1947 in Den Haag geboren, knettert de meest uiteenlopende gedachtenhobbels hier neer.
Daarnaast verhaalt hij binnen zijn Kroondomein ware en bijna ware gebeurtenissen.
Publiceert gein uit zijn brein, laat dierenliefhebbers gevoelige verhaaltjes neerschrijven en stelt voor (amateur)kunstenaars een digitale expositieruimte gratis beschikbaar.
(Tenminste)
soms kan ik heel rancuneus zijn. In dit geval ten opzichte van een
buurman. Hij heeft de gore moed gehad, om vanuit het niets zijn voorpui
elektrisch te gaan schuren, terwijl op dat moment mijn Truus thuis lag
opgebaard. En al is dat inmiddels tweeënhalf jaar geleden, nog steeds
weet ik die wandaad niet te verkroppen. Hij krijgt van mij dan ook nooit meer ene woord en, ik geef toe, raak
ik heel snel geïrriteerd over datgene wat mij aan hem niet bevalt.
Objectief gesproken heb ik daar eigenlijk ook alle reden toen. Meneer
zit namelijk in de autohandel, waarvoor hij vijftig meter van huis een
garage heeft. Kennelijk vindt hij dit inmiddels te ver lopen, want het
komt steeds meer voor dat hij direct voor de deur op onze schaarse
parkeerplaatsen autos repareert. En daar moet je vooral niets van
zeggen, omdat naar zijn zeggen hij doet wat hij wil. Zoals dat gisteren
wederom het geval was. Bij het aanschouwen van zijn
ongegeneerde gedrag, vroeg ik mij plots af of hij dit wel ongestraft kan
maken. Als een winkelier een reclamebord buiten zet, wordt hij door de
Gemeente met precariorecht fors aangepakt. Nu is het geen winkelier,
maar Beun de Haas die omwille van zijn gewin Gemeentegrond in gebruik
heeft genomen. Even Googelen leerde mij dat meneer óók precariobelasting
behoort te betalen. Daarvan heb ik de Gemeente in kennis gesteld. Voor
mij een prettig idee dat zijn overlast de gemeenschap tenminste nog geld
oplevert.
Vandaag
was het natuurlijk fantastisch om een wandeltocht (21 km) te lopen. Dit
keer vanuit de kantine van dvc Buiksloot, door een gebied wat nooit
verveeld. Een klein deel volgt de route van de Dam tot Dam. En juist
daar kwam ik tot mijn verbazing oud-minister Wouter Bos tegen, zittend
in een heel klein tuintje bijna niet groter dan een stoeptegel, voor
zijn scheef liggende dijkwoning, overigens op
een pracht locatie. Wouter trok ook een beetje scheef, kennelijk om
niet herkend te worden. Nou meneer Bos, als dit niet letterlijk en
figuurlijk scheefwonen is Iets wat mij pas te binnen schoot op het
moment dat ik m al tientallen meters voorbij was gelopen. Maar goed
ook. Een vriendelijke postbesteller bevestigde nog eens mijn waarneming.
Waarschijnlijk leek alles schever dan het is. Wouter zal het huis wel
hebben gekocht.
Omwille van de servicebeurt van mijn vouwer
was ik vandaag weer in Haarlem. Daardoor moet ik wel terugkomen op mijn
constatering van vorige week, dat er geen winkelpand leeg staat. Nu, op
de zogenaamde A2 locatie in Haarlem Noord trof ik er de nodige aan. Het
briefje op de winkelruit, dat zij op internet doorgaan, lijkt mij een
laatste stuiptrekking. De ondernemer had veel eerder zijn webshop, maar
dan in combinatie met zijn winkel moeten openen. (Denk ik dan).
In de rustige winkelstraat stond een winkelier voor zijn onaantrekkelijke daalderhandel.
Omdat ik mij niet kon voorstellen dat hiermee brood viel te verdienen,
speurde ik zijn winkel naar aantrekkelijke koopjes af. Ik was snel
klaar. De koopman was totaal niet in mij teleurgesteld, was al tevreden
met de geboden kans om een praatje met me te maken. Heel Hollands zat in
zijn openingszin het weer omsloten. In afwachting van mn fiets vond ik
het prima dat hij snel van onderwerp veranderde. Bij het woord rustig
viel ik hem in de reden en vertelde over mijn ervaring van afgelopen
week in de winkelstraten van het centrum, waar niet één winkelpand leeg
staat.
Haar fijn legde
hij uit dat de arbeiderswijk achter deze winkelstraat sterk is
gedevalueerd, nadat de grote bedrijven verdwenen, zoals de
chocoladefabrieken, Werkspoor (destijds van de NS) en de
Ripperdakazerne. Nee, zelf kom ik hier niet vandaan. Ik woon op de Eeuwigelaan in Bergen. Een oud omaatje onderbrak ons gesprek. Tot ziens.
Pfff, knakenhandel op een A2 locatie waar je op woensdagochtend een
kanon kon afschieten en dan toch wonen in een van de duurste lanen van
ons land?! Een man met aanzien in Bergen, met een geheel ander imago
voor zijn winkel op locatie A2.
woensdag 19 maart:
Waarschijnlijk
doordat ik als jongen regelmatig bij mijn opa en oma in Haarlem
logeerde, blijft die stad mij trekken. Vandaag ben ik er eerst heerlijk
kris kras op de fiets doorheen gereden, om daarna de winkelstraten
lopend af te struinen. Wat mij heel
erg is opgevallen dat er in Haarlem niet één winkelpand leeg staat.
Daar kunnen vele gemeentebesturen een voorbeeld aan nemen.
Oké, de verhuiswinkel lijkt niet zoveel aanloop meer te hebben.
