Ik heb
maar even de regie van mn zussie overgenomen. Er hoeven geen kaarsjes
meer worden gebrand! Maar wat ben ik dankbaar dat jullie dat wel hebben
gedaan.
Het is nu ongeveer een jaar geleden dat mijn kaarsje ongewild leek uit te gaan. k Weet mij nog met, Het is goed zo
te herinneren dat ik daar (even) enigszins in ging berusten. Kennelijk
heb ik toen, met support van mijn omgeving, mn knoppie Game Over teruggevonden, met na een jaar een ongekend resultaat.
Hier kom ik op, doordat ik in het ziekenhuis op controle ben geweest.
Bij de chirurg die tot vier keer toe met mij heeft gestreden. Nu wist
zij niet wat zij zag en wat zij hoorde. Mag ik met u op de foto
,
grapte zij haar verwondering weg. Dit wereldwijf verdient mij in
haar prijzenkast. Maar ja, om daar in blakende gezondheid nou rond te
gaan hangen
Trouwens, ze kon ook heel tirannisch
zijn. Van de eerste tot na de vierde operatie kwam zij regelmatig met
veel belangstelling aan mijn bed. Maar wel steeds met de vraag: u komt toch wel genoeg uit bed?; Zit u wel regelmatig op een stoel naast uw bed?; Veel bewegen hoor; Ik moest van haar zelfs een volle infuuszak gebruiken om mijn armspieren te trainen. U loopt toch wel regelmatig? Hoeveel heeft u vandaag gelopen? Zij bleef mij maar aansporen en wat een geluk dat ik naar haar luisterde.
Nu, achteraf, begrijp ik pas hoe belangrijk haar aansporingen zijn geweest. Ik zie het aan mijn schijtzak,
vergeef mij het woord, maar voor het begrip stoma ben ik de man niet
naar. Gedurende wandeltochten, maar ook tijdens fitness op de
sportschool, heb ik een heel goede productie. Voor een darmpatiënt van
erg groot belang.
Over een half jaar gaan ze in het ziekenhuis weer eens kijken, naar datgene wat ze nu bijna niet geloofden. Lekker toch!
|
