kan degraderen tot een smakeloze hap. Daar wordt nu dus voor gewaakt door een vakkundige jury.

    De zware keuring voor een echte bolus.

    De herkomst van de bolus gaat terug tot de eerste helft van de zeventiende eeuw, toen Sefardische Joodse bakkers uit Portugal toevlucht vonden in Zeeland. Het woord 'bolus' is ontleend aan het jiddisch, de internationale Joodse taal. Het kent ook afgeleide woorden. In het Spaanse betekent "bollo" een fijn broodje, of "bola" voor een bal of bol.

    De bolus is door Joodse bakkers over de hele wereld verspreid. In New York worden in tal van delicatesse-shops bolussen verkocht, even stroperig, zoet en mals als de Zeeuwse bolus. Maar wel zoeter en tot wel twee keer zo groot. Amerikanen houden nu eenmaal van "oversized." In Jeruzalem worden ook veel bolussen verkocht. Zelfs in Moskou leveren twee Joodse bakkersfamilies de lekkernij, alleen zijn ze daar dan weer kleiner van formaat, In Parijs, de stad van culinaire buitennissigheden bij uitstek, zijn ze eveneens te vinden, zelfs tot in Zuid-Frankrijk etaleren Joodse bakkers de bolussen in een mandje. Dicht bij huis is in het Zuid-Limburgse Noorbeek een bakker te vinden die een fantastische bolus "draait." Ik vroeg hem hoe dat zo gekomen is. Hij bleek met een bevriende bakker uit Zeeland enkele recepten te hebben uitgewisseld. 

    Ook heel Zeeuws zijn bruine bonen met uitgebakken spekjes, overgoten met suikerstroop, rijkelijk bestrooid met kaneel, misschien een snufje nootmuskaat erbij. Het smaakt me voortreffelijk. Wellicht is dit ook van Joodse origine, want zoet en kaneel, daar moet de oorsprong liggen.


    Een prinsesselijke poging om een bolus te "scoren"

    Maar wat te zeggen van Harry Bolus (1834-1911). Bestaat die dan...? Jazeker....! Harry, een geboren Engelsman uit Nottingham, emigreerde naar Zuid-Afrika. Daar is hij een beroemd botanicus, schilder van planten en bloemen, beurshandelaar en philantroop geworden. Veel planten en bloemen zijn naar hem "bolusia-" vernoemd. Samen met zijn broer Walter stichtte hij de Bolus Bros. Comp, waar hij fortuin mee maakte, waardoor hij een omvangrijke botanische collectie en bibliotheek kon opbouwen. Zijn bezittingen heeft hij geschonken aan de Cape Town University waar hij ook oprichter is geweest van de South African Philosophical Society. 

    Harry Bolus; 28 april 1834-25 mei 1911

    http://www.uct.ac.za/depts/bolus

    © 2011 Albert Prins

    Servicepoint;
    Recept voor Zeeuwse bolussen zie;
    http://www.bakkerboer.nl/recept_zeeuwse_bolus.htm
    Meer over Bakker Boer uit Kloetinge, zie; http://www.bakkerboer.nl
    Zeeuwse recepten, restaurants, evenementen, etc. zie; http://www.zeeuwseziltezaligheden.nl
    Videoclip; Bolusbakker bij Life and Cooking (3.30 min) http://youtu.be/dqlbh4BzU3E

    13-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Familie Verhalen
    >> Reageer (0)
    11-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Cornelis de Bakker

    Cornelis Klercq; alias de Bakker

    Huizen en beroepen spelen vaak een belangrijke rol in families. Zelfstandige beroepen kunnen vrijheid geven, creativiteit ontplooien, iets extra's verdienen en daarmee bijvoorbeeld een huis kopen. Het was in vroeger tijden dan ook meer regel dan uitzondering, dat een huis werd gekocht. Een huis huren was voor het armere deel van de bevolking. Zo handelden de Klercq-en in de loop der tijd levendig in huizen. Het voorbeeld van Cornelis Klercq en zijn dochter Hermina uit Dordrecht is daar een eminent voorbeeld van. Hoe ze het voor elkaar kregen is een raadsel, maar je zou ze nu kunnen betitelen als vastgoed-magnaten.
    Cornelis Klercq de Oude uit Middelburg, onze brandspuitmaker uit omstreeks 1750, kocht ook huizen. Kadestrale- en notariële archieven zijn een geweldige bron van  informatie, waar het gaat om te achterhalen wie eigenaar of bouwer van een huis is geweest.


    De Kromme Weele in Middelburg rond 1890, met rechts de toenmalige Banketbakkerij van J.J. Bal. In de verte is de Seisdam te zien.

    Veertien jaar moet Cornelis zijn geweest, toen zijn moeder Wilhelmina Gal de jonge knaap hem dienstwillig heeft aanbevolen bij de Meesterbakker Johannes Bal. Cornelis moest maar een vak leren, waar altijd vraag naar zou zijn, dat gaf zekerheid aan het bestaan. En waar zou deze jongeman beter terecht kunnen dan bij bakker J.J. Bal, die een uitstekende reputatie genoot in het burgerlijke Middelburg. Bovendien bezat de bakker ook een aantal lieftallige huwbare dochters, je wist maar nooit hoe het balletje bij Bal  kon rollen. Moeder Wilhelmina had een voorzienige zo niet berekenende blik op de toekomst van haar zoon.   

    Het Lambrechtstraatje tussen de Korte Noordestraat en de Penninghoeksingel, gezien vanaf de singel.

    De voorvader van Cornelis, die natuurlijk ook Cornelis heette, en we voor het gemak de Oude noemen, erfde een huis in de Lambrechtstraat op nr L-100 van zijn ouders, dat hij in 1784 verkoopt aan Nicolaas Wilkens du Bois, en jawel hoor, broodbakker van beroep, voor ƒ 600,-. Het duurt daarna ruim 60 jaar eer het huis weer in bezit van de familie Klercq komt, wat is af te leiden aan de geboorte van Johannes Cornelis Klercq die in 1844 in dit huis wordt geboren. Ook onze Cornelis ziet in dit huis een jaar later het levenslicht in 1845. Hij zal in dit huis zijn gezin stichten met Pieternella Bruijns.

    Met een korte onderbreking, want tussen 1882 en 1883 verhuist het gezin Klercq-Gal,  worden al zijn kinderen in dit kleine verbindingsstraatje geboren. Zelfs opa Theeuwes Klercq laat op zondag 26 augustus 1888 hier van zich horen. En wat wil nu het geval?
    Nadat opa Theeuwes Klercq zijn mandenmakerswinkel van de hand deed aan meneer Versluis uit de Alblasserwaard, kocht hij een huisje aan de Penninghoeksingel. Ook dat huis was van een bakker geweest. Bakker Visser uit de Korte Noordstraat. Wat hebben de Klercq-en toch met bakkers? Zijn die beter te vertrouwen?

    Enfin, opa Klercq moet geregeld langs zijn geboortehuis hebben gewandeld, want het Lambrechtstraatje ligt om de hoek van de Penninghoeksingel. Daar heeft hij nooit met een woord over gesproken! Zijn grootvader en grootmoeder zijn in dit huis zelfs overleden. Wat is dat met opa? Geen belangstelling voor je verleden? Neen, daar is hij nooit mee bezig geweest. Wat geweest is, is geweest. Toch blijkt het nu een aardige gedachte te zijn, waar de familie sporen achterlaat. Wanneer ik nu door dit onbeduidende straatje loop krijgt het opeens een heel andere betekenis.

    Cornelis Klercq. de vader van mijn opa Theeuwes, blijkt een gewaardeerd bediende te zijn bij meneer Bal. Cornelis is inmiddels getrouwd, niet met een dochter van de bakker, maar met Pietje Bruijns. Er zijn al vier kinderen geboren. Allemaal jongens, vier in getal, waarvan hij helaas één, na 3 maanden en 2 weken, heeft moeten afstaan aan de dood. Het vijfde kind is op komst. Het blijkt weer een jongentje te zijn  Catharinus, die bekend wordt als Rinus van de Gravenstraat, maar daarover later meer te vertellen.

    Cornelis heeft ambinties, de rest van zijn leven als knecht door het leven gaan is niet zijn voornemen. Nog enkele jaren houd hij het vol bij bakker Bal, dan wil hij voor zichzelf beginnen, zoals dat heet. Enkele jaren treedt hij in dienst bij bakker Brouwer op de Pottenmarkt, dat is goed om het vertrouwen van de bestaande klanten te winnen. Bakker Brouwer is op leeftijd, hij heeft besloten zijn zaak van de hand doen. Cornelis is de beste candidaat. Zijn dienstjaren bij Bal geven een goede garantie op een vertrouwde opvolging.
    In 1891 is het dan zover. Met een annonce in de krant brengen de heren ter kennis aan het clientèle dat de zaak is overgenomen door C. Klercq. De winkel wordt opgeknapt, het assortiment uitgebreid met suikerwaren van "den heer A. Schagen," waarmee Klercq eenig depot in Zeeland voert. Exclusiviteit is het motto. Brood blijft hoofdzaak, banket voor de verwennerij bij koffie en feesten, chocolade en suikerwerken als luxe. Boterbabbelaars zal Cornelis uit eigen atelier leveren, net als de suikerwerken voor de Paasdagen en Sinterklaas.  

    Aankondiging van overname door Cornelis Klercq.

    Wat een aantal jaren later gebeurd, weten we niet. Maar Cornelis verhuist met zijn Banketbakkerij naar de Gravenstraat. Moet hij bezuinigen? Zijn de lasten op de Pottenmarkt niet meer op te brengen? Is de concurrentie te groot? Cornelis is niet de enige bakker in de stad. Tientallen bakkers proberen een bestaan te handhaven. In bijna alle straten van het centrum is wel een brood- en banketbakker te vinden. Vanaf 1897 woont het gezin in de Gravenstraat op nr I-194. Dit huis is niet meer terug te vinden. De hele straat inclusief directe omgeving is met het Duitse bombardement op Middelburg in mei 1940 met de grond gelijk gemaakt. Na de verwoesting is een nieuwe Gravenstraat ontstaan. Een oude prentkaart laat nog iets zien van de vooroorlogse situatie. 




    Cornelis Klercq 1845-1922, 76 jr                          Pieternella Hendrika Johanna Bruijns 1840-1934, 94 jr

    Cornelis en Pietje Bruijns in betere tijden. De burgerlijke welvaart is af te lezen aan deze portretten. Opoe Bruijns, zoals ze gekend was bij haar kleinkinderen, woonde de laatste jaren van haar leven in het Gereformeerde Rusthuis op het Bolwerk, aan de rand van Middelburg, in een parkachtige omgeving. 's Zondag maakte Theeuwes met zijn vrouw Betje en hun kinderen een "ommetje" over de Bolwerken. Al "kuierend" wandelden ze langs het Oude Mannen- en Vrouwenhuis, waar opoe Pietje voor het raam zat te wachten op hun komst. De kinderen "bejourden" naar opoe, zij wuifde vriendelijk terug.  

    De Gravenstraat van voor de oorlog

    Boerenvrouwen bij bakker Van Boven op de Pottenmarkt. Eén vrouw en de kinderen zijn in rouwkleding

    Een deel van de Pottenmarkt, aansluitend op de Grote Markt. Dit deel van de Pottenmarkt is in mei 1940 verwoest door het Duits bombardement.

    © 2011 Albert Prins

    11-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (4 Stemmen)
    Categorie:Familie Verhalen
    >> Reageer (0)
    10-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Meet at The Met

    Meet at the Met.


    Manhattan view from Brooklyn

    Lincoln Center for the Performing Arts
    While the center was named because it was located in the Lincoln Square neighborhood, it is unclear whether the area was named as a tribute to Abraham Lincoln. The name was bestowed on the area in 1906 by the New York City Board of Alderman, but records give no reason for choosing that name.
    There has been long speculation that the name came from a local landowner, because the square was previously named Lincoln Square. However, city records from the time show only the names; Johannes van Bruch, Thomas Hall, Stephan de Lancey, James de Lancey, James de Lancey jr. and John Somerindyck, as area property owners.
    One speculation is that references to Abraham Lincoln were omitted from the records because the mayor in 1906 was George B. McClellan, Jr., son of George B. MacClellan who was general-in-chief of the Union Army during the Civil War and a bitter rival of Lincoln.


    The New York Metropolitan Opera House on Linclon Square including other perfomance faciilites

    The Performance facilities on Lincoln Square
    *  Alice Tully Hall; 1095-seat concert hall, located within the Juilliard School of Music.
        Home stage of The Chamber Music Society of Lincoln Center
    *  Avery Fisher Hall; 2738-seat symphony hall.
        Home stage of the New York Philharmonic Orchestra
    *  David H. Koch Theater Theater; 2713-seat theater, originally known as the New York State Theater
        Home stage of the New York City Ballet, also serving to the New York City Opera
    *  Vivian Beamont Theater; 1080 seat Broadway-style theater operated since 1985 as the main stage of Lincoln Center Theater
    *  Mitzi E. Newhouse Theater; 299-seat intimate theater operated for Off-Broadway productions, Known as the Forum.

    Impressive lighting structures at the Met

    *  The Metropolitan Opera House; 3900-seat opera house.
        Home stage of the Metropolitan Opera. This is the second Metropolitan House, the original one opened in 1883 and was demolished  
        in 1966, the year of the opening of the new Metropolitan Opera facilities at Lincoln Center. Major opera events are presented at this 
        house, witch theater has a world-wide reputation in performing the world's best opera protagonists.

    The best seats at the balcony, nearby to the stage.

    In exciting exceptation

    The Turandot production 

    Other facilities at Lincoln Center Square
    *  The Walter Reade Theatre;
    278-seat movie theater, used by the Film Society of Lincoln Center; features a raised dias used for post-    screening filmmakers discussions.
    *  Jazz at Lincoln Center, while a part of Lincoln Center, is located seperately in the Frederick P. Rose Hall complex within the Time  
        Warner Center at Columbus Circle. in consist of the following performancer and related facilities;
            The Allen Room; 508-seat amphitheater with 50-foot (15 mtr) glass wall overlooking Central Park; part of Jazz at Lincoln Center
            facilities.
            Dizzy's Club Coca Cola; nightclub-style venue in the Jazz at Lincoln Center facility; allows jazz to be performed in its traditional
            venue.
            Rose Theatre; 1094-seat well-known and popular concert hall designed for jazz performances
            Irene Diamond Education Center; rehearsel, recording and classroom facility at Lincoln Center
    *  Church of St. Ignatius Loyola; Roman Catholoc Church located on Park Avenue between 83rd and 84th Streets on the Upper East
        Side; used by Lincoln Center for pipe organ concerts
    *  Many more facilities for performing arts, too much to mention in a brief overview.

    The final rewards

    The Delmonico's Restaurant

    Fine diner at Delmonico's
    One of the finest and oldest restaurants in lower Manhattan on 56 Beaver Street, founded by the Delmonico family. There website states;  "Delmonico's opened in 1837 as America's first fine dining restaurant, continues to serve the connoisseur of fine American food in its premier location at 56 Beaver Street, the heart of Manhattan's financial district. Birthplace of the Delmonico Steak, Delmonico Patatoes, Eggs Benedict. Lobster Newburg, and Baked Alaska, the original Delmonico's offered unheard of luxury - the availability of private dining rooms, an extensive wine cellar, innovative cuisine, and above all, warm, personel service.

    Impression of the luxury of Delmonico's service and fine food

    The first building of Delmonico's burned down in a fire and the present building seen to be replaced in 1891. many famous people ate at this establissement, including Queen Victoria and her eldest son, Prince of Wales, Charles Dickens, Theodore Roosevelt, Mark Twain, Oscar Wilde, Diamond Jim Brady, Lilian Russell, J.P. Morgan, William Makepeace Thackeray, Samuel F.B. Morse sent the first transatlantic cable from a dining room. An extensive history of Delmonico's can be read at the Steak Perfection website.

    Die Walküre of Richard Wagner;
    The Metropolitan Opera House presents upcoming May the 14th at 12.00 p,m. ET untill July 11th, the new production of "Die Walküre"
    A stellar cast comes together for this second installment of Robert Lepage's new production of the Ring cycle, conducted by James Levine.
    The progatgonists are; Bryn Terfel is Wotan, Lord of the Gods. Deborah Voight adds the part of Brünhilde to her extensive Wagnerian repertiore at the Met. Jonas Kaufmann and Eva-Maria Westbroek, star as the twins, Siegmund and Sieglinde, and Stephane Blythe is Fricka. Also performing Hans-Peter König.

    Live to see at your local cinema, obtain information at Pathé Cinema's 

    Videoclip; Linclon Center Plaza Metropolitan Opera (3.15 min) http://youtu.be/2vjvupxwYYA
    Videoclip; Old- New Metropolitan Opera House NY (2.10 min) http://youtu.be/j-NIFxmPHW4

    10-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Klercq-en Nieuws
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Wyckoff Bennet House

    The Wyckoff-Bennett House
    The Wyckoff-Bennett House, is the last privately owned 1700's Dutch Colonial house in New York City. Located at 1669 E. 22nd Street in Brooklyn, New York. It is declared as a National Historic Landmark in 1976. It is believed to have been build before 1766, because that date was carved into a beam in the barn


    Front op the Wyckoff-Bennet House at E. 22 nd Street NY City, Brooklyn

    A beautiful farmhouse example in the Dutch Colonial style, it has been continuously occupied since its construction. The house was built by Hendrik and Abraham Wyckoff, descendants of Pieter Wyckoff who immigrated to this America in 1637, about 10 years after the arrival of the first Dutch colonists. The house was bought by Cornelius William Bennett in 1832, and the Bennett family held possession through four generations until 1983, when it was sold to the Mont family.

    Display-board historical review, now as the Wyckoff-Bennt, Mont House

    Side view of the farmhouse

    Currently the house is being purchases by the City of New York from the present owners, Annette and Stuart Mont, who will remain living in the house as lifelong tenants and caretakers of the home. The homestead will be called the Wyckoff Bennett Mont House Park, and will become a Historic House Museum,

    Jersey Dutch

    Jersey Dutch is a American-Dutch dialect spoken from the 17th century untill begining 20th century, mainly in the Northern State of New Jersey. It was a kind of creolic dialect of Dutch Sealand, Flamish languages, mixed by American English or even verbs of Indian source. There was also a variant called Negerduits (Negro Dutch), because it was spoken by coloured people.


    An example of Jersey Dutch

    En kääd'l had twî jongers; de êne blêv täus;
    de andere xong vôrt f'n häus f'r en stat.
    Hai waz nît tevrêde täus en dârkîs tû râkni arm.
    Hai dogti ôm dat täus en z'n vâders pläk.
    Tû zaide; äk zal na häus xâne. Main vader hät plänti.

    Translated into Standard Dutch
    Een man had twee jongens; de ene bleef thuis;
    de andere ging voort van huis voor een vermogen.
    Hij was niet tevreden thuis en hij werd daardoor arm.
    Hij dacht aan thuis en zijn vaders plaats.
    Hij zei; ik zal naar huis gaan. Mijn vader heeft overvloed.

    Translated into English
    A man had two boys. The one stayed at home;
    the other went away from home to make his fortune.
    He was not satisfied at home and because of that he became poor.
    He thought about home and his father's place.
    He said; I shall go home. My father has plenty.

    Text in Jersey Dutch by Dr. J. Dynely Prince, 1910, Radio Netherlands
    http://www.rnw.nl

    Photo's in courtisy of Mille Fiori Favoriti.
    http://millefiorifavoriti.blogspot.com

    Videoclip; Wyckoff Farm House (3.45 min) http://youtu.be/LzjmxEr6_lg
    Videoclip; Amsersfoort School NY, Holland Exposition (1.50 min) http://youtu.be/sYWGuc9iWKo
    Videoclip: Amersfoort School NY, sings Dutch folksong to PM Balkende http://youtu.be/rpE6wgo1NYo

    10-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Klercq U.S.A-Canada
    >> Reageer (0)
    09-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Familie annonces

    Familie Annonces
    Het is van alle tijden; dat families een bericht plaatsen in de krant. Of het nu gaat om een heugelijk feit van geboorte, een droef bericht van overlijden. Een paard dat verkocht moet worden, of een openbare aankondiging van noodzakelijke verkoop. Zelfs Cornelis Klercq uit Nijmegen, de boekhandelaar leende zich voor het plaatsen van franco annonces voor "personeel gezocht" of een ander onderwerp waarbij de besteller het liefst anoniem wilde blijven.
    Hieronder treft u een kleine verzameling aan van dit soort krantberichten. In de loop van de tijd kunnen er nog meer gepubliceerd worden. Zi krijgt u een beeld van tijd en familie.







    09-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Familie Annonces
    >> Reageer (0)
    05-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De kinderen van de dominee

    De kinderen van de dominee

    Overschie, zoals we het nu kennen is onvergelijkbaar met het kleine dromerige plaatsje in 1868. Schilderachtig gelegen aan de Schie, het water dat een belangrijke verbindingsroute betekende voor de vier overslagplaatsen Delfshaven, Delft, Rotterdam aan de Rotte, en Schiedam. Van die oude geschiedenis is niet veel meer terug te vinden. Het plaatsje is opgeslokt door het expansieve Rotterdam, een brede autosnelweg snijdt nu het hart van Overschie dwars doormidden.

    Overschie geschilderd door Jacobus van Gorkom in 1838 (1827-1880), zo zal Johannes Anthonie Klercq  het ook hebben gezien

    Johannes Anthonie Klercq zal dat anders hebben ervaren. Aangeslagen, diep bedroefd na het overlijden van zijn eerste vrouw Maria Donk, met wie hij slechts 11 maanden het huwelijksgeluk heeft mogen proeven. Daarnaast nog erger getroffen door het overlijden van zijn eerste kindje, zijn twee weken oude zoontje moest hij gelijk met zijn vrouw begraven, is zijn hart gesloten voor romantische toenadering. De vrome man laat zijn pad leiden door de Heer. Die Heer wilde de ledige plaats aan zijne zijde spoedig minnelijk vervullen, zoals Johannes dat eens in een zelden openhartig moment ooit heeft laten weten aan een ouderling in zijn kerk.

    Overschie ongeveer 175 jaar later

    Het is Johannes dan wel toegestaan een stichtelijk woord te onderwijzen, zijn vurige begeerte om toegelaten te worden tot de ambtelijke dienst, dat pad heeft hij nog niet volledig afgelegd. Zijn studie, na inschrijving op 5 juni 1867 als student in de Heilige Geloofsgeleerdheid, bij de hoogbegaafde en geliefde prediker ds. W. Smit in 's Gravenhage werpen vruchten af. Na examen op 12 juni 1869 wordt Johannes Anthonie opgenomen "In de rolle en orde der Dienaren des Goddelijken Woords en toegelaten tot de heilige bediening." De plechtige bevestiging om de titel van dominee te mogen voeren.

    Nog gedurende zijn studententijd ontmoet Johannes Anthonie een jonge vrouw die zijn hart wel weet open te stellen voor een nieuwe toekomst. Maayke van der Dusse kent het verlies en het grote verdriet om jong gestorven kinderen. Twee zusjes vóór haar geboorte, die ook de naam Maaijke kregen, leefden amper 4 maanden. Een broertje leefde maar 7 maanden. Bij Johannes herkende ze hetzelfde verdriet dat haar vader Jacobus van der Dusse en moeder Ingtje Anthonia van de Veer ook moesten dragen.

    De genegenheid tussen Johannes en Maayke kreeg daardoor een bestendige basis van liefde voor elkaar. Een allergelukkigst huwelijk vloeide hieruit voort, dat vele jaren het leven vult van onze dominee, en hij weet zich in al die jaren ook gesteund en met hulp verzekerd te zijn van zijn vrouw, bij alle aanvaardingen van beroepen naar andere kerkgemeenten elders in het land. Zijn eerste staanplaats zal Bruinisse worden, Zeeuw van geboorte is hij snel  ingeburgerd, bij de kleine gesloten gemeenschap van vissers en landbouwers.


    De haven van Bruinisse, zoals het er nu modern bij ligt.

    In Bruinisse worden de eerste kinderen uit het huwelijk van Johannes en Maayke geboren. Vol van trots laten de ouders in de Middelburgsche Courant, op 26 november 1869, het bericht afdrukken; Gisteren, Zondag 21 November, beviel voorspoedig van eene welgeschapenen Dochter, M. Klercq, geboren d.v. Dusse. Bruinisse, J.A. Klercq, Predikant. Wilhelmina Cornelia Klercq zal later verhuizen naar Baarn.

    Jacobus Klercq volgt zijn zusje Wilhelmina op, maar keert niet naar Zeeland terug. Amsterdam wordt zijn woonplaats, in 1904 trouwt Jacobus met Cornelia van Pommeren. Vijf kinderen worden geboren, waarvan één zoon tijdens de Tweede Wereldoorlog op zee blijft, hij was machinist op een koopvaardijschip. Op een herdenkingsmonument in Amstelveen staat zijn naam gebeiteld. Vader Jacobus is na enkele administratieve beroepen, pedel geworden aan de Vrije Universtiteit van Amsterdam. Ondertussen is hij met zijn vrouw Cornelia verhuisd naar Nieuwer Amstel, waar hij op 68 jarige leeftijd overlijd.

    Het derde kind, Johannis Cornelis wordt genoemd naar het eerste, overleden kind van Johannes Anthonie, ook verwijst zijn naam naar zijn opa. Het onafwendbaar lot slaat weer toe, Johannis Cornelis overlijd ook veel te jong, na 7 maanden moeten vader en moeder het kind afstaan aan de genade van de dood.

    Na het overlijden van deze Johannis, wordt Johanna Cornelia Klercq geboren. Ze blijkt een sterke band te hebben met haar zuster Wilhelmina Cornelia, want ze gaat haar zuster achterna in Baarn. Pieter Klercq ziet ook het eerste levenslicht in Bruinisse. Met de vele verhuizingen van het gezin, blijft hij in Hilversum achter. 


    Luchtfoto van Tholen, de oude kern en vestingsvorm is duidelijk herkenbaar (foto Frank Bogers)

    In Tholen staat Johannes Anthonie niet lang op de kansel, wat daar de oorzaak van is ligt opgeborgen in archieven. De reden zal eerdaags bekend worden, wanneer de stukken worden geopend. Ook in deze kleine stille plaats, waar geen schokkende gebeurtenissen plaatsvinden, wordt het gezin uitgebreid met een kind. Op dinsdag 23 november 1875 laat Sara Wilhelmina Klercq van zich horen. Het meisje komt voorspoedig ter wereld, zo laten de ouders blijmoedig weten in een annonce van het Zuid Hollandsch Dagblad.

    Het Marktplein van Tholen

    Na het korte verblijf in Tholen verhuist de familie met vijf kinderen naar Zuid-Beyerland. Nog geen anderhalf jaar later ontvangen Maayke en Johannes Anthonie, op 21 februari 1877 Cornelis Jacobus Klercq vreugdevol in hun armen. Cornelis Jacobus verhuisd verder mee met het gezin. Hij blijkt een studiebol te zijn, die zijn ambitie vindt in het notariaat. In Hilversum werkt hij vele jaren trouw als candidaat-notaris, tot hij een aanstelling als notaris weet te verwerven in Renkum, waar bij ongehuwd overlijd.
    Ook Ingetje Anthonia Klercq wordt in Zuid-Beyerland geboren. Net als al haar andere zussen gaat ze uiteindelijk ook in Baarn wonen. Er moet iets bijzonders aan de hand zijn met die zussen. Waarom wonen alle zussen op het einde van hun leven allemaal in Baarn? Is de verbondenheid zo sterk? Eens zien of er een verhaal van te maken is; "De dochters van de dominee."  


    Het Stadhuis van Zuid-Beyerland


    Historisch perspectief van Zuid-Beyerland

    De laatste twee kinderen worden in Den Helder geboren, waarmee het totaal op tien kinderen uitkomt. Mattheus Johannes Klercq, niet genoemd naar mijn opa, want die moest nog geboren worden, komt dit kind op 18 augustus 1879 ter wereld. De geboorte verliep voorspoedig, echter het leven is dit kind niet lang gegund. Op 1 september 1881 vloeien bij Mattheus op 2 jarige leeftijd de levenskrachten uit zijn jong lijfje. Nog geen vier maanden daarna wordt het gezin voor het laatst verblijd met de komst van een kindje. Ditmaal een meisje. Met de naam Neeltje Klercq wordt ze gedoopt op 19 januari 1882.

    Wat in verschillende bronnen wordt beschreven over het treurige verlies van acht van de tien kinderen, moet nu worden vastgesteld het omgekeerde feit de werkelijkheid weergeeft.


    De Koningsstraat in Den Helder

    Gezinsblad van Johannes Anthonie Klercq en Maayke van der Dusse

    IV.1-  Jacobus Anthonie Klercq
    (weduwnaar)
    Geb. 23-09-1838, Middelburg. Ovrl. 26-04-1911, Huizen, 72 jr
    Zv; Johannes Cornelis Klercq - Wilhelmina Cornelia Gal
    Huwt 2 met; Maayke van der Dusse, op 19-08-1868 te Overschie. Bgr. 29 jr. Brd. 26 jr. Huw. 34 jr.

    Maayke van der Dusse
    Geb. 02-03-1841, Overschie. Ovrl. 05-11-1903, Huizen, 62 jr.
    Dv; Jacobus van der Dusse - Ingetje Anthonia van de Veer

    Aantekeningen;
    Beroep bruidegom; Chr. Geref. predikant
    Beroep bruid; Dienstbode
    Naam bruid; Wisselend genoteerd als, Maaijke, Maaike, van der Doesse

    Kinderen uit dit huwelijk; 10, Generatie V
    V.m-  Wilhelmina Cornelia Klercq
    Geb. 21/22-11-1869, Bruinisse, zondag. Ovrl. 14-03-1932, Baarn, 62 jr. Huwt 1 met M. J. Spaan, Huwt 2 met Johannes Visser
    V.n.-  Jacobus Klercq
    Geb. 28/29-12-1890, Bruinisse, woensdag. Ovrl. 17-10-1939, Nieuwer Amstel, 68 jr. Huwt 1 met Cornelia van Pommeren
    V.o.-  Johannis Cornelis Klercq
    Geb. 02/04-03-1872, Bruinisse, zaterdag. Ovrl. 26/28-10-1872, Bruinisse, 7 mnd.
    V.p.-  Johanna Cornelia Klercq
    Geb. 02/04-04-1873, Bruinisse, woensdag. Ovrl. 11-01-1955, Baarn, 81 jr. Huwt 1 met Jan Jaarsma
    V.q.-  Pieter Klercq
    Geb. 25/26-02-1874, Bruinisse, woensdag. Ovrl. 18-09-1927, Hilversum, 53 jr. Huwt 1 met Geertruida van den Bosch
    V.r.-  Sara Wilhelmina Klercq
    Geb. 23-11-1875, Tholen, dinsdag. Ovrl. 23/25-02-1944, Utrecht, 68 jr. Huwt 1 met Adrianus Bijland, Huwt 2 met Gerrit Withaar
    V.s.-  Cornelis Jacobus Klercq
    Geb. 21-02-1877, Zuid-Beyerland. Ovrl. 18-02-1960, Renkum, 82 jr. Ongehuwd
    V.t.- Ingetje Anthonia Klercq
    Geb. 23/24-11-1878, Zuid-Beyerland. Ovrl. 13-07-1948, Baarn, 69 jr. Huwt 1 met Tjeerd de Groot
    V.u.-  Mattheus Johannes Klercq
    Geb. 18-08-1879, Den Helder. Ovrl. 01-09-1881, Den Helder, 2 jr.
    V.v.-  Neeltje Klercq
    Geb. 19-01-1882, Den Helder. Ovrl.                                                  Huwt 1 met Cornelis Jacobus Doorn
    Opm; Neeltje Klercq en Cornelis Jacobus Doorn zijn vóór 1911 geëmigreerd naar Amerika. Laatst bekend Holland Michigan.
     
    Het wordt prijs gesteld aanvullende informatie te ontvangen.

    © 2011 Albert Prins
    Videoclip; Overschie weekjournaal 24-09-2010 (2.30 min) http://youtu.be/9klGJnOYoi4
    Videoclip; Bruinisse Visserijdagen (11.35 min) http://youtu.be/Ufs0jjFP6kk
    Videoclip; Tholen dorp rondgang (2.22 min) http://youtu.be/aSDoyRBdm5M

    05-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Klercq Middelburg
    >> Reageer (1)
    04-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herdenking 4 mei

    Herdenking 4 mei


    Treurende vrouw oorlogsmonument Amsterdamseweg te Amstelveen


    Oorlogsmonument Amsterdamseweg Amstelveen, ontwerp Th. Derk Bennes

    Door oorlogsgeweld is Hendrik Jacob Klercq in 1943 omgekomen op zee. Zoon van Jacobus Klercq en Cornelia van Pommeren. Hendrik Jacob woonden ten tijde van de oorlogsperiode in Amstelveen, getuige daarvan dat ook zijn naam vermeld staat op een plaquette in de Pauluskerk te Amstelveen. omdat hij lid was van de kerkgenootschap. 

    Plaquette in de Pauluskerk te Amstelveen

    Waar Hendrik Jacob, die machinist was op een koopvaardijschip, een zeemansgraf heeft gekregen is op dit moment niet bekend. In de loop der tijd zal daar onderzoek naar gedaan worden. Wanneer hier meer zekerheid over bestaat zal dit vermeld worden op de weblog.
    Vandaag 4 mei 2011, kunnen we hem gedenken, 68 jaar na zijn dood, samen met alle andere gevallenen uit de Tweede Wereldoorlog. In de hoop dat de ultieme waanzin wat oorlogvoeren betekent, de mensheid tot inkeer brengt. 

    04-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Klercq-en Nieuws
    >> Reageer (0)
    02-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.NIEUWS; Wat nog in de pen zit.

    NIEUWS; Wat nog in de pen zit.

    Wat zit er nog in de pen? Dit gezegde lijdt aan devaluatie, de pen wordt steeds minder gebruikt. We "schrijven" tegenwoordig met een paar vingers en een muis. Je grootmoeder zou daar niets van begrijpen. Heb ik je daarvoor schoon leren schrijven, met de kroontjespen? Zou ze nu zeggen.
    Afijn, over de volgende onderwerpen kunt u nog het een en ander verwachten;

    De Klercq-en in de Zeeuwse Mobiele Schutterij

    Badgasten in Domburg. Ds Willem Klercq met zijn vrouw is daar op bezoek geweest

    Patriotenoproer in Middelburg. Klercq-en in de gevangenis

    Tuberculose, de witte pest die veel Klercq-en op jeugdige leeftijd heeft getroffen. Cornelis en Berber hebben alle kinderen op één na daaraan verloren.

    Cornelis de barbier uit de Korte Noordstraat. Ik heb hem gekend en zal daar een leuk verhaal van vertellen.

    Wis en waarachtig, de Klercq-en zijn een bakkersfamilie. "As 't maar zoete is," zei opa Klercq altijd, wanneer je hem wilde verwennen. Nu weet ik hoe dat komt, zijn vader was banketbakker, zijn zoon ook en nog veel meer ooms en neven.

    Waar hebben de Klercq-en gewoond? Het oude huisadressysteem van wijken en nummers bestaat niet meer. Toch moet het huis in de moderne tijd terug te vinden zijn. We doen ons best, dat te achterhalen.

    En dan de Middelburgse kermissen, dat is een verhaal apart. Zo stijf en calvinistisch waren die Zeeuwen toch ook weer niet.

    NIEUWE STAMBOMEN;
    Er zijn weer nieuwe stambomen Klercq gevonden;
    1- Klercq-Dinteloord, die overgaat in Honcoop, Huizers, Gladpootjes, etc en terugkeert naar Klercq
    2.- Jan Matheijssen Klercq uit Dordrecht, die overgaat in Blacquière en van Stapele.
    3.- De Dordtse tak is ook verwant met de kunstschilder
    Johannes Vermeer
    4.- Zeeuws-Vlaamse tak Klercq, niet compleet
    5.- Nieuwe vondsten worden ook verwerkt in gepubliceerde stambomen, kijk er regelmatig naar.

    Ik houd u op de hoogte, de een na andere verrassing doet zich voor.

    En kijk weer eens op My Heritage; http://blog.myheritage.nl  daar staat ook weer een nieuw verhaal.
    ©2011 Albert Prins

    02-05-2011 om 00:00 geschreven door albert65

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Klercq-en Nieuws
    >> Reageer (0)


    Foto

    Archief per maand
  • 12-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 04-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 05-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !

    Mijn favorieten
  • seniorennet.nl
  • Facebook Albert Prins
  • Schoolbank Albert Willem Prins
  • Zeeuwse verhalen van vroeger en nu
  • 't clijn Paradijs
  • American Statues, Funtext, Papeterie
  • Wikipedia
  • New York Culture
  • My Heritage


  • Over mijzelf
    Ik ben Albert Prins
    Ik ben een man en woon in Geleen (Nederland) en mijn beroep is gep. Interieur Architekt.
    Ik ben geboren op 06/02/1946 en ben nu dus 73 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: Genealogie, Writing. Art Basketmaking.
    Write or Call me; 00-31-(0)46-4740641
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.nl - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jou eigen blog!