Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het hier voornamelijk gaat om gemeenten waar de ChristenUnie en de Staatkundig Gereformeerde Partij rijkelijk zijn vertegenwoordigd. Als dat al een vooroordeel is, kan de kiem hiervoor gelegd zijn, tijdens mijn militaire diensttijd bij de Inspectie der Infanterie. Op het Haagse hoofdkantoor diende ik, als soldaat der eerste klasse, op het geclassificeerde secretariaat. Met nog een groep dienstplichtige maten. Als het maar even kon zaten we, tijdens de koffiepauzes, met elkaar gezellig te bomen. Natuurlijk over de standaard soldatenonderwerpen: drank, vrouwen en motoren.

Eén van de soldaten, het type ‘lulletje rozenwater,’ hield zich tijdens die gesprekken opvallend afzijdig. Daarentegen was een vuurtorenrode jonge vrouw, Conny, met een meer dan aangenaam lichaam, altijd van de partij. Zij liet heel graag verbaal met zich dollen.

Nu wisten wij  dat ons zwijgzame soldaatje lid was van de Gereformeerde Kerk, artikel 31. Nobel als wij waren, hebben wij hem daarover nooit aangesproken. Vrijheid van geloof, nietwaar. Het is echter nooit slim om je als dienstplichtige je aan je maten te onttrekken. Maar ook daarin hadden wij een softe benadering.

Toen zijn stilte weer opviel, tijdens onze hevige discussie over vrouwen, betrokken wij hem in ons gesprek. “Bas, Jij ziet een mooie vrouw toch ook liever in minirok dan in avondjurk?,” was de aanzet daartoe gezet. Bas haalde zijn schouders op. “Nou, Bas?” “Hoe bedoel je?,” respondeerde onze orthodox gereformeerde dan toch. “Bas een voorbeeldje: Stel je voor je bent op een snikhete dag op het strand van Scheveningen en plotseling zie je onze Conny in een uiterst kleine bikini. Wat zou je dan denken?” Lang behoefde hij daar niet over na te denken en antwoordde: “ik zou heus wel zien dat het Conny is.”

Wij soldaten èn Conny lagen in een deuk. En nòg zou ik er om kunnen lachen, ware het niet dat ik vrees dat zo’n frustratie tot erge dingen kan leiden.